Hjalmar zdecydował się pójść na ten bal z jednego powodu - chciał dowiedzieć się na własnej skórze, czym różnią się imprezy tego typu organizowane w Turcji od tych na Islandii. Główną różnicą, jaką szło zauważyć na pierwszy rzut oka, był ogólny przepych całego przedsięwzięcia. Ludzie przypominali jakieś wystawy w galerii czy innym muzeum. Wszędzie kręcili się kelnerzy lub pomocnicy wszelkiej maści. Biorąc pod uwagę wszystkie czynniki, cały wystrój tworzył spójną całość, jednak według chłopaka był trochę przesadzony - niepotrzebny, przewyższający format nad treścią. Równie dobrze mogliby po prostu wziąć butelkę alkoholu, trochę jedzenia i rozpalić ognisko - efekt byłby ten sam, jeżeli nawet nie lepszy. Ale to już było spostrzeżenie Islandczyka, ponieważ on nie potrzebował zbyt dużo do szczęścia.

Nordgersim miał wrażenie, że całe przyjęcie było zorganizowane na pokaz, nie dla dobrej zabawy czy wspólnie, miło spędzonych chwil. Wszystko było nie tak na tym balu. Pandora też nie miała w tym momencie tego swojego chaośniczego spokoju, który ją przeważnie otaczał - w oczach Björna wydawała się być lekko zestresowana? Może nie pewna siebie? W tej chwili, na pewno nie była to dziewczyna, która podnosiła mu ciśnienie czy sprawiała, że ten chciał ją utopić w oceanie. Teraz była po prostu... dobrą córką? Taką jaką widziała ją jej matka? A raczej taką jaką córką powinna być według tutejszych standardów - dużo się uśmiechać, ładnie wyglądać i najlepiej to się pewnie nie odzywać... Bardzo przykry widok.

Hjalmar zachowywał się teraz jednak trochę jak ta 'idealna' córka. Stał, nie odzywał się i wyglądał całkiem nieźle - a przynajmniej tak widział siebie pomimo lekko krępującego jego swobodę, stroju. Przysłuchiwał się rozmowie, sugestiom, a może planowi wieczory, który był aktualnie przedstawiany Pandorze. Ułożona dziewczyna? Te słowa sprawiły, że na jego lekko zakłopotanej twarzy pojawił się uśmiech. Gdyby tylko ta kobieta wiedziała, na co pozwala sobie niekontrolowana Prewettówna, to mówiłaby pewnie co innego.

- Do zobaczenia - dodał po dziewczynie, żegnając się z jej rodzicielką. Cieszył się, że Pandora subtelnie dała mu do zrozumienia, że na nich już czas - gdyby tego nie zrobiła, Islandczyk za pewne nadal by tutaj stał w oczekiwaniu na jakiś znak - Spokojnie - odparł na konspiracyjny szept. Nie potrzebnie się tak stresowała. Powinna się trochę wyluzować - Na prawdę? - dopytał po tym jak poprawiła mu kołnierzyk. Mimowolnie przekręcił głowę w lewą, a później w prawą stronę jakby się przeglądał w lustrze lub pokazywał jak wygląda. Przejechał jeszcze kilka razy po swojej brodzie, nie więdzac co go spotka za chwilę.

Po tym jak Pandora wyciągnęła go do miasta, zapomniał o istnieniu sepów, krwiożerczych bestii... lub po prostu kuzynek dziewczyny, które właśnie przypomniały o swoim istnieniu - Ummm? - odwrócił się w kierunku 'poszkodowanej' dziewczyny aby jej się przyjrzeć - Nie wiedziałem, że jestem zaproszony... No i zresztą... - wskazał ruchem głowy na brunetkę z którą się tutaj zjawił - Ona była pierwsza - próbował się bronić. Nie wspomniał jednak o jednym fakcie - de facto to on ją zaprosił na ten bal, a raczej powiedział aby to ona z nim poszła. Jego wzrok jednak prosił, wręcz błagał Prewettówne aby nie zdradziła go w tym małym kłamstewku, które zresztą było całkiem niewinne.

- Ja mogę pójść i wyglądać groźnie... Na przykład tak... - powiedział, pozwalając sobie na mały grymas na twarzy z wyszczerzeniem zębów - Mogę też być Twoim własnym ochroniarzem - zaproponował wpatrując się w jej tęczówki. Jakby znalazł się jakiś delikwent z problemem do Pandorki to z wielką chęcią skierowałby go na wizytę u dentysty. Na samą myśl, że mogłoby dojść do jakiejś rozróby, przeżywał wewnętrzną satysfakcję - Mogę z nimi chwilę posiedzieć kiedy Ty będziesz spełniać swoje córkowe obowiązki. Nie pożrą mnie przecież - dodał ciszej. Muszę ją nauczyć Islandzkiego, wtedy będziemy mieli całkowitą konspirę To był genialny plan w głowię Hjalmara - dzięki takiemu zabiegowi mogliby w każdym tłumie rozmawiać w dosyć niespotykanym języku, którego prawie nikt nie znał, co przekładało się na bezpieczeństwo rozmowy - Na co? - zapytał, widząc jak Prewettówna się rozgląda po sali. Może znalazła kogoś komu trzeba obtłuc ryjec? A przynajmniej na to liczył Islandczyk.

