Wezwanie uzdrowiciela na miejsce zdarzenia zwalniało pozostałych Aurorów, w tym również i go, z holowania najpoważniej rannego Dawlisha do szpitala. Nie oni będą się z nim użerać. Nie minął się z prawdą, jeśli chodzi o nadejście magomedyka. Ich oczom ukazała się uzdrowicielka, którą dało się też rozpoznać po noszonej przez kobietę charakterystycznej szacie oraz po zadanym przez nią jakże bezpośrednim pytaniu o oderwane kończyny. Nie było tak, że miał coś przeciwko oderwanym kończynom. Zwłaszcza w przypadku mugoli i szlam. W przypadku pewnej grupy czarodziejów wolał aby pozostały połączone z ich ciałem. Jak w przypadku Dawlisha.

— Tym razem nie — Odpowiedział ze wzruszeniem ramion. A raczej ze wzruszeniem lewego ramienia. — Możliwe, że Dawlishowi oderwałoby głowę, jednak rzucanie zaklęć podczas ucieczki nie wpływa korzystnie na celność — Dodał do swojej wcześniejszej wypowiedzi. Gdyby to zaklęcie nie zostało rzucone w tak chaotyczny sposób to nie wzywałby głównie do tego czarodzieja uzdrowiciela, tylko już koronera do denata. Dawlish nie wydawał się zbyt chętny do współpracy z magomedyczką.

— Bulstrode? Jeden u nas pracuje — Pytanie to było tym niewymagającym odpowiedzi. Wspominał w tym momencie o Atreusie Bulstrode, będącym Aurorem. Powodem do odczuwania pewnej ulgi było to, że nie wysłano do nich szlamy, wobec których od lat nie szczędził swojej pogardy. Nie byli im, czarodziejom czystej krwi, równi. I nigdy nie będą.

— Dawlish, na Merlina... rób co pani Bulstrode mówi — Warknął na niego wyraźnie już zirytowany i wręcz zażenowany niedojrzałą postawą rannego Aurora. Zaciągnął się papierosem. Uzdrowicieli postrzegał jako jednych z pierwszych orędowników wprowadzenia zakazu palenia i szerzycieli tezy, że palenie może powodować poważnie problemy zdrowotne albo nawet zabijać. Nie podawali jednak, że to dotyczyło mugoli. Nie dotarły do niego żadne informacje, by jakikolwiek czarodziej zachorował albo nawet umarł przez swój nałóg.

— Chyba nie mam wyboru. Nie chcę takiej nosić — Mruknął Dawlish, ostatecznie kapitulując i poddając się woli uzdrowicielki i ostatecznie przestał zasłaniać chusteczką zranione oko. Najwyższa pora na to. Oni też potrzebowali pomocy medycznej. Piękny przypadek czarnej magii. Z racji obracania się w kręgach fascynatów czarnej magii to w duchu musiał zgodzić się z tym stwierdzeniem.

— Na szczęście nie — Chester mówił sam za siebie, jednak pozostali mu zawtórowali. Dawlish oberwał najgorzej z nich wszystkich. Musieli tylko poczekać na postawienie faktycznej diagnozy przez obecną tutaj uzdrowicielkę.

— Miałem na myśli Atreusa... powinienem był wspomnieć również o Orionie — Odparł przyznając w ten sposób rację kobiecie. Nie współpracował z nimi na co dzień, przy każdym patrolu lub sprawie. Atreus wydawał mu się bardziej charakterystyczny, bo częściej widywał go wychodzącego na papierosa podczas przerwy. Dawlish ostatecznie postanowił się podporządkować woli uzdrowicielki.

