Samuel przemierzał Aleję Horyzontalną. Spieszył się, on zawsze się gdzieś spieszył. W ustach miał typowo dla siebie papierosa - nałóg okropna rzecz, jednak jakoś nigdy nie wpadł na to, aby z nim walczyć. Pogodził się już z tym, że część jego wypłaty zostaje puszczona z dymem (jakby zarabiał kokosy, może i nie byłoby się czym przejmować, jednak należał do tej bardziej ubogiej części społeczeństwa). Chciał jednak mieć coś z życia i tak większą część wypłaty ze swoich dwóch prac oddawał ojcu - aby to jemu żyło się jakoś lepiej. To, że Flynn wolał przepijać większą część jego pieniędzy - to zupełnie inna sprawa.

Szedł przed siebie szybkim tempem, właściwie to wracał z ministerstwa, chciał zahaczyć jeszcze o jeden ze sklepów ze starociami, zawsze kiedy był w Londynie tam wpadał, bo można tam było znaleźć najróżniejsze skarby, które przydawały się mu podczas tworzenia. Lubił majsterkować, w zasadzie to było jego główne źródło utrzymania. Dlatego też zamierzał tam wejść i pogrzebać w tej górze rzeczy, a nuż coś mu wpadnie w oko.

Gdy tak szedł przed siebie zwrócił uwagę na chłopca, który to siedział na okolicznym murku. Stało się tak dlatego, że dosłownie uszy mu się trzęsły. Zatrzymał się na chwilę i obserwował go uważnie. Warto chyba się zainteresować, tak stwierdził. Podszedł więc do młodzieńca, stanął tuż przed nim - Wszystko w porządku, kolego? - Zaciągnął się jeszcze ostatni raz dymem, po czym rzucił niedopałek na ziemię i przygasił go swoim butem. Nie odrywał wzroku od chłopca.

Samuel niezbyt mocno przejął się tym, że chłopiec był tutaj sam i nie było widać w okolicy jego rodziców. Kiedy był młodszy często spędzał czas w podobny sposób. Jego ojciec dawał mu bardzo dużo wolności... Spowodowane było to raczej tym, że zajmował się głównie spożywaniem wyskokowych trunków, jednak ta wolność była naprawdę wygodna. mógł szlajać się po ulicach do późnych godzin, obserwować i podsłuchiwać ludzi, sprawiało mu to naprawdę ogromną frajdę. Wiele się wtedy nauczył.

- Edycja limitowana? - Odparł z nieukrywanym entuzjazmem. Sam był trochę, jak mały chłopiec, potrafił się cieszyć z naprawdę drobnych rzeczy. - Ciekawe, jak długo trwa taki efekt. Niewidzialność może być bardzo interesującym doświadczeniem, aczkolwiek nie chciałbym pozostać niedziwialny na dłużej. - Skomentował jeszcze. - Było tam coś napisane o czasie działania? - Zapytał jeszcze chłopca.

- Chciałbyś trafić na taką fasolkę? - Był ciekawy jego zdania. - Chętnie, chociaż trochę obawiam się na jaką trafię. Czy trafiłeś już na coś niespotykanego? - Mogło mu to trochę opowiedzieć więcej o tym, czego mógł się spodziewać.

Skoro już chłopiec wyciągnął w jego stronę rękę z paczką fasolek to pokusił się o wylosowanie jednej. Od razu wsadził ją sobie do paszczy i zaczął gryźć. Był ciekawy efektów, jakie się pojawią po jej spożyciu.

Samuel nie miał uprzedzeń. W zasadzie to uważał, że od każdej osoby napotkanej na swojej drodze mógł nauczyć się czegoś ciekawego. Dzieciaki zawsze wzbudzały w nim pozytywne emocje, w przeciwieństwie do dorosłych miały bardzo otwarte umysły i ogromne pokłady kreatywności, a były to cechy, które ogromnie sobie cenił. Dlatego też nie miał problemu z tym, aby wdać się w dyskusję z tym młodym gentlemanem.

- Nawet przez moment nie wątpiłem w to, że potrafisz czytać! - Nie chciał, żeby chłopiec odebrał to jako jakiś zarzut. Wcześniej właściwie nie zakładał, że ten umie czytać. Nie miał wśród swoich bliskich dzieciaków, nie pamiętał też zbytnio kiedy nauczył się czytać. Także nie do końca rozeznawał się w temacie.