Przyglądał się krótkiej, lecz całkiem burzliwej wymianie zdań między Pandorą, a jej kuzynką? Znajomą? Kimś kto ewidentnie działał jej na nerwy - Nic się nie stało. Hjalmar. Bardzo mi miło - powiedział, całując nowo poznaną kobietę w dłoń. Nordgersim jeżeli chciał to potrafił się zachować, a raczej schować za pewną maską, która pomagała mu przeżyć różne wydarzenia. Tak było też tym razem - chciał po prostu wypaść dobrze na tle innych i w nie wyróżniać się zbytnio od reszty. Chociaż jego wygląd, niebieskie oczy i blond fryzura zawiązana w wikiński warkocz nie pozwalała na zbyt wiele w tej kwestii.

Obiecałem? Na twarzy chłopaka pojawił się szok i niedowierzanie. Wszak nie pamiętał czy coś takiego powiedział czy też nie. Nie był w stanie stwierdzić czy słowa Deniz były prawdziwe - Szczerze? To nie pamiętam. Ale jako człowiek czynu nie pozostaje mi chyba nic innego jak spełnić swoją obietnicę - zauważył, odpowiadając to co raczej chciała usłyszeć młoda Turczynka. On sam zresztą nie widział większego żadnego problemu w jednym tańcu. Nikomu krzywdy nie robił, a jeżeli miało to kogoś uszczęśliwić - proszę bardzo - Tylko proszę. Nie żaden pan bo tak stary nie jestem. Hjalmar. Po prostu Hjalmar - poprosił swoją młodą adoratorkę. Tak się będą mogli do niego zwracać jeżeli kiedykolwiek się ożeni i osiedli na stałe, rezygnując ze swojego dotychczasowego życia.

Co by nie mówić, wszystkie kobiety tutaj działały bardzo sprawnie w kwestii 'zaklepywania' mężczyzn. Hjalmar nie zdążył nawet mrugnąć, a Pandora wymieniła się z Deniz w kwestii trzymania go pod ręką. Łał, to było szybkie Nordgersim posłał tylko spojrzenie Prewettównie jakby chciał jej powiedzieć 'uważaj na siebie', a następnie ruszył z młodą Turczynkom w kierunku w którym go pociągnęła - No to chyba trzeba spełnić moją obietnicę - zauważył, posyłając Deniz uśmiech.

Odpowiedział po drodze na jej pytania o Islandię zdradzając tyle szczegółów ile tylko mógł. Nie pytany, nie wspominał nic o żadnej magii, wszak nie miał pojęcia czy wszyscy z jej rodziny były uzdolnieni w tej sztuce. Dużo prościej szło mu odpowiadanie na rzeczy związane z mitologią, którą uważał za świetną, o ile nie najlepszą na świecie. Nie omieszkał wspomnieć też kilka słów o swoim ulubionym zwierzęciu z Islandii - maskonurze zwyczajnym. Jako gratis od siebie, dodał kilka kwestii związanych z ogólnym życiem i kulturą na jego ojczystej wyspie.

No tak, jak mógł w ogóle o tym zapomnieć - Pandora była oazą spokoju. Niczym ten wyciszony kwiat lotosu na spokojnej tafli jeziora? Niczym wagon pełen medytujących tybetańskich mnichów? Mogło tak jak najbardziej być pomimo tego, że dawała przesłanki o tym, że wcale tak nie było. Ale z drugiej strony kim był Hjalmar aby się tym przejmować? Nie był specjalistą w tej dziedzinie, a jedynie znał się na obserwowaniu zwierzyny... Może stąd akurat był w stanie to zauważyć?

- Na pewno nie lepiej od Ciebie - zapewnił ją i tym samym odwdzięczył się komplementem. Może rzeczywiście nie taki straszny pingwin jak go malują? Gdyby te wszystkie galowe stroje nie krępowały, aż w takim stopniu możliwości ruchu, to Hjalmar mógłby częściej w nich chodzić. Jednak tak nie było, więc musiał decydować się na bardziej sprawdzone metody takie jak lniane, luźne koszule - te zresztą też robiły robotę.

Wzruszył ramionami do młodszych dziewczyn. Słowa Pandory były proste, wyraźne, a przede wszystkim dosadne. Krótki, zwięźle i na temat informowały je o ewentualnej możliwości pożyczenia Nordgersima na ten wieczór. Według tego co powiedziała Prewettówna, Islandczyk miał zajęty cały wieczór, więc kuzynki musiały szukać szczęścia innego dnia. Randka? Uniósł brew, starając się nie być zdziwionym, jednak bezskutecznie. Nie spodziewał się takiego obrotu spraw - po raz kolejny został zaskoczony. Prawdę mówiąc, wszystko go tu zaskakiwało albo wprawiało w jakieś mniejsze, bądź większe osłupienie.

- Ja się zawsze dobrze bawię. Nie musisz się przejmować - zapewnił ją. Jeszcze tylko tego brakowało aby się dodatkowo stresowała tym, że on się źle bawił. Hjalmarowi do szczęścia był potrzebny pełny brzuch i butelka gorzałki. O ile to pierwsze zostało już odhaczone, tak wszystko wskazywały na to, że drugie w niedalekiej przyszłości też zostanie. Koniec końców znajdowali się na bankiecie - alkoholu tutaj było pod dostatkiem i Islandczyk na pewno znajdzie sobie coś do picia. Coś co pozwoli mu się wyluzować i przybrać postawię misia, zostawiając niedźwiedzia daleko w tyle.

