Layla myślała, że wybudziła się z koszmaru, ale ten miał dopiero nadejść. Ujrzała zakapturzoną postać pochylającą się nad nią i parę jasnych ślepiów skierowanych wprost na nią. Nienaturalnie blada skóra jegomościa, a także dziwny uśmiech sugerowały, że to, czego się nawdychała, chyba wciąż działało.

Niestety to była rzeczywistość. Ururu Marquez spoglądał na dziewczynę, która zdawała się zemdleć w tym wąskim zaułku. Sam znalazł poruszał się zacienionymi rejonami przez większość czasu. Nie chciał wzbudzać uwagi, nie chciał prowokować. Nauczył się już wielu korzystnych dla niego alejek w dzielnicy magicznej i okolicach.

Właśnie wyszedł na zewnątrz, by złapać oddech. Miał iść do biblioteki, ale zdenerwował się i zmienił zamiar. Ale los zadbał o ty, by się nie nudził.

— Co się panience stało?

Uważnie przejechał wzrokiem po jej ciele szukając ewentualnych obrażeń, chociaż zdawał sobie sprawę, że w magicznym świecie wiele z nich mogła być niewidoczna gołym okiem. Z chęcią pomógłby napotkanej niewieście, ale nie tyle z empatii czy dobrego serca, co nudy, chorego zainteresowania i... cóż, sztywnej etykiety wpojonej siłą.

Przypatrywał się uważnie napotkanej panience. Damą raczej nie była, wnioskując po jej barwnej ekspresji werbalnej. Ale Ururu to nie przeszkadzało. Z każdym potrafił uciąć miłą pogawędkę, jeśli tylko chciał. Niestety mało kto to odwzajemniał.

— Okraść panienkę? Czy ja wyglądam na złodzieja?

Tak, wyglądał. Wyglądał niesamowicie podejrzanie.

— Nazywam się Ururu Marquez, do usług — rzucił swoją standardową formułkę i wykonał gest przypominający coś pomiędzy ukłonem, a dygnięciem. — Właśnie odbywam spacer.

Zdecydowanie przepiękna ścieżka na poobiedni spacerek. Przed Ururu stało potężne zadanie przekonania napotkanej panienki, że nie trafiła na typa spod ciemnej gwiazdy.

— Czy panienka się dobrze czuje? — Spytał ponownie z nutką troski w głosie.

— Jak panienka zgadła?

Był zaskoczony tym, że rozpoznała jego upodobania do zaułków. Jego umysł znów nie połączył dwóch banalnych faktów. Poruszał się takimi miejscami, by ludzie nie dostrzegali jego podejrzanej aparycji. Dziewczyna dostrzegła jego podejrzaną aparycję, dlatego stwierdziła, że lubuje się w poruszaniu takimi miejscami. Mózg Marqueza to jednak dziwna maszyna.

Ururu nigdy nie myślał o tym, żeby na kogoś napaść i go okraść. Jakże bezużyteczne to było. O wiele łatwiej jest zarobić uczciwą pracą, niż później martwić się o zacieranie śladów, ucieczkę przed policją, a potem jeszcze trzeba wydać ogrom pieniędzy na prawników. Gdzie tu sens? To zdecydowanie nie trzymało się logiki Marqueza. A może jeszcze napaść na kobietę na tle seksualnym? Takie coś w ogóle nie mieściło się w granicach istoty Ururu i samo myślenie o tym wywołałoby tylko śmiech u wszystkich, którzy go trochę znają.

— Oh, czyli zatrucie... Jak się panience teraz oddycha? Czy może wezwać medyka? — zaproponował troskliwie. Zdecydowanie nie chciałby mieć na sumieniu zaniechania pomocy, szczególnie, że nie narażałby tutaj niczego.

Ostrożnie powąchał okolicę, po czym wziął kilka coraz głębszych wdechów.

— Hm... Racja, zdecydowanie nie pachnie tu przyjemnie. Pewnie czasem składowane są tu śmieci... A może szczury? To raczej nie pachnie jak mocz, więc ta opcja odpada... Cóż, w takich miejscach różne rzeczy można znaleźć. Jeśli panienka czuje się wystarczająco dobrze, mogę odprowadzić do ulicy. Tam na pewno będzie bezpieczniej i ewentualnie pomoże panience inny przechodzień.

Oto dzień, kiedy Ururu Marquez ratuje niewiasty w potrzebie.