To, że Lou wybrał właśnie ją na swoją towarzyszkę ogromnie ją ucieszyło. Wszak był starszy, bardziej doświadczony, a postanowił, aby to właśnie ona pojawiła się tutaj z nim. Podbudowało ją to, czuła, że może osiągnąć wiele, szczególnie, kiedy takie osoby, jak jej kuzyn doceniały jej umiejętności. W końcu był sławny, w przeciwieństwie do niej wszyscy o nim mówili. Nie zdziwiło jej wcale, że skontaktował się z nią w sprawie szlamy. Trixie była znana wśród odpowiednich osób, jako ta, która nieszczególnie przepada za mugolakami i potrafi sobie z nimi radzić. Mimo młodego wieku.

Jej poglądy ukształtowały się dzięki rodzicom, którzy od dziecka wpajali jej, co jest dobre. Przesiąkła tym wszystkim do szpiku kości, chyba można było nawet stwierdzić, że przerosła swoich mistrzów. Jej nienawiść do szlam była ogromna, siedziała w niej bardzo głęboko. Była gotowa zrobić naprawdę wiele, aby pozbyć się ich wszystkich z tego świata, trzeba było oczyścić go z tych plugawych pomiotów.

Zaczęło się ściemniać. Panna Black przemierzała uliczki całkiem szybkim krokiem. Słońce chowało się już za horyzontem, za chwilę miała nadejść noc. Wyglądała elegancko - jak zawsze. Trixie dbała o to, żeby dobrze wyglądać, lubiła się stroić. Jej ulubionym kolorem była czerń i fiolet, także ubrała na siebie dzisiaj sukienkę, która sięgała jej niemal do kostek w kolorze lawendy. Niesforne loki pozostawały rozpuszczone, chociaż wyglądały aż przesadnie idealnie - dbała o to, żeby nawet fryzura była dopracowana. Pojawiła się przed drzwiami kawiarenki punktualnie - przecież nie mogła się spóźnić na tak ważne spotkanie.

Przekroczyła próg kawiarenki z uśmiechem na twarzy, kryło się w nim coś niepokojącego. Bellatrix cieszyła się ogromnie z tego spotkania. Będą mogli pokazać tej przebrzydłej szlamie, gdzie jest jej miejsce. Jak właściwie śmiała zacząć węszyć wokół czystokrwistych rodzin. Przecież one były filarem czarodziejskiego świata, niewdzięczna mugolaczka. Musieli pokazać jej, że coś takiego nie przejdzie. Musiała wiedzieć, gdzie w tym wszystkim jest jej miejsce. Jako, że zarówno ona, jak i jej kuzyn popierali Czarnego Pana mogli się idealnie odnaleźć w tej roli.

Dostrzegła go od razu. Wyróżniał się na tle innych obecnych w kawiarence, dlatego też pewnym krokiem ruszyła w jego kierunku. - Twe słowa to miód na moje serce, kuzynie. - Dodała jeszcze, posłała mu przyjemny uśmiech, oczy jej błyszczały, widać było, że jest pełna entuzjazmu. Gotowa, aby wypełnić swoją misję.

Usiadła na krześle, gdy Lou odsunął je przed nią. Widać było, że pochodzi z dobrej rodziny, potrafił zaopiekować się kobietą. - Idealnie, widzę, że wszystko przemyślałeś, Lou. - Powiedziała szeptem, nie chciała, aby ktokolwiek podsłuchał ich rozmowę.

- Wspaniale, że wejdziemy tam razem mój drogi. - Nie ukrywała, że cieszy ją ta wizja. - Muszę przyznać, że pomysł z korzystania z umięjętności skrzata jest naprawdę świetny, że też sama wcześniej na to nie wpadłam. - W końcu dzięki temu, żadnemu z nich nie mogła się stać krzywda. Najwyraźniej bardzo dokładnie przemyślał plan - co jej imponowało. Ona raczej miewała problemy ze schematami i pozwalała sobie dać ponieść się chwili. Może kiedyś dojdzie do takiej wprawy jak kuzyn i zacznie panować nad tym co robi.

- Nie mogę się doczekać, wiesz? - Zresztą mógl dostrzec, że trudno jej jest usiedzieć w miejscu, roznosiła ją energia.