Nordgersim już się pogubił w tych ich wszystkich relacjach. Za dużo imion musiał zapamiętać, dlatego był lekko zdezorientowany kiedy powiedziała o szukaniu narzeczonego dla Su. A Su to nie była w ciąży? Nie do końca rozumiał kto był córką kogo i dlaczego. Albo kto z kim, co i czemu. Aby to lepiej zrozumieć, potrzebowałby raczej kawałka papieru i dużo wolnego czasu w celu rozrysowania sobie mapki relacji - chociaż to i tak mogłoby zawieść. Nie widząc innej możliwości jak po prostu przytaknięcie, nie zrobił nic innego niż kilkukrotne poruszenie głową mające na celu zgodzenie się z tym co powiedziała.

Jeden taniec Hjalmar. Dasz radę. Nikogo nie pobijesz. Nikomu nie zrobisz krzywdy Dodawał sobie otuchy kiedy młoda Turczynka wyciągała go na parkiet. Na całe szczęście dla Islandczyka, muzyka, która właśnie leciała była całkiem rytmiczna i huczna, a nie spokojna. Jeszcze tylko tego by brakowało aby musiał tańczyć wolny taniec z Deniz.

Kiedy znaleźli się na przeciwko siebie, przystąpił od razu do działania. Wcześniej zaczniesz, szybciej skończysz Pozwolił sobie prowadzić Deniz w tańcu, zmieniając co kilka bądź kilkanaście kroków kąt na który miał widoczność. Taki zabieg pozwalał mieć mu zawsze Pandore gdzieś na horyzoncie. Kiedy ta znikała, przechodząc do kogoś innego, Hjalmar wykonywał obrót swoją taneczną partnerką, wykorzystując chwilowe zamieszanie do zmiany swojej pozycji. Z boku mogło to wyglądać jakby nawet znał się na tańcu w jakimś stopniu, prawda jednak była bardziej tragiczna - nie miał zielonego pojęcia co robił, a jedynie chciał mieć Prewettówne na oku.

Ta piosenka trwała całą wieczność. Nordgersimowi wydawało się, że ten taniec trwa już tydzień albo nawet miesiąc. Kiedy wszystko wskazywało na to, że melodia się kończy, grajkowie hucznie dogrywali kolejne struny, po raz kolejny porywając ku ucieszy gości, do tańca. Pandora zniknęła gdzieś na tarasie, a jakakolwiek próba obrotu Deniz nie przynosiła sukcesu. Nie ważne jak bardzo starał się zmienił kąt, miejsce czy nawet partnerkę - nic nie pomagało. Jego ulubiona Turczynka się rozpłynęła. Jedyne co mu pozostało to obserwować wyjście na taras.

Po kolejnym obrocie młodej damy, zauważył, że jakiś jegomość ze szklanką udaje się w kierunku wyjścia na taras, na co tylko pokiwał przecząco głową ale nie pozwolił aby uśmiech opuścił jego twarz. Za wszelką cenę próbował się nie zdradzić, że jego zainteresowanie jest kilka, bądź kilkanaście metrów dalej, zamiast być skupionym na kokietującej go Deniz.

Nie zareagował jako, że każdy mógł tam wyjść. Przez moment skupił się na tym aby przypadkiem nie podeptać stóp młodej dziewczynie. Ta chwila nieuwagi, kosztowała go przeżyciem małego szoku. Kiedy po raz kolejny skierował swoje oczy w kierunku tarasu, ujrzał jak ten sam gnój - bo tak trzeba go teraz nazwać - odważył się złapać Pandorę i wykorzystując przewagę swojej siły, przyciągnąć do siebie. Miarka się przebrała Mimowolnie przekręcił głowę raz w lewo, a potem w prawo, aż nie coś mu tam nie strzyknęło. Hjalmar zaczął się gotować, niemal do czerwoności. Misiek odszedł w zapomnienie, a niedźwiedź zaczął wkraczać na salony. I to nie byle niedźwiedź. Wściekły, zły i zdenerwowany...

- Deniz, złotko. Muszę Cię przeprosić na chwilę - powiedział, puszczając jej dłonie w tańcu i nie czekając na żadne słowa z jej strony skierował się na taras. Po drodze przepchnął kilka osób na boki z użyciem swoich dłoni. Było to w miarę kulturalne utorowanie sobie drogi, pozbawione jednak wszelkich zwrotów grzecznościowych, na które aktualnie nie miał ani chęci ani czasu. W drodze do Pandory, podwinął sobie rękawy od koszuli jako, że wiedział czym to się skończy.

