To nie miało tak wyglądać. To absolutnie nie miało tak wyglądać. Przyjechał do Londynu, by nauczyć się więcej o magii leczniczej. Tak, udało mu się odnaleźć profesora, który daje mu prywatne lekcje. Tak, udało mu się dostać własny gabinet do praktyki własnej. Ale gdyby tylko mógł, z całym szacunkiem i wdzięcznością podziękowałby za tą szansę i zwiał do domu. Chciał być lekarzem. Lekarzem ludzi potrzebujących. Nie magicznych nazistów!

Gdy przyjechał do Wielkiej Brytanii, nastroje związane z czystością krwi były bardzo podbuzowane. Gdyby tylko wcześniej wiedział o sytuacji politycznej, nie opuszczałby domu za nic w świecie. Teraz jednak nie tylko znajdował się w najniebezpieczniejszym miejscu, ale i był podnóżkiem Adolfa... to znaczy Voldemorta. Mówią, że wrogów trzymać blisko. Ale Ezechiel bardzo dziękował za takie rady i wolał siedzieć w swojej norze.

Jego gabinet był całkiem przestronny i posiadał spore zaplecze medycznych przyrządów oraz składników eliksirów. Gdy nie miał lekcji, ani nie odbywały się żadne ciekawe seminaria dla uzdrowicieli, siedział tutaj i warzył przydatne mikstury.

Wtem jakiś rozległ się na korytarzu. Zapewne kolejny "pacjent". Ezechiel zapiął guziki swojej białej szaty i ubrał rękawiczki. Cóż tym razem miał dla niego los.

Ezechiel spodziewał się kolejnego rasisty, który postanowił wyżyć się na mugolakach w najgłupszy możliwy sposób. Jeszcze wczoraj wyciągał drzazgi z ręki typa mającego na koncie atak deską oderwaną z ławki w parku. Prawdziwy czarodziej, rzeczywiście.

Uzdrowiciel zastygł więc w miejscu widząc nie kolejnego mężczyznę z problemami emocjonalnymi a kobietę. Co ważne — kobietę inną niż panna Rookwood. Pań w tym gronie było znacznie mniej, przez co Ezechiel jeszcze nie miał wypracowanych scenariuszy działania ani charakterystyce podstawowych typów.

— Uhm... T-tak, gdzie te rany się znajdują?

W zależności od umiejscowienia, zaprosił kobietę na fotel lub stół zabiegowy — tak, by było jej wygodniej. Sam sięgnął po odpowiednie mikstury. Fiolki różnych eliksirów zaczęły lewitować wokół niego. Złapał też kilka liści tajemniczej rośliny.

W końcu podszedł do Noémie, by obejrzeć, z czym dokładnie ma do czynienia.

Jedną z najlepszych rzeczy, jakie wnosiła magia do leczenia, była możliwość zignorowania odzieży. Mugole musieli zająć się przedziurawionym materiałem, którego fragmenty wsiąkały w ranę. Czarodzieje mieli robiące to za nich zaklęcia i mikstury. I to bez obaw o zakażenie.

Ezechiel złapał za jedną z większych buteleczek latających wokół niego. Zakończona była rozpylaczem. Spryskał ranę na ramieniu eliksirem odkażającym. W przeciwieństwie do mugolskich środków, mikstura powodowała delikatnie uczucie chłodu. Żadnego szczypania, czy innych nieprzyjemności. Czarodziej przyjrzał się ranie, by ocenić głębokość, ale stanowiła ona problemu. Zdecydowanie mogło obyć się bez szycia. Przyłożył delikatnie jeden z liści do rany. Miało to pobudzić regenerację tkanki.

— Enervate.

Przesunął różdżką powoli wzdłóż rany, a ta zasklepiła się nie zostawiając po sobie blizny, ani bólu.

Ezechiel obszedł pacjentkę wokół, by dotrzeć do uda. Sytuacja wyglądała podobnie, więc wykonał dokładnie te same czynności. Jeśli sytuacja tego wymagała, rzucił też reparo na ewentualne przecięcia w ubraniu czarownicy.

Podczas udzielania pomocy zwrócił też uwagę, czy na przedramieniu ma ona widoczny Mroczny Znak. W końcu Śmierciożercy mieli być tutaj traktowani wyjątkowo, a zawsze bał się pytać wprost.

— Czy mogę pomóc w czymś jeszcze? — spytał.

Kiedyś zamiast tego zwrotu użył "Czy coś jeszcze panu dolega?" i w odpowiedzi dostał "Ty mi dolegasz" i pięść w nos, dlatego wysilając szare komórki zaczął posługiwać się czymś bardziej pasującym do jego służalczego stanowiska.

Wyrzucił zużyte liście do kosza, a latające fiolki oddelegował na miejsce. Niestety jedna z nich odbiła się od innej i upadły razem na podłogę zbijając się. Co dziwniejsze, gdy ich zawartość się zmieszała, stworzyła nieduży płomień.

Ezechiel zapowietrzył się i przeklął po niemiecku.

— Najmocniej p-przepraszam... T-to nic takiego...

