Kiedy uderzyła ich fala gorąca, naturalnym odruchem ukryła twarz w Alastorze (a konkretnie jego klatce piersiowej, jakby nie patrzeć różnica wzrostu była znaczna), który całą siłę rozgrzanego powietrza przyjął na własne plecy. Wiedziała, że pytanie czy wszystko okej nie ma absolutnie żadnego sensu, bo oczywiście odpowie, że tak, że nic mu nie jest. Posłała Alkowi krótkie spojrzenie, w którym mieszało się zmartwienie i strach. O życie jej najbliższych, wszystkich uczestniczących w sabacie oraz na samym końcu swoje własne.

Na propozycję Brenny, by to ona spróbowała rozproszyć magię, kiwnęła głową. Szybko uświadomiła sobie, że w całym zamieszaniu jej kuzynka mogła nie dostrzec tego gestu.
- Mogę spróbować. Powiedzcie mi tylko w które miejsce mam celować, jeżeli uda Wam się skontaktować z resztą.- odezwała się, nieco ochrypniętym od rozgrzanego powietrza głosem. To, że drugą propozycją Brenny było przejście przez ogień, wcale jej nie zdziwiło. Znała starszą Longbottom zbyt długo by wiedzieć, że jest do tego zdolna. I że ciężko będzie ją powstrzymać, jeżeli się na to uprze.
- Nie wiemy, ile jest tam ludzi, Brenn. - rzuciła w pierwszej chwili. - Więc jeżeli myślisz o tym, że pójdziesz tam sama, to... przestań.

Bones jest z Patrickiem i Victorią słowa Atreusa odbiły się echem w jej głowie. Ciężar, jaki spoczywał na jej ramionach nieznacznie odpuścił, a ona sama nieświadomie odetchnęła. Choć nie można było jeszcze o bezpieczeństwie, nie musieli mierzyć się z wrogiem w pojedynkę. To dawało pewną nadzieję. Niewielką, ale w sytuacjach takich jak ta, nawet jej odrobina była im potrzebna.

Skierowała wzrok w miejsce, które wskazał Bulstrode. Celować w źródło światła. Kiwnęła głową na znak, że odnotowała jego sugestię i na nią przystaje. Jako najmniej doświadczona z grupy w starciu ze złem i występkiem, polegała na doświadczeniu i wiedzy całej trójki; całkowicie i bezwarunkowo ufała Brennie i Alastorowi, a Ci z kolei zdawali się ufać Atreusowi, przez co najmłodsza Longbottom nie miała powodu, żeby również tego nie robić.

Skup się Longbottom było jak otrzeźwiające pacnięcie w głowę. Nie, nie strzał z otwartej dłoni prosto w policzek, bo tego Moody chyba nigdy by nie zrobił (a może?). To był pierwszy raz, gdy miała styczność z tą profesjonalną, aurorską stroną Alastora. Pacnięcie wystarczyło, by utrzymać nerwy na wodzy. Choć niepokój nie opuszczał jej ani na chwilę, skupienie emanujące od Alastora stopniowo jej się udzieliły. Wpakowała się w to z własnej, nieprzymuszonej woli. Gdyby mogła cofnąć czas, zrobiłaby to ponownie. Miała poczucie odpowiedzialności za towarzyszącą jej grupę, a Ci zdawali się mieć dokładnie takie samo podejście.
- Stała czujność.- odpowiedziała mu krótko, dając tym samym sygnał, że wszystko okej i daje radę.

Wycelowała różdżkę w stronę światła, oczekując, aż rozpraszająca magia Alastora zadziała na światło. Nie umknęło jej, że Brenna stanęła kilka kroków przed nią. Gdy tylko źródło światła zostało zduszone w środku, użyła magii rozpraszającej na to, co się z niego ulotniło.