Geraldine postanowiła się odezwać do jednej z nielicznych przyjaciółek, jakie miała. Raczej stroniła od damskiego towarzystwa, obcowała głównie z mężczyznami. Było kilka kobiet z którymi udało jej się zawrzeć bliższą relację. Jedną z nich była Pandora Prewett. Jakoś tak wyszło, że obydwie zajmowały się raczej męskimi profesjami, w których nie zawsze były mile widziane. Sama Geraldine nie potrafiła sobie nawet przypomnieć, kiedy połączyło je coś więcej. Musiały poznać się już w Hogwarcie, wszak były w podobnym wieku, no Panda była od niej trochę starsza. Nie umiała jednak umiejscowić w czasie, kiedy się do siebie zbliżyły. Tak właściwie, czy było to w ogóle istotne? Chyba nie. Grunt, że znajomość ta, ba nawet przyjaźń, trwała do dzisiaj. Było to bardzo wartościowe dla Geraldine, bo niewiele osób dopuszczała do siebie, aż tak blisko. Pandora jednak znaczyła dla niej naprawdę wiele.

Nie mogła też nie docenić jej talentu. Yaxley wiele razy korzystała z jej usług rzemieślniczych. W końcu, kto stworzyłby dla niej lepszą broń, niż jej przyjaciółka. Mogła z nią porozmawiać o wszystkich swoich pomysłach, ewnetualnych ulepszeniach broni, a ona nigdy jej nie ignorowała, zawsze brała na poważnie, co naprawdę sobie ceniła. Zawsze dawała z siebie wszystko, aby zamówienia były dokładnie takie, o jakie prosiła. Tworzyła nawet zdecydowanie doskonalsze przedmioty, niżeli Ger mogłaby sobie wyobrazić.

Napisała więc list. Chciała się z nia spotkać, bo najzwyczajniej w świecie się stęskniła. Nie chodziło tu wcale o żadne nowe zamówienia, po prostu zależało jej na tym, żeby się zobaczyć. Geraldine uważała, że warto było pielęgnować znajomości, dlatego też wyslała list do Pandory i zaproponowała jej spotkanie.

Pojawiła się przed pubem chwilę nim wybiła dwudziesta druga. Przygasiła papierosa jeszcze przed drzwiami; swoim ciężkim, skórzanym butem, a potem weszła do środka. Gerry wyglądała jak zawsze - ubrana raczej po męsku, w proste wełniane spodnie, białą koszulę i długi, skórzany płaszcz, który lata świetności miał już dawno za sobą, ale był on jej ulubionym i nie umiała się z nim rozstać.

Rozejrzała się po pomieszczeniu w poszukiwaniu przyjaciółki, nie dostrzegła jej jednak, więc udała się do lady, aby zamówić piwo. Po chwili miała je już w ręku, usiadła przy wolnym stoliku w kącie - nie rzucała się w oczy i czekała, aż panna Prewett zaszczyci ją swoją obecnością.

Yaxley nie musiała czekać długo. Ledwo zdążyła zamoczyć usta w złotym trunku dostrzegła otwierające się drzwi wejściowe, a w nich znajomą sylwetkę. Momentalnie ogromny uśmiech pojawił się na jej twarzy. Naprawdę cieszyła się z tego spotkania. Tym bardziej, że i ona i Pandora dosyć często bywały poza Londynem, więc utrudniało im to nieco spotkania twarzą w twarz. Nie ukrywała radości, jaka pojawiła się, kiedy ją zobaczyła.

Podniosła się z krzesła, gdy dostrzegła, że Prewettówna się do niej zbliża. Uścisnęła ją mocno, serdecznie, w końcu tyle się nie widziały. - Wydaje mi się, że i bez tego jednego, małego przewinienia ministerstwo mogłoby znaleźć na mnie kilka paragrafów. - Odparła z rozbawieniem. Zdecydowanie wolała trzymać się z daleka od urzędów, wiedziała bowiem, że lawiruje na granicy prawa i tego, co nie do końca jest mile widziane. Panda o tym wiedziała. Geraldine nigdy specjalnie nie przywiązywała wagi do tego, co było legalne, a co nie. Starała się po prostu działać w taki sposób, aby nie zwracać na siebie uwagi. Z pozoru cały biznes, którym się zajmowała był dozwolony, tyle, że ona potrafiła sobie wiele ugrać na boku, wykorzystać sytuacje, które dawał jej los. Dlatego trzymała się z dala od urzędników.

Gerry zmierzyła przyjaciółkę wzrokiem. Wyglądała przepięknie - jak zawsze. Zabawne było to, że wyglądały dosłownie jak swoje przeciwieństwa. Pandora miała ciemną czuprynę, oliwkową karnację, do tego była zdecydowanie od niej delikatniejsza jeśli chodzi o rysy twarzy, jednak tak jak ona nosiła się raczej po męsku. To je łączyło. Zresztą nie była to jedyna rzecz. Świetnie sobie radziły w męskim świecie, do którego udało im się wkraść, chociaż panny nie do końca powinny zajmować się takimi profesjami. Gerry zawsze rosło serce, gdy widziała, że jest więcej takich kobiet jak ona. Naprawdę to doceniała, bo wymagało to odwagi, której niektórym brakowało.

