Kolejne tego typu przyjęcie dla niego nie było niczym nowym. O sławę i popularność należało należycie dbać i dlatego przyjmował każde wysyłane mu zaproszenie na bankiety, jeśli na to pozwalał mu napięty grafik. Zawsze była to doskonała sposobność do brylowania w towarzystwie i do poznawania nowych osób podczas przebywania na salonach.

Nieograniczony dostęp do szampana i wykwintne jedzenie, o ile w menu były opcje bezmięsne czasami ułatwiały przetrwanie pompatycznego bankietu. Oczywiście, musiał pilnować aby nie wypić za dużo i zwracać uwagę na jedzenie, aby nie poczuć się gorzej. Wszystko przez alergię pokarmową na białka mięsa zwierząt i ryb. Czarodziejów dotykały znacznie poważniejsze problemy zdrowotne, niż alergia pokarmowa. Byłoby wspaniale nie mieć takich ograniczeń żywieniowych.

Długo nie musiał czekać na to, aby zaczepiła go kolejna osoba. Tym razem była to pani Prewett wraz z córką. Uśmiechnął się do obu kobiet, wywołując w ten sposób dołeczki w policzkach. W dłoniach trzymał smukły kieliszek szampana. Na ten bankiet przywdział elegancką wyjściową szatę w kolorze czarnym, z białą koszulą pod jednorzędową marynarką. Pelerynę powierzył służbie.

— Pani Prewett... Panią również. Wygląda Pani olśniewająco. Wspaniałe przyjęcie — Odpowiedział szczerze. Pozwolił sobie skomplementować w ten sposób gospodynię i docenić zorganizowany również przez nią bankiet. O ile to pierwsze było zasadne i prawdziwe, tak można by polemizować z tą opinią na temat bankietu. Bo na nich pojawiały się te same osoby, nie brakowało plotkowania i osób, które szukały z nim kontaktu. Jak teraz właśnie. Jemu również zdarzało się grywać w karty za pieniądze i obstawiać wyścigi konne albo wyniki niektórych meczów Quidditcha. Jedna z wielu rozrywek bogaczy. Każdy taki bankiet to też doskonała sposobność do przespania się z kolejną osobą. Płeć nie grała roli.

— Jeszcze nie miałem ku sposobności. Będę mieć to na uwadze. Z pewnością to będzie porywająca rozmowa. Miło mi, Panno Prewett — W pierwszej kolejności zwrócił się do starszej kobiety, a następnie do stojącej przy jej boku córki. Rozmowa toczyła się na zupełnie standardowe tematy, bez poruszania żadnych niewygodnych dla niego kwestii. Stali bywalcy bankietów zawsze szukali taniej sensacji niczym niuchacz nowych błyskotek.

— Z pewnością się dogadamy — Zapewnił z lekkim uśmiechem córkę gospodyni, z którą po chwili został sam na sam. Tak samo, jak z koniecznością podtrzymywania zaczętej rozmowy z Pandorą, której słowa w dużej mierze go zaskoczyły. Była z nim szczera i to była dobra rzecz, jednakże to było niespotykane by ktoś dosłownie go nie rozpoznawał lub o nim w zasadzie nie słyszał. Jest przecież najlepszym szukającym, grającym w barwach najlepszej drużyny na świecie. Do tego pojawia się wszędzie, gdzie tylko może się pojawić i udziela się charytatywnie.

— Jeśli Panna nie interesuje się Quidditchem to mimo wszystko mogła nie usłyszeć o mnie. Jestem szukającym najlepszej drużyny na świecie. Pan Prewett często zasiada na trybunach, gdy grają Zjednoczeni z Puddlemere. Loża honorowa — Nad wyraz uprzejmie odniósł się do słów swojej towarzyszki, chcąc pozostawać w dobrych stosunkach z Prewettami. Uśmiechnął się ponownie. Następnie upił kolejny łyczek szampana.

W ciągu tego przyjęcia porozmawia jeszcze z niejedną osobą i po pewnym czasie przestanie kojarzyć ich wszystkich twarze oraz imiona. Zapewne najbardziej zapadnie mu w pamięć moment opuszczania tego bankietu z piękną towarzyszką przy boku. Albo spędzenie nocy z przystojnym towarzyszem. W ogólnym rozrachunku Philip nie stanowił odpowiedniego materiału na męża dla jakiejkolwiek kobiety. Niemniej miewał sytuacje tego typu, że widziano go jako męża jakiejkolwiek kobiety. Po prostu nie tego poszukiwał w życiu. Przynajmniej w chwili obecnej.