— A to mogłoby wpłynąć na twoją dalszą karierę — Zwrócił się do tego Aurora, na co Dawlish mruknął coś pod nosem. Ich przełożonym mogłoby nie spodobać się to, że Auror gorzej widzi na jedno oko i celowanie sprawia mu trudność. On sam miał podobne stanowisko. Wolał móc polegać na swoich ludziach, zwłaszcza jeśli oni mieli wpływ na to, w jakim stanie wróci do domu albo czy trafi do szpitala. Pod wieloma względami przymusowy pobyt w szpitalu był mu nie na rękę. Z tego względu, że splot niesprzyjających okoliczności mógłby doprowadzić do sytuacji, w której byłby zmuszony zamienić wygodne szpitalne łóżko na twardą i niewygodną pryczę w Azkabanie. Przy odrobinie szczęścia. Istniały cele o jeszcze gorszym standardzie, wymuszające spanie na gołej ziemi przez brak pryczy w środku.

Obserwowana przez niego uzdrowicielka znała się na swojej robocie. Na korzyść kobiety przemawiało też przyzwoite pochodzenie. A to sprawiało, że była pracownikiem tego szpitala, do którego chciałby trafić pod opiekę. Nic tak nie napawało go obrzydzeniem jak mugole i szlamy. Z tymi ostatnimi miał styczność podczas pracy w Biurze Aurorów. Niestety. Nic nie wskazywało na to, aby zaniechano ich zatrudniania w instytucjach państwowych.

— Słucham — Odrzekł krótko ten Auror tuż po zaleczeniu rany. Nie wyglądał na zachwyconego tym bezceremonialnym ujęciem go za podbródek, będąc zmuszonym do spojrzenia na badającą go czarownicę. Jdnak nie zaprotestował w żaden sposób. — To już nie pierwszy raz kiedy słyszę. Proszę to zrobić w takim razie — Przystał na to bez wahania. W tym momencie przyjmowanie jakieś paskudnej mikstury wydawało się mu niewielką ceną za zachowanie pełnej ostrości widzenia. W trakcie tego najbliższego dnia zapewne wspomni słowa uzdrowicielki, która bardzo mu pomogła w tym momencie.

— Niezwłocznie się tam udam. Będę w dobrych rękach. Bardzo dziękuję — Odrzekł po zakończonym pierwszym etapie leczenia. Rzucone przez uzdrowicielkę zaklęcie ułatwiło mu stanięcie o własnych siłach. Punkt Sieci Fiuu był niedaleko stąd. Przynajmniej ten w Dziurawym Kotle.

— Jenkins, idź z nim — Czekający na swoją kolej Chester oddelegował do pomocy Dawlishowi kolejnego Aurora. Niedługo potem nadeszła jego kolej. Upuścił na ziemię niedopałek papierosa.

— Miejmy to z głowy — Mruknął bardziej do siebie, niż do uzdrowicielki. Skrzywił się za sprawą odczuwanego bólu, który pojawił się podczas zdejmowania prawego rękawa czarnej marynarki. Mógł podwinąć rękaw czarnej koszuli tak bardzo wysoko jak to możliwe, ale również dopuszczał możliwość oderwania albo odcięcia go od reszty materiału. Ewentualną decyzję pozostawił uzdrowicielce, której umożliwił oględziny swojej prawej ręki. Dla niego nie wydawało się to poważne, jednak nie był uzdrowicielem. Może nie otrzyma równie dobrej wiadomości, co Dawlish, że trafiła go jakaś paskudna klątwa i musi się leczyć dłużej, niż by chciał.

— Widuję go podczas przerw na papierosa — Stwierdził pewną oczywistość odnośnie Bulstrode'a, jako że sam skwapliwie wykorzystywał ten czas na swój nałóg. Potrafił zdyscyplinować swoich towarzysz, zresztą nie tylko ich. W obecnej sytuacji było bardziej dogodne przerzucenie tego na obecną tu uzdrowicielkę, która w tym momencie zajmowała się Dawlishem.

— Zawsze na służbie, jak to mówią. W szpitalach nie możemy pracować... choć u niektórych może mieć to związek ze szpitalnym jedzeniem — Niejednokrotnie o tym słyszał, że jego koledzy po fachu unikali szpitala jak ognia. Sam podzielał ich stanowisko z kilku powodów, które uchodziły za znacznie poważniejsze, niż obawa o wyjście na słabeusza czy niechęć do podawanego w Mungu jedzenia. Ono nie należało do tych wybitnych.