- Też się stęskniłam, Słońce. Strasznie trudno jest cię złapać. - Nie było w tym nic dziwnego, mijały się zazwyczaj, na całe szczęście nadarzyła się okazja, aby spotkać się na miejscu. Listy pomagały utrzymać bliską więź, jednak nie mogły dorównać wspólnym spotkaniom przy hektolitrach wypitego alkoholu i rozmowach do rana. Nie oszukujmy się.

- Oczywiście, że coś mocniejszego. Noc jest jeszcze młoda, a ja nie zamierzam stąd wyjść trzeźwa. - Rzuciła jeszcze, chociaż Panda powinna się spodziewać jak przebiegnie to spotkanie. Gerry miała wrażenie, że od czasu do czasu potrzebowała takiego odcięcia się od rzeczywistości, zatracenia.

Usiadła ponownie na krześle i odprowadziła przyjaciółkę wzrokiem do lady. Czekała, aż do niej wróci. Uśmiech nie schodził jej z twarzy, widać było, że jest w wyśmienitym humorze. Naprawdę potrzebowała tego spotkania. Kiedy Pandora ponownie pojawiła się przy stoliku spojrzała na nią zadowolona. - Gdzie byłaś, jak cię nie było? - Ciekawiło ją to, Prewettówna podróżowała po całym świecie na pewno miała wiele ciekawych historii do opowiedzenia.

Rzadkość tych spotkań powodowała, że obie kobiety wyczekiwały ich z utęsknieniem. Może w tym tkwiła ta magia? Czy gdyby spotykały się niemal codziennie równie mocno entuzjastycznie by do nich podchodziły. Nie było im dane niestety albo stety tego sprawdzić. Geraldine miała wielu znajomych, jednak takich bliskich przyjaciół mogłaby policzyć na palcach swej dłoni. Nie przed każdym była skłonna się otworzyć, raczej starała się mówić o tym, o czym chciała, aby wiedzieli. Nie była osobą, która należała do specjalnie wylewnych jeśli chodzi o dzielenie się swoimi szczegółami z życia osobistego. Z Pandą mogła porozmawiać o wszystkim; swoich rozterkach, niepokojach, problemach. To było naprawdę budujące - również chętnie wysłuchiwała jej wątpliwości. Chciała być jej oparciem, tak jak ona była nim dla niej.

Poczuła spokój, kiedy Prewettówna się do niej przytuliła, jakby wszystkie problemy, które ostatnio mąciły jej myśli odeszły w niepamięć. Nie zamierzała do nich wracać, nie kiedy miały przed sobą całą noc na plotkowanie.

Pandora mogła dostrzec na twarzy Geraldine zmęczenie. Nie sypiała ona ostatnio najlepiej - o ile w ogóle sypiała. Wiele się działo, a ona nie do końca potrafiła się odnaleźć w tym wszystkim, kiedy konflikt wśród czarodziejów eskalował aż do takiej wielkości. Nie chciała się angażować, nie chciała wybierać żadnej strony, było to dla niej trudne, gdyż jej rodzina - nie ukrywajmy, wszyscy o tym wiedzieli, jako jedna z tych z głębokimi tradycjami była gotowa wspierać Czarnego Pana. Sama Yaxleyówna nigdy specjalnie nie identyfikowała się z tymi przekonaniami. Trafiła do zupełnie innego środowiska, gdy rozpoczeła naukę w Hogwarcie dzięki czemu miała zdecydowanie dużo bardziej otwarty umysł na sprawy takiej jak czystość krwi niż jej rodzina. Do tego podczas swoich podróży spotykała na swojej drodze całą masę doświadczonych czarodziejów, posiadających ogromną wiedzę, a ich rodzice byli mugolami - o niczym to nie świadczyło, wbrew temu, co próbowała wbić jej do głowy rodzina. Bała się, że przyjdzie taki moment, że będzie musiała wybrać, zadecydować po której stronie stoi, niepokoiło ją to, że zbliżał się on wielkimi krokami. Dlatego właśnie nie do końca się wysypiała, co było po niej widać. Jej cera była jeszcze jaśniejsza niż zazwyczaj, oczy podkrążone - nie ukrywała tego żadnymi kosmetykami, nie miała problemu z tym, że aktualnie tak wyglądała. Nie czuła, żeby jej to w jakiś sposób przeszkadzało.