Podejście do tej dwójki nie zajęło mu długo. Szedł sprawnie i w pewnym transie. Kiedy znalazł się za nimi, Prewettówna mogła zobaczyć rozwścieczoną twarz Hjalmara za plecami jej 'adoratora'. Islandczyk nie czekał na żaden znak i rozpoczął pacyfikację mężczyzny - Przepraszam... - zaczął zdenerwowanym, wręcz wkurwionym głosem, a następnie poklepał po ramieniu prowodyra tego wydarzenia. Jego akcja zakończyła się całkowitym sukcesem, który pozwalał mu osiągnąć to co sobie założył - odwrócenie uwagi w swoim kierunku. Kiedy tylko tamten gnój, zerknął za plecy, tym samym ukazując swoją twarz Islandczykowi, został przywitany w całkiem drastyczny sposób. Hjalmar bez zastanowienie odchylił swoją głowę do tyłu, a następnie sprawnym ruchem przydzwonił w głowę przeciwnika. To był jednak dopiero początek...

Lewą ręką złapał go za przysłowiowe fraki - w tym wypadku za jego koszulę i podniósł z ziemi, jako że zaskoczony piękniś, upadł po ich 'zapoznaniu' - Ertu heyrnarlaus skilurðu það ekki? - zapytał po Islandzku, a następnie nie czekając na odpowiedź, sprzedał koledze prawego sierpowego. W tej chwili nie było mowy o żadnym braniu jeńców, a stojący przed nim facet, musiał zapłacić za swoje grzechy - Nú geturðu kannski lært hvernig á að umgangast konur - dodał, a następnie pozwolił sobie uderzyć go raz jeszcze, zanim puścił go ze swojego uścisku.

Mężczyzna opadł na ziemię, a nadal rozsierdzony Hjalmar stał i wpatrywał się w niego, zastanawiając się czy nie powinien mu jeszcze czegoś zrobić - na przykład większej krzywdy niż do tej pory. W jego oczach była czysta nienawiść, a po miłym miśku, którego Pandora oddała w ręce Deniz, nie pozostał ani włos. Bez większego problemu można było odnieść wrażenie, że Nordgersim był w swego rodzaju amoku, który ciągle trwał i nic nie wskazywało, że ten miał ustąpić.

Od tego koniec końców mieli oczy - do patrzenia na innych, a dodatkowo oceniania czy wyrażania swojej dezaprobaty na różne tematy. Gdyby znaleźli się na Islandii, to Pandora byłaby głównym obiektem zainteresować, chociaż raczej nie w takim stopniu co Hjalmar tutaj. W gruncie rzeczy, takie zachowanie reszty gości nie przeszkadzało jakoś bardzo Nordgersimowi. Miał się dobrze bawić i niczym nie przejmować - to właśnie robił.

Mruknięcie Prewettówny nie brzmiało zbyt przekonująco ale nie skomentował tego w żaden sposób. Nie chciał dodawać jej do pieca, a przynajmniej nie w tym momencie. Miała wystarczająco dużo problemów na swojej głowie, a robienie kłótni o taką drobnostkę, na pewno by w niczym nie pomogło.

Miał dobry wzrok i był całkiem spostrzegawczy ale nie dostrzegł rumieńca na twarzy Pandory kiedy złapali się wzrokiem. Może nie miał wystarczająco dużo czasu? Może nie chciał się całkowicie zdradzać przed Deniz? Albo po prostu tego nie zauważył pomimo swojej percepcji. I to właśnie raczej ta trzecia opcja była tą poprawną w tym dylemacie. Jego zmiany kąta widzenia pozwalały mu na maksymalnie kilkanaście sekund spoglądania w dane miejsce zanim musiał powtórzyć cały proces od nowa - a to nie pomagało w obserwacji Turczynki.

Co innego miał powiedzieć do Deniz jak nie 'złotko'? Musiał wykorzystać jakiś grzecznościowy zwrot, najlepiej taki, który mógłby wprawić ją w osłupienie czy lekki szok - to pozwalało mu wykorzystać ten moment na ulotnienie się w kierunku tarasu. Z drugiej zaś strony mógłby bez słowa odejść albo wymyślić coś dużo gorszego. Nie chciał jednak wyjść na gbura lub chama, więc postąpił w ten, a nie inny sposób. To była zresztą uczciwa wymiana - on powiedział w ładny sposób do młodej kuzynki, a ona pozwoliła mu się oddalić na jakiś czas.

Ten prawdziwy cham i prostak, który ośmielił się podnieść swoją paskudną dłoń na Pandorę, musiał dostać za swoje. Coś co szybko udowodniłoby mu, że z Prewettówną się nie zadziera, a już na pewno nie, kiedy jej ochroniarz jest tuż obok i wszystko obserwuje. Hjalmar wiedział, że jest silny i ma troszkę tej krzepy czy pary w swoich łapach. Nie spodziewał się jednak tego, że ten mężczyzna upuści swoją szklankę i posłusznie przyjmie kolejne ciosy. Zarówno jęk jak i rozbite szkło nie pozwalało zachować całego precedensu w ciszy, a co gorsza wymuszało na reszcie gości, jakąś interwencję - chociażby taką, która sprawdziłaby stan tego nieszczęśnika.