Prawie rzucił się na ogień, by osłonić ten widok własnym ciałem. Jak w ogóle mógł dopuścić do takiego wypadku! Ściągnął swój płaszcz i zaczął nim gasić pożar (a raczej pożarek), który niespecjalnie chciał przerwać swoją egzystencję. Ezechiel podejrzewał, że cała mieszanka musi się wypalić, by ogień zniknął, ale zdecydowanie nie mógł na to czekać. Nie na oczach pacjentki!

Mroczny Znak był jak legitymacja członkowska. Pokazujesz odpowiednim służbom i cyk, darmowe usługi. Bycie Śmierciożercą miało wiele interesujących bonusów, które nie widniały w ofercie pracy, bo w końcu nie o to tu chodziło. Pomijając, że żadnych ofert nie było, a to nie praca, tylko powołanie.

— Ahm... Uhm... T-tak jakby... Dziękuję... — wybąkał nie spodziewając się komplementu. Wykonał poprawnie swoją robotę. A brak kontaktu z miłym słowem od dłuższego czasu sprawiło, że teraz każde takie wydawało mu się o wiele nad wyraz.

— Nocy...? — Dopytał, wciągając się w konwersację. Nie robił tego. Unikał. Ale kobieta miała bardzo przyjazne nastawienie i jej ciepły głos zachęcił czarodzieja do odpowiedzi. Być może przez to doszło do tragedii z eliksirami?

Jak dobrze, że fiolki już się stłukły, inaczej mogło by dość do jeszcze większego zawirowania, gdy kobieta zainicjowała kontakt fizyczny. Szczęśliwie, Ez nie oberwał tu jeszcze ani razu, czy to od różdżki, czy od ręki. Jego służalcze podejście oraz niedocenione umiejętności sprawiały, że nawet najbardziej agresywny jegomość wolał zachować lekarza w dobrym stanie. Poza tym, za wszelkie uszczerbki na jego zdrowiu odpowiadaliby przed panną Rookwood.

— B-być może... — odpowiedział i odsunął się. Bezsensownie powachlował jeszcze płaszczem czując, jak krew odchodzi mu od głowy. Przestraszył się gestu Noémie i nawet nie wiedział, że na jego blade lico wstąpił nikły rumieniec. — T-to się zaraz wy-wypali samo. Proszę się nie martwić. I... skoro nic więcej pani nie dolega, to z mojej strony t-to wszystko...

Zdecydowanie chciał ją jak najszybciej spławić, kiedy do gabinetu wpadł jakiś potężny czarodziej z ociekającym psidwakiem na rękach.

— Hej, ty! — Krzyknął na Ezechiela. — Podejdź tu i weź zrób coś! Ząb mu wypadł!

— Przepraszam, ale nie sądzę, że to możliwe... — odpowiedział czarodziej kompletnie zbity z tropu. Czuł, ze zaraz oberwie tym psem po twarzy. Olbrzym jednak westchnął, wyzwał go od nieudaczników i sobie poszedł, zostawiając kałużę błota na posadzce.

Przepraszając Noémie za ten incydent, pognał w okolicę drzwi, by za pomocą różdżki oczyścić podłogę. Cóż za życie! Jaka szkoda, że obecna tu pani Śmierciożerca musiała się przyglądać, jak von Jundegingen był traktowany.

— Ahh, tak, oczywiście!

Z opóźnieniem załapał o co chodziło kobiecie. Ale jak najbardziej mogła liczyć na dyskrecję. W końcu obowiązywała go tajemnica lekarska. Czy coś. Chociaż w tym przypadku kierował nim zwykły strach o własne życie.

— Północy? Oh, nie ja jestem z... — urwał, gdyż wtedy wydarzyła się sytuacja z "nieuprzejmym" natrętem.

Ezechiel trochę zgłupiał, gdy kobieta wyszła. Migusiem dokończył czyszczenie błota. Podłoga lśniła jak nowa. Wtedy wyjrzał ostrożnie zza drzwi, ale nikogo nie widział. Nie mógł teraz wychodzić. Zachodził w głowę, gdzie ona poszła. Oczywiście domyślał się, chociaż wolał być w błędzie.

Nerwowość ustąpiła po kilku minutach. Podejrzewał, że kobieta już nie wróci. Ale wróciła. Czuł się niesamowicie połechtany jej słowami. Poszła za tym dziadem, bo go obraził? Go? Marnego lekarzynę? Ale cały wzruszający nastrój prysł, gdy czarownica przedstawiła swój prezent. Gdy do kompletu dołączył język, Ezechiel wykonał piruet do wiaderka i zwymiotował. Szybko wytarł się jakąś szmatką.

— Najmocniej przepraszam, za nic nie spodziewałam się takiego obrotu spraw — rzucił szybko nie patrząc na głowę, ani na czarownicę. Tak, widział różnego rodzaju operacje i otwarte ludzkie ciała. Ale wtedy się tego spodziewał i robił to dla celów naukowych. Samotna głowa przed chwilą żywej osoby to zupełnie inny kaliber.