- Ulotki są zawsze mało interesujące. - Dodał jeszcze, żeby nie było, że nie rozumie dlaczego jego towarzysz tego nie zrobił. Zresztą nie widział w tym nic złego, gwarantowało to przy okazji niespodzianki, bowiem mógł się po prostu zdać na los i na własnej skórze przekonać, co ciekawego oferował im Bertie Bott i jego nowy produkt.

- Oczywiście, bez sensu, abyś mi zdradzał swoje tajemnice. Zachowaj element zaskoczenia. - Uśmiechnął się do Oriona. Uważał, że to bardzo dobry nawyk, żeby nie zdradzać swoich planów obcym ludziom. Sam nie dzielił się praktycznie z nikim przemyśleniami dotyczącymi jego nowych wynalazków.

- Nie wiem, czy zgniłe jajka i wymiociny można uznać jako szczęście. - Zdecydowanie wolałby uniknąć takich niespodzianek, chociaż z jego szczęściem zapewne trafi na coś podobnego.

Ugryzł fasolkę, którą wylosował. Przeżuwał ją powoli, trochę się przy tym skrzywił, bo smak wcale nie był owocowy. Smakowała raczej jak mydło. Próbował się odezwać do Fletchera, jednak kiedy chciał to zrobić z jego ust zamiast głosu wydostał się mydlany bąbelek.

Samuel nie zamierzał kwestionować umiejętności chłopca, właściwie po co miał to robić? Uwierzył w jego szczerość, zresztą miał to do siebie, że darzył zaufaniem większość osób, które spotykał na swej drodze, może było to i nieco głupie, ale taki już był.

- Całkiem rezolutne rozmyślenia. Są tacy, którzy nigdy nie nauczyli się czytać, nie uważam, żeby im to umniejszało. - W końcu byli i tacy, którzy nie mieli możliwości, aby szlifować tę umiejętność - nie zawsze ze swojej winy, jednak również mogli być wartościowymi ludźmi. Sammy nie uważał tego, jako jakiejś niezbędnej zdolności, faktycznie mocno pomagała w życiu, jednak była jeszcze praktyka - która często przynosiła dużo lepsze efekty.

- W sumie racja, to co dla jednych jest pechem dla innych może być pełnią szczęścia. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. - Nie spodziewał się, że rozmowa z chłopcem okaże się być taka interesująca. Może i dobrze, że się nim zainteresował, bo był ciekawy, czego jeszcze może się od niego dowiedzieć. Mógł zobaczyć, jak widzi świat taki młody człowiek, co było naprawdę interesującym doświadczeniem.

Sam nie do końca twierdził, że miał szczęście kiedy wylosował fasolkę. Jej smak nie należał do przyjemnych i zdecydowanie wolałaby nie powtórzyć tego doświadczenia. Przez jakąś minutę z jego ust nie wydobywało się nic więcej niż bańki mydlane. Efekt zaczął się robić jednak coraz mniej widoczny, aż wreszcie zniknął. - Czuję, że do jutra będzie mi się odbijać tymi mydlinami. - Odparł uśmiechając się przy tym do chłopca.

Na całe szczęście efekt nie utrzymywał się w nieskończoność, po krótkiej chwili Samuel przestał produkować bańki. Widział, że rozbawił chłopca, bardzo dobrze - sam zapewne by się śmiał w głos, gdyby zobaczył coś takiego. - Ta edycja limitowana rzeczywiście jest bardzo interesująca. - Skomentował jeszcze z uznaniem, bo naprawdę efekt był zaskakujący, nie przeszkadzało mu wcale to, że będzie mu się pewnie do końca dnia odbijało zapachem i smakiem baniek.

Uśmiechnął się, kiedy usłyszał słowa wypowiedziane w swoim kierunku, był to naprawdę bardzo konkretny komplement. Uznanie młodego człowieka... no nie spodziewał się tego, że dzisiaj spotka go coś takiego. - Samule. - Powiedział spokojnym tonem i wyciągnął rękę w kierunku chłopca, uścisnął jego drobną dłoń dosyć delikatnie - nie chciał zrobić mu krzywdy. - Miło mi cię poznać. - Dodał jeszcze.

- Wracałem do domu, tylko jest tu niedaleko, całkiem niedaleko taki sklepik, wiesz? - Nie mógł wiedzieć, bo nie podał mu żadnego szczegółu związanego z miejscem, do którego zmierzał. - Taki sklep, z rupieciami, rzeczami, które wydają się dla większości niepotrzebne. - Jednak nie dla niego. Sam potrafił stworzyć coś z niczego, uwielbiał miejsca pełne gratów, bo można było tam znaleźć prawdziwe, nieoszlifowane diamenty.