Maya lubiła wracać na wakacje do domu. Nie przeszkadzało jej to, że było tutaj strasznie ciemno, ponuro i przewijało się przez to miejsce dużo dziwnych osób. Przywykła, polubiła to i nigdy nie miała zamiaru odwracać się od swojej rodziny. Tak przynajmniej zawsze powtarzała. Nikt jednak nie poznał jej losu, więc nie wiadome było, co przyniesie przyszłość. Teraz jednak czuła drobną przyjemność z pomagania swojej cioci przy warzeniu eliksirów. Lubiła uczyć się o nich, lubiła rośliny, więc w szkole dużo czasu spędzała w szklarniach. Tam było dużo słońca – inaczej niż tu. Dostrzegała te różnice, wiedziała, że takie życie nie jest normalne, ale nie potrafiła tego negować, bo właśnie tak się wychowywała. Hogwart pokazał jej wiele nowych ścieżek, ale żadna nie wchodziła w grę, gdy było się Changówną.

Chciałaby skorzystać ze słońca, spotkać się ze swoimi koleżankami ze szkoły, ale jednocześnie bała się, że one będą inne niż za murami Hogwartu. Tam wszystko było takie inne, sztucznie bezpieczne, zamknięte, hermetyczne. Trochę jak jej własna rodzina, ale w innym aspekcie bytowania. Nie chciała poznawać tamtych ludzi poza murami Hogwartu, ale wiedziała też, że było to nieuniknione i w końcu skusi się na propozycje wysyłane w listach przez jej koleżanki. W końcu ucieknie na ulice słonecznego Londynu okryta wielkim kapeluszem, gdyż Maya nie lubiła się opalać, lubiła bladość, którą dawał cień.

Dziewczyna była zamyślona i właśnie zgniatała jakiś korzeń, który miał posłużyć do innego eliksiru. Nie myślała o niczym konkretnym, po prostu jej myśli błądzimy po nicości jej umysłu. W końcu mogła być kilka sekund nieuważna, kilka sekund nie była oceniania jak na lekcjach eliksirów, gdzie każdy ruch był ważny, ponieważ wszystko robiła sama. Teraz pieczę nad całością sprawowała Rilla, jej ciocia. Nie oznaczało jednak to tego, że nie patrzyła na ruchy jej ciotki. Uczyła się, obserwowała uważnie, ponieważ ważenie eliksirów było dla niej bardzo ciekawe.

— Nie wiem. – odpowiedziała spoglądając na kociołek, w którym wywar właśnie zmienił kolor. Lekko odsunęła się, gdy buchnął żar, ale był to bardziej odruch niźli strach. – W sumie poszłabym w końcu zobaczyć jakieś ciekawe ogrody z różnego rodzaju ziołami. Zobaczyć jak takie miejsca wyglądają poza zamkiem. O ile jakieś istnieją w tym mieście. – uśmiechnęła się delikatnie. – Chciałabym kiedyś mieć swoją szklarnie. Byłoby łatwiej zdobywać składniki na niektóre wywary. – dodała jeszcze spoglądając na gazetę, którą złapała Rilla.

— A co się dzieje? – zapytała zerkając jej przez ramię na nagłówki, które czytała jej ciotka. – W szkole ktoś mówił, że ponoć zdradzał swoją żonę – zauważyła – To takie typowe dla mężczyzn, nie? – zerknęła na ciotkę szukając u niej zdania. Maya była mądra, ale nie była też obeznana w polityce. Czuła się zbyt młoda na te wszystkie intrygi, które działy się na tym tle i nie była jeszcze w stanie stanąć po jakiejś ze stron. W domu mieli jasne zasady i były dla niej logiczne. Tam nie było za dużo logiki, a do tego jeszcze rządzili zwykle mężczyźni i to ją strasznie dziwiło.

Uśmiechnęła się na słowa ciotki. Tak! Musiała być zdecydowaną dziewczyną i nie pozwalać sobie na takie słabości jak niewiedza dotycząca jej własnych wyborów, ale czasami było to trudne, gdy nie do końca można było odgadnąć intencji drugiej osoby. Musiała się jeszcze wiele nauczyć. Cieszyła się, że w swoim otoczeniu miała tyle silnych kobiet, które pokażą jej jak przetrwać w tym świecie. Czuła się zdecydowanie bardziej pewnie wiedząc, że ma ich wsparcie. Miała nadzieję, że nic tego nie zmieni i nie zostanie przez swoją rodzinę skopana, że nie zrobi jakiegoś głupiego błędu, który przekreśli jej życie w tym miejscu. Bała się okropnie utraty tego stabilnego środowiska w jej oczach.