- To brzmi zdecydowanie lepiej! Te związane z Tobą chyba jakoś przeżyję, przynajmniej mam taką nadzieję. - Dodała jeszcze. Sama Yaxley zawsze twierdziła, że może sobie ze wszystkim poradzić bez wsparcie, dobrze było mieć jednak świadomość, że ma wokół siebie ludzi na tyle bliskich, którzy skłonni byli jej pomóc, gdyby faktycznie zaczęła się taplać w jakimś gównie. W końcu nigdy nie wiadomo, czy kiedyś faktycznie nie pojawi się taka sytuacja.

Kolejną rzeczą, która je łączyły było właśnie to, że nie dały się usidlić. Miała świadomość, że Pandora również musi sobie radzić z ględzeniem rodziców na temat staropanieństwa. Sama Geraldine nie mogła już tego słuchać - jej rodzice sugerowali nawet, żeby wreszcie wyszła za mąż za Theseusa, skoro od tylu lat mieszkają razem. Nie dochodziło do nich to, że po prostu się przyjaźnią. Dlatego też ograniczała wizyty w swoim domu rodzinnym - wolała nie doprowadzać do tych rozmów. Bardzo dobrze więc rozumiała z czym przyszło się mierzyć Pandorze, póki co jednak, jak na razie całkiem dobrze szła im ta ucieczka przed zamążpójściem. Gerry nie potrafiła sobie wyobrazić żadnej z nich na obrączką na palcu, zamkniętej w domu, jako ozdoby mężczyzny. Nie to, żeby Pandora nie była piękna, Yaxley uważała, że zdecydowanie lepiej dla niej, kiedy będzie lśnić sama - nie przy boku jakiegoś faceta.

- Dlatego też zazwyczaj jesienią staram się z niej uciekać. Jednak w tej części roku próbuję brać zlecenia bliżej domu, żeby chociaż trochę czasu tutaj przebywać. - Geraldine starała się też utrzymywać w miarę dobre stosunki z większością czarodziejów, których znała. Dostawała wiele zleceń na pozbywanie się ich problemów w okolicznych domach, korzystała z tego, choć było to nieco monotonne, jednak rekompensowała to sobie w drugiej części roku, kiedy mogła polować na zdecydowanie bardziej niespotykane bestie.

- Weekend we Włoszech? Brzmi cudownie. - Będą mogły upijać się winem, zjeść coś dobrego... Tylko chwila, było to zlecenie, Panda pewnie będzie musiała pracować. Miała nadzieję jednak, że znajdzie też czas na trochę przyjemności. Gerry zawsze, kiedy wybierała się w jakieś atrakcyjne miejsce starała się znaleźć czas na pracę, ale również na spędzenie czasu w jakiś w miarę atrakcyjny sposób. Uwielbiała poznawać okolicznych mieszkańców, wysłuchiwać ich historii i uczyć się o ich kulturze.

- Nie mogłabym Cię rozczarować w ten sposób. Zresztą znasz mnie, wiesz, że za kołnierz nie wylewam. - Nie czuła ani grama wstydu z powodu tego, że uwielbiała alkohol. Potrafiła sporo wlać w siebie, bez jakichś specjalnych konsekwencji. Musiała się nauczyć pić, bo większość jej zleceń była obgadywana właśnie przy alkoholu, musiała dorównać mężczyznom z którymi negocjowała.

- Turcja i Islandia brzmią jak dwa zupełnie różne światy. Na pewno się nie nudziłaś. - Odparła z zachwytem. - Dużo czasu tam spędziłaś? - Była ciekawa, bo jej wizyty zazwyczaj trwały kilka dni, maksymalnie tygodni, tropiła bestię - zabijała ją i wracała do domu.

- Widzę, że u ciebie też się nic nie zmieniło? - Westchnęła ciężko, a następnie upiła łyk piwa. - Nie wiem, co jest takiego super w posiadaniu męża i dzieci, że nasze matki tam mocno próbują nam uświadomić, że coś tracimy. - Ona miała wrażenie, że to mogłoby jej podciąć skrzydła, tego zdecydowanie nie chciała. Faktycznie ostatnio zaczęła się przez to zastanawiać, czy czegoś nie traci. Zostawił ją przecież nawet Theseus, który wybrał się w długą wyprawę. Większość wieczorów spędzała sama, jednak dzieci chyba nie do końca były tym, co mogłoby jej pomóc uleczyć tę samotność, która się pojawiła.

Uniosła do góry kufel, aby zawtórować jej w toaście. - Też byłam na kilku przyjęciach, ale ja zdecydowanie nie daję z siebie robić bezy. Wspólczuję ci mocno, te tiule okropnie gryzą, jak w nich wytrzymałaś? - Na samą myśl poczuła, że zaczyna drapać ją skóra, chociaż tiulu nie miała na sobie od kilku dobrych lat.

- Zaliczyłam dwa całkiem zabawne przyjęcie, jedno było z okazji zaręczyn Theona, u nas w domu. Nawet nie wiesz ile się musiałam nasłuchać o tym, że teraz czas na mnie. Tylko nie uwierzysz, kilka dni po tym nieszczęsnym przyjęciu ta panna zwiała, i chyba zaręczyny zostały odwołane. - Roześmiała się w głos, bo niesamowicie bawiła ją ta historia.

