Ciche westchnięcie ogarnęło jej wargi nieprzejednanie, gdy wirowała pośród rozmaitych osób – część była jej doskonale, wręcz sakramencko znana; ci jednak, którzy trafili tu czystym przypadkiem, wiedzionym rychłą zapowiedzią wernisażu, niemniej natrafiali na jej uśmiech, otulający miękko usta. Wczesna pora – jak na podboje tego typu – umilona kieliszkiem czerwonego wina, które obmywało szkliste ścianki naczyń obecnych na stoliku, stanowiła niemy wyjątek. Wiosenna pora doczekała się białych kwiatów wyściełających wejście do galerii – witały w progu, wyglądając nieśmiało, umieszczone na fasadzie budynku. Rozmowy przędzone pośród dusznej obecności ludzkiej nie zawierały w sobie niczego ponad standardową emfazę – bo choć była rozemocjonowana i witała każdego miękkim uśmiechem, nie było w tym nic ponadto.

Czerwona, obcisła sukienka otulała miękko jej sylwetkę, ukazując wydatne obojczyki – kreślące posturę drobną i o wyrazistej niedowadze. Jej wargi uchyliły się ku górze niepewnie, na samo wspomnienie, iż nikt już nie mógł jej powiedzieć, że ubiera się niestosownie; że Leander odszedł w samo zapomnienie. Wyglądała więc okrutnie, parszywie wręcz wyzywająco, nie chybocząc się ani trochę na wysokich obcasach, na których lawirowanie wpisało się w jej codzienną uwerturę.

Czerwieni sukienki dorównywała barwa ust, soczysta i nęcąca, rozlewająca wargi w przyjemnym dla oka uśmiechu, który w gargantuiczny sposób czynił ją przystępną – owianą pogodą ducha, niepodobną do tej bestii, którą więziła w klatce żeber. Bo przecież zdolna była do czynów okrutnych i bestialskich, a gdy wpadała w szał, wszystko się zmieniało; wszystko się rozlewało.

Wtem dostrzegła znane oblicze – zupełnie wybijał się wzrostem, jednak wobec jej miernej miary nie było to niczym zaskakującym i osobliwym. Chwyciła więc jeden z kieliszków wypełnionych rdzawą cieczą i podchodząc do mężczyzny wręczyła mu go w dłoń.

– Murtagh! Niezmiernie miło mi cię widzieć, chociaż może powinnam powiedzieć – dziwnie? Nie spodziewałam się tu ciebie – rzekła, a jej kąciki ust wygięły się ponownie tego wieczoru w urokliwym, filuternym uśmiechu.

– Cieszę się jednak, że cię widzę – zreflektowała się po chwili. Jego obecność nie od dzisiaj ją peszyła; zamilkła na moment, zatapiając się w jego wzroku, aby dopiero po dłużących się sekundach ocknąć się  i przenieść ten na jeden z obrazów.

Coś zatańczyło jej przed oczami niepewnie, możliwe, że były to języki światła umykające z pokrytego woskiem kandelabru – przez okna galerii, upstrzonego białymi kwiatami, wpadało miękkie światło dzienne, świece jednak wciąż rzucały się językami na obrazy, wirując pośród dzieł. Nieliczne krople wosku opadły kroplą na panele – zupełnie jak zawsze; ten zastygał w białawej formie, krzepnąc z każdą chwilą. Wzrok przerzuciła na obraz przedstawiający Hogsmeade, dokładnie ten, na którym on zwiesił swój wzrok; chwila przeminęła, a po chwili uniosła spojrzenie ciemnych odmętów tęczówek w jego – srebrzystej tafli.

Była przecież nienaturalnie spokojna, pogodna i towarzyska, a bestia więziona w klatce żeber opuszczała je wyjątkowo rzadko. Jedynie znak, teraz okryty całunem długich, eleganckich rękawiczek, mógł świadczyć o niezawoalowanej agresji prędko krążącej w żyłach. Odgarnęła niesforny kosmyk włosów za ucho, ten jednak już po chwili powrócił na swoje dawne miejsce przylegania, kładąc się akwarelą na policzku.

Utkwiła w nim spojrzenie ciekawskie i badawcze. Wiedziała, iż nieelegancko było kogokolwiek uporczywie lustrować, on jednak zdawał się zgoła inny. Sam jego zapach kręcił jej w głowie i momentalne pozbawiał ją animuszu, który przecież trzymał się jej nieodzownie.

W sekundę straciła całą swoją rezolutną odwagę.

