Posłusznie wykonał zalecenie i tym samym wsiadł do taksówki. Zasiadł przy szybie oraz zaczął przyglądać się kroplom deszczu, które padały na auto. Może coś z tym tańcem jednak jest na rzeczy? Zastanawiał się dosyć krótko, ponieważ zmienił obiekt zainteresowania na rozmowę z kierowcą - Porwaniu... - powiedział pod nosem. Czy Pandora nie zdawała sobie sprawy, że właśnie robiła z tego biedaka wspólnika w zbrodni, gdyby tylko Hjalmar chciał to gdzieś zgłosić? Może nie dostałby takiego wyroku co Prewettówna ale na jakiś mógłby jednak liczyć. Makaron w China Town? Nie brzmiało to źle. Tamiza? Też pasowała - w końcu idealne miejsce aby móc się zemścić za porwanie i spróbować ją utopić. Negocjacje? Pokiwał głową, czekając na ich rozpoczęcie. Był bardzo ciekaw co w tej jej małej, upartej główce siedziało.

- Ale ja się nie nudzę bo przecież mam... - nie dokończył, biorąc ciężki oddech. O czym ty w ogóle myślisz Hjalmar... Bo przecież mam Ciebie i Dagura? - Może masz rację - dodał. Tylko czy aby na pewno była w typie Nordgersima? Czy może to była po prostu swego rodzaju sugestia, może wręcz zalecenie dla niego? Albo chociaż próba zmuszenia go aby coś zrobił?

Odebrał od niej butelkę z której nie omieszkał pociągnąć łyka - Nie zagraliśmy, prawda - przyznał jej rację. W głębi duszy cieszył się, że do tego nie doszło, ponieważ zapewne skończyłoby to się sromotną porażką dla niego - Porwałaś tylko dlatego, że dałem się porwać - uśmiechnął się w jej kierunku, poprawiając jej wersję wydarzeń - Negocjować? Jaka jest cena abym mógł się wykupić? - zapytał. Wolał wiedzieć o jakiej kwocie jest mowa, ponieważ za wiele pieniędzy przy sobie nie miał, a jednak wizja bycia trzymanym w klatce nie należała do najlepszych.

Kiedy Pandora upadła, potknęła się siedząc albo zrobiła cokolwiek innego, co spowodowało, że wydała z siebie ciche "och", nie omieszkał wystawić dłoni, aby jej pomóc w problemie - Wszystko w porządku? - zapytał, przekręcając głowę w jej stronę z niekrytym zainteresowaniem, a następnie obdarzył ją krótkim uśmiechem. Moment później odwrócił się w stronę okna - Tam mieszka królowa? - dopytał, starając się dojrzeć ten pałac, jednak deszcz w niczym nie pomagał - Chyba podziękuje za wycieczkę autobusem. Są przecież ciekawsze rzeczy do robienia, niż takie coś - zauważył. Było tyle możliwości - mogli skakać po drzewach jak małpy, pływać w oceanie albo chociaż pić bimber pod gołym niebem. Czy to nie brzmiało jak dużo lepsza opcja?

- No z mięsem pewnie może być. Ale jakieś owoce morza? Kto to widział. Tym się nawet najeść pewnie nie można... Zresztą kto by chciał to jeść na słodko? - zdziwił się. Po kiego licho, ktoś miał zamiar dodawać do makaronu owoce? To miało działać na zasadzie makaronu z truskawkami i śmietanom? Hjalmar nie był w stanie sobie tego inaczej wyobrazić - Od tamtego pubu to chyba wszystko byłoby lepsze - zgodził się. Rzeka brzmiała jak świetny plan - tym bardziej, że będąc nieopodal zbiorników wodnych, miał przewagę nad Pandorą.

- Nie. Dlaczego? Skąd miałaś wiedzieć, że akurat będziemy mieli tyle rzeczy do zrobienia dzisiaj? Zresztą to nawet nie Ty mnie tu wyciągnęłaś, a Akane. Ona wspomniała o tym pierwsza - odparł. Był zmęczony ale nie zmieniało to faktu, że to nie była wina Prewettówny. Już prędzej mógłby o to oskarżyć Azjatkę ale ona również nie miała z tym nic wspólnego. Wszystko było dziełem przypadku i nie było niczyją winom - Bułeczki z cynamonem? Chyba podziękuje - przez ułamek sekundy na jego twarzy zagościł grymas, które jednak opuścił ją tak szybko jak się na niej pojawił.

Odwrócił się automatycznie w jej kierunku kiedy poczuł jak oparła się o jego ramię. Znowu się potknęłaś? Chciał nawet o to zapytać, ale podążył wzrokiem za Pandorą jakby była jego przewodniczką. W zasadzie była bo to ona znała to miasto. Hjalmar był tutaj w zasadzie dopiero drugi, a może trzeci raz - A wiesz, że z takiego statku można kogoś zrzucić do rzeki? - odbił, unosząc kilkukrotnie brwi. W standardowy dla siebie sposób, uniósł kącik ust jakby wpadł na któryś ze swoich genialnych pomysłów - Umm... Nie wiem? Spodobałem? - po raz kolejny wrócił do Prewettówny. Teraz jednak ich oczy się spotkały - Wyrzuty sumienia? O co? No i... czemu Ci ulżyło? - zapytał widocznie zainteresowany. Nie bardzo rozumiał co chciała mu przekazać ale miała teraz jego całkowitą uwagę.