— Tylko szczery — Zażartował w odpowiedzi. Kobieta się jednak nie myliła. Potrafił być czarujący. W przypadku gospodyni nie musiał nawet kłamać. Po odejściu kobiety, skupił całą swoją uwagę na jej córce, która lustrowała go spojrzeniem.

— A to dlatego, że za każdym razem wszyscy rozmawiają o tym samym. — Przedstawił swoją hipotezę odnośnie prowadzonych rozmów, samemu zniżając swój głos do konspiracyjnego pomruku. Wesołe błyski nie opuszczały jego niebieskich tęczówek. Podniósł ku ustom trzymany w dłoni kieliszek szampana.

— Nie mam Pannie tego za złe. Choć tak, to zaskakujące. — Wytłumaczył. Po tych wszystkich latach po prostu przywykł do bycia szeroko rozpoznawalnym i zarazem pewnego braku prywatności. Bywało to uciążliwe, jednak on łaknął skupionych na nim spojrzeń i blasku fleszy. Choć może powinien zacząć bardziej doceniać chwile takie jak ta. Nie spotykał jednak często ludzi, dla których byłby praktycznie anonimowy. Uchwycił ten moment, w którym luźny kosmyk połaskotał odkrytą skórę szyi czarownicy, sprawiając, że kąciki jest ust drgnęły jakby miał uśmiechnąć się wymownie.

— Konno też jeżdżę. Rekreacyjnie. Posiadam dwa konie, w tym Aetonana. Wiem, że zawsze zasiada w loży honorowej. Najczęściej w towarzystwie mojej rodziny. — Przyznał z uśmiechem. Jedną z korzyści bycia bogatym było to, że można było pozwolić sobie na więcej bez myślenia o comiesięcznym budżecie. Jego rodzina, ogólnie rzecz biorąc, nie powinna opuszczać meczów Quidditcha. Dotąd się to nie zdarzyło. Zawsze mieli stałe miejsce w loży honorowej.

— Ależ ja jestem Panem Nottem. Tylko bardzo popularnym. Nie ma czego wybaczać, bo nie uczyniła Pani nic złego — Zażartował na jej słowa. Uśmiechnął się serdecznie i mrugnął do Pandory. Doskonale wiedział, co ta młoda kobieta miała na myśli. Sława, którą posiadał, odbierała mu anonimowość i wymuszała na nim dbanie o swoją prywatność. Pomimo tego, że to było momentami męczące, to właśnie tego pragnął. Sława nie trwała wiecznie. Podobnie jak kariera sportowa. Przy dobrych układach jego może trwać jeszcze dziesięć lat. Po zakończeniu jej będzie trenować pozostałych zawodników.

Dostrzegł tamtą kobietę w zielonej sukience, do której uśmiechnął się  w sposób podkreślający dołeczki w swoich policzkach i uniósł lekko wolną dłoń po to, by jej krótko pomachać. Powinna go znaleźć później, gdy przestanie rozmawiać już z Pandorą. W tym momencie ona miała pierwszeństwo.

Philip lubił mieć styczność z silnymi i niezależnymi kobietami, zwłaszcza jeśli dotyczyła ona spędzenia z nimi nocy. Widział, że Pandora była jedną z tych kobiet. Gdyby przyszło co do czego to mógłby się z nią naprawdę dobrze bawić w sypialni. Z nim nie musiałaby się martwić o to, że do końca następnego tygodnia zostałaby jego żoną. Po prostu zabawiliby się i tyle. Co nie znaczy, że byłoby to właściwe przez to, że była córką gospodarzy i przez jego relację z jej bratem, która była co prawda bez zobowiązań, ale jednak była i rozsądnie byłoby nie mieć kochanków w obrębie jednej rodziny. Ludzie mieli jakieś wyobrażenie na jego temat i nie zwykł wyprowadzać ich z błędu. Nie pozwalał sobie na to aby dojrzeli to, co kryło się pod fasadą jego popularności i powierzchowności. Przynajmniej nie w pełni.