- Byłam też na balu u Longbottomów. Tam to dopiero było wesoło. Dawno się nie zdarzyło, żeby na takim spędzie było aż tak zabawnie. Jakąś dziewczynę zamienili w bobra, a Brenna Longbottom wystawiła na sprzedaż swojego brata! - Uważała, że warte to było wspomnienia. Ten bal na długo pozostanie w pamięci Geraldine, i to raczej jako pozytywne wydarzenie, chociaż rzadko kiedy się tak zdarzało, raczej wszystkie pozostałe zlewały się w jeden, bo nic się na nich nie działo.

- Ognista to świetny wybór. - Skomentowała jeszcze słowa przyjaciółki.

Gerry uważała, że warto jest mieć jednak możliwość zatęsknienia. Dopiero wtedy tak naprawdę można było docenić osoby, które były faktycznie bliskie. Uważała, że sztuką było rozmawiać jakby nigdy nic po długim czasie milczenia. W końcu nie z każdym miała taką więź, że chciała opowiadać o wszystkim, od razu, bez zbędnych rozmyślań, czy faktycznie wypada. W tym przypadku czuła, jakby Pandora zawsze była gdzieś obok, rozumiała ją bez słów, nawet gdy dzieliły je setki kilometrów. Miała świadomość, że może na nią liczyć w każdym momencie, pomimo tego, że nie było jej w pobliżu. Niewiele osób wzbudzało w niej podobne uczucia, traktowała to jako coś wyjątkowego. Niby otoczona zawsze była tłumem ludzi, którzy pomimo swej obecności wydawali się być jej dużo bardziej dalecy od panny Prewett.

- Tureckie spa, możesz mieć rację, że brzmi trochę jak katorga, chociaż lubię taplać się w błocie - jednak w trochę innej formie. - Panna Yaxley nie znosiła siedzieć w miejscu, uważała to za marnowanie czasu. Najlepiej jej się odpoczywało w ruchu. Uwielbiała wszelkie aktywności fizyczne, ciągłe życie w drodze. Taki wypad do spa, w przypadku jej temperamentu, który był dosyć ognisty faktycznie mógłby zostać uznany za karę. Nie to, że nie wybrałaby się do Turcji - bardzo chętnie, tylko czas wolny spędziłaby w zdecydowanie inny sposób. Uśmiechnęła się do przyjaciółki, kiedy zobaczyła jaką groźną minę miała, kiedy wspomniała o tym wypadzie ze swoją rodziną. Wiedziała jak ją przestraszyć, na samą myśl bowiem o takiej wycieczce robiło jej się ciepło. Nie to, że nie przepadała za jej rodziną, jednak jeśli było tego kontaktu za dużo, to nawet odważna Gerry zaczynała panikować. Nie była przyzwyczajona do tego, że otaczał ją krąg szczebioczących dziewcząt, raczej unikała takich sytuacji jak ognia, póki miała na to jakikolwiek wpływ.

Ta znajomość była bardzo istotna dla Geraldine, bowiem, kto jak nie inna kobieta znajdująca się w takiej samej sytuacji mógłby ją lepiej zrozumieć? Niby większość bliższych jej osób to byli mężczyźni, miała czasem wrażenie, że nie do końca są w stanie widzieć w pełni to, jak wygląda jej życie. Nie łatwo bowiem było zrozumieć to, że musiała przejmować się tak wieloma sprawami. Oddalać w nieskończoność próśby matki - zdystansować sie przez to dosyć mocno, bo ileż można słuchać tego samego. Przy tym pajać się męskim zajęciem i udowadniać wszystkim wokół, że faktycznie się na tym zna. Pandora znajdowała się w identycznej sytuacji, także bez mniejszego problemu mogła wejść w jej buty, widziała świat dokładnie w taki sam sposób jak ona. Dobrze było mieć ją obok siebie i powymieniać się swoimi doświadczeniami, służyć ramieniem, kiedy akurat to u niej te wszystkie istotne problemy stawały się bardziej wyraźne i mieć szansę skorzystać z jej pomocy, gdy to na Ger padało.

Mało które kobiety były w stanie zrozumieć to, że niektóre z nich oczekiwały do osiągnięcia pełni szczęścia czegoś więcej niż męża i dzieci. Wiedziała, że wynika to w głównej mierze z tradycji, w końcu w ten sposób zostały wychowane - jednak ten świat nie był dla niej. Dusiłaby się w takim układzie i była nieszczęśliwa, Pandora wydawała się być podobna. W końcu również nie bała się podróżować, szukać swojej drogi w życiu - dlatego właśnie to ona była jej tak bliska. Tak wiele je łączyło, mimo tego, że na pierwszy rzut oka wydawać by się mogły zupełnie inne, Pandora wyglądała bowiem zawsze na taką radosną, optymistyczną, Ger raczej zdystansowaną i mocniej stąpającą po ziemi, to w głębi były do siebie naprawdę podobne.