Trixie bardzo dobrze zdawała sobie sprawę, że tacy jak oni muszą dbać o swoje interesy. Nie będzie jakaś pierwsza, lepsza dziennikarka oczerniać rodów, które od pokoleń pracowały na swoją pozycję w magicznym świecie. Nie powinna w ogóle angażować się w takie sprawy, dotrze to do niej już niedługo. Cieszyło ja ogromnie, że będą mieli możliwość ze swoim kuzynem uświadomić jej, że pewnych rzeczy się po prostu nie robi. Może dzięki temu zmądrzeje, chociaż trochę w to wątpiła - była przecież mugolaczką, a po nich nie ma co zbyt wiele oczekiwać. Miała nadzieję jednak, że dadzą jej nauczkę, że przekona się, gdzie jest jej miejsce. Pożałuje tego, że w ogóle zechciała zagłębić się w ten temat.

Może dzięki temu cała reszta dziennikarzy zrozumie, że nie ma sensu zadzierać z rodzinami czystokrwistymi, które nie bez powodu zajmowały takie wysokie pozycje w czarodziejskiej hierarchii. Musieli to pielęgnować, aby byle jakie szare myszki nie poczuły się zbyt pewnie w ich świecie. To było ważne, bo zaczynało się od jednej osoby, a mogło skończyć na wielu, najlepiej było dusić bunt w zarodku. Takie było zdanie panny Black.

- Och tak! - Zaklaskała z entuzjazmem. - Trzeba pomagać, jakżeby inaczej. - Uważała, że nie ma co liczyć na szczęście. Nic nie działo się przypadkowo, na wszystko mieli wpływ. Najlepiej więc było sumiennie planować wszelkie posunięcia. Ceniła sobie to, że rodzina Lestrange tak chętnie z nimi współpracowała. Nie ma się co dziwić, sojusz jaki ze sobą nawiązali sięgał kilku pokoleń wstecz. Zawsze mogli na siebie liczyć. Mimo tego, że poza nimi inne rody czystokrwiste angażowały się w słuszną sprawę, to właśnie członkom rodziny Lestrane ufała najbardziej. Wiedziała, że w każdej sytuacji będa gotowi ich wesprzeć. Bez względu na wszystko.

Sama Trixie przepadała raczej za prostym sposobem demonstrowania swojej przewagi. Przyjemność sprawiało jej zadawanie fizycznej krzywdy, jednak nie przeszkadzało jej to również w angażowaniu się w inne, bardziej wyszukane metody niszczenia pozycji mugolaków. Uważała, że warto dołączać do wszelkich działań, które mogą utrudnić im egzystencję w magicznym świecie. Zresztą to była jej misja - od najmłodszych lat była wychowywana, by czuć się lepszą, musiała dopilnować tego, aby pozycja rodów czystokrwistych nie została zachwiana.

- Skoro tak mówisz, to musi być prawda. - Nie wątpiła wcale w oddanie jego skrzata, zresztą to, że wszystko mu przekazał o nim świadczyło. - Demonstruje to jedynie jej głupotę. Nie wiem jakim cudem mogła w ogóle wpaść na taki pomysł. Jak widać po nich można się spodziewać wszystkiego. - Nie potrafiła zrozumieć, co w ogóle skłoniło tę kobietę do próby przekonania skrzata do współpracy. Nie miała chyba świadomości, że stworzenia te w pełni służą swoim panom, skrzat nie śmiałby knuć intryg przeciwko rodzinie Lestrange. Jak widać mugolaczka była tak bardzo głupia, że nie wpadła na to. Może i lepiej, dzięki temu ona i jej kuzyn będa mogli pokazać jej, jak działa świat czarodziejów - skoro nie do końca to rozumiała.

Sama Black zupełnie zignorowała obecność kelnera, była za bardzo zapatrzona w Lou, żeby go zauważyć. Słuchała uważnie, co do powiedzenia jej miał starszy kuzyn. Chciała postępować zgodnie z tym, czego od niej oczekiwał. Nie był to moment, w którym miała się skupić na swoich celach, tylko pomóc mu osiągnąć te jego i nie miała z tym najmniejszego problemu.