— Tak, to prawda. – odpowiedziała szybko czując jak żołądek wywraca się w jej do góry nogami, ale pogoda z jej twarzy nie znikała.

Przeczytała pobieżnie artykuł, który wręczyła jej ciotka. Nie był on zbyt ciekawy, ale wolała wiedzieć, co dzieje się w świecie, który tu pozornie nie sięgał. Niektóre z tych osób, wydarzeń może zagrozić bezpieczeństwu jej rodziny, prawda? Trzeba być przygotowanym na wszystko. Maya nie miała zdania na temat tego Ministra Magii. Był kolejną marionetką w rękach tych silniejszych i chyba trafił na zły okres w czasie, aby rządzić i wprowadzać rewolucje w świecie czarodziejskim. Odłożyła gazetę, ponieważ to co robiła jej ciotka było zdecydowanie bardziej ciekawe niż jacyś ludzie, którzy porzucali stanowiska pracy.

— To chciałabym się wybrać do tych Królewskich Ogrodów, jeśli będziemy mieć na to czas. – odpowiedziała zdecydowanie i pewnie. Przynajmniej starała się tak brzmieć, budować w sobie tą pewność, o której mówiła chwilę temu Rilla. Musiała wiedzieć, co chce!

Maya lubiła zwiedzać miejsca, których nie znała czuła się wtedy zdecydowanie mniej przybita i odciążona ciemnością. Lubiła też uczyć się od swoich ciotek nowych rzeczy i wykorzystywania nieświadomości tych ludzi wokół. Chciała być tak silna i pewna siebie jak one były. W jej wieku było to bardzo trudne, ale dzięki obecności tych kobiet w swoim życiu miała nadzieję, że będzie nawet odrobinę lepsza od nich? Ambicje miała wielkie, ale chyba było to rodzinne.

— Nie, może być ten Ogród Królewski. Do Sproutów możemy wybrać się innego dnia. – odpowiedziała mając nadzieję, że będą miały na to czas. Miała też kilka prac domowych do odrobienia w czasie wakacji. Część z nich chciała zrobić sama, a o drugą część chciała poprosić właśnie swoje ciotki. Z uwagą słuchała słów swojej ciotki i skinęła głową.

— W sumie faktycznie głupio robią. Myślę, że my byśmy sobie lepiej z niewygodnymi ludźmi poradzili, prawda? – zapytała szukając potwierdzenia u niej. Wiedziała swoją rodzinę bardziej silną niż jakaś władza mężczyzn w Ministerstwie. – Robią też błąd polegając głównie na mężczyznach. – dodała jeszcze. – Kobiety są bardziej silniejsze w dążeniu do celu. Moi koledzy w klasie są czasami głupi i szybko się poddają jak coś im nie wychodzi. – wzruszyła ramieniem. – Ciekawe jak się ta ich mini wojna skończy. – mruknęła jeszcze raz zerkając na wywiad z dwójką ludzi, która odeszła z pracy z powodu jakiegoś mężczyzny, którego nie lubili. Maya nigdy nie zrezygnowałaby z czegoś tylko dlatego, że ktoś jej w danym miejscu nie pasuje. Usunęłaby tą osobę, po prostu.

— Mam jeszcze jedną prośbę. Mam do napisania cholernie długi referat na temat buntów Goblinów, czy dałabyś radę mi załatwić taki referat na ocenę wybitną? – uśmiechnęła się najbardziej uroczo jak tylko potrafiła. – Wiem, że chodzenie na skróty nie jest dobre, ale historia magii jest beznadziejna. Palenie Czarownic było ciekawe, ale te bunty... – westchnęła ciężko. Jeśli Rilla odmówi nie miała zamiaru jej namawiać. Sama nie lubiła chodzić na skróty i wolała takie rzeczy sama robić, ale chciała spróbować swojego szczęścia.

Maya lubiła wracać do domu, ten mrok, który ją tu otaczał był bardzo intrydujący. Całkowicie inny niż dni w Hogwarcie, gdzie zawsze wiedziała jaka jest godzina i pogoda na zewnątrz. Tutaj życie było zagadką. Jako dziecko lubiła ten dreszczyk emocji, który sobie wymyślała podczas swoich zabaw. Teraz starała jednak być już dorosłą, poważną dziewczyną, która była godna na poznawanie sekretów rodziny. Tego jednak jeszcze nie doświadczała. Ciotki zdawały się jej dawać jak najwięcej czasu na to, aby mogła być beztroska. Dziewczyna jednak nie była głupia, wiele tu widziała, wiele doświadczyła, wiele się nauczyła i miała zamiar zawsze pamiętać to wszystko.