A więc jednak dowiodła swego. Hjalmar po raz pierwszy w życiu został oficjalnie uprowadzony i to w dodatku przez Pandorę. Co więcej - nie zrobił nic aby jakkolwiek się przed tym obronić, a to nie wyglądałoby za dobrze w jego aktach jeżeli dalej chciał być uznawany za tego silnego i groźnego. No chyba, że Prewettówna nikomu by nie wspomniała o tej sytuacji, wtedy dalej miałby zachowaną swoją opinię.

- Mówiłem coś? - próbował się wybronić aby za wszelką cenę nie musieć tego tłumaczyć. Z drugiej strony Turczynka była uparta jak muł i byłaby go w stanie męczyć pół nocy aby tylko się dowiedzieć o co mu chodzi. Czy w takim razie nie było lepiej odpowiedzieć jej od razu? - Ehh... Nie odpuścisz co? Dobra... No bo po prostu mam ojca, więc nie jest źle... Niedługo pewnie i resztę rodziny tutaj ściągniemy... - podrapał się po szyi, chcąc kupić sobie trochę czasu na kontynuowanie odpowiedzi - No i... Teraz się okazało, że Ty też jesteś... Więc no tym samym mam też Ciebie, nie? - wzruszył lekko ramionami. Może niepotrzebnie to mówiłem? Bił się z własnymi myślami. Jednak prawdę mówiąc cieszył się, że Pandora mieszkała w Londynie. Do Doliny Godryka nie było tak daleko jakby się mogło wydawać, a Prewettówna mogła na spokojnie zastąpić i tuzin znajomych swoją osobowością.

- Może więc jest materiałem na koleżankę? - dopytał. Czy ufał swojej oprawczyni? W pewnym względzie na pewno ale były tematy, których wolał na razie nie poruszać przy niej. A już na pewno nie w momencie kiedy to nie było wymagane. Nadal miał pewnie obawy jak mogłaby zareagować na jego dziwną przypadłość. Sam zresztą bił się momentami z własnymi myślami czy powinien jej o tym powiedzieć czy też nie - na razie uznał, że to jeszcze nie czas - Nie to, że nie chciałem... Znaczy... No... Umm... - starał się to ubrać jakoś dyplomatycznie - Preferuję dyscypliny w których można polegać na sile własnych mięśni, niż szczęściu czy zręczności - zaśmiał się, odkrywając swój brzuch niczym pies. Teraz już wiedziała jakie miał podejście do tych wszystkich mugolskich gier i zabaw, gdzie w większości nie chodziło o krzepę w łapach.

- Dobrze, dobrze. Nie bij tylko. Chciałaś porwać i to zrobiłaś. I to wcale nie tak, że dałem się porwać - przyznał jej rację. W końcu należało się zgadzać na wszelkie żądania terrorystów, a tym bardziej nie należało ich denerwować. Z drugiej zaś strony bardzo był ciekaw co mogłaby zrobić gdyby jednak spróbował się zbuntować, a nawet obalić władzę na tym porwaniu - No to lepiej wymyśl coś szybko zanim Dagur się dowie... Wtedy obawiam się, że może być za późno na jakieś pertraktacje - pokiwał przecząco głową. Nie było żartów ze starszym Nordgersimem w kwestii ich rodziny - gdyby dowiedział się, że któremuś z jego dzieci dzieje się krzywda, nie miałby żadnego problemu aby rzucić wszystko i ruszyć im z ratunkiem. Na pewno w kwestii swoich córek, chociaż Hjalmarowi też by pewnie pomógł, a na koniec dał mu reprymendę za to, że pozwolił się porwać... I to kobiecie...

- Nic się nie stało. To ze zmęczenia pewnie - usprawiedliwił ją bo chciał, bo mógł, bo może po prostu wypadało? Nikt nie lubił kiedy wytykało mu się jego stan podpicia alkoholowego - Z cukru jesteś, że potrzebujesz parasolki? - zapytał, chociaż na usta cisnęła mu się jedna odpowiedź związana z jego pytaniem. Deszcz po prostu dodawał klimatu do ich nietypowej wycieczki - To jednak w Dolinie Godryka jest ciekawej. Są lasy i w ogóle, aż chce się żyć, a nie zwiedzać jakieś... Atrakcje... - odparł. Nordgersim miał na prawdę ciekawsze rzeczy do roboty, niż zwiedzanie muzeów czy parków. Nie wspominając już nawet o fakcie, że historia Wielkiej Brytanii za bardzo go nie obchodziła, ponieważ liczyła się tylko Islandia.

