Wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywało na to, że obecny miesiąc miał być dla Erika o niebo lepszy niż poprzedni. Bądź co bądź, marzec był dla niego dosyć stresujący. Przyjęcie charytatywne w posiadłości. Ostara. Wykrycie w jego ciele zepsutej klątwy. Pogrzeb Simone Malfoy. Mnóstwo zdarzeń i każde z nich odcisnęło na nim swego rodzaju piętno. Kwiecień na razie wydawał się dużo bardziej znośny. Być może dlatego Longbottom był w takim dobrym humorze na spacerze, na który wyciągnęła go siostra. Nawet zbytnio nie narzekał!

Teoretycznie miał na co, bo jednak zaledwie przed paroma dniami wpadło mu nieco... nieoficjalne śledztwo związane ze sprawą przedstawioną mu przez Perseusza Blacka, jednak nie chciał na tym etapie nikogo więcej angażować. Dopiero planował sobie poszczególne zadania w głowie. Nawet nie skalał sobie rąk pracą. Była to sprawa delikatna i musiał się zastanowić, pod jakim kątem do niej podejść. W sumie jedyną rzeczą, jaka go faktycznie martwiła była zbliżająca się wizyta w szpitalu św. Munga. Ostatnie naświetlenia, pomyślał, krzywiąc się lekko na samą myśl. Cóż, musiał myśleć pozytywnie. Jeszcze tylko jeden dzień i będzie miał to wszystko z głowy.

— Jesteś pewna? Może lepiej wezwać pogotowie? — Uniósł pytająco brwi, na co Brenna zareagowała swoim „dramatycznym" dialogiem. — Wybitna gra aktorska, Bren — pochwalił siostrę, klaskając cicho. Pokręcił z niedowierzaniem głową. — Niedługo się okaże, że oboje zmienimy nasze ścieżki kariery. Ja wyląduje w polityce, a ty w teatrze. Kto wie, może Selwynowie mają akurat jakiś wakat przy najnowszej sztuce? Powinienem do nich napisać w twoim imieniu?

Koniec końców przystał jednak na propozycję siostry i bez większych narzekań ruszył w kierunku stoiska z lodami, które rozłożyło się w okolicy rzeki. Zdaniem Erika było na to nieco za wcześnie, ale najwidoczniej lokalna społeczność była spragniona tego typu rarytasów. Dzisiaj kręciło się tu całkiem sporo osób, to co dopiero będzie w środku lata? Może właściciel budki miał jednak głowę do interesów, a niezwiązany z tego typu działalność detektyw podążał mylnym tropem? Kierując się zaleceniem Brenny, wziął jej aż cztery gałki w jej ulubionych smakach i poprosił jeszcze o bitą śmietanę, posypkę i sos truskawkowy. Aż dziwne, że ta konstrukcja się nie rozpadła chwilę po odejściu od stoiska.

— Udało się! — oznajmił okrzykiem Erik, widząc, że siostra weszła na molo. Zapewne po to, aby zająć im dobre miejsce na popołudniowy wypoczynek. — Wziąłem ci...

Mina mu momentalnie zrzedła, gdy zobaczył, że jego własna, rodzona siostra stanęła na skraju drewnianej kładki i po prostu wskoczyła do wody. Erik zatrzymał się w miejscu, nie mogąc uwierzyć w to, co przed chwilą zobaczył. Wtedy jednak kontrolę nad jego ciałem przejął instynkt. Lody wylądowały w zaroślach, a Erik rzucił się biegiem ku wodzie.

— BRENNA!

Wyszarpnął różdżkę z kieszeni i wycelował w toń zbiornika, chcąc użyć zaklęcia zbliżonego swym efektem do Ascendio; chciał przy pomocy magii dosłownie wystrzelić siostrę na powierzchnię.

Efekt czaru zdecydowanie należał do tych z rodzaju spektakularnych. Niestety młoda Longbottomówna nie pozwoliła się bratu napawać sukcesem. Z kim ja się wychowałem, zastanawiał się, okraszając się tę niezwykle światłą myśl kilkoma niewybrednymi, żeby nie powiedzieć wulgarnymi słowami. Nie zdążył nawet zareagować, gdy jego siostra zdecydowała się ponownie zanurkować w głębinach jeziora. Kompletny brak instynktu samozachowawczego. Erik zrobił jeszcze kilka kroków w przód, wychylając się niebezpiecznie blisko nad krawędź nieodgrodzonego w żaden sposób molo.

