Nie pierwszy raz w tym śmiesznym kostiumie, który miał niby wzbudzać strach i nie ostatni. No a przynajmniej Sauriel nie spodziewał się tu umierać. Nie chciał? Było mu to obojętne. Były rzeczy gorsze od śmierci. Niestety zdawał sobie sprawę z tego, że umrzeć było dość ciężko takim jak on. Tym bardziej, że nie zamierzał tanio skóry sprzedawać. A na pewno nie planował dać się pojmać.

- Stańcie z nami do walki plepleple - Przedrzeźnił Longbottoma. Rookwood wywrócił oczami i może to i lepiej, że nie było teraz widać jego miny i tego, jak wywrócił oczami, kiedy odważni, dzielni i rycerscy jegomoście wyskoczyli im przed ryje. Zgoda, przerysowanie, ale Sauriel był w końcu cynikiem. Przez ułamek sekundy czarne oczy wampira czujnie śledziły zarys, jaki pojawił się wokół ich pola dopóki nie pojął, z kim ma do czynienia i co się dzieje. Z kim - znaczy z nazwiska. Bo facjata była mu zupełnie obca. Poczuł w końcu przyjemne uderzenie podniecenia. W końcu się rozbudził z tego odrętwienia. Ciepło ognia, swąd dymu, krzyki, panika. Chaos. Elementy niby pozlepiane, ale zblazowane, teraz wtargnęły do jego umysłu z całą gamą bodźców, doznań i kolorów.

Sauriel może i nie miał perspektyw, ale perspektywicznie chciał sobie pomóc.

- Crucio. - Czarnowłosy przeciągnął różdżką w kierunku wyzywającego. Jeżeli były jakieś nowe sposoby na powiedzenie "kocham cię" to było jedno z nich. To było w pełni personalne. Błysnęło zielone światło, a Sauriel w tym samym momencie ruszył w kierunku przeciwnika, zamiast jak każdy normalny pojedynkowicz utrzymywać bezpieczną odległość. Od razu po Crucio posłał w swojego przeciwnika Confringo. Chciał do jegomościa dopaść i wybić mu zęby skutecznymi metodami, a nie jakimiś piu piu z różdżki, co czasami ma humorki i świruje, zamiast czarować.

Gniew i gwałtowność urastały w niej do rangi gargantuicznej; uśmiech rozlewający się pod maską świadczył o niemej ekstazie – nie musiała mówić nic, same jej ruchy, dynamiczne i pewne siebie, stanowiły o motywacji i głęboko osadzonej egzaltacji. Choć drobna, tonąca wręcz w czerni szaty, zawierała w swojej fizjonomii coś niebezpiecznego; coś, co nakazywało się bać.

Prawdopodobnie dlatego różdżkę uniosła z niebanalną pewnością siebie, nie bacząc na krzywdę – w gruncie rzeczy przecież, to do niej dążyła w prozie codzienności, jak i w poprzetykanymi gwiezdnymi wyjątkami sytuacjom. Spojrzała na swego towarzysza, kiwając mu delikatnie głową; dosłownie sekundy przed tym, jak dwójka mężczyzn wyłoniła się spomiędzy popiołu i dymu. Chaos, roztaczający coraz szersze kręgi, mile mościł się w umyśle.

– Och, litości – sarknęła, słysząc otwarte wyzwanie do pojedynku.

Jej dłoń jedynie zacisnęła się odrobinę mocniej na rękojeści, trąc palcem jej fakturę. Pierwsze zaklęcie, z kanonu zauroczeń, świsnęło w powietrzu – jeśli się udało, ofiara miała poczuć absurdalny strach; nieukierunkowany i gwałtowny, wzierający w umysł, siejący ziarno niepewności, skłaniający ku klęknięciu. Dotykał najgłębszych meandrów umysłu, jego najszczerszych aberracji.

Niezależnie od skutków zaklęcia, machnęła po raz kolejny różdżką. Chaos rozgrywający się dookoła, mile drażnił zmysły – w gruncie rzeczy to tego potrzebowała, zupełnej anarchii, bezprawia i krzywdy.