A więc to o to chodziło z tymi owocami morza. Lekko się zawiódł, licząc, że chodzi jej o truskawki z sosem do makaronu, a nie o jakieś Merlin jeden wie co. Jeszcze żeby tym się dało najeść - Chorzy ludzie... Zjedli by sobie kotleta, a nie jakieś udawane mięso - przyznał z oburzeniem. Kto to widział zajadać jakieś morskie stworzonka zamiast mięsa z prawdziwego zdarzenia - Nie ma nawet takiej opcji - zaprzeczył, ewidentnie nie zgadzając się z jej opinią na temat dań stricte warzywnych - Aż tak źle nie było przecież... Ale lepiej tutaj, niż tam - zaśmiał się na swoje słowa. Teraz zdał sobie sprawę, że w głębi duszy cieszył się na to porwanie, które uwolniło go od tamtego towarzystwa.

- No tak. Wspomniała żebym wpadł jak przyjechałyście do doliny... No Ty wtedy byłaś... - nie dokończył, przygryzając wargi, ponieważ cisnęło mu się tylko jedno - "obrażona" - Wierzę Ci na słowo i zostawię dla Ciebie te wszystkie pyszności - dodał. Gdyby wspomniała o jakimś mięsnym albo festiwalu schabowych, nie omieszkałby zawitać czy nawet jej tam zanieść... No ale jakieś ciasta czy babeczki? To nie było coś na czym by mu zależało. Jeszcze jakby to był festiwal śledzi - mógłby to rozważyć.

- Nie zabić... Tak tylko zwracam uwagę. Nigdy nie wiesz kiedy to Ty zostaniesz porwana - kontynuował swój wywód z tym samym uśmieszkiem - Wezmę Twoje słowa pod uwagę. Utopię Cię w ładnym miejscu jak tak bardzo chcesz - dodał, jednak nie długo było mu dane nacieszyć się swoimi groźbami, tudzież "ostrzeżeniami", ponieważ zaraz został potraktowany łokciem, na co zareagował tylko udawanym bólem.

- No miła pewnie tak... Ciężko mi stwierdzić po takim czasie... Nie tylko ona nie umie - zaśmiał się. Hjalmar miał całkowitą świadomość, że potrafi się odnaleźć w nowej rzeczywistości, a co dopiero w stolicy Wielkiej Brytanii. Zresztą trzymał się od niej z dala i unikał jak ognia - chociaż to ostatnie już wolał dużo bardziej od pobytu w Londynie - Na pewno znajdzie sobie kogoś lepszego - zapewnił Pandorę, sugerując, że jednak nie był najlepszym kandydatem dla Lizy - Nie wiem skąd wy wszystkie wzięłyście to z tą siostrą... - pokiwał przecząco głową, nadal nie dowierzając na to stwierdzenie. Nie odpowiedział jednak na kwestię "całowania bratania", uznając, że nie ma tutaj po prostu nic do dodania - Jak mam się Tobą nie przejmować jak prawie zabiłem gościa w Twojej obronie? - zapytał, nie odrywając od niej oczu. Jak miał się nią nie przejmować kiedy zawsze patrzył czy nie dzieje jej się krzywda? Tym bardziej, że zawsze był pierwszym chętnym aby ruszyć w jej obronie.

Niby nie twierdziła, że to złe towarzystwo ale jej odpowiedź miała w sobie coś w wyrzutu. Może pewnego rodzaju uszczypliwości w jego stronę. Jedno jednak można było jej przyznać - nie ważne jak dobrze by się dogadywał z Dagurem, ten nie był po prostu w stanie zastąpić mu jego kompanów. Na jej słowa pokiwał głową z pewną dozą ulgi? Chociaż między młotem, a kowadłem reakcja Pandory była do przewidzenia i działało to w obie strony. Ona też mogła przyjechać lub napisać do niego w każdym momencie.

W kwestii "koleżeństwa" z Elizą również się zgadzali. To było całkiem zaskakujące w jak wielu kwestiach się potrafili dogadać i porozumieć. Wiadomo, że były tematy w których byli niczym ogień i woda - to całkiem zrozumiałem. Ale czy w końcu przeciwności się nie przyciągały? Prewettówna była wielką optymistką skoro liczyła, że taki dzień mógłby nastąpić. Sam Hjalmar nie wiedział dlaczego tak było, że zawsze zastanawiał się nad tym co chce powiedzieć. Może w pewien sposób starał się dobierać odpowiednie słowa? Budować poprawną narrację? A może po prostu nie chciał źle przy niej wypaść?

