On równie należał do grona Aurorów preferujących podejmowanie bardziej wymagających i niosących większe ryzyko działań. Podczas pisania rutynowych raportów co najwyżej mógł przeciąć sobie skórę na palcu o krawędź pergaminu i nabawić się bólu pleców. Istniał tu wyraźny konflikt interesów, jednak na ten moment nie miał wydarzyć się żaden zaplanowany atak ze strony Śmierciożerców. Zatem nie musiał się obawiać tego, że siłą rzeczy będzie sabotować plany Czarnego Pana. Z partnerem niepopierającym reżimu Lorda Voldemorta nie mógłby odwrócić wzroku i ot tak pozwolić im siać terror. Musiałby utrzymać pozory przeciwdziałania im. Aresztowanie Naśladowców przyszłoby mu znacznie łatwiej. Uznawał ich za pionków. Potrafili być przydatni, ale wielu z nich kierowało się prywatnymi pobudkami. Czarny Pan nie naznaczył ich Mrocznym Znakiem.

— Paskudny nałóg, który zdaniem wielu może zabijać. Obowiązujący już w kilku barach zakaz palenia to kpina. Mamy paskudną pracę... wymiatamy z tych ulic czarnoksięskie łajno — Wyraził się stosunkowo niepochlebnie o takich stwierdzeniach, uparcie ignorując powracający do niego niczym niechybiający bumerang kaszel palacza. Palił naprawdę dużo, wydając też dużo na swój nałóg. Potępiał wprowadzony przez pierwsze lokale zakaz palenia. W swoim mniemaniu całkiem trafnie podsumował charakter wykonywanego przez nich zawodu, z którym trzeba było sobie jakoś radzić. Sam służył już dwadzieścia pięć lat, co dowodziło, że ulepiono go z naprawdę twardej gliny. Nie był dobrym człowiekiem. Odznaczał się wysoką skutecznością w oczyszczaniu ulic magicznego Londynu ze wszelkich szumowin, zwłaszcza jeśli nie chciał ich tam widzieć. Do grona jego ulubieńców należeli Fletcherowie. Wolał dbać o pozytywne stosunki z Borginami.

— Poza przerwą na na papierosa? — Zapytał retorycznie. Niechętnie podążył za swoim partnerem. To, co ujrzał kiedy dotarli do tego zaułku, sprawiło że omal nie wypuścił papierosa z dłoni na swojego buta. Spodziewał się ujrzeć scenę, w której jakiś męt atakuje to dziecko zamiast tej, w której smarkula ugania się za kotem. Wydawał się być rozczarowany. Łapanie kocura było poniżej ich kompetencji. To robota dla Brygadzistów.

— Wyjdź z tego zaułka! — Zakrzyknął do smarkacza, zupełnie ignorując rozgrywającą się na ich oczach dziecięcą tragedię. Zrobił to tylko dlatego, by nie uchybić obowiązkom Aurora. Od pilnowania, by dzieciaki i ich pupile nie pałętały się w pobliżu jakiegokolwiek fragmentu Śmiertelnego Nokturnu, byli ich rodzice. Nawet, jak to był ślepy zaułek. Jak trwoga to do Aurora. W rzeczywistości zupełnie nie obchodził go los tej dziewczynki. Szanował jednak swój czas i wolał go nie tracić na poszukiwanie gówniarza na Nokturnie, gdyby jakaś szumowina się napatoczyła zwabiona tym rabanem i połasiła się na łatwą ofiarę.

— Złapanie tego kocura to zadanie dla Brygadzistów — Stwierdził obojętnie, nie zamierzając ruszyć się z miejsca i pochwycić tego futrzaka. Nie sięgnął też po różdżkę po to, aby zapanować nad tym kotem. On również zaciągnął się papierosem i na obserwacji kończyła się jego rola. Nie minęła jednak chwila i czworonóg odkrył nowy sposób na wydostanie się z tego ślepego zaułka. Zamiast skakać w tę i nazad, zręcznie opadł na cztery łapy i wysforował do przodu, wymijając swoją opiekunkę i gnając ku nim. Stanowiło to okazję do pochwycenia tego zwierzaka, czego niechętnie się podjął. Nie zależało mu na tym, dlatego też nie wykrzesał z siebie szybszej reakcji i pupil dziewczynki nie trafił w jego ręce. Prostując się z papierosem pomiędzy wargami wzruszył ramionami.

Stwierdzenie, które padło z ust młodego Bulstrode'a, nie uszło jego uwadze. Nie zamierzał posyłać temu Aurorowi potępiającego spojrzenia ani wyrażać głośno swojego oburzenia. W konserwatywnych rodzinach, takich jak jego własna wygłaszanie antymugolskich też było na porządku dziennym. Nie przebierali w słowach i nie szczędzili swojej pogardy względem mugoli i szlam, które pełzały po ziemi.

— W istocie. Mugole są przecież słabsi od nas, czarodziejów czystej krwi — Przytaknął temu stwierdzeniu, sprowadzając tę zależność do tego, co miało dla niego niebagatelne znaczenie – ideologii czystości krwi. Podług niej dzielił czarodziejów na lepszych i gorszych, odnosząc się do tych drugich z pogardą. Nawet teraz ona wybrzmiała w jego głosie, gdy wypowiadał te słowa. Na tym się skończyło. Nie powinno to nikogo dziwić. Nie było to wyrażenie poparcia dla reżimu Czarnego Pana. Nie był taki głupi aby robić to jawnie, bez czarnej szaty i maski chroniącej jego tożsamość maski. Chester w podobny sposób postrzegałby ustanowienie zakazu palenia w Dziurawym Kotle. To nie spodobałoby większości stałych bywalców tego pubu. Nie mówiąc już o tym pubie "Biały Wiwern", pełnym szemranej klienteli. Czasami przekraczał jego próg, głównie w sprawach służbowych.