Do trzech razy sztuka... Nordgersim już się miał szykować do wyprowadzenia kolejnego ciosu, który miał w definitywny sposób zakończyć żywot tego dręczyciela ale coś go powstrzymało... Nawet nie coś, a ktoś - Pandora. Na jej słowa, przez jego twarz przeszedł mały grymas, krótki impuls wyrwania z amoku i powrotu do rzeczywistości. Jeszcze z nim nie skończyłem Ciągle wpatrywał się w rany na twarzy ofiary. Otworzył usta jakby chciał coś odpowiedzieć, jednak nie dał rady. Nie był w stanie wyłowić z siebie ani słowa ani nawet pomruku - niczego. Stał po prostu przez krótką chwilę z otwartą buzią, powoli chyba rozumiejąc co tu się właśnie stało, a raczej to co on tutaj zrobił. Dopiero moment w którym złapała go za poliki, sprawił, że ten powrócił do żywych, a wściekły i rozjuszony niedźwiedź zaczął odchodzić w zapomnienie - Dobrze... - powtórzył po dziewczynie, kiwając kilku krotnie głową na potwierdzenie swoich słów. Wzrok miał nadal pusty, lekko nieobecny jednak już nie tak gniewny jak minutę temu.

- Ja... Nie wiem... - spróbował dodać coś na swoje wytłumaczenie, lecz po raz kolejny nie był w stanie. Hjalmar bił się w tym momencie z własnymi myślami. Po ukończeniu Durmstrangu obiecał sobie, że nie będzie już takim człowiekiem co kiedyś. Że nie będzie bił ludzi 'tak o', a teraz właśnie miał na rękach krew niewinnego człowieka. Chociaż czy aby na pewno był on taki niewinny? Czy jednak była możliwość usprawiedliwienia zachowania Islandczyka w zaistniałej sytuacji? Nie wiedział i raczej nie chciał się dowiedzieć. Co teraz? Powinienem uciekać? Koniec końców ten facet napastował córkę Ayday, a on tylko przybył jej z odsieczą, niczym rycerz na białym koniu... W tym momencie jednak w białej koszuli i na pieszo - bo do koni to miał lekką awersję. No cóż, jaki kraj, taki rycerz.

Hjalmarowi do szczęścia brakowało tylko aby przyszła tutaj Deniz. Ta jednak była nie zawodna i nie dosyć, że się pojawiła, to jeszcze przyprowadziła swoją rodzicielkę. Nie dosyć, że już zrobili pokaz wieczoru, to jeszcze małolata zaczęła coś wspominać o 'złotku'. Zauważył spojrzenie Pandory, więc odpowiedział jej tym samym. Uniósł jednak barki do góry, nie mając pojęcia jak powinien zareagować. Koniec końców zwrócił się do młodej dziewczyny w ten sposób tylko dlatego, aby zyskać trochę czasu, a nie bo tak chciał czy nawet czuł potrzebę do wypowiedzenia tego. Zostać moją żoną? Brwi powędrowały mu mimowolnie do góry. Co to za jakieś brednie? To właśnie wybicie z rytmu, spowodowane słowami Deniz, sprawiło, że Islandczyk nie był w stanie złapać Prewettówny, a jedynie podłożyć jej rękę, aby w chociaż w minimalnym stopniu zniwelować upadek albo impet z jakim miała uderzyć w podłogę.

- Pandora? Halo? - zerwał się na kolana, klękając obok dziewczyny. Na twarzy miał wymalowaną całkowitą panikę, która była wymieszana z zaskoczeniem. Nie wiedział co powinien zrobić, jak pomóc czy zareagować. To moja wina? Serce aż zabiło mu mocniej w stresowej sytuacji. Przyłożył swoją dłoń do jej twarzy, a następnie ją lekko poklepał - Pandora? Pandora? - nawoływał do Turczynki jakby to ją miało co najmniej wybudzić z jakiegoś snu. Na nic to się jednak nie zdało.

Nie przejmuj się? Jak ja mam się kurwa nie przejmować?! Chciał przez moment ryknąć na kobietę za słowa, które skierowała w jego kierunku, jednak na całe szczęście się powstrzymał i wyraził swoją dezaprobatę ciężkim wypuszczeniem powietrza - Nie, mi już chyba wystarczy przyjęć na dzisiaj. Proszę złożyć w moim imieniu najszczersze wyrazy przeprosin poszkodowanemu. Gdyby miał jakieś roszczenia w moim kierunku proszę go ze mną skontaktować. Z góry bardzo dziękuję - kiwnął przecząco głową do Kerema aby dać mu znać, że nie będzie potrzebować jego pomocy. I tak miał już dość tego całego balu, a każda kolejna sekunda pobytu na nim, zwiększała ryzyko, że ujrzy tamtego mężczyznę i tym samym będzie chciał dokończyć swoją robotę - Ja się nią zajmę - odparł, a następnie ułożył sobie Pandorę na rękach jakby odnosił śpiącą siostrę do łóżka. Upewnił się za w czasu, że Prewettówna nie wymsknie mu się z rąk i pewnym, lecz powolnym krokiem skierował się do jej pokoju na pierwszym piętrze. On to spierdolił i on teraz miał zamiar to wszystko naprawić - odkręcić w jakiś sposób.