Na jej słowa wypuścił tylko ciężej powietrze z nosa. Miał zaprzeczać? Próbować się bronić, że wcale tak nie było? Nordgersim nie widział w tym żadnego sensu - z każdym dniem czy tygodniem, rozgryzanie go, szło jej coraz lepiej. W tym - zawrotnym - tempie minie maksymalnie kilka lub kilkanaście tygodnie, a Islandczyk nie będzie w stanie nic przed nią ukryć albo się obronić - Hmm... Dobre pytanie... - zacisnął wargi, bacznie się jej przyglądając. W pewnym stopniu zapewne nawet oceniając - Mógłbym zrobić mały wyjątek i wziąć to na siebie... - dodał z uśmiechem na ustach. Jeszcze tylko tego by brakowało aby Dagur chciał jej zrobić jakąś krzywdę.

- Bo nie jestem... - zaprzeczył. Mało brakowało, a wydałby z siebie pomruk niezadowolenia. Cierpliwy i łagodny? Niedorzeczne... Pokręcił przecząco głową. Czyżby Hjalmar był tylko taki przy Pandorze? Jego koledzy z czasów Durmstrangu, nigdy by się nie odważyli na takie słowa, wiedząc jak to się może skończyć. Prawdę mówiąc, Niedźwiadek był taki tylko dla małego grona osób - takiego, w którym czuł się jakoś pewniej i mógł sobie pozwolić na większy - chociaż nadal ograniczony - luz.

- Nie musisz nic szukać. Wystarczy pójść do lasu, a jak już mam iść do lasu to jednak wolę te Islandzkie, niż tutejsze - odparł. Doceniał, że Prewettówna chce mu za wszelką cenę pomóc z aklimatyzacją w nowym miejscu ale problem był chyba w nim samym. To Hjalmar nie chciał dać sobie pomóc, wierząc, że sam da sobie z tym wszystkim radę. Nie trzeba było być jednak geniuszem aby wiedzieć, że sobie z tym nie daje rady o czym mogła świadczyć chociażby jego niepewność kiedy wkroczył dzisiejszego wieczora do tego pubu.

- Mięso to podstawa. Bez tego ani rusz. Nie bierz tego z owocami morza bo go i tak nie zjem - wybrzydzał niczym małe dziecko, któremu ktoś próbował podać warzywa. Nordgersim nie był żadnym królikiem aby wcinać zieleninę w kilogramach, a tym bardziej jakieś wodne mięczaki. Jeszcze gdyby serwowali to z jakimiś śledziami to mógłby to rozważyć - Grrhh... - wydał z siebie pomruk niezadowolenia, próbując przechylić szalę zwycięstwa w tej kłótni na swoją stronę. Nie trwał on za długo, ponieważ był po prostu swego rodzaju ostrzeżeniem - Zawsze? - zapytał w Pandory sposób, który można było również określić jako "zadziorny". Koniec końców, nie tylko ona mogła korzystać z jego sztuczek. Nie byłby sobą gdyby jego palec nie powędrował na szyję aby dodać mu trochę otuchy.

- Nie przemęczaj się. Nie ma po co - zapewnił. Nie dosyć, że miała go przenocować w tym piekielnym mieście, to jeszcze chciała się fatygować? Nie mógł na to pozwolić. Oczywiście, że był wybredny w kwestii jedzenia ale u kogoś należało być wdzięcznym za gościnę, a nie się dąsać jak małe dziecko - Może? Ale mówisz i masz. Utopię Cię na Islandii w takim razie. Masz słowo Nordgersima - wypowiadając te słowa, wydał z siebie ciche "hyhyhy" pod nosem. Teraz nie było już odwrotu - obiecał jej tak piękną śmierć to będzie musiał ją spełnić. I to za wszelką cenę.

Nie skomentował. Coś było na rzeczy w jej słowach. Może bał się spróbować przyzwyczaić do nowego? Wtedy było ryzyko, że jeszcze by mu się spodobało albo stało nową rzeczywistością? Jego wewnętrzne blokady na pewno mu w tym nie pomagały. Sam był swoim katem, który nie brał żadnych jeńców, ani tym bardziej nie stosował żadnej taryfy ulgowej. I to co gorsza - we wszystkich kwestiach - Doceniam... Jakoś? Po prostu stwierdzam, że nie pasowalibyśmy do siebie... Takie... Przeczucie - dodał ze wzruszeniem ramion, ewidentnie nie chcąc kontynuować tematu. Hjalmarowe wewnętrzne "ja" tak mu mówiło, a jemu nie pozostało nic innego jak się z tym zgodzić.

Czy przez nią pakował się w kłopoty? Trochę tak, trochę nie. Sam najczęściej tych kłopotów szukał, a zwłaszcza okazji aby komuś przywalić w mordę. A to, że Pandora akurat przyciągała problemy to był tylko dodatek do tej burzliwej relacji - Ktoś musi... - rzucił między jej słowami. Nie miała nikogo innego kto mógłby to zrobić. Nawet jeżeli miała, Nordgersim nie miał o tym pojęcia, więc sam sobie dopowiadał pewną część historii - Nie podzięk... - nie dokończył, ponieważ Prewettówna przesunęła palcami po jego policzku, co oczywiście musiało się skończyć jedyną możliwą reakcją - niedowierzaniem i szokiem lub jak kto woli dalszą nieśmiałością, pomimo faktu, że Turczynka nie zrobiła tego po raz pierwszy.