- Tak, warto będzie to sprawdzić. Musimy wiedzieć, kto nas zdradza i dać im nauczkę, że to nie ma sensu. - Nie miała problemu, żeby się tym zająć. To krótkie spotkanie z dziennikarką mogło im przynieść więcej profitów, niż się na początku spodziewała.

Cóż, w przypadku takich rodów każdy patrzył na swój własny nos. Mieli problem aby się dostosować, nie ma co ukrywać, że zależało im aby ugrać coś dla siebie. Liczyła się pozycja, zresztą to dla niej przecież wspierali Voldemorta, nie chcieli dać się zepchnąć z piedestału. Współpraca układała się różnie, trudno było zmusić niektórych do podporządkowania się, chcieli przepychać swoje racje. Niby wszyscy wspierali tą samą, słuszną sprawę, no ale właśnie, nawet młodej Belli nie umykało to, że nie robią tego bezinteresownie. Bali się, że zostaną pozbawieni władzy, ona mimo wszystko uważała, że najważniejsza była idea, nie tylko władza, a to, żeby świat wrócił do starego porządku, w którym każdy znał swoje miejsce.

Przystanęła, gdy Lou zadał jej dość niewygodne pytanie. Taksowała go uważnie wzrokiem. Co do cholery skłoniło go, zeby pytać o to w tym momencie? - A co, jesteś zainteresowany? - Zażartowała, uśmiechnęła się przy tym bardzo uroczo, choć nie lubiła tego tematu. Nie dawała po sobie jednak tego poznać. Uważała, że aktualnie mieli dużo ważniejszych spraw na głowie niż jej zamążpójście. Tak właściwie to wiedziała komu zamierzają oddać ją rodzice, dlaczego więc miałaby się tym nie podzielić? - Już wszystko jest zaplanowane, dwa najwspanialsze rody znowu połączy małżeństwo. Planują mnie wydać za mąż za twoje kuzyna Rudolfa. Nie mógł lepiej trafić. - Widać, że Trixie uważała, że trafiło mu się jak ślepej kurze ziarno, bo miała o sobie wysokie mniemanie.

Ich interesującą pogawędkę przerwało pojawienie się skrzata kuzyna. Dostrzegła kontakt wzrokowy i posłuszeństwo ze strony stworzenia. Bardzo dobrze, że znał swoje miejsce. Nie musieli czekać długo, aby wykonał polecenie. Mogli działać dalej. Nareszcie, w końcu znaleźli się tu po to, aby pokazać pisarzynie, gdzie jej miejsce.

Wstała bez słowa, gdy mężczyzna oznajmił, że już pora. Imponowało jej to, że Lou przy tym nadal okazywał swoje dobre maniery. Złapała go pod ramię, a chwilę później zniknęli z tej przytulnej kawiarenki.

- Oczywiście mój drogi, już zakładam. - Musieli pozostać anonimowi, nie miała nic przeciwko temu, żeby wszyscy wiedzieli, że wspiera Czarnego Pana, jednak kierowała się rozsądkiem. Dzięki ukrywaniu tożsamości mogli więcej namieszać w czarodziejskim świecie. Założyła więc maskę na twarz, oczy jej przy tym świeciły. Cieszyło ją to, co miało nadjeść za moment.

Weszła do środka tuż za kuzynem. To on miał grac tutaj pierwsze skrzypce, ona była tylko i wyłącznie pomocą. Pozwoliła mu się wykazać. Szlama chciała szybko zareagować, on jednak utrudnił jej to bardzo sprawnie. Trixie roześmiała się w głos, kiedy tamta się przewróciła. - Ups. - Powiedziała bardziej do siebie.

Black przyglądała się uważnie Lou, nie chciała póki co mu przeszkadzac, gdy tylko da jej znak, że to czas, to skorzysta ze swoich umiejętności, aby dowiedzieć się, kto w ich towarzystwie ma zbyt długi język.