— Przeprowadziłem dziesiątki takich rozmów i drugie tyle jeszcze przede mną, wypada mi zapamiętywać strzępki tych wszystkich rozmów aby podczas następnego spotkania z kimś nie zachowywałbym się jakbym widział jego syna czy córkę po raz pierwszy na oczu albo bym mógł uczestniczyć w przerwanej przez zakończenie przyjęcia dyskusji. — Wyznał swojej towarzyszce, krótko przy tym wzdychając. To zdecydowanie mogłoby przyprawić człowieka o ból głowy i czasem po takim bankiecie kończył z bólem głowy, jakby przesadził z ilością wypitego szampana. Podczas zaplanowanych spotkań mógł poprosić o wykaz oficjalnych informacji na czyjś temat. Było to dla niego bardzo wygodne. Jego niezadowolenie na nic nie zdałoby się, nawet jak teraz postępował wbrew sobie. Jest najlepszym szukającym Zjednoczonych z Puddlemere i powinien być szeroko rozpoznawalny, a najlepiej i uwielbiany. Taki już był. Uwielbiał znajdować się w centrum zainteresowania. Nie będzie jednak robić problemów córce gospodarzy tego przyjęcia, będącej w dodatku siostrą Laurenta.

— W Quidditchu każdy znajdzie coś dla siebie. Mój przyjaciel chodzi na mecze obserwować zawodników spadających z mioteł, wydaje się ubolewać nad tym, że jako profesjonaliści robimy to za rzadko. — Zażartował dobrze wiedząc o tym, że Bell nie życzył nikomu źle i nie mówił tego na poważnie. Quidditch to brutalna gra, ale do tego należało podchodzić z dystansem. — Może kiedyś wybierzemy się na konną przejażdżkę. Mugolskie pojazdy mechaniczne? Jestem i niewiele jest osób, które choć raz o mnie nie słyszały. — Zasugerował to aby spędzili trochę czasu w ten sposób, skoro łączy ich wspólna pasja. Zaintrygowała to tym zainteresowaniem pojazdami mechanicznymi, o których on nie miał pojęcia. Potrafił rozpoznać to, że dany pojazd był tym mugolskim, jednak na tym się kończyło. Nie uznawał tego za komplement, gdyż to było dla niego stwierdzenie faktu. Za komplement uznałby coś, co nie byłoby związane z jego pracą i powiązaną z nią popularnością.

— Nie ma lepszych hodowców od Was, Prewettów. Mój ojciec też nabył wierzchowca z hodowli pana Prewetta. — Wydawało się to oczywiste, że jako ktoś, kto ma w swojej skrytce niebotyczne ilości galeonów i zawsze musi mieć wszystko, co najlepsze, zakupi zwierzę z renomowanej, drogiej hodowli niż z podrzędnej i taniej. Chodziło również o dobrostan zwierząt. Profesjonalna hodowla gwarantowała zakup zdrowego i silnego zwierzęcia.

— Jestem przekonany, że właśnie nim byłbym — Odparł z przekonaniem. Prawdopodobnie inaczej na to spoglądałby, gdyby nie cechująca go popularność, która stanowiła istotną część jego jestestwa. Niewykluczone, że wtedy wiódłby mniej ekscytujące życie, wciąż skupione wokół Quidditcha, ale też wokół pracy biurowej w Departamencie Magicznych Gier i Sportów. Nie uszło to jego uwadze, że kobieta spoglądała na zegar. Philip dobrze znał szeroką gamę gestów wykonywanych przez kobiety, którym okazywał swoje zainteresowaniem, uwzględniając je w swoich planach na wieczór. Wolał nie komentować infantylności zawartej w reagowaniu młodzieńczym zawstydzeniem. U niego bardzo trudno było wywołać tego rodzaju emocje. Pojawiający się przy nich kelner przykuł jego uwagę, nie tylko dlatego, że był całkiem przystojny, ale też dlatego, że przyniósł kieliszki szampana i przekąski. Jednego i drugiego zdecydowanie nie odmówi, zwłaszcza z taką rekomendacją.

— Bardzo chętnie. Faktycznie pyszne te babeczki. — Odstawił na tacę swój pusty kieliszek szampana, biorąc z niej pełny. Ściągnął z talerzyka jedną z babeczek, od razu jej próbując. Posłał kelnerowi uśmiech. — Niekiedy dla mnie również. Bycie rozpoznawalnym przez fanów mi nie przeszkadza, jeśli tylko rozumieją, że mam prawo do prywatności. Natomiast dziennikarze nawet nie starają się tego respektować. — Przyznał rację Pandorze, która zdawała się doskonale rozumieć wszystkie blaski i cienie sławy.