Pocałunek w czoło? Zupełnie jakby widział swoją matkę, Sagę. Ona robiła mu dokładnie tak samo - Hmmm? - wydał z siebie pomruk zainteresowania, którym próbował ją zachęcić do kontynuowania wypowiedzi ale ta ewidentnie miała inne plany - Dobrze mamo - dodał od siebie kiedy ta opuściła taksówkę. Czy powinien skorzystać z okazji i się uciec? A może zaczaić się gdzieś za rogiem i zrobić porwanie według własnej szkoły? Te dwie opcje były świetne ale nie zdecydował się na żadną z nich. Hjalmar zaczął wpatrywać się w szybę, oczekując powrotu Turczynki. W głębi duszy prosił tylko o to aby o nim nie zapomniała... Nie chciał sam pozostać na pastwę swojego lasu w Londynie.

A jak miał inaczej wyglądać, niż na niezadowolonego? Drążyła go niczym skałę, chcąc dowiedzieć się czegokolwiek, a on i tak starał się za dużo nie mówić. Oczywiście nie zawsze mu się to udawało. Czasem nawet powiedział trochę za dużo lub coś zrobił. Na pewno mógł sobie pozwolić na więcej przy Pandorze ale pojawiało się jedno pytanie - na jak dużo?

Pokiwał przecząco głową na słowa dotyczące okupu. To rzeczywiście była dobra myśl ale z pół roku temu jeżeli nie dalej. Z biegiem czasu zaczęła po prostu odchodzić w niepamięć, pozostawiając po sobie jedynie furtkę niewinnego żartu. Dokładnie tak samo jako wszelkie próby utopienia Prewettówny. Te również pozostały tylko jako forma "straszaka", który i tak nigdy nie zostałby wykorzystany.

Przed Dagurem to akurat mógł co najwyżej spróbować. Ten w końcu był od niego większy i potężniejszy, więc logicznym było, że miał przewagę. Z drugiej zaś strony byli rodziną i dobrze się dogadywali, więc zapewne nie doszłoby do żadnych rękoczynów, a jedynie wyjaśnienia całej sprawy polubownie przy akompaniamencie butelki dobrego trunku. Starszy z Nordgersimów mógł wyglądać strasznie - zupełnie jak jego syn - ale w głębi duszy we dwójkę byli potulni jak te owieczki... To znaczy chmurki. Zawsze chcieli dobrze dla innych i byli skorzy do pomocy, a tym bardziej do niesienia pomocy uciśnionym. Ale o tym Pandora miała już okazję się przekonać.

- Tylko Ty... - potwierdził jej, starając się zachować neutralną minę. Hjalmar nie pozwoliłby nikomu innemu aby tak się do niego zwrócił, a już na pewno nie jeżeli w grę wchodzili jego koledzy. Jakby się nad tym zastanowić to tylko pewnie jego siostry mogłyby liczyć na taki sam przywilej - A powinienem Cię zabić? - odparł, będąc samemu zaskoczonym jej zaskoczeniem. Może i w lutym dawał wrażenie jakby rzeczywiście chciał jej zrobić krzywdę. Ale podczas Lithy było już zupełnie inaczej - był tam całkowicie innym człowiekiem, niż tego którego spotkała w buszu.

- Mechanizm? - przejechał po swojej brodzie, powtarzając jedno słowo, które utkwiło w jego pamięci. Szukasz schematu i kluczyka? Uśmiechnął się na te słowa - To źle czy dobrze? - zapytał. Nie do końca miał pojęcie jak powinien był to interpretować. Bo o ile w kwestii walki mógł się zgodzić, ponieważ walczyć ze wszystkim i wszystkimi. Sam nawet szukał zaczepek do bójek. Ale czy się zacinał? Albo był uparty? Może odrobinkę i ani kawałka więcej - Nie było aż tak źle. Nie musisz się przejmować - zapewnił, starając się ją pocieszyć w kwestii tego nieszczęsnego pubu. Bo o ile rzeczywiście ten pub nie był niczym co mu się podobało to tak długo jak była tam Pandora to był to w stanie jakkolwiek znieść.

To był instynkt. Nie potrzebował próbować dania aby wiedzieć czy było dobre. Zresztą starego psa nie idzie nauczyć nowych sztuczek, więc wszelkie próby zmiany jego podejścia mogą co najwyżej spełznąć na niczym - Oczywiście, że wolno - dodał, specjalnie się z nią nie zgadzając. I nawet nie chodziło o to, że mówiła źle, ponieważ mówiła najprawdziwszą prawdę. Teraz chodziło tylko o samą ideę wzajemnego wbijania szpileczek. A dodatkowo nie będzie przecież żarł jakichś śmiesznych owoców morza - bo to tak samo jakby chciała mu podać do zjedzenia jakąś sałatkę z rukoli i pomidora, czyli wielka zbrodnia i podstawa do zerwania znajomości.