Rookwood rzadko wdawał się w rozmowy podczas służby, zwłaszcza jeśli nie było ku temu powodu. Nie bez znaczenia była różnica wieku pomiędzy nimi. Z partnerem będącym w zbliżonym wieku albo z takim, z którym często patrolował dany rewir o wiele łatwiej było o sposobność do prowadzenia rozmowy. Atreus mógłby być jego synem, co już sprawiało, że znacznie łatwiej dogadałby się ze swoimi rówieśnikami, nawet z jego dziećmi. To co powiedział na temat mugoli mogło okazać się wstępem do rozmowy na ten temat.

Ten incydent z kotem wielce go rozczarował jako Aurora. Czasy, w których podejmował się takich interwencji miał dawno za sobą i wolał aby tak pozostało. Sytuacja wyglądała tak jakby wszystkie szumowiny z magicznego Londynu postanowiły się zmówić i wziąć wolne od praktykowania wszelkiej niegodziwości. Natomiast on w obecnej sytuacji miał związane ręce i nie mógł nic zrobić temu dzieciakowi. Po podjętej próbie pochwycenia kocura i spostrzeżeniu, że Bulstrode sam spróbował tego dokonać, uznał że tutaj kończy się ich rola.

— Możesz zgłosić się o pomoc do Brygadzistów — Poinstruował to dziecko od niechcenia. Jeśli zastosuje się do tej instrukcji to dobrze. Jeśli nie, cóż... trudno. Może jeśli opuści ten zaułek to jakiś BUMowiec się napatoczy i temu zaradzi. Płacz tego dziecka nie poruszył jego sumienia. Jako ojciec dwójki dorosłych już dzieci mniej więcej wiedział, że rozpłakane dzieci należy uspokoić, ale gdy Vespera i Ulysses byli w podobnym wieku co ta dziewczynka to tym zajmowała się jego zmarła żona i zatrudniona niania. Nie był też rodzicem ani opiekunem tego smarkacza i nie zamierzał zniżać się do roli opiekunki do cudzych dzieci.

— Na Nokturn — Odpowiedział bez wahania, podobnie jak jego towarzysz odwracając się do smarkuli plecami. Jako pierwszy skierował swoje kroki w stronę Ulicy Śmiertelnego Nokturnu. Może gdy przekroczą próg tej ulicy okaże się, że typy spod ciemnej gwiazdy nie zrobiły sobie dnia wolnego i czeka na nich sprawa bardziej odpowiednia do posiadanych przez nich kwalifikacji.

Pomimo posiadania już bardzo zradykalizowanych poglądów nie uchybił swoim zawodowym obowiązkom. Nie zmieniało to faktu, że czystokrwisty czarodziej, który dopuściłby się przestępstwa mógłby liczyć na pewne formy łagodniejszego traktowania podczas dokonywanego przez niego aresztowania w szczególności przy dobrowolnej współpracy i wywodzeniu się z wielce szanowanego rodu czarodziejów czystej krwi. Gdyby nie był służbistą i gdyby miał taką możliwość to puszczałby ich wolno. Na tym jednak nie zbudowałby swojej kariery. Aresztowane przez niego szlamy nie cieszyłyby się nawet taką odrobiną przywilejów.

Uważał, że skazywanie mugolaków na Azkaban stanowiło zbyt łagodną karę. Nie każda osadzona tam szlama kwalifikowała się do Pocałunku Dementora i mogła w murach więzienia spędzić kilka albo kilkanaście lat, nawet dokonując tam żywota. Czarna magia okazywała się skuteczniejsza, co też wiedział z własnych doświadczeń zdobytych na bezlitosnym mordowaniu mugoli s imię ideologii i na rozkaz Czarnego Pana. Pozostałe szumowiny z Nokturnu mogły liczyć wyłącznie na to, aby miał dobry dzień, papierosy pod ręką oraz już kilka wypalonych szlugów.

Posada w Wizengamocie będzie na niego zawsze czekać, jeśli tylko dożyje tego momentu. Jako Aurorowi prędzej czy później zapuka do drzwi emerytura. Taka specyfika tego zawodu, że można zostać emerytowanym Aurorem z przyczyn zdrowotnych, jeśli nie zostanie się zabitym podczas wykonywania rutynowych obowiązków. Sam widział siebie jako szefa Biura Aurorów i ostatecznie szefa całego departamentu. Musiał brać poprawkę na to, że bycie Śmierciożercą zaprowadzić również i go do Azkabanu.

Nieszczególnie interesowało go to, czy ta dziewczynka zrozumiała to, czego od niej oczekiwano. Pozostawał nieprzejednany w swojej decyzji. Śmiertelny Nokturn na nich czekał i być może odsłoni przed nimi jedną ze swoich mrocznych tajemnic. Ramię w ramię z Bulstrodem pewnym krokiem zagłębił w mroczne alejki Nokturnu, pełne posępnych budowli i podejrzanych mieszkańców. Znany mu aż nazbyt dobrze zapach dotarł do jego nozdrzy. Nie wydawał mu się drażniący. Zwłaszcza jeśli chodzi o czarną magię, którą było przesiąknięte to miejsce. Pod wieloma względami pasował tutaj znacznie lepiej, niż na Pokątną. Gdy Atreus postanowił poczęstować papierosem, nie odmówił i chętnie po niego sięgnął. Od razu zapalił.