Nie odpowiedziała jej na pytanie o godzinę, bo zobaczyła, że Rilla sama spojrzała na zegarek. Jej włosy zmieniły kolor na delikatnie żółty, co można było odczytać jako to, że bardzo ucieszyła się, że ciotka znajdzie dla niej czas następnego dnia i jeszcze za dwa tygodnie. Gdy tylko to dostrzegła speszyła się i próbowała skupić się na tym, aby jej włosy znowu zrobiły się czarne, ale zmieniały się na różowe, a im bardziej się denerwowała tym więcej barw pojawiało się na jej głowie nad czym nie mogła zapanować. Miała nadzieję, że ciotka nie będzie tego komentować i da jej chwilę, aby mogła się uspokoić. Po krótkiej chwili kolor wrócił do normalności. Znowu były czarne i spokojnie spływały jej po ramionach.

W szkole nie raz doświadczyła tego, że uczniowie pochodzenia czystej krwi chcą zawsze wszystkiego i nie potrafią poradzić sobie z porażką. Jakby cały świat należał do nich.

— Ludzie z rodów czystych są dziwni. Kilku uczniów, których poznałam w szkole są dosyć nachalni. – zauważyła starając się ignorować fakt, że chwilę temu jej włosy wybuchły tęczą. Nie lubiła tych momentów, gdy traciła nad swoją umiejętnością kontrolę. W domu jednak była na tyle rozluźniona, że jej uwaga i czujność trochę za mocno spadały. – Chyba nigdy nie pojmę tych rzeczy, które dzieją się w Ministerstwie. – wzruszyła ramieniem. Te rzeczy nie były dla niej szczególnie istotne w tym momencie. Najważniejsze było to, aby spędzić ciekawie przerwę od nauki, a po powrocie do szkoły spotkać się z przyjaciółmi i bardziej poznać się z niektórymi chłopakami. Do tego jeszcze nie zawalić roku szkolnego.

Gdy Marilla powiedziała jej, że zajmie się tym nudnym referatem uśmiechnęła się w nagrodę najlepiej jak potrafiła.

— Mam opisać trzy wybrane bunty goblinów, które są uznawane za najważniejsze. – wyrecytowała z pamięci. Próbowała to napisać, gdy wracała pociągiem do domu na wakacje, ale totalnie jej to nie wchodziło do głowy i skończyło się tylko na tym, że przeczytała kilka razy polecenie. – Historycy je uwielbiają. Podobno to jakiś przełom w historii czarodziejów i istot magicznych. – dodała od siebie słowa nauczyciela.

Zanotowała w głowie, że czystokrwiści są przerażeni i z tego powodu przeszkadza im ten cały Leach. Lubiła takie rozmowy, lubiła słuchać i wyrabiać sobie zdanie na różne tematy. Była młoda i jeszcze nie wszystko rozumiała, ale jakieś pojęcie chciała mieć o otaczającym świecie, aby w pełni za kilka lat uczestniczyć w tym życiu, aby nie zostać stłamszoną i oszukaną. Nie chciała być naiwna, nie chciała dawać się oszukiwać i sobą manipulować. Gdy ciotka zapytała o nachalnych ludzi cicho westchnęła. Nie wiedziała, jak jej opowiedzieć o ludziach otaczających ją w szkole. Wyróżniała się z tłumu przez bycie mniejszą, drobniejszą i wyglądającą niepozornie oraz słabo.

– Niektórzy uczniowie myślą, że im wolno więcej, bo mają pieniądze, ale poradzę sobie. – zakończyła temat, nie chcąc go za bardzo kontynuować. Marilla mogła sobie zdawać sprawę, że jeśli Maya będzie potrzebować pomocy, to bez wahania się do nich zgłosi, ale chciała sobie radzić sama. Sama nawiązywać relacje i w razie potrzeby sparzyć się przy tym boleśnie. Chciała się uczyć.

– No właśnie! – uniosła się na słowa ciotki. – Tak samo pomyślałam. – znowu zerknęła do gazety, aby spojrzeć na rysunek i uśmiechnęła się wzruszając ramieniem. – Dziękuję. – skinęła głową. Uwielbiała, że mogła liczyć w takich kwestiach na swoje ciotki i nie musiała robić nic, co byłoby dla niej nieprzydatne. Gorzej, że chciała z tego zdawać egzaminy, więc będzie musiała się wykuć wszystkiego na pamięć. Maya wiedziała, że nie będzie musiała starać się o wysokie noty z testów, ale chciała sama sobie udowodnić, że jest najlepsza, dlatego zamierzała brnąć w takie głupoty jeszcze bardziej. Miała wrażenie, że jeśli postanowi sobie mieć dobre oceny, i to postanowienie spełni, to potem w życiu, jeśli się zaprze to zrobi wszystko.