Obudziła się gwałtownie, z cichym krzykiem strachu. Resztki koszmaru nadal kręciły się gdzieś w zakątkach jej głowy. Nie za bardzo wiedziała przez to, gdzie jest i co się dzieje. Oczy, zlane gęstą krwią – taki obraz majaczył jej przed oczami. Krew i oczy, strach i obawa, ale też lekka nadzieja i nie wiedziała dlaczego. Czuła ból na szyi i wargi piekły ją ze wstydu, którego nie pamiętała, nie rozumiała. W końcu przetarła zaspane, zaklejone oczy jakby parę godzin temu płakała.

– Która godzina? – mruknęła do siebie i rozejrzała się po pomieszczeniu.

Była w pracy, dostrzegła znajome, nieruszone półki z eliksirami i drobnymi księgami, w których były proste przepisy na niektóre wywary. Pachniało suszonymi ziołami, kwiatami i dymem, ale w taki przyjemny, dobry sposób. Ten zapach ją uspokajał. Na zegarze zobaczyła, że widniała godzina wpół do dziewiątej, więc za chwilę będzie miała otwierać. Zestresowała się, ponieważ nie dotarła wczoraj do domu. Zasnęła w pracy? Miała wrażenie, że wychodziła wczoraj, że szła do domu, ale tam nie dotarła? Może był to sen? Pokręciła energicznie głową, chcąc się rozbudzić. Pozbierała wszystkie swoje rzeczy, ułożyła wszystko na miejsce i zaparzyła sobie pyszną, pobudzającą kawę. Nie miała czasu na powrót do domu, nie miała też czasu na wyjście po śniadanie.

Zauważyła, że wszystko było wcześniej przygotowane do zamknięcia, kasa rozliczona, wszystko ułożone, czyli powinna normalnie opuścić aptekę, ale tego nie zrobiła. Dlaczego? W jej głowie był ogrom wątpliwości, ale nie potrafiła ich rozwiać. Jeszcze pięć minut i będzie musiała otwierać. Ogarnęła włosy, które były w tragicznym stanie, zauważyła, że ma dziwną ranę na szyi, że ma też poranione usta, ale to akurat było u niej normalne. Zawsze w sytuacjach nerwowych, kłopotliwych, zastanawiających gryzła swoją wargę. Nawet czerwona szminka nie była w stanie tego zamaskować ani jej od tego oduczyć. Tak też próbowała zrobić to ponownie – wyjęła swoją ulubioną szminkę w kolorze jasnej, krwistej czerwieni i zaczęła ją nakładać na wargę.

Pukanie w okienko za pierwszym razem zignorowała. Często o tej porze przychodziły jakieś stare kobiety po eliksiry wzmacniające, więc nie miała zamiaru otwierać szybciej. Nie czuła się tak, jakby przespała całą noc. Wręcz miała wrażenie, że spała około dwóch godziny i jej głowa wręcz wydawała się ciężka, jakby wypełniona ołowiem. W jej głowie oprócz pytań dotyczących ostatniej nocy krążył również Godryk poznany na Beltane, atak, który odbył się w tamten dzień i osoby, które straciły tam życie i swoich bliskich. Czuła się podle przez to, więc nie chciała oglądać ludzi, którzy przychodzili za wcześnie. Osoba jednak za drzwiami była zbyt nachalna, aby ją zignorować, więc spojrzała w tamtym kierunku i zobaczyła wysokiego mężczyznę. Zmarszczyła brwi, mając wrażenie, że go znała. Podeszła do drzwi, machnęła różdżką, otwierając je, ale nie miała szansy zagrodzić mu wejścia. Słysząc ten głos, dreszcz przeszedł po jej plecach i karku.

– Rookwood – mruknęła, unosząc brew do góry. Nie przywitała się z nim, tylko uważnie go obserwowała.

Gdyby Rookwood wiedział jak dobrym pracownikiem, była Avelina zapewne sam by prosił ją o to, aby dla niego pracowała. Paxton była pracoholiczką z krwi i kości. Zawsze znalazła czas, aby pracować i wymówkę, aby z nikim nie wychodzić. Praca była jej życiem. Nie pracowała, aby żyć – pracowała, bo to lubiła.

Gdy jego ciemne oczy spoczęły na niej, uniosła podbródek, zapominając o opatrunku na szyi, który zapewne powinna zmienić, a nawet o tym nie wiedziała, nie była w ogóle świadoma tego, że coś złego wydarzyło się jeszcze kilka godzin temu i, że powinna obawiać się mężczyzn bardziej, niż ostrzegała ją mama. W oczach mógł zobaczyć ten błysk złośliwości, który pojawiał się tylko przy nim. Jego spojrzenie było dla niej ciężkie i niezrozumiałe, bo miał oczy dobre, ale przepełnione dziwną psychozą, złem, które chciało go pożreć, a ona nie potrafiła tego zrozumieć i sobie wytłumaczyć. W każdym z ludzi było dobro albo się je do siebie dopuszczało, albo je zgniatało, a Rookwood robił właśnie to drugie.

Przewróciła oczami na jego słowa i miała mu już coś powiedzieć, ale ten dalej paplał. Był czasami gorszy od kobiet, bo sama Avelina naprawdę mało mówiła. Dlatego otaczała się osobami, które dużo gadały, osobami, które same prowadziły dialogi, a ona mogła słuchać.

– Jeśli potwierdzę, że jesteśmy sami, co się stanie? – zapytała mijąc go i kierując się do lady, za którą czuła się pewniej i stabilniej. Zwłaszcza w pobliżu tego człowieka, jakim był Augustus. – I nie chowam się za szminką, a za kociołkiem i jeśli nie przyszedłeś po zawartość jednego z nich, to tam są drzwi! – wskazała powoli drzwi wyjściowe. Czekała na jego odpowiedź i kolejny ruch.