– Och, nie, zostań. Twoja obecność będzie mi miła – rzekła, usta rozciągając w przyjemnym dla oka, filuternym uśmiechu, ukazującym odrobinę nierówne kły.

– Pozwolisz? – zabrzmiała pytaniem, wsuwając dłoń pod jego ramię, w drugiej moszcząc kieliszek wypełniony winem.

Następny łyk, spory i gwałtowny, zaszumiał jej w głowie, daleka jednak była od stanu zupełnego upojenia – ot, alkohol luzował język i umniejszał obyczajom, a ona sama czuła się jak pod władaniem niewiadomego czaru. Oczywiście, znała Murtagha już od jakiegoś czasu, acz jako kobieta zaręczona, nie okazywała mu zbytku atencji; teraz, w stanie wolnym, pozwalała się uwodzić, gotowa zacząć tę grę.

– Jakie to emocje? – zapytała, ciągnąc go delikatnie ku kolejnym obrazom, licząc, iż któryś z nich przypadnie mu do gustu.

Zatopiła w nim spojrzenie mętne, acz o wyraźnych iskrach ekscytacji kryjących się w głębi orzechowych tęczówek; patrzyła na niego wręcz urzeczona, jak na jeden z obrazów, który wyszedł spod jej pędzla – on jednak nie należał do niej i to właśnie wprowadzało miriady myśli w stan niewiadomej irytacji. Może gdyby była odrobinę bardziej bezpośrednia, odrobinę mniej filuterna i enigmatyczna w swoich uczuciach – może wówczas przykleiłaby się do jego ramienia pewniej, zatopiła palce w materiale odzienia mocniej, a jej usta nie opuściłoby ciche westchnięcie, świadczące o niczym innym, niż ognistej fascynacji.

Bo skupiała swoją lotną uwagę na jego sylwetce,  gdy prowadziła go zawiłymi meandrami sali, przystając między co ciekawszymi okazami sztuki. Na dłuższy moment zatrzymała się przy akcie kobiety, której twarz pozostawała rozerwana – coś w niej było niepokojącego, zaburzającego naturalną nagość i ulotność, a emocje, których gęste tumany wzburzała, zakrawały o dalece posunięty niepokój. Uniosła wzrok na mężczyznę, badając jego reakcję, nim ruszyła dalej.

Jego ciepły oddech zamarł na małżowinie usznej, gdy pochylił się do niej i wyszeptał słowa; dreszcz przebiegł na palcach przez jej kręgosłup, kończąc swą wędrówkę u podstawy szyi. Sens słów jednak sprawił, iż zacisnęła mocniej palce na jego ramieniu.

– Strach – powtórzyła po nim, otwierając szeroko sarnie oczy. Emocje kowalne na kształt ekscytacji przeszły przez jej umysł, odbijając się na obliczu – fascynacja Macmillanem urastała do dalece posuniętej egzaltacji – chciała słuchać go bardziej, dotkliwiej, bliżej.

– Naturalnie, mogę go zmodyfikować. Wyślij mi sową poprawki, które chciałbyś nanieść, a ja się tym zajmę. Nie ma sensu robić tego tu i teraz – nie chcę, aby cokolwiek wyleciało mi z głowy – odparła miękko.

Wysunęła dłoń spod jego ramienia, obracając się ku niemu przodem. Zadarła podbródek, aby wzrok utkwić w jego mętnym spojrzeniu – znajdowali się odrobinę zbyt blisko, odrobinę zbyt, po prostu zbyt. Pąs oblał jej oblicze, nie była w końcu w żadnej mierze femme fatale, a przy nim czuła się jak podlotka zauroczona starszym mężczyzną.

– Strach, mówisz? – powtórzyła, przekręcając głowę na bok. – Wzbudzasz we mnie tyle emocji, że jestem gotowa uwierzyć, że jesteś wilą – dodała, pozwalając wargom rozmyć się w przyjemnym dla oka uśmiechu.

W gruncie rzeczy zawierała w sobie półmisek pozornej pogody ducha i szczyptę agresji – tej niezawoalowanej, która uchodziła z klatki piersiowej jedynie w sytuacjach krytycznych; budziła się w niej nagłe okrucieństwo i absolutny brak granic czy sentymentów. Gotowa była krzywdzić nawet bliskich, jeśli to zbliżyłoby ją do oświetlonego wątle celu – jej miłość bezwarunkowa ograniczała się wyłącznie do brata, za którego krzywdę zabiłaby bez cienia zawahania. Poza tym faktorem, była bezwzględna i okrutna, a bestia, która mościła się na dnie duszy była niejako spragniona krwi. Prawdopodobnie po to chowała się w jej cieniu, ujmując towarzyską energią, intensywnie czerwoną aurą i westchnięciami puentującymi miękkie, rozlewające się uśmiechy.