- Dokładnie tak jest. Mam wrażenie, że często też chodzi o ludzi, o tych którzy znajdują się w danym miejscu, bo to bardziej oni tworzą dom. Tutaj mimo wszystko mam najwięcej bliskich sobie osób, pewnie dlatego też najwięcej czasu spędzam w Londynie. - Starała się utrzymywać kontakt z bliskimi. Czasem może i nie było jej specjalnie po drodze, jednak od czasu do czasu próbowała znaleźć chwilę, aby móc się spotkać z każdym. Pielęgnowała te bliskie znajomości, bo wiedziała, że nie ma ich zbyt wiele. Jeśli już się do kogos przywiązywała, to była naprawdę oddana. Musiała jednak w pełni zaufać, a to wcale nie było takie proste. Wiele razy bowiem zdarzyło jej się uciekać, gdy wyczuwała, że za bardzo się przed kimś otworzyła, tylko niektórzy byli w stanie utrzymać ją przy sobie. Może właśnie dzięki temu, że nie spotykała się z nimi często - dzięki temu miała wrażenie, że nie przywiązuje się aż tak mocno - chociaż było to tylko pozorne, bo zdawała sobie sprawę, że te kilka osób było dla niej naprawdę bardzo istotnych.

- Dla ciebie zawsze znajdę dwa dni wolnego. Nie, żeby chodziło tylko o wino, chociaż to naprawdę świetny argument. - Mrugnęła do niej uśmiechając się przy tym od ucha do ucha. Taki wypad, oderwanie się od tego, co działo się wokół na pewno dobrze jej zrobi. Będą mogły się upić, nie przejmować się niczym, narobić sobie wstydu - w końcu tam ich nikt nie znał. Idealna okazja do tego, aby złapać głęboki oddech. Zdecydowanie to właśnie tego potrzebowała.

- Nigdy nie mów nigdy, chociaż wolałabym, żeby faktycznie tak było. - Nie chciałaby jej rozczarować, jednak były takie momenty, że sama nie końca miała wpływ na swoje czyny. Wolałaby, żeby Panda wiedziała, że może zdarzyć się różnie - oczywiście nie zrobiłaby tego specjalnie.

- Dobrze jest mieć taka alternatywę, gdzie możesz wyruszyć, kiedy masz już dość tego pierwszego świata. - Nawet jej tego zazdrościła w pewien sposób. Mogła zawsze po prostu spakować się i uciec od tego, co ją denerwowało. Samo to, jak różne to były światy powodowało, że Geraldine zaczęła się zastanawiać, jak bardzo różni się życie Pandory, gdy przebywała w jednym z tych dwóch miejsc, czy może wręcz przeciwnie? Tu i tu wyglądało ono podobnie, w to raczej średnio była skłonna uwierzyć.

- Ty, stara? Ona chyba do reszty zwariowała. - Może i była troszkę starsza od niej, sama Ger jednak uważała, że całe życie dopiero przed nią i to samo sądziła o Pandorze. Nie do końca potrafiła zrozumieć dlaczego ich matki nie potrafiły tego dostrzec. - Jakby właściwie to, ile mamy lat cokolwiek zmieniało. - Nie sądziła bowiem, że za te pięć lat zmieni im się sposób w jaki postrzegają świat. Ich rodzicielki musiały się z tym pogodzić, czy tego chciały - czy nie. W końcu co zrobią? Zmuszą je siłą aby wyszły za mąż? Wolała nawet o tym nie myśleć.

- Uważam, że jesteśmy stworzone do zdecydowanie większych rzeczy. Spójrz na siebie, przecież jesteś jedną z najlepszych osób w swoim fachu, mało kto jest w stanie ci dorównać. Gdzie byś dzisiaj była, gdybyś wyszła za mąż zaraz po szkole. Musiałabyś pilnować stada dzieciaków, a twój talent by się marnował. - Nie była sobie nawet w stanie tego wyobrazić.

- Tak, musimy sprawiać pozory chociaż na oficjalnych wyjściach. Znam to doskonale, chociaż udało mi się opanować umiejętność znikania podczas takich uroczystości. - Geraldine zazwyczaj pozostawała przy rodzicach krótką chwilę, kiedy to pojawiali się publicznie. Pozwalała sobie na kilka sztucznych uśmiechów, a następnie znikała z butelką czegoś mocniejszego. Niestety i ona musiała przy tym wyglądać jak człowiek - przez to rozumiała ból przyjaciółki, chociaż sama Yaxley już dawno wybiła matce z głowy pomysły strojenia jej niczym bombki na choinkę. - Gorsety są straszne, na samą myśl się duszę. Nienawidzę takiego ścisku. - Zresztą uważała to również za ograniczenie wolności, którego tak bardzo nie znosiła.