Trixie wpatrywała się w kuzyna w milczeniu. Wiedziała, że specjalnie ją prowokował. Czy powinna dać się ponieść emocjom? Nie chciała go usatysfakcjonować. Nie tym razem, chociaż mógł dostrzec błysk w jej oczach. Widać w nich było jej irytację spowodowaną tą zaczepką. Dotyczyło to tego, na co nie miała wpływu. Tradycja, którą się kierowali nakazywała, aby młode damy z czystokrwistych rodów wychodziły za mąż za odpowiednich kandydatów, których wybierali dla niej rodzice. Gdyby mogła sama wybierać... Może nie wybrałaby nikogo. Ceniła sobie niezależność, z drugiej jednak strony może gdyby była nieco starsza, to by się nieco zmieniło. Póki co uważała, że jest zbyt młoda do podejmowania takich decyzji. Jej zdanie jednak nikogo nie obchodziło. Musiała się dostosować do oczekiwań rodziny - dlatego też ten temat ją tak drażnił - bo nie mogła z tym nic zrobić. - Myślę, że kto jak kto, ale ty byś sobie poradził. Moglibyśmy razem patrzeć, jak świat płonie. - Dodała jeszcze uśmiechając się od ucha do ucha. - Aczkolwiek jako kuzyn, również możesz robić to ze mną, więc nic nie jest stracone. - Więzy krwi był dla niej bardzo ważne, dobrze było mieć u swojego boku rodzinę, powodowało to świadomość, że są w tym razem, a zarazem większą pewność siebie. W końcu rodzina była najważniejsza.

Nie wydawało jej się, aby kolejne słowa świadczące o tym, że Rudolf ma szczęście były zupełnie szczere, jednak to miłe, że Lou postanowił to potwierdzić. Spowodowało to, że Bell ponownie znalazła się w wyśmienitym humorze mimo chwilowego wybicia z rytmu.

Black pozostawała z tyłu, kiedy Lestrange rozmawiał się z dziennikarką. Obserwowała go przy tym uważnie. W dłoni trzymała różdżkę, gotowa użyć jej, kiedy tylko ją o to poprosi. Spoglądanie na to, w jaki sposób kuzyn prowadzi konwersację sprawiało jej przyjemność. Uważała, że radzi sobie z tym wyśmienicie.

Nie robiło na niej specjalnego wrażenia to, jak szlama wiła się po podłodze. Po to się tutaj znaleźli, aby ją zniszczyć. Niepotrzebnie mieszała się w sprawy, które były ponad nią. Konsekwencje musiały nadjeść. Trixie cieszyła się, że będzie miała szansę ją ukarać.

- Nie spodziewałam się, że będzie inaczej. - Odparła jeszcze na komentarz Lou o winie, które otworzył. Grace nie wyglądała na kogoś, kto ma świetny gust, nie oszukujmy się.

Dostała pozwolenie, na które czekała. Był to moment, w którym mogła dołączyć do zabawy. Na jej twarzy pojawił się uśmiech, którego niestety nikt nie mógł dostrzec, gdyż był schowany pod maską, która ukrywała jej twarz. Nie zamierzała zwlekać, szczególnie, że dziennikarka była osłabiona po zabawie z Lou. Skupiła się na tym, aby włamać się do jej umysłu, machnęła różdżką i mruknęła zaklęcie. Nie spodziewała się, że trafi na barierę, Grace nie wyglądała na kogoś, kto byłby w stanie się obronić przed tym, co ją spotka. Jej umysł był dla panny Black niczym otwarta księga. Widziała twarze, osób, które udzielały jej informacji. Zamierzała je zapamiętać, aby znaleźć tych, którzy chcieli zaszkodzić ich rodzinom. Przemierzała myśli Jennet, pojawił się w nich mężczyzna - jej mąż, być może, albo narzeczony - czuła, że jest dla niej kimś ważnym. Zamierzała z tego skorzystać, manipulowała jej wspomnieniami. Chciała ją złamać. Tworzyła kolejne myśli - wspomnienie, które wcale nie było prawdziwe, mężczyzna zdradzający ją z jej przyjaciółką i nazywający ją od szlam. Później jej rodzice, którzy mówili, że się jej wstydzą, bo jest wynaturzeniem. Starała się skupić na każdej osobie, która pojawiała się we wspomnieniach Grace, każdy się od niej odwrócił. Jeszcze moment, a całkowicie się złamie.

Skończyła zaklęcie, po czym rzuciła kolejne. Zamierzała zauroczyć czarownicę. Chciała, żeby ta napisała list. - Teraz pożegnasz się z nimi wszystkimi, przeprosisz za to, że ich zawiodłaś. - Powiedziała spokojnym głosem.