- Nie dyskutuj ze mną... - starał się przedrzeźniać Prewettówne, jednak nie było mu dane robić tego za długo, ponieważ został uciszony jej palcem. A więc Ty zawsze musisz z tym palcem co? Sapnął ciężko - Jeszcze nie podjąłem decyzji ale jak Ty nie będziesz się słuchać to pewnie stanie się to szybciej, niż ktokolwiek z nas o tym myśli - odbił piłęczkę w jej stronę. Nie tylko ona mogła sobie pozwolić na takie zagrywki - To raczej z drugiej strony powinnaś mnie ostrzec. Jeżeli będziesz chciała umrzeć to daj znać. Bo jakby ktoś inny Cię zabił, niż któreś z jezior na Islandii to mógłbym się obrazić - zapewnił, wybuchając chwilowym śmiechem niedługo po swoich własnych słowach. Hjalmar nie mógł pozwolić aby umarła w inny sposób, niż utopienie.

Pokiwał głową na zgodę. Przeczucia nas dobrze prowadzą... Trudno się było z tym zresztą nie zgodzić. Czy zabrała mu coś fajnego? Raczej nie. Prędzej uratowała go przed tym w co go sama wpędziła - co w ogólnym rozrachunku wychodziło całkiem uczciwie - Raczej niesfornego bachora, któremu czasem trzeba pomóc... Wiesz obronić... Podać pomocną dłoń... - odpowiedział jej równie zadziornie - Czy to źle? Skoro wątpisz, że przestaniesz mnie zaskakiwać to chyba dobrze? W takim razie nigdy się nie przyzwyczaję, ponieważ zawsze będzie coś czym mnie zaskoczysz - dodał, bacznie obserwując jej palce, jakby zupełnie obawiał się jakiegoś ataku.

Grzecznie czekał, aż Pandora powróci. Zupełnie niczym ten pies, który oczekuje powrotu właściciela. Na całe szczęści nie musiał czekać za długo - Powinnaś. Nie rozchorujesz się? - zapytał od razu, nadal mając w pamięci jak to on dostał naganę za wyjście w samej koszuli na mróz. Czy w takim wypadku, nie powinien teraz jej zrobić litanii o dobrym zachowaniu i adekwatnym ubieraniu się do okazji? - Śmiało? Kilka kropli w jedzeniu nic nie zmieni - zapewnił. Daszki nie brzmiały źle ale nie miał nic przeciwko aby po prostu wysiąść z taksówki i zjeść to w tym samym miejscu gdzie ten przemiły pan by ich zostawił - Prezent? A za co to? - zapytał, przenosząc zaciekawione spojrzenie na nią. No bo co to takiego mogłoby być? Ciastko z niespodzianką czy inne sajgonki?

Kiedy tylko usłyszał jej prośbę, poruszył przecząco głową, automatycznie skupiając całą swoją uwagę na niej, ponieważ zdarzało mu się czasem zerkać w kierunku jedzenia - Nie. Nie możemy... - przekręcił lekko głowę w bok. Jeszcze gdyby byli w magicznej części Londynu to jakoś by to mogło przejść ale w mugolskiej części? Bez szans! - Proszę Cię... Nie ryzykujmy niepotrzebnie... - westchnął. Nadal miał w głowie tę nieprzyjemną wizytę w Ministerstwie związaną ze swoją rejestracją jako likantrop. A bycie skutym i przetransportowanym tam ponownie aby zostać postawionym przed sądem było ostatnią rzeczą o której marzył tego wieczoru..

Wysiadł, pozwalając Pandorze załatwić wszelkie sprawy z taksówkarzem, licząc, że da radę, ponieważ sam i tak nie byłby w stanie tego załatwić. Jakieś samochody, przewozy i Merlin jeden jeszcze wie co - tego było po prostu za dużo jak na jednego Hjalmara - No prawda i bardzo dobrze. Nikt nie będzie przynajmniej próbował rzucać jakichś zaklęć - zrobił wymowny gest twarzą jakby próbował ją przedrzeźniać, a zarazem ostrzec przed kolejną próba przekonania go do użycia magii w tej części stolicy - Teraz to ja bym mógł nawet usiąść w tej wodzie - dodał, wskazując głową na strumyk wody, który spływał po bulwarze - I tak byłoby przyjemnie... Bez gapiów, jazgotu i braku umiejętności śpiewania... - zaśmiał się, przymykając na chwilę oczy, a tam tylko widział ten cały pub i koleżankę Pandory, która starała się za wszelką cenę pokazać jak bardzo nie potrafi śpiewać.

- Panno Prewett... Nie... - pokręcił przecząco głową po raz kolejny tego wieczoru. Nie było mowy o żadnych sztuczkach - Inaczej będę zmuszony odebrać ten łańcuszek za złe zachowanie - oznajmił pewnym głosem. Kiedy złapała go pod rękę, wystawił drugą, aby odebrać od niej pudełka. Masochistka... Na dworze deszcz, pora roku to zima, a Pandora wzięła szpilki... No pogratulować odpowiedzialności.