Cokolwiek się tam czaiło, ewidentnie rzuciło jego siostrze wyzwanie, a on ani trochę nie był zadowolony z tego, że je przyjęła. Rozważał rzucenie w wodę za tę skrajnię nieodpowiedzialną czarownicą, jednak... postanowił tego nie robić. Przynajmniej nie teraz. Co, jeśli z rozpędu pomyliłaby go z tym straszydłem? Wzrok mężczyzny krążył od jednej strony jeziorka na drugą, szukając bąbelków powietrza, czy jakiegoś innego sygnału, który powiedziałby mu, co się stało z siostrą.

— NIE RÓB TAK WIĘCEJ! — krzyknął na wstępie, gdy znajoma czupryna wynurzyła się spod tafli wody. — Wracasz tam? — Oczywiście, że tam wracała. Głupie pytanie. Gdyby próbował ją powstrzymać, pewnie nawet nie dałaby mu szansy tego zrobić. — Spróbuję zaczarować wodę, żeby była bardziej przejrzysta. To ci jakoś pomoże? — Miał nadzieję, że tak. — A potem... A potem Bąblogłowego. Na Ciebie.

Jak pomyślał, tak też zrobił. Na początku rzucił zaklęcie z dziedziny Transmutacji mające na celu zwiększyć przejrzystość wody w jeziorze na tyle, aby mogli więcej dostrzec; kto wie może nawet okolice dna zbiornika. Widząc, że zaklęcie się udało, spełniając swoją funkcję, Erik następnie wycelował różdżkę w Brennę. Skrzywił się nieco, bo jednak był to dosyć niestandardowy ruch z jego strony. Przełamał się jednak i potraktował siostrę zaklęciem Bąblogłowy z dziedziny Kształtowania, które stworzyło sporych rozmiarów bąbel wypełniony powietrzem wokół jej głowy. Lepsza taka pomoc niż żadna, czyż nie?

— Zaklęcie powinno wytrzymać dłuższy czas, ale jeśli... Jeśli coś poczuję, to cię stamtąd wystrzelę! — rzucił. Uznał, że wskakiwania za nią do wody mijało się z celem. Skoro czaiło się tam coś, co mogło pociągnąć człowieka na dno, to ktoś musiał dbać o bezpieczeństwo, skoro Brenna wyraźnie zamierzała gonić zagrożenie i nie dać mu zbiec.

I nawet nie myśl o tym, że wtedy wrócisz do pod wodę, dodał w myślach. Matka by go chyba zabiła, gdyby dał jej umrzeć w takich okolicznościach. Przecież to nawet nie ona powinna się zajmować takimi straszydłami! Oni prowadzili śledztwa i walczyli z czarnoksiężnikami, a nie łapali magiczne stworzenia!

Z pewnej perspektywy zachowanie Erika, wbrew pozorom, było całkiem sensowne! Miał świadomość tego, że w euforii obecnych zdarzeń raczej nie odciągnie łatwo siostry od kolejnego poronionego pomysłu, ale nie zmieniało to tego, że mógł już w tym momencie zabronić jej podjęcia kolejnej próby, do której mogłoby dojść w bliżej nieokreślonym czasie. Ten incydent na pewno na długo zostanie w jej pamięci, więc może i ostrzeżenie brata również to czeka. Następnym razem, gdy znowu rzuci się w toń w pogoni za jakimś straszydłem, z tyłu głowy na pewno usłyszy głos Erika.

— Wiesz, co to mogło być? Skoro wciągnęło się pod wodę, to ewidentnie jest agresywne. Raczej nie chciało się pobawić, a cię zrobić ci filetowanie! — Wyrzucił ręce w powietrze. — I w ogóle co ci strzeliło do głowy, żeby za nią tam wskoczyć? Zajmujesz ludźmi w pracy, a nie magicznymi stworzeniami, babo. Mamy od tego odpowiedni departament, kochana siostro.

Wydał z siebie ciężkie westchnienie i przystąpił do suszenia ciuchów Bren przy pomocy zaklęcia. To pewnie tyle, jeśli chodzi o spokojny spacer. Jeśli nie chciała uniknąć choroby, to wypadałoby się stąd w miarę szybko ewakuować. Pokiwał głową, przyjmując jej podziękowania. Na końcu języka miał wprawdzie komentarz o tym, że nie powinna się już narażać ponad miarę. Czy nie mieli wystarczająco dużo ryzyka w swoim życiu? Praca, konflikt ze zwolennikami Czarnego Pana, współuczestniczenia w dramatach życia codziennego swoich bliskich... Badanie nowego potwora z Loch Ness naprawdę mogliby sobie darować.

— Tak. Co ty byś beze mnie zrobiła, co? — mruknął, siadając obok niej, klepiąc ją po ramieniu.