W dalszym ciągu zdawał się na uzdrowicielkę. Gdyby cokolwiek było konieczne to z pewnością zostałby o tym poinformowany. Wolał otrzymać jasny komunikat oraz wysłuchać diagnozy, niezależnie od tego jaka byłaby. Doskonale wiedział, jakie obrażenia potrafi zadawać czarna magia. Praktykował ją. I gdyby nie obecność kolegów po fachu i cywilów to byłby w stanie użyć jej nawet podczas pościgu za podejrzanym.

Pozwalał na działanie magomedyczce, rzucającej zaklęcia na jego zranioną rękę celem wyleczenia jej. Odczuwał to, że stosowana przez nią magia działała. Ból przestawał być odczuwalny, rana przestała krwawić a po chwili nie było po niej śladu. Było to zadowalające.

— To bardzo dobra wiadomość, pani Bulstrode. Zaopatrzę się w ten eliksir zgodnie z tymi zalecaniami. Mam. Czyli muszę wziąć dzisiaj wieczorem cztery łyżki tego eliksiru i dwie rano. Postaram się wypoczywać i unikać używek, o których pani mówi. — Przyznał wprost. Zawsze każdorazowe uniknięcie przymusowego pobytu w szpitalu było zadowalające. Z racji nieposiania takowej mikstury w domowej apteczce musiał się w nią dopiero zaopatrzyć. Na stałe posiadał tylko eliksir nasenny.

Z tym wypoczywaniem to tak średnio, bo nie zakończył jeszcze zmiany. Po jej zakończeniu nie będzie nic, co by stanęło na przeszkodzie zasłużonemu odpoczynkowi. Prosić szefowej o ewentualne skrócenie dnia pracy i wcześniejszy powrót do posiadłości nie zamierzał. Bez alkoholu i kawy przeżyje, bez papierosów już niekoniecznie. To było mu wybitnie nie na rękę. Będzie ciężko. Uniósł tym razem jedną z brwi w wyrazie zaskoczenia, bowiem oczyszczenia ramienia krwi nawet nie oczekiwał od tej czarownicy i to było coś, co sam mógł uczynić we własnym zakresie.

— Dziękuję za udzielenie nam pomocy medycznej, pani Bulstrode. — Przekazał kobiecie te słowa. Co prawda, to był jej obowiązek, z którego wywiązała się znakomicie. Podziękowania były jednak zasłużone.

Po wysłuchaniu słów pracowniczki szpitala był skłonny przyznać jej rację. Mimo wszystko to nie było takie proste w praktyce, jak się mogło wydawać. Nie odpowiadało mu zamknięcie w szpitalu. O ile czasowe zwolnienie z pracy mógłby uzyskać, tak Czarny Pan czasowo nie zwolni go ze służby z powodów zdrowotnych. Dlatego było lepiej jak był na chodzie.

— Ma pani całkowitą rację w tej kwestii. — Powiedział to, co powinien był powiedzieć w tej sytuacji. Bycie w pełni sił mogło nawet przesądzić o wygraniu pojedynku czarodziejów, przyczynić się do sprawniejszego prowadzenia śledztwa. W idealnym świecie tak by to wszystko wyglądało. Chester na wszelkie badania chodził tylko z konieczności. Za taką uważał chociażby poddanie się badaniom do pracy. Z uzdrowicielami lepiej się nie wykłócać. Podaną mu receptę schował do kiszeni munduru. Zrealizuje ją po drodze z pracy do domu.

— Poczucie obowiązku to cecha godna pochwały — Przyznał szczerze, z powagą i dozą uznania w głosie. Sam również uniósł kąciki ust w ledwie dostrzegalnym uśmiechu. Jeśli chodzi o papierosy to nie łudził się, że zdoła bez nich wytrzymać cały dzień. W końcu sięgnie po papierośnicę.

— Jeśli do tego dojdzie to niezwłocznie się tam udam. Wzajemnie, pani Bulstrode — Powiedział na koniec. Pozostawało mu liczyć na to, aby coś takiego nie miało miejsca. Pożegnał też kobietę, samemu zamierzając swoje kroki ku gmachowi Ministerstwa Magii.