Pokiwał głową na zgodę, ponieważ było to "trochę" wyjątkowe. Z drugiej zaś strony było całkiem normalne jeżeli nikt inny nie miał prawa do nazywania Hjalmara w ten sposób. A może to była po prostu kwestia braku jakiejkolwiek ksywki do której mógłby się przyzwyczaić?

Musiał się zgodzić z tym stwierdzeniem. Nie miał innego wyboru. O ile na Islandii mógłby sobie znaleźć jakieś zajęcie bez niej, tak w kwestii Wielkiej Brytanii, a dokładniej Londynu, nie miała sobie równych w zapewnianiu mu rozrywki. I ten dobrej i tej złej - każdej. Nadal mamy dużo rzeczy do zrobienia? To była bardzo ciekawa kwestia. Czy Pandora miała jakaś listę rzeczy o której nie do końca było dane wiedzieć Nordgersimowi?

Hjalmar był po prostu... Hjalmarem i cieszył się z tego, że Pandora akceptowała go takim jakim był. Było to pomocne, a dodatkowo w pewnym stopniu zwiększało szansę na wyznanie małego sekretu, którego bronił jak własnej rodziny. Jej spostrzeżenie, że jest trochę jak rzeka było również trafne. Na ogół był przecież spokojnym człowiekiem, który nie chciał nic złego dla innego. Sytuacja zaś zmieniała się diametralnie kiedy widział jak komuś bliskiemu działa się krzywda - wtedy zaczynał się denerwować, tym samym zmieniając strumyk w agresywny nurt.

Islandczyk był niemalże pewny, że potwierdzenie jego słów było tylko na pokaz. Aby się odczepił i nie miał zamiaru jej dłużej. Musiała też postawić na swoim i wspomnieć o tym, że nie będzie się słuchać. Hjalmar nie mógł zareagować inaczej, niż kręcąc przecząco głową na jej - jakże tragiczne - zachowanie. Chociaż czy powinien się tym jakoś bardziej przejąć? Czy to nie była jej typowa zagrywka? Swego rodzaju test jego zachowania? Reakcji? A może po prostu powinien się już przyzwyczaić po roku ich znajomości do tego typu zachowań.

- Nie wiem. Wymyśl coś - odparł, wzruszając ramionami. Prewettówna była dorosła i miała całkiem odpowiedzialną pracę - na pewno będzie w stanie coś wymyślić. No bo skoro wiedziała jak działają te wszystkie mechanizmy i jak się je otwiera bez użycia siły, no to czy nie mogła wymyślić jakieś sposobu aby go powiadomić? W końcu była wynalazcą, mechanikiem i jeszcze kilka innych określeń za pewne by się znalazło aby ją opisać w całej krasie. Kiedy wspomniała o najładniejszym jeziorze, pokiwał głową, dając jej znać, że zrozumiał instrukcję i ma to niczym w banku Gringota.

Nie prowokuj? No bo co mi zrobisz? Pandora na prawdę sądziła, że takie "ostrzeżenie" zadziała? Nic bardziej mylnego. Takie wypowiedzi tylko prowokowały go do dalszego działania w tej kwestii, a zrzucanie na jakiejś używki pokroju kawy, alkoholu, eliksirów i Merlin jeden wie jeszcze czego, nic nie zmieniały. Wszystko siedziało w głowie - w jej środku. A to, że Prewettównowy umysł został akurat przyćmiony, no to trudno. W końcu Hjalmar nie miał z tym nic wspólnego, a już na pewno nie dużo jeżeli Turczynka chciała brać go pod uwagę jako ewentualnego współwinnego. W kwestii przyzwyczajenia się nie powinna się martwić. Była na tyle nieprzewidywalna aby mu się nie znudzić ale na tyle do przewidzenia aby mógł z nią wytrzymać i momentami rozgryźć niczym jakiegoś orzecha.

No tak trochę deszczu nikogo nie zabije, a ja za trochę śniegu to dostałem aferę? Ktoś tutaj ewidentnie się gubił w zeznaniach, a co ważniejsze - nie był to Nordgersim. Z drugiej strony nie miał nic aby jej zarzucić na plecy tak jak ona mu kilka dni temu. W teorii mógł zdjąć swoją koszulę ale wtedy to on by się rozchorował na 100 procent. Zimne jedzenie mu zaś nie przeszkadzało jako, że zawsze można było je podgrzać i to bez większego problemu - No chyba... Niech będzie - odparł, ewidentnie nie zamierzając się kłócić na ten temat. Skoro miała taka ochotę, no to kim był Hjalmar aby jej tego zabronić? Trochę się jednak obawiał co to może być. No bo w końcu co takiego można dostać w jakiejś Azjatyckiej knajpce?