Gerry postanowiła odpalić papierosa, wsadziła więc go sobie w usta i sięgnęła po srebrną zapalniczkę. Zacięgnęła się dymem i kontynuowała swoją opowieść. - Musimy pójść kiedyś razem, myślę, że mogłoby to być ciekawe doświadczenie, taka loża szyderców jak my dwie. - Pomysł wydawał się jej być naprawdę doskonały, wiedziała, że będą się wyśmienicie bawić w swoim towarzystwie. - Biednego? Dobre sobie. - Spojrzała na przyjaciółkę z poważną miną. Naprawdę kto jak kto, ale Theon nie był biedny. - Uroczy, to też chyba nieodpowiednie słowo, no ale to jednak mój brat, patrzę na niego trochę inaczej. Dla mnie jest zarozumiałym durniem. - Nie zamierzała wcale tego ukrywać. - Jakś francuska rodzina się zainteresowała mariażem, ale ledwo doszło do zaręczyn to ona zwiała, zniknęła, wygląda na to, że się rozmyśliła. Przynajmniej polowanie było z tej okazji, mogliśmy się zmierzyć z całą rodziną. - Była to chyba jedyna rzecz, która podobała się jej na tym przyjęciu zaręczynowym połączonym z ich urodzinami.

- Szczerze mówiąc nie pamiętam dokładnej kwoty, ale chociaż bardzo lubię Erika, w życiu bym tyle nie zapłaciła za możliwość zjedzenia z nim kolacji. Wygrał Malfoy, tylko nie wiem który, kilkoro z nich licytowało. - Próbowała sobie przypomnieć, jednak szło jej to raczej średnio.

Z rozmyslań wyrwała ją obecność barmana, który to pojawił się przed kobietami z butelką ognistej. Uśmiechnęła się, kiedy zobaczyła schłodzoną butelkę, po chwili jednak mina jej zrzedła, kiedy zobaczyła, że mężczyzna próbował z nią flirtować. Momentalnie jej twarz przybrała zwyczajowy wygląd, z którego można było odczytać słowa, czy masz jakiś problem. Nieco ostudziło to więc nastrój barmana. Wycofał się, pozostawiając je same.

Gerry nie zwlekała. Sięgnęła po butelkę i nalała im po kolejce. - Za spotkanie! - Uniosła kieliszek w toaście, wcześniej jeszcze przygasiła papierosa, bo poczuła gorąc na ustach - nie zauważyła, że już praktycznie pali filtr.

Wcale nie takie łatwe było pogodzenie swoich poglądów z tym, czego oczekiwała rodzina. Yaxley często łapała się za słówka, wiedzieli, że ma nieco inne zdanie na większość spraw niżeli oni, jednak nie sądzili, że była aż taka liberalna. Tak naprawdę miała w głębokim poważaniu te wszystkie czarodziejskie tradycje, których kurczowo trzymały się te rodziny czystokrwiste. Starała się jednak robić dobrą minę do złej gry, przynajmniej przy rodzicach. Jak to mówią, czego oczy nie widzą tego sercu nie żal. Dzięki temu mogła korzystać z rodzinnego majątku i kontaktów, które były przydatne w profesji jaką wybrała. Dobrze było mieć świadomość, że wśród innych czarodziejskich rodzin były takie przypadki jak ona. Niby beznadziejne - chociaż zależało kto na to patrzył i to oceniał. Ona uważała siebie i Pandorę za dwie spadające gwiazdki, które mocno świeciły pośród tych innych zwyczajnych gwiazd.

- Huh, biżuteria brzmi źle, nie znoszę siebie w wersji choinki, chociaż moja matka też miała takie zapędy, na samym początku. - Poruszyła ramionami, na samą myśl poczuła dyskomfort, którego musiała się od razu pozbyć. - Tak, niby siedzi z boku, zajęta sobą, a tak naprawdę cały czas bacznie ci się przygląda, obserwuje każdy twój krok. To okropne. - Naprawdę rozumiała te wszystkie problemy Pandy, które dla innych mogły wydawać się błahe, jednak sama przeżywała podobne zmartwienia. Ileż można wysłuchiwać o tym, że wypadałoby to, albo tamto? Nie docierały żadne argumenty, to było w tym wszystkim najgorsze, temat ciągle powracał niczym bumerang. - Zawsze możemy uciec, na koniec świata, tam nikt nie będzie nam zawracał dupy takimi rzeczami. - Parsknęła śmiechem, bo wiedziała, że tego nie zrobią. Upiła przy tym spory łyk alkoholu ze szklanki. Czuła, że jeszcze jest zbyt trzeźwa, a miała zamiar tej nocy się nawalić.