Gdyby nie rychło zbliżający się mariaż z Leandrem, który miał zaznaczyć jej dłoń obrączką, już dawno zakręciłaby się wokół osoby Murtagha. Był inny niż jej przeszły narzeczony; bardziej stonowany i spokojny w swej stalowej osobie; bardziej budzący lęk i niepokój. Ona zaś – ulegała mężczyznom, którzy napawali ją nutą strachu.

Uśmiech rozciągnął jej wargi w szerokim uśmiechu, gdy wspięła się na same czubki palców, oddechem umiejscawiając się gdzieś w okolicy jego szyi. Ułożyła jedną dłoń na jej boku, lekko wbijając się w skórę paznokciami.

– Podziwiaj mnie zatem – rzekła półgłosem. – Potraktuj to jako zaproszenie – będę przy tobie malować. Jesteś inspiracją i to nie byle jaką – dokończyła, odsuwając się od niego ponownie na krok, przerywając ten nagły paroksyzm bliskości.

Zaintrygowanie rozlało się po jej obliczu niczym słodki, późnoletni sok. Dopiero po chwili napomniała samą siebie, iż wpatrywanie się tak głęboko w cudze oblicze może uchodzić za społeczne faux pas. A ona, pomimo pewnego dualizmu duszy, dbała o swój wizerunek.

Ten jednak przestawał być tak istotny przy jego osobie.

– Doprawdy? W zasadzie nigdy nie uważałam się za trudną do odczytania. Mógłbyś jednak wiedzieć więcej; to ciekawe, że znasz dotychczas tylko moją powłokę – odparła, swoje słowa potęgując surowym tonem.

Czarujące uśmiechy czyniące nieprzytomnie w umyśle okrywały barchanowym całunem zepsute wnętrze; to, które na pozór czarujące, było przegniłe u cna i jeszcze wydatniej zroszone kroplami okrucieństwa. Bo przecież była nienaturalnie wręcz wybuchowa, uparta, a o jej agresji krążyły legendy. Na salonach jednak, zachowywała pogodę ducha; błyskała białymi zębami, układającymi się w odrobinę nierówną linię, chętnie tańczyła i wielokroć z większym angażem sięgała po szklane kieliszki wypełnione czerwienią wina. W głębi duszy jednak, zepsuta i zdemoralizowana, gotowa była do bawienia się ludźmi jedynie dla własnej uciechy; prędko pojęła sztukę manipulacji i hipnozy, które otworzyły przed nią podniebne arkana wpływu na cudze umysły.

On jednak działał na nią wyjątkowo, sprawiał, iż serce trzepotało prędzej w klatce żeber; było w nim coś nieodgadnionego, coś, co skłaniało ją ku czynom niezawoalowanym i śmiałym w swej naturze. Wiedziała, na ile może sobie pozwolić; wiedziała, czuła wręcz w kościach, iż zechciałby, aby jego skóra została naznaczona igiełkami paznokci, które lekko wbiła w miękką tkankę. Chemia, która między nimi zaistniała była wyjątkowa w swej krasie; zupełnie inna niż to, czego zaznała dotychczasowo.

– Moje towarzystwo – odparła miękko na temat zapłaty za pełnioną przez Murtagha funkcję modela. Wiedziała, iż nie było to wystarczającym; wiedziała, że powinna wyświadczyć mu większą przysługę, zaoferować bardziej lukratywny zysk.

A jednak zamilkła, czekając na jego słowa, gdy opuściła go z oków nagłej bliskości.

– Brzmi jak dobry interes. Odpowiem ci na każde pytanie, chociaż przecież mógłbyś samodzielnie je ze mnie wyrwać. Czy mam się czuć zaszczycona? – zabrzmiała retoryką, wbijając w niego bystre spojrzenie sarnich ocząt.

Poznawanie na jej zasadach zaskoczyło ją niejako – wiedziała przecież, że intencje nie musiały wypływać w jej ust samorzutnie; wiedziała, że mógł dowiedzieć się każdego szkopułu własnoręcznie. A jednak okazał jej zainteresowanie, to, które budziło w niej poczucie wyjątkowości – jakkolwiek śmiałe by ono nie było.

– Dlaczego chcesz mnie poznać? – zabrzmiała welonem pytania mimowolnie, kierowana najprostszą spośród ludzkich ciekawości.