Nie tylko poliki miał w tym momencie rozgrzane. Prawdę mówiąc był po prostu zagotowany, bo jak miał nie być, kiedy widział tak podłe zachowanie. Najsmutniejszy dla Hjalmara był tylko jeden fakt - nikt inny nawet nie zareagował czy nie zwrócił uwagi na krzywdę drugiej osoby. Dopiero kiedy szklanka rozbiła się o podłogę, a mężczyzna z obitą twarzą wylądował na podłodze, całe towarzystwo zainteresowało się sprawą. I to zapewne tylko dlatego, że ktoś w końcu dostrzegł zamieszanie - gratkę dla spragnionego i lekko zanudzonego oka. Czy to było normalne w tym społeczeństwie? Czy tak wszystkim wpajano od najmłodszych lat, że lepiej przymknąć oko, niż zaryzykować i zawieść? Nie pojmował tego ale się trochę nie dziwił. Tutaj wszystko było na odwrót...

Słowa, jak i gesty Pandory, pozwoliły mu ponownie zacząć panować nad sobą. Gdyby tylko wiedział, że pobicie tamtego faceta spowoduje całą falę nieszczęśliwych wydarzeń, zapewne postąpiłby inaczej. Poprosił go aby się odczepił od Prewettówny albo wymyślił cokolwiek innego niż przysłowiowy cios w nos. Chociaż czy nie mówi się, że nieszczęścia chodzą parami?

Jak mam się nie denerwować?! Nadal tego nie pojmował. Pandora runęła jak długa na podłogę. Jak można się w takim momencie nie przejmować ani nie obawiać? Kobieta jednak nie brzmiała na zaskoczoną - jakby takie akcje były na porządku dziennym. Jednak czy nie należało się obawiać każdego takiego przypadku? W końcu nie wiadomo czy danym razem nie jest to coś poważniejszego, niż zwykłe "odcięcie" na kilka chwil. Może akurat był to zawał serca lub inna ciężka choroba? - Nie ma problemu - odparł, chociaż na usta cisnęła mu się całkowicie inna odpowiedź. Dużo bardziej nie miła i uszczypliwa w kierunku jej rodzicielki, coś na zasadzie - "ktoś musi jak widać". Powstrzymał się przed powiedzeniem tego, mimo, że walczył sam ze sobą aby tego nie palnąć - Obawiam się, że nie jest to odpowiedni moment na rozmawianie o jakichś ślubach. A tym bardziej z panienką Deniz, która na pewno odnajdzie się w roli żony idealnie... Ale dla kogoś w swoim wieku, a nie dekadę starszego - dodał, poprawiając Pandorę na swoich rękach, a następnie ruszył w kierunku piętra. Im prędzej się nią zajmie, tym szybciej będzie mógł zniknąć z tej imprezy.

Przemknął bokiem przez sale aby odnieść Prewettówne do jej pokoju. Minę miał poważną, lekko zdenerwowaną, która w żadnym stopniu nie zachęcała do prób zatrzymania lub podjęcia jakiejś interakcji. Dodatkowym 'atutem', który nie przekonywał do rozmowy była krew na koszuli i pięściach - tym samym zyskał argument aby zmienić odzienie wierzchnie na bardziej przystępne. Teraz był niczym ten wilk z watahy, który osłaniał swoje młode - terytorialny, dziki i gotowy do ataku gdyby wyczuł jakiekolwiek zagrożenie. W każdym momencie był również gotowy do ryknięcia w stronę kogokolwiek, kto będzie na tyle odważnym i głupim aby przeciąć jego drogę.

Nordgersim był zbyt zamyślony, zaaferowany całą sytuacją aby wyczuć, że Pandora się ocknęła o czym świadczyły pierwsze mimowolne ruchy. Nadal miał przed oczami wydarzenia sprzed kilku minut. Każde przymknięcie oka na ułamek sekundy to był jeden cios, który w gniewie wyprowadzał w twarz tamtego biedaka. Doszedł do schodów, a następnie ciężko westchnął. Spokojnym krokiem ruszył po nich na górę. Dopiero w połowie drogi na piętro zdał sobie sprawę, że Prewettówna już wróciła do żywych - Jakby ktoś nie zemdlał to by nie potrzebował noszenia - zauważył zgodnie z prawdą - Uważaj bo jeszcze pomyślę, że zrobiłaś to specjalnie - ostrzegł ją, a moment później przeszedł go mały dreszcz, kiedy dziewczyna objęła jego szyję - Szczerze? To wątpię, że mnie udźwigniesz ale może warto spróbować? - zażartował. Chociaż zapewne to byłby bardzo ciekawy widok. W porównaniu do tego co Turczynka widziała przed swoim odcięciem, Hjalmar był teraz opanowany, a jego tęczówki powróciły do spokojnego błękitu, a sztorm odszedł w zapomnienie - Chyba w porządku. Nie wiem. Mało mnie to obchodzi - przyznał, wzruszając ramionami. Nie miało to dla niego żadnego znaczenia. Nawet jeżeli poraniłby sobie dłonie to nie przejąłby się tym za bardzo - koniec końców te by się zagoiły.