- Wypad do dziadków brzmi wspaniale, wymykanie się w nocy, adrenalina, która towarzyszyła podczas nastoletnich lat, to jest to czego potrzebuję. - Naprawdę była gotowa choćby zaraz spakowaś się i wyjechać z Pandorą w nieznane. Wiedziała, że razem będą się bawić wyśmienicie. Nie było istotne miejsce, mogła z nią pojechać gdziekolwiek, choćby na koniec świata, bo w jej towarzystwie nigdy się nie nudziła.

Gerry cieszyła się z tego, że miała możliwość móc się z nią przyjaźnić. Była szczęśliwa, że dawno temu ich drogi się skrzyżowały. W końcu kto zrozumie cię w niedoli jak druga kobieta, która znajdowała się w tej samej sytuacji. Mimo, że większość życia spędziła w towarzystwie mężczyzn, to zdecydowanie potrzebowała też chociaż jednej bliskiej powierniczki, która w pełni rozumiała to, jak się czuje. Nie o wszystkim mogła powiedzieć facetom - nie oszukujmy się, nie każdy problem byli w stanie zrozumieć. Jeśli chodzi zaś o Pandę, mogła się z nią podzielić każdym przemyśleniem, nic nie wydawało jej się głupie, sama również przychodziła do Geraldine ze swoimi wątpliwościami.

Gerry nie potrafiła się pogodzić z tym, jak chciała widzieć jej przyszłość matka. Nie sprzyjało temu również to, że była jedyną córką wśród rodzeństwa Yaxley. Matka skupiała się na niej, ona stała się głównym celem który męczyła. Dlaczego kobiety takie, jak ona, czy Panda, pełne pasji miały zostać uwiązane w domu, jako czyjeś żony. Dlaczego rodzice nie potrafili zrozumieć, że oczekiwały od życia czegoś więcej? Niby żyli w innych czasach, jednak te przekonania nadal niezbyt specjalnie ewoluowały.

Pogodziła się już z tym, że będzie musiała wysłuchiwać tego do usranej śmierci. Pandora zapewne podobnie. Mimo, że razem mogły osiągnąć naprawdę wiele. Nie, żeby nie chciała się zakochać, przeżyć miłości, o której czytała w książkach, tyle, że przy tym wszystkim okropnie się bała. Bała się, że zatraci część siebie i tą wolność, którą tak bardzo kochała. Powodowało to wiele przemyśleń, pytań na które nie znała odpowiedzi. Wiedziała jednak, że może być to dla niej trudne. Przez lata budowała wokół siebie mur, gotowa nie przyznawać się do uczuć, które czuła. Zazwyczaj tłamsiła swoje uczucia, zmieniała je w przyjaźń i godziła się na to, żeby być przez moment nieszczęśliwą, za bardzo bała się tego, jak może się to skończyć.

Na jej twarzy pojawił się ciepły uśmiech, kiedy Pandora wspomniała o tym, że jest jak dom. Nie spodziewała się usłyszeć z jej ust takich słów. Naprawdę ją to rozczuliło. - Tak właściwie, to nie wiem, czy już go nie znalazłam, wiesz? - Jej życie nieco się ostatnio wywróciło do góry nogami. Poznała kogoś, kto z nią zamieszkał. Czekał na nią, kiedy wyruszyła na ostatnią wyprawę, było to coś, czego nie zaznała nigdy wcześniej. Może nie była to łatwa relacja, Ger przecież nie mogłaby wybrać tak, żeby było zbyt prosto, jednak czuła, że to jest właśnie to. Musieli jeszcze jakoś poradzić sobie z wizją rychłej śmierci jej aktualnego wybranka, ale dla Yaxley nie było rzeczy nie do przeskoczenia. Jakoś sobie z tym poradzą, tak jak radziła sobie z wszystkimi problemami życia doczesnego. Nieco się zarumieniła, gdy wspomniała o tym Prewettównie - nie była przyzwyczajona do tego, żeby dzielić się swoimi uczuciami. - A ty poznałaś kogoś podczas swoich wypraw na koniec świata? - Była ciekawa, czy Pandora znalazła kogoś, kto wbuzdził jej ciekawość, życzyła jej tego z całego serca. Uważała, że zasługuje na to, aby jakiś jegomość obdarzył ją ogromnym uczuciem - była tego warta. Tak naturalnie, a nie, żeby zaspokoić oczekiwania rodziców.

- Czymże jest złoty smok przy Twoim towarzystwie moja droga. - Roześmiała się znowu, bo dla weekendu z Pandorą była w stanie porzucić wszelkie plany. Dobrze im zrobi takie oderwanie się od szarej rzeczywistości, gdzie będą mogły oddać się samym przyjemnością. Na samą myśl o tym wyjeździe robiło jej się ciepło na sercu.

Miała świadomość, że jej profesja może wzbudzać kontrowersje. Doceniała to, że Pandora nigdy o tym nie wspominała. Inni nie mieli w sobie tyle ogłady. Wypominali jej, że jest mordercą, chociaż robiła to po to, żeby innym żyło się lepiej. Wiele stworzeń stwarzało realne zagrożenie dla ludzi, starała się coś z tym robić, a że przy okazji na tym zarabiała? Cóż, też musiała z czegoś żyć.