– Crucio – rzekła, mierząc w kierunku mężczyzny.

Sauriel bez czarodziejskiej finezji wbiegł w przeciwnika, żeby złapać go jedną ręką za bark, drugą za nadgarstek, w której trzymał różdżkę i zajebać mu z kolanka w brzuch. Nie do końca brał pod uwagę to, że jego różdżka może również przy tym ucierpieć i ulec złamaniu. Głównie dlatego wiecznie te różdżki łamał i potem Fergus miał co robić. Następnie zamierzał unieszkodliwić wiodącą rękę przeciwnika - czyli tą, w której miał różdżkę i złamać ją. Jego wizja była dość tunelowa, ale nie zapominał o tym, że mieli tutaj jeszcze jednego przeciwnika, że wokół płonęło wszystko, a dym osnuwał polanę. W ekscytacji zabawy, a tym bardziej, kiedy czułeś krew, ciężko było myśleć o czymkolwiek prócz smakowitego kąska, który w dodatku sam chciał się z tobą mierzyć.

Sauriel nie bał się śmierci. Nie dążył do niej aktywnie, ale nie bał się jej. Już raz umarł i jedyne, co było straszne to to, że z tej śmierci się przebudził. Czego jednak się bał i do czego za żadną cenę nie zamierzał dopuścić to tego, że zostanie pojmany. Wrzucony do jakiejś celi, w której będzie musiał spędzić... no ile? Ile czasu mógł przesiedzieć ktoś taki jak on za swoje zbrodnie i grzechy? Czym była wobec tego kara dożywocia?

Z jego ust wydobył się zwierzęcy, niezadowolony syk, kiedy podmuch wiatru odsunął go w tył, a on zapierając się nogami pozostawił bruzdy w miękkim podłożu. Nie ustał. Trudno. W kącie oka widział, jak Loretta pada i gula podskoczyła mu w gardle. Dwóch na jednego banda łysego, co? Sauriel spróbował znów pobudzić swoją bestię, by pokazać się jako Nocna Mara przed oczami przeciwników nim uniósł różdżkę i opuścił ją szybko w kierunku Longbottoma. Chciał go rozerwać czystą siłą magii na kawałeczki.

Obraz zmętniał i zagęścił się przed jej oczami – bardziej wprawiona w urokach oraz mamieniu aniżeli w faktycznej walce, wzbiła serce o szybszy trzepot. Różdżka wypadła jej z dłoni, tocząc się po parkiecie i o ile zdrowym rozsądkiem nie szczyciła się nigdy – poczuła, iż był to kluczowy moment, aby polegać na swojej lichej sile fizycznej.

Widząc lecące w jej kierunku pęta, prędko usiłowała odskoczyć, aby zaklęcie nie trafiło w nią nieodzownie.

Nie działoby się dobrze, gdyby mężczyzna, który zniewolił jego partnerkę dołączył do pojedynku. Sauriel by spieprzał. Jak zostało powiedziane - mógł zginąć, ale dać się pojmać? Oj nie. Natomiast honor, proszę bardzo, coś takiego jeszcze istnieje, czy jakaś inna dziwna rzecz kazała tamtemu pilnować swojej niewolnicy - jego zostawiono w spokoju. Albo raczej - pozwolono, żeby Longobottom błyszczał.

Sauriel nie walczył nawet z wyrwaniem różdżki. Mgła rozlała się po otoczeniu, kiedy jego sylwetka obrosłą w cienie i urosła na wzór tych potworności, przed którymi dzieci bronią się wchodząc pod kołderkę. Ale one tam są. W cieniu nocy - czekają. To było dokładnie to - otwarcie. Strach miał wielkie oczy. A jeśli chodzi o wampiry to nie tylko strasznie potrafiły wyglądać. Bo w przeciwieństwie do tych demonów spod łóżka - wampiry były całkowicie realne.

Mimo tego, że różdżki w dłoni wampira nie było, surowa magia zabuzowała wokół celu Sauriela i jego pojedynkowicza. Zamierzał go rozerwać na strzępy - i skupił na tym całą swoją wolę i pragnienie.