Łokciem otworzył drzwi, które następnie przymknął. Powolnym ruchem odstawił Pandorę na ziemię, nie mając pewności czy aby na pewno będzie w stanie utrzymać się sama na nogach. Mimowolnie zostawił wyprostowane ręce jakby musiał ją złapać, ponieważ ten typ już tak miał - Nie przez Ciebie, a przez tamtego debila. Gdybym miał drugą taką okazję, to nie zawahałbym się ani moment aby zrobić to samo. Tylko upewniłbym się, że już nigdy nie będzie w stanie oddychać o własnych siłach - odparł, upewniając dziewczynę, że to nie jest jej wina. No bo dlaczego miałaby być, skoro to tamten mężczyzna był prowodyrem tych wszystkich wydarzeń? Z perspektywy czasu mógł tylko żałować, że się powstrzymał przed tym trzecim ciosem - Nie musisz dziękować. Nic szczególnego nie zrobiłem... Po prostu się złożyło, że może... Um... - zaczął, a następnie przejechał sobie palcem po szyi, ponieważ się lekko zestresował. Potrzebował szybko wymyślić sobie alibi - Akurat przypadkiem spojrzałem w stronę tarasu i zauważyłem? Ale to całkiem przypadkiem, tak o zerknąłem... - podkreślił, że to było "przypadkiem". Za każdym razem kiwając głową aby upewnić ją, że to właśnie w ten sposób było. No bo tak było, czyż nie?

- Lepiej się już czujesz? Na pewno nie chcesz usiąść albo jakiejś wody? - zapytał, wskazując na jej łóżko. Jeszcze tylko tego by brakowało aby drugi raz tutaj zemdlała. Jeden mały zawał serca wystarczy na tą całą wizytę w Turcji. Powolnym krokiem podszedł do okna i oparł się o parapet - Myślisz, że przeżyje? - ciężko westchnął. Nie był w stanie sobie przypomnieć czy tamtego w ogóle oddychał kiedy Pandora ich rozdzieliła. A pobicie kogoś na śmierć też nie było na liście jego rzeczy, które miał do zrobienia.

- Nie, nie podejrzewam. Tak trochę próbuję rozluźnić atmosferę, bo się trochę... Wystraszyłem? - odparł. Prawdę mówiąc był wtedy zestresowany co nie miara. Nikt w jego otoczeniu do tej pory nie zemdlał jak na 'zawołanie', a jedynie po ciężkiej libacji czy po solidnym przestawieniu szczęki - Ustaliliśmy? - uniósł brew z ciekawości. Sam nie pamiętał takich ustaleń - zresztą to nie była jedyna rzecz o której nie był przekonany. Równie dobrze nie pamiętał aby miał obiecać Deniz jakiś taniec ale nie warto było się rozwodzić nad tym tematem.

Kącik ust mimowolnie poszedł do góry. To tylko małe pobicie... Nie było to jednak nic nad czym wolałby się rozwodzić czy przejmować. Rany były nieuniknione w pojedynkach ale Hjalmar nie czuł aby nic mu dolegało. A przynajmniej nic na ten moment - może nadal był pod wpływem adrenaliny? Z drugiej strony to on zadawał rany, a nie je otrzymywał, więc ryzyko skaleczenia się było niskie jak nie równe zeru.

Ucieszył się, że skorzystała z jego pomocnych rąk - nic nie zrobił aby ukazać swoje zadowolenie z takiego obrotu. Nordgersim martwił się, że Pandora nadal może nie czuć się w pełni sił aby samej dać radę - No cóż... Nie lubię jak ktoś grozi... - zaczął ale tak jak miał w zwyczaju w kwestii cięższych tematów, nie dokończył, lecz postarał się szybko przejść do innego tematu - A czy to nie był dobry powód? Nie mógł się trafić lepszy powód. Jakby zachował się jak człowiek to wtedy nie musiałbym interweniować - dodał. Najpierw spojrzał się na nią, a później podążył swoim wzrokiem za oczami Prewettówny. Jego uwaga skupiła się w tym momencie na jej nadgarstkach. Przez ułamek sekundy na jego twarz powrócił gniew czy nawet wyraz lekkiej nienawiści. Gdyby wiedział, że zrobił to tak mocno, ciosy jakie mu zadał też byłyby równomiernie mocniejsze - Może po prostu jestem Twoim aniołem stróżem? - zaśmiał się. Przypomniał też sobie to co kiedyś jej powiedział odnośnie swojego imienia - czy koniec końców nie przynosił tego 'szczęścia'? - W sumie to uratowałaś. Mało brakowało, a by mnie tam chyba zjadła wzrokiem czy wciągnęła w jakiś nieplanowany ślub... Także dobrze wyszło, że on to zrobił... - zawahał się, wiedząc, że źle dobrał słowa - Przepraszam. Nie tak to miało zabrzmieć - dodał próbując się wytłumaczyć.

Pokiwał głową na jej słowa - Nic się nie stało. Każdemu się może zdarzyć - stwierdził. Trochę go mimo wszystko wystraszyła. Problem tutaj nie był w tym co się z nią stało, a raczej z jego reakcją. Mało przecież brakowało, a ruszyłby z pięściami na jej rodzicielkę, słysząc jej słowa. Kiedy odpalała się w nim żądza krwi, nie był w stanie się kontrolować... A to i tak nie była jeszcze jego ostateczna forma.