W końcu zaczęła mówić jak porządny i rozsądny czarodziej. Co najmniej jakby też ukończyła Durmstrang, pomimo faktu, że tak nie było - a szkoda, wtedy za pewne trafiliby na siebie wcześniej... I pewnie by się już nie kolegowali, zważając na to jak wtedy zachowywał się Nordgersim - Dziękuje - posłał jej łagodny uśmiech, ewidentnie ciesząc się na taki obrót spraw. Mogli się o to pokłócić i sprzeczać przez pół wieczora, a tak się jednak nie stało. Szok!

- Ja też nie mogłem nie przyjść - dodał. Czy miał jakiś wybór? Pewnie tak. Czy chciał mieć wybór? Niekoniecznie. Akurat w tej kwestii pasowało mu postawienie go przed faktem dokonanym - Inne owszem? - zdziwił się. Prawdę mówiąc i tak by jej nie zabrał tego łańcuszka. Ten był w końcu prezentem dla niej i nie po to ślęczał nad nim tyle godzin aby go teraz przetopić na coś innego. Za dużo pracy w to włożył aby to teraz zaprzepaścić.

Słowa Pandory trafiły go niczym grom z jasnego nieba. Stanął wryty jak jakiś słup. Chodź na co? Na randkę? Przymknął szybko oczy kilka razy jakby co najmniej próbował się wybudzić z jakiegoś snu. Zapewne w innym momencie spróbowałby się uszczypnąć. Czy był aż tak pijany aby mu się to wszystko wydawało? Raczej nie - Umm... - zaczął, próbując coś z siebie wykrztusić. W całej tej bezradności, przetarł po prostu twarz z deszczu, a w międzyczasie kupował sobie trochę czasu na wewnętrzną batalię z samym sobą - Poczekaj chwile... - dodał, oddając jej torby, rozglądając się nerwowo po okolicy - Za niedługo będę - odparł, skupiając przez moment swoją uwagę na jakimś szyldzie. Moment po tym jak wypowiedział swoje słowa, ruszył ile sił w nogach do sklepu, który wypatrzył. A był to monopolowy - no bo jakże by inaczej.

Na całe szczęście nie było daleko. Sklep znajdował się około 400 metrów w linii prostej od miejsca w którym się znaleźli. Hjalmar dobiegł do niego w ciągu minuty, może dwóch jako, że uważał na drogę - nie chciał zakończyć tego wieczora ze skręconą kostką. Wpadł do środka zgarniając trzy setki czystej oraz pół litra pierwszej, lepszej wódki. Podszedł do kasjera i zostawił mu banknot pięćdziesięcio funtowy, machając przy okazji, że reszty nie trzeba, ponieważ gonił go czas.

Po sprawnych zakupach wyszedł przed budynek i szybkim ruchem opędzlował pierwszą buteleczkę, co Pandora mogła zauważyć bez większego problemu jeżeli tylko chciała. Ruszył w drogę powrotną, jednak poruszał się niczym ślimak w smole. Szedł powoli, kontemplując nad całym swoim dotychczasowym życiu. Nie omieszkał zrobić postoju w połowie drogi powrotnej, gdzie oczywiście skonsumował zawartość drugiej szklanek setki - Nie oceniaj mnie - zwrócił się po cichu do swojego towarzysza, który za wszelką cenę starał się do niego przemówić zza koszuli - To ciężka syth...-uacja - zapewnił go i ponownie ruszył w trasę.

Stanął przed Prewettówną ale nie trwało to zbyt długo kiedy ponownie odszedł na bok - Chwilka... - odwrócił się, poprawił włosy, a na koniec odkorkował ostatnią buteleczkę, którą następnie spożył jednym haustem - Arrghhh... - wydał z siebie krótki lecz treściwy dźwięk, który nie do końca było wiadome co oznaczał - zadowolenie czy złość. Po całym procederze, wrócił do niej w pełni gotowości. Nordgersim nie zdawał sobie teraz sprawy, że wypicie tak szybko, takiej ilości alkoholu po takim wysiłku to nie jest za dobry pomysł... No ale tym się będzie martwił jutrzejszy Hjalmar.

- Mam pewien pomysł... Ummm... No wiesz... Ja... Ty... - podrapał się nerwowo po karku, zaczynając powoli przy okazji próbując sobie przypomnieć co tam mówiła wcześniej Turczynka - Jesteśmy sami... Eemmm... Mamy ten... No.. Kolację... A ty masz... - przełknął ciężko ślinę, niemal dławiąc się nią, ponieważ odchrząknął. Pierdolona wódka... - Tą no... Sukienkę... I te... - wskazał dłonią na jej buty - No... Eee... Szpilki nie? Szkoda by to było... Umm... Zmarnować? - pokiwał głową jakby zgadzał się z własną wersją wydarzeń, która tak naprawdę była przerobioną wypowiedzią Pandory - To... yyyy... Poszłabyś ze mną... Na tą... - próbował wypowiedzieć tę słowa, jednak mu się nie udało, więc po prostu wyciągnął butelkę zza pleców, która wcześniej miał schowaną za pazuchą.