- Dobrze jest wiedzieć, że jest ktoś, kto tak bardzo we mnie wierzy, wiesz? - Rzadko się zdarzało, aby słyszała tak pewnie wypowiedziane słowa. Widać było, że Pandora faktycznie wierzy w to, że Gerry jej nie rozczaruje. - Wiem Słońce, ale mam też zobowiązania, niektóre czasowe, muszę na bieżąco uzupełniać zasoby alchemików. - Żeby to wszystko było takie proste. Niestety miała też swoje zobowiązania, terminy, których musiała pilnować.

- Na pewno kiedyś się tam wybiorę, muszę tylko znaleźć zlecenie, na coś co tam mieszka. Praca łączona z przyjemnością, to coś co uwielbiam. - Skoro Panda tak zachęcała do wizyty na Islandii, to zamierzała sprawdzić, czy faktycznie jest tam tak pięknie. Nie to, że jej nie wierzyła, jednak sama chciała się przekonać.

- Większa krzywdę chyba bym sobie zrobiła haftując niż biegając z bronią podczas polowania. Nie jestem przystosowana do takich czynności. - Całe dzieciństwo unikała zajęć typowych dla kobiet, przez co nie do końca była przystosowana do życia jako dama, no ale trudno. - Na samą myśl o tym, że mogłybyśmy tak skończyć mam ochotę płakać moja droga. - Wolała nawet nie wyobrażać sobie ich dwóch w takiej wersji, zdecydowanie nie pasowało to do tych kobiet.

- Tak szczerze mówiąc, jakoś nigdy nie zależało mi na tym, żeby pięknie wyglądać, zdecydowanie bardziej skupiałam się na tym, żeby być pewną swojej zwinności. - To było dla niej najważniejsze. Musiała pilnować tego, żeby być w formie. W końcu mierzyła się z najróżniejszymi stworzeniami i od tego zależało jej życie, sprawiało to jednak również i to, że jej ciało wyglądało dobrze - nie widać było po niej upływu czasu.

- Ty też nie potrzebujesz gorsetu, żeby pięknie wyglądać. - Jej zdaniem Pandora była jedną z piękniejszych kobiet, jakie znała. Wyglądała bardzo egzotycznie i wyróżniała się na tle brytyjek.

- Wystarczyło powiedzieć, umówiłabym Was nawet na spotkanie, tyle, że nie warto, bo to buc, ale mogłabyś się o tym przekonać na własnej skórze. - Nie była jakoś specjalnie obiektywnie nastawiona do swojego brata, jeśli jednak tylko Prewettówna wyraziłaby chęć to nie stawałaby na drodze do jej szczęścia. Wierzyła jednak, że znajdzie kogoś zdecydowanie bardziej wartościowego.

- Z tego, co wiem Theon cieszy się sporym zainteresowaniem kobiet, więc może nawet lepiej dla niego. Dobrze, że uciekła przed ślubem, wolę sobie nie wyobrażać, jaki byłby to cios dla matki, gdyby wydarzyło się po ślubie. - Miała świadomość, że jej bliźniak był kąskiem, którym interesowało się sporo kobiet - czego nie do końca potrafiła zrozumieć.

- Wiesz, ja za taką randkę z Tobą też oddałabym wszystkie galeony jakie posiadam. - Nie miała żadnych wątpliwości. Jeszcze jakiś pajac zainteresowałby się jej przyjaciółką, zdecydowanie wolałaby ją sama zabrać na randkę i uchronić od niewygodnego towarzystwa.

Całkiem szybko udało się jej pozbyć natrętnego kelnera - Gerry nigdy nie była delikatna, nie miała w sobie również ogłady. Dobrze, że rozbawiło to Pandorę. Sama zaczęła jej wtórować i śmiała się przy tym w głos. - Przepraszam, nie jestem najlepsza w te rzeczy. - Nie należała do osób, które wyczuwały flirt, dużo czasu zajmowało jej zauważenie, że ktoś chce od niej czegoś więcej.

- Lata doświadczenia moja droga. - Nawet rozbawił ją ten komentarz. Faktycznie paliła szybko i dużo, kiedy tylko mogła. Nauczona tym, że czasem nie miała na tę czynność zbyt wiele czasu. - Rzucić, coś ty, przecież i ja muszę mieć z życia jakieś przyjemności, chociaż taki dymek. - Zaczęła popalać już w Hogwarcie i nie wyobrażała sobie siebie bez papierosa w dłoni.

Geraldine i Pandora spędziły w tym pubie jeszcze długie godziny. Dyskutowały o wszystkim i o niczym, jak miały w zwyczaju, a następnie zaczęły się odprowadzać do domu wy wyśmienitych humorach.