Za oknem było spokojnie. Zupełnie jak w jego domu z jedną tylko różnicą - na Islandii miał w okół pełno lasów, które pozwalały wyruszyć na wyprawę czy trochę odpocząć. Nie miało to nawet żadnego znaczenia, że znał je na pamięć i mógł się po nich poruszać z zamkniętymi oczami. Ten las miał po prostu coś takiego w sobie, że Hjalmara ciągnęło w jego stronę - Wiesz... Po prostu się nie hamowałem... A wiem jak to się kończy, stąd ta obawa... - odparł, spoglądając na swoje zakrwawione kostki. Nadal przed oczami miał te wszystkie sytuacje ze szkoły kiedy to 'trenował' swoich kolegów. Od momentu ukończenia Durmstrangu wyszedł na ludzi i nie obijał już nikomu mordy ale te wspomnienia zawsze powracały w takich momentach - Nie wypada to zaczepiać kogoś, kto daje znak, że nie ma zamiaru na żaden kontakt z daną osobą - dodał do słów Pandory, a raczej przedstawił swoją wersję. Nie każdy ma jednak możliwość aby zostać obronionym... To chyba smuciło go najbardziej. Ta nie moc.

Posłusznie ruszył w kierunku łóżka na którym zasiadł, wpatrując się w poczynania Prewettówny. Złapał od niej butelkę, a następnie pociągnął nie dużego łyka. Nie miał zbytniej ochoty na alkohol po tym wszystkim - Dzięki - powiedział kiedy wzięła jego dłoń. Sam zaczął się jej również przyglądać. Co by nie mówić, była przygotowana na wszystko, a takim zestawem pierwszej pomocy, nikt by chyba nie pogardził. Nie musisz tego robić... Nie zdążył dokończyć swojej myśli, a tym bardziej jej przekazać. Kiedy Pandora przejechała mu namoczonym wacikiem, syknął, a na twarzy pojawiła się grymas niezadowolenia. Dłoń mimowolnie lekko mu zadrżała z bólu. To mogło świadczyć tylko o jednym - jednak były tam jakieś małe uszkodzenia.

Wcale się tak nie mylił mówiąc do niej 'mamo' podczas jednej z ich wspólnych przygód. Bo czy w tym momencie Prewettówna nie robiła czegoś co każda rodzicielka zrobiłaby dla swojego dziecka, kiedy to przyszłoby do niej skaleczone? Z jedną tylko różnicą, że Hjalmar jeszcze nie płakał - Chyba świstoklik... No bo powiedzmy, że z Marą nie wiem... Nie dogadujemy się? - odpowiedział, nadal śledząc to co robiła Turczynka. Jego głowa działała teraz jak kot. Pandora robiła ruch w lewo, to samo robiła jego czaszka. Zrobiła w prawo - bach, w prawo.

Pokręcił przecząco głową na pomysł jakichkolwiek plastrów, a już na pewno takiego jakie były dostępne. Kto to widział, potężny niedźwiedź z kolorowym plastrem? Brakowało tylko różowego do całości - Tego samego nie mogę powiedzieć o jego nosie - zaśmiał się. Według Hjalmara nie potrzebnie się cackała z jego rękoma - te i tak już były zniszczone i przeżyte. Powinna się nie bawić w żadną delikatność, a na siłę przetrzeć rany i nawet nie zaklejać. A na koniec dać mu kopa w tyłek i powiedzieć aby się nie użalał nad sobą... Tak by zapewne zrobił Dagur. Ale na te praktyki, Islandczyk był przygotowany i przede wszystkim przyzwyczajony.

No tak... Spojrzał na kiedyś śnieżnobiałą koszulę, która teraz miała losowe ślady krwi. Co by nie mówić był to lekki kontrast dla bieli ale wypadałoby to zmienić przed jakąkolwiek ekspedycją. W końcu nie chciałby być przypadkiem aresztowanym za swoje czyny - Będę musiał ją zaraz zmienić - przyznał z ulgą w głosie. Może i wyglądał w niej nieźle czy nawet dobrze ale była po prostu bardzo nie wygodna. Nie nadawała się w ogóle do harców i swawoli. A i ewentualna bitka przychodziła w niej z trudem.

Jej słowa wprawiły go w lekko osłupienie. To na pewno do mnie? Stał tak przez krótką chwilę z rozszerzonymi oczami, póki nie ruszył aby po raz kolejny pomóc damie w opałach - Umm... Jasne - odparł, a następnie bardzo powoli zaczął ją rozpinać. Wzrokiem jednak powędrował na ścianę obok, nie chcąc wyjść na jakiegoś Merlin jeden wie kogo. Jeszcze by tylko brakowało tego aby musiał sam sobie nałożyć po mordzie.

- Gotowe... - stwierdził - Spotkajmy się może na korytarzu - podrapał się po szyi, a następnie szybkim krokiem ruszył się przebrać. Im dłużej pozostawał w jej sypialni, tym bardziej musiał walczyć z samym sobą aby przypadkiem nie zaryzykować na jedno oko i nie zerknąć.

W swojej sypialni ubrał swój codzienny strój, ponownie przywdziewając luźną, lnianą koszulę, która była rozpięta na dwa górne guziki. W końcu będę wyglądać jak człowiek. Koniec z pingwinem Pomyślał, przeglądając się w lustrze. Na moment zawiesił wzrok na kolorowym plasterku na swojej dłoni, na co tylko pokiwał przecząco głową, a następnie poszedł na umówione miejsce spotkania.