Avelina nigdy nie była niemiła dla swoich klientów. Zawsze otaczała każdego troską, ciepłem i zamieniała się wręcz w przemiłą osobę. Lubiła obcować z ludźmi, których nie musiała znać, z którymi nie musiała wychodzić na kawę i martwić się o to, czy ich dzień był miły. Lubiła pomagać, doradzać, być ekspedientką, aptekarką, którą ludzie chwalić będą i polecać swoim znajomu. Rzecz się miała inaczej jeśli chodziło o tego pieprzonego Rookwooda. Wywoływał u niej chęć zamieniania się we wredną jędzę. Miała do czynienia z jego kuzynem, ale ten był mimo swojej odpychającej postawy znacznie innym człowiekiem, ale to może dlatego, że z Saurielem znała się z innej strony. Augustus zawsze był wredny, zawsze wytykał jej błędy i o dziwo ona naprawdę to lubiła. Sama lubiła pokazywać mu, że się myli i ucierać nosa. W szkole, gdy pojawiał się na horyzoncie, sprawiał, że w duchu, nieświadomie się cieszyła. Był jej dziwnym przyjacielem, przy którym mogła pokazać swojego demona i nie zostałaby oceniona źle, nie odepchnąłby jej z tego powodu, że będzie dla niego niemiła.

– Zapomniałeś? – na ustach pojawił się złośliwy uśmieszek, a jedna brew uniosła się ku górze.

Rana powinna się goić, ponieważ została napojona eliksirem wiggenowym, ale wiadome było, że ten tylko wzmacniał jej organizm, aby nie czuła się źle. Avelina o tym oczywiście nie wiedziała, a rana musiała dojść do siebie, bo pomimo magii organizm sam musiał zwalczyć takie rzeczy. Teraz dziewczyna powinna być w domu i spać, odpoczywać, regenerować siły po utracie krwi, ale Paxton tego nie wiedziała. Skąd miała wiedzieć, skoro nic nie pamiętała. Gdy wyciągnął w jej stronę różdżkę, sama chciała zrobić to samo, ale nie zrobił nic złego. Była zbyt wolna, nie miała dobrego refleksu, zawsze była słabsza i drobniejsza w posturze, ale na szczęście mężczyzna nie chciał jej nic zrobić. Opatrunek oderwał się, a zaschnięta krew sprawiła, że dziewczyna cicho syknęła i przyłożyła w to miejsce dłoń. Cofnęła palce, gdy chciał dotknąć jej szyi. Lekko się cofnęła, aby zabrał swoją dłoń. Żaden Rookwood nie będzie jej dotykać, co to – to nie!

– Ciekawe znajomości? – zapytała marszcząc brwi, nie rozumiała jego słów. Szybkim krokiem wyszła zza lady i podeszła do jednej z szafek, która miała wąskie lustro na drzwiach. Spojrzała na ranę, ale nie pamiętała skąd ją miała. Widać było, że ktoś się z nią już zajął, ale kto? Kiedy? Dlaczego? Była świeża. Cholera, co się wczoraj wydarzyło?

– Od kiedy interesuje cię to w czym chodzę? – spojrzała na jego odbicie w lustrze, nadal obserwując swoją szyję, a potem usta, które też były zranione, ale zaleczone. Nie była to rana od jej nerwowego zagryzania wargi.

Westchnęła ciężko, słuchając jego propozycji. Za chwilę powinna otworzyć aptekę, a Rookwood jej w tym ewidentnie przeszkadzał. Przeczesała swoje włosy i odwróciła się do niego.

– Dobra. Prywatnie też robię eliksiry, ale nie za darmo – wróciła na swoje miejsce. Nie lubiła jak inni zajmowali się jej ranami, wolała sobie radzić sama, ale umiejętności w leczeniu miała niskie. Potrafiła zrobić eliksiry lecznicze, ale nie potrafiła zaklęć, ani zakładać opatrunków. – Będę milczeć jak kot – uśmiechnęła się lekko, a potem cicho westchnęła. Była zmęczona. – Spotkajmy się w jakimś innym miejscu. Za godzinę przyjdzie mój szef i wtedy będę mogła przyjść i dogadać szczegóły. Nie chce, aby ktokolwiek mnie z tobą widział, więc wybierz odpowiednie miejsce – odpowiedziała zdawkowo, mało konkretnie. Nie wiedziała jak przeprowadzi rozmowę z szefem i, czy uda się jej szybko wyrwać z pracy, ale nie miała głowy do siedzenia tutaj do osiemnastej. Czuła się wyjątkowo źle i potrzebowała kolejnego kubka kawy.

Uniosła brew ku górze. Pojawił się ten Rookwood, którego znała. Uniosła znowu dumnie podbródek i milczała, gdy ten mówił. Zresztą jak zawsze. Avelina nie należała do gadatliwych osób, zawsze cicha, na uboczu. Obserwowała ludzi z daleka niczym kot dachowiec. Oczywiście nie wspinała się o ironio tak wysoko – nie była masochistką i nie ryzykowała ze swoim lękiem. Jednak zawsze starała się być z dala od ludzi, na uboczu, obserwując, słuchając, patrząc i ucząc się ludzkich obyczajów. Nie lubiła paplać, nie lubiła mówić – nie była w tym dobra, nie miała charyzmy, a jedynie w pracy wyrzucała z siebie odpowiednią ilość słów, tylko dlatego, że rozmawiała o czymś neutralnym i o czymś co lubiła. Zawsze zdawała się być osobą tajemniczą i samotną z wyboru.

– Wiem. – odpowiedziała sucho na jego informacje o pieniądzach. Doskonale zdawała