Miałem dziewięć lat i miały się zacząć niedługo święta. Mama Fergusa – moja ciocia robiła niesamowite jedzenie i mieliśmy zaraz usiąść do kolacji. Byłem tak okropnie głodny, że czasami słychać było jak burczy mi w brzuchu. Fergus się ze mnie śmiał, ale i tak go lubiłem. Był super kuzynem. Opowiadał mi dużo historii i czytał dużo książek, a ja słuchałem. Nie miałem nic poza słuchaniem. Siedziałem na poduszce na ziemi przed kominkiem, a Fergus był obok, miałem skrzyżowane nogi i szeroki uśmiech na ustach.

Dzień, w którym straciłem wzrok był dawno temu, niewiele z tego pamiętałem. Taty jeszcze nie było. Martwiłem się trochę, że nie przyjdzie w ogóle, ale ciocia powtarzała, że mam o tym nie myśleć i, że na pewno się zjawi. Czasami słyszałem jak wypowiadała dziwnie ostro imię kuzyna, jakby go przed czymś ostrzegała, albo o coś prosiła. Jeszcze nie byłem w stanie zrozumieć tonów głosu.

— Opowiedz mi coś o Hogwarcie, Felgus! – zawołałem w końcu przerywając mu czytanie książki. – Tfu, Fergus. – poprawiłem się nim zdążyła zrobić to ciocia.

Zawsze miałem problem z tą literką, ale powoli uczyłem się ją wypowiadać. Jedna kuzynka mnie uczyła ćwiczeń na to i nawet działało, ale czasami zapominałem o tym i wychodziły takie bobole. Wokół było dosyć głośno, dużo osób było na święta u nas, ponoć ktoś był w ciąży, ale nie pamiętałem kto i chyba ktoś miał się oświadczać – cokolwiek to było.

— Opowiedz mi o duchach. Wiem, że są tam duchy, tata mi mówił. Jakie one są? Są dobre? Są jakieś złe duchy? Są takie, co dokuczają? Jak się z tymi duchami walczy? W ogóle walczy się z nimi? Dlaczego w Hogwarcie jest tyle duchów? Pamiętają jak umarły? Co trzeba zrobić, aby być duchem? Pojawiła się tam moja mama? Czy wszystkie duchy idą do Hogwartu? Dlaczego to się tak w ogóle dzieje? Jak one wyglądają? Można je dotykać? Przybiłeś kiedyś piątkę z duchem? – zasypałem go milionem pytań, aby wiedzieć wszystko, co tylko potrzebowałem.

Ciocia zawsze mówiła, że jestem zbyt ciekawski, ale to nie moja wina. Ona wszystko widzi, a ja muszę się domyślać, a ich różne tony głosu często przeszkadzają, bo muszę wiedzieć, o co im chodzi bez patrzenia.

Uwielbiałem ten harmider panujący wokół nas. Czułem się dobrze, mimo że ciężko było mi się skupić na tym, co ktoś mówi. Czasami nie wiedziałem, że nawet ktoś zwraca się do mnie, dlatego zawsze trzymałem się Fergusa, bo on był starszy i to jemu będą zadawać pytania – często odnośnie nauki. Lubiłem też to podsłuchiwać. Nie miałem za złe Fergusowi, że się ze mnie śmiał, ale w sumie nawet tego nie zauważałem, że wciskał mi jakiś kit. Wtedy, gdy byłem dzieckiem wszystko było dla mnie trudne i nieznane – to dopiero z czasem nauczyłem się odkrywać kiedy ktoś kłamał, a kiedy żartował. Nauczyłem się odczytywać emocje z tonu innych ludzi.

Pokiwałem energicznie głową, gdy zapytał o potwierdzenie. Poprawiłem się bardziej przysuwając się do niego jeszcze bardziej, aby lepiej słyszeć. Gdy mnie powstrzymał w zadawaniu pytań, których miałem jeszcze więcej uniosłem brwi zaskoczony. Jak nie mógł ich zapamiętać? Był przecież potężnym Fergusem, który potrafił wszystko, prawda? Może w czasie świąt miał czas regeneracji i jego potęga trochę usypiała? Nie wiedziałem, ale nie miałem zamiaru mu tego wytykać, tylko go uważnie słuchałem. Otworzyłem usta próbując wchłonąć jego wiedzę na temat Hogwartu, ale zaraz je zamknąłem przypominając sobie, że może do nich wlecieć mucha. Jakoś nie chciałem się przekonywać jak one smakują.

— I co? I tak sobie latają po Hogwarcie? – zapytałem. – Ale po co? Mają jakiś inny świat, gdzie są ci co nie przyszli do Hogwartu? Jest tam moja mama? – ponowiłem pytania. – Jak to najgorsza? I czemu jęcząca? Boli ją coś, że jęczy? Myślałem, że duchy nie czują bólu. I jest gorsza od Irytka? – zapytałem przysuwając się jeszcze bliżej jeśli w ogóle było to możliwe.