Po chwili sarknął, gdy usłyszał jej pytanie. Naprawdę? Nie miała innych zmartwień? Prawie umarła! Z drugiej strony, miłość do słodyczy była nierozerwalnie związana z jednymi z niewielu przyjemności, jakimi mogła sobie umilić życie. Skoro była pewna, że nie była teraz martwa, to nic dziwnego, że jej priorytetem stały się słodkości. A tuż za nimi pewnie czaiły się książki. Ani trochę by się nie zdziwił, gdyby po powrocie do posiadłości Brenna spędziła resztę dnia zakopana w kocach, susząc włosy i czytając Tolkiena albo innego Lewisa.

— Brenna — powtórzył, automatycznie dostrajając styl mówienia do tonu siostry. — Jesteś detektywem. Wydedukuj, gdzie mogły się znaleźć twoje cenne lody w momencie, gdy trzymałem je w rękach, ty byłaś w niebezpieczeństwie, a ja nie opanowałem magii bezróżdżkowej. — Uśmiechnął się krzywo, mrużąc przy tym oczy. — No dalej, jesteś sprytna, na pewno szybko się domyślisz. One wylądowały w... — Wbił w dziewczynę natarczywy wzrok. Musiała znać odpowiedź na dręczące ją w tej chwili pytanie!

Spiął się na dźwięk słowa zauroczenie. Mieli już kilka razy do czynienia z tego typu zagrywkami, chociaż zazwyczaj ze strony ludzi. W końcu Faye potrafiła wykorzystywać swoje specjalne zdolności, aby poruszyć serca swoich słuchaczy. Podobnie było z tą wiolonczelistką od Averych, która występowała na pogrzebie Simone. Erik momentalnie zmarkotniał na wspomnienie tej uroczystości. Pokręcił szybko głową, nie chcąc wracać w tej chwili do tych wspomnień.

— Może coś uciekło z prywatnej hodowli w okolicy? — rzucił niby od niechcenia, podrzucając pierwsze wytłumaczenie, jakie przyszło mu do głowy. — Lub ktoś je wypuścił? Gdyby to była istota, która żyje tu od pokoleń, to ktoś by to wyłapał. — Hibernacja? To też była jakaś odpowiedź, aczkolwiek wiedza mężczyzny kończyła się na zajmowaniu się sowami i domowymi zwierzątkami, więc ciężko byłoby mu nakreślić jakąś teorię na poziomie magizoologa. — Trytony nas nie utopiły, właśnie dlatego, że żyły w jeziorze przy szkole. Wyobrażasz sobie konsekwencje? — Pokręcił głową. — Taa... Bardzo milusie. Nie zabierajmy tu psów na spacery, dobrze? Dla ich bezpieczeństwa.

Cóż, po dzisiejszych wydarzeniach Erik z całą pewnością planował nie spuszczać oka z Brenny, przynajmniej do czasu, aż upewni się, że ta nie planuje wymknąć się pod osłoną nocy, aby ponownie zanurkować w jeziorze. W głowie miał już nawet rozrysowany cały plan! Kiedy wrócą do domu, poprosi skrzatkę Malwę o przygotowania bardzo dużego dzbanka z herbatą i jakiegoś ciasta, potem napali w kominku, przyniesie do salonu całą stertę książek, a potem usiądzie w kącie na fotelu i będzie czuwał. Jak przystało na odpowiedzialnego starszego brata.

— Ohohoho, niesprawiedliwa odpowiedź — skomentował, kręcąc z niezadowoleniem głową. — Jak przyznam Ci rację, to wyjdzie na to, że popieram twoje dążenie do ciągłego narażania się. Jeśli jednak zaprzeczę, to wyjdę na nieczułego w stosunku do mugoli i tego, że nie mają jak się bronić. — Przewrócił wymownie oczami. — Rozumiem, że to był przypadek, ale myślę też, że są osoby lepiej wykwalifikowane do radzenia sobie z tego typu zagrożeniami. Jak to stworzenie wypełznie na powierzchnię i wraz ze swoim stadem ogłosi podbój Wielkiej Brytanii – wtedy możemy wkroczyć do akcji.

Czy znali kogoś, kto aktywnie pracował w biurze zajmującym się kontrolą wodnych magicznych istot? Zmrużył oczy, jakby miało mu to pomóc w przejrzeniu listy kontaktów zebranej w głowie. Skoro straszydło buszujące na dnie stawało się tak dużym problemem, to osobiste zwrócenie uwagi któremuś ze specjalistów mogło nawet pomóc. Może nie wyeliminują zagrożenia z dnia na dzień, ale coś się przynajmniej może ruszy. Mogłaby zacząć ścigać ludzi, którzy zalegają z podatkami, pomyślał Longbottom. Wtedy wystarczyłoby przekierować Bren do Elliotta i podległej mu maszynie biurokracji Departamentu Skarbu.

— Nic się przed tobą nie uchowa — odparł z powagą. — Masz szczęście, że nie poprosiłaś jeszcze o gofra z owocami. Wtedy miałbym zajęte obie ręce i mogłoby dojść do prawdziwej katastrofy! — Uniósł ręce na wysokość głowy, wybałuszając przy tym w rozbawieniu oczy. Westchnął cicho. — Rozumiem, że nie chcesz wspominać o tym wypadku przy kolacji? Oficjalna wersja to „kładka nad jeziorem załamała się pod ciężarem ego Erika, a ja zostałam tylko niewinną ofiarą”?

Zagryzł dolną wargą, starając się nie parsknąć cichym śmiechem. Gdyby tylko go o to poprosiła, to zapewne bez wahania przyjąłby na siebie winę. Inna sprawa, że chociaż żartowali sobie z tego, co się przed chwilą stało, to gdyby nie magia i trzeźwe myślenie mogłoby to się skoczyć dla nich tragicznie.

Uniósł brwi, słysząc dalszą porcję wyjaśnień siostry. Stworzenie, które potrafiło imitować głosy przeciwnej płci? To było nieco niestandardowe. Idealny mechanizm mający na celu zwabienie osób, które faktycznie chciały komuś pomóc. Podszyty magią zauroczenia fałszywy sygnał ratunkowy. To zdecydowanie podpadało pod jakiś paragraf i złamanie zasad dotyczący niesprowokowanej agresji.

— Przydałby nam się teraz jakiś ekspert od magicznych stworzeń w rodzinach. Jeden z niewielu minusów posiadania rodziny o określonym profilu zawodowym; praktycznie wszyscy tkwimy w tym samym miejscu pracy. — Pokręcił zmartwiony głową. Dobrze, że przynajmniej mieli Danielle, która zdecydowała się zostać medykiem. To musiało być bardziej bezpieczne od pchania się w objęcia niebezpieczeństwa od rana do wieczora w ramach wezwań obywateli.

Uśmiechnął się pod nosem.

— To jestem w stanie zrobić — stwierdził bez większego wahania. Zajęcie domowników rozmową na kilka minut nie powinno stanowić wielkiego problemu, prawda? Najwyżej trochę nazmyśla lub zgrabnie ominie ten najbardziej niepokojący fragment ich wypadu. W ostateczności, jeśli zauważą, że Brenna wygląda, jakby wróciła z basenu, powie, że strzelił w nią Aguamenti. Takie hehe porachunki rodzeństwa. — To prawda. Do pełnego zestawu brakuje ci już tylko umiejętności przenikania przez ściany. Wtedy byłabyś już niepokonana.

Podniósł się zgrabnie na obie nogi, po czym poprowadził siostrę w kierunku nieco dzikiej, jak na jego wyrafinowany gust, plaży. Dalej starał się uporządkować w głowie wszystkie fakty. Dwie osoby wiedziały już o zagrożeniu, wpłynęło jako-takie oficjalne zawiadomienie, a dalej nie podjęto żadnych działań? Czyżby departament był aż tak zapracowany, że nie mógł nawet posłać jednego przedstawiciela, aby zbadał sprawę? A może faktycznie w dziale wodnych stworzeń siedział jakiś oszołom, który wierzył, że istot nie powinno się przemieszczać z ich aktualnego środowiska? Erik aż się podirytował na samą myśl o takim scenariuszu.

— Mogę pójść na to ustępstwo — powiedział powoli, ważąc każde słowo i uważnie obserwując reakcję Brenny. — W sumie, może powinniśmy wziąć jeszcze kilka porcji? Wiesz... Dla odwrócenia uwagi. — Uśmiechnął się półgębkiem. — Jak wyłożę na stół kilka tacek z goframi, to na pewno na chwilę zapomną, żeby spytać, jak ci się spacerowało. Potem jeszcze obowiązkowa herbata do słodkości i wszystko pójdzie jak z płatka.

Na całe szczęście pieniędzy im nie brakowało, toteż mogli sobie pozwolić na taki zakup. A ceny z takich budek musiały być nieco horrendalne. Sezon się jeszcze nie zaczął, więc właściciele stoisk mogli żerować na odwiedzających to miejsce ludziach jeszcze bardziej niż w środku gorącego lata. W każdym razie, po pozbyciu się kilku banknotów z portfela, rodzeństwo Longbottom udało się z zakupami w ustronne miejsce, aby koniec końców zniknąć z cichym pyknięciem i przenieść się w tak dobrze znane im tereny Doliny Godryka.