Gdy Mellvyn powiadomił mnie, że wraca do miasta poczułem się tak lekko i szczęśliwie jak nigdy. Jasne miałem z nim kontakt przez listy i lubiłem wiedzieć, co u niego, ale bardzo rzadko mi odpisywał. Ja zwykle z moją ciekawością potrafiłem mu napisać trzy listy w ciągu miesiąca, a od niego dostawałem jeden na pół roku. Wiem, że był zajęty, ale to trochę bolało, że nie miał dla mnie czasu. Był moim starszym bratem i był mi bardzo bliski. Wiem, że nie wpasował się w otoczenie, w którym się wychowywaliśmy i zawsze odstawał, ale za to go podziwiałem, bo potrafił wychodzić ze schematów. Ja, będąc ślepym dzieciakiem nie byłem w stanie wyjść poza ten schemat, byłem zbyt uzależniony od obecności innych ludzi i tak już zostało do teraz.

Czułem, że Mell był zdenerwowany, czułem drżenie stolika, czułem w jego głosie niepewność. Nie pamiętałem jego głosu, dlatego, że wyjechał jak byłem jeszcze dzieckiem. Miałem do niego uraz, że mnie tu zostawił, mimo że miałem całą swoją rodzinę to on był tym najważniejszym członkiem rodziny w moich oczach. Jego głos po tylu latach był dla mnie zaskoczeniem, ponieważ inaczej go sobie wyobrażałem, gdy czytałem od niego listy. Zdawałem sobie sprawę, że mimo więzów krwi byliśmy zdecydowanie różnymi osobami.

— Czas zwykle tak właśnie działa, że pewne rzeczy się zmieniają. Ciebie też inaczej zapamiętałem. Byłeś chyba mniej nerwowy. – zaśmiałem się cicho, sam też czułem zdenerwowanie, ponieważ teraz nie byłem w stanie przemyśleć swoich słów do niego jak to było w listach, musiałem odpowiadać szybko, prowadzić prawdziwą, żywą dyskusję. Moja dłoń spoczywała na szklance z drinkiem, a druga na Bellu, który zwinął się w czarny kłębek obok mnie i udawał, że śpi. Miałem nadzieję, że na razie nie będzie się odzywać, bo czasami ten kot miał niewyparzony język.

— Chyba jest dumny, ale wiesz jaki on jest. Byłby pewnie dumny gdybym robił cokolwiek, co dawałoby mi namiastkę samodzielności i jakiegoś knuta do kieszeni. – odpowiedziałem. Sam nigdy nie marzyłem o tym, że będę pracować w Ministerstwie, ale udało się, przyjęli mnie i mimo miliona błędów byłem przydatny. — Może jakbyś chciał też byś, coś tam dla siebie znalazł? Czemu zdecydowałeś się wrócić do miasta? – zapytałem.

Nie wiem, czy chciałem usłyszeć jakąś słodką, mdłą historię o tym, że się stęsknił za rodziną, czy prawdę. Mellvyn raczej nie należał do osób, które mydlą oczy słodziutkimi opowieściami, ale nie znałem go za dobrze. W listach zawsze można kłamać. Upiłem łyk trunku, aby dodać sobie odwagi i rozluźnić spięte mięśnie. Uśmiech nie był w stanie jednak opuścić moich ust. Cieszyłem się, że chciał się ze mną spotkać. Było to naprawdę dobre i przyjemne uczucie.

Zdecydowanie żałowałem, że straciłem wzrok, że nie mogłem patrzeć teraz na swojego brata, że nie mogłem z niego czytać, a jedynie domyślać się o czym myśli, co mu w duszy gra i czy powinienem mu jakoś pomóc. Zawsze starałem się pomagać innym ludziom, aby móc ich uszczęśliwić. Byłem typem osoby, która kochała każdego człowieka, która chciała się wiązać z innymi, tylko po to, aby ich uszczęśliwić.

— Może faktycznie tutaj znajdziesz ten brakujący element? – zasugerowałem. Londyn był wielkim miastem postępu, był też niebezpieczny, więc bałem się, że Mellvyn zrobił błąd wracając, ale dzięki temu mogłem czuć się spokojniejszy, że byłem w stanie mieć go na oku. Choć to on jako starszy powinien martwić się o mnie ja czułem odwrotnie. Mellvyn był człowiekiem nieprzewidywalnym i chaotycznym, a do tego bardzo wolnym, bez korzeni. Też chciałbym taki być, ale nie mogłem. Miałem tu pracę, przyjaciół i pozorny spokój duszy, bo wiedziałem, że nie zostanę sam, że jak się przewrócę to ktoś pomoże mi wstać. Chciałem coś takiego dać też mojemu bratu, aby zapuścił w końcu korzenie. — Jeśli będziesz potrzebować pomocy w powrocie do miasta mam sporo przyjaciół, którzy ci pomogą. Nawet znajdą się tacy, co pomogą ci znaleźć pracę. – z moich ust nie schodził uśmiech. Upiłem znowu łyka trunku i cicho westchnąłem. Miałem nadzieję, że Mellvyn da sobie pomóc.

— Wiem, co masz na myśli. Mimo posiadania dobrej pracy, przyjaciół i wielu partnerów… – tak miałem ich sporo, tak kochałem wiele kobiet, a nawet mężczyzn, ale z nikim nie udało mi się zostać na dłużej. Może po prostu z nami było coś nie tak, może ojciec przekazał nam jakąś klątwę jeśli chodzi o normalne życie? – …czułem pustkę, ta ciemność przed moimi oczami była pusta, a teraz znalazłem cel. – zamilkłem na chwilę. – Chciałbym ci jakoś pomóc, ale nie wiem jak bracie. – Dodałem pochylając się ku niemu nad stołem. Głowę miałem lekko przekrzywione, a oczy ślepo wbite w przestrzeń. — Zrobiłeś krok do przodu i wróciłeś. Zawsze będę przy tobie i ci pomogę. Stały związek nic nie da jeśli nie obierzesz sobie celu. Jaki jest twój cel w życiu, Mellvyn? Bo mój to po prostu kochać, nawet jeśli nie będę kochany – uśmiechnąłem się i upiłem kolejny łyk drinka.

Tak, miłość była moim celem, była potężna i miałem zamiar ją po prostu dawać. Nic innego nie potrafiłem, w niczym innym nie byłem dobry. Mógłbym łamać miliony klątw i kochać miliony ludzi i byłbym szczęśliwy.

Uśmiechnąłem się na słowa o widoczności jego miłości. Nie potrzebowałem takich deklaracji, bo wiedziałem, że rodziny nie da się usunąć ze swojego życia, bo wiedziałem, że zawsze będę walczyć o każdego członka mojej rodziny. Zależało mi na tym, aby mieć brata, ponieważ nie chciałem być sam. Miałem wrażenie, że jeśli będę kurczowo trzymać się rodziny to nigdy nie zostanę opuszczony, to już nigdy nikt mi nie umrze, nikt mnie nie zostawi jak każdy kogo pokochałem.

— Wiem. – odpowiedziałem krótko z uśmiechem.

— Nie wiem, czy to jest do końca cel, ale tak sobie o tym mówię. Ludzie często mówią, że jestem naiwny i chyba coś w tym jest. A polega na tym, że po prostu spotykam jakąś osobę i nie jest ważne jaka jest, po prostu otrzyma ode mnie pomoc, miłość, rzecz w tych czasach naturalna, ale mało znana, praktykowana. – pochyliłem się znowu do niego i szepnąłem konspiracyjnie. – Miłość wbrew pozorom potężna jest. – uśmiech nie schodził mi z ust. Wiedziałem, że byłem dziwny, ale tylko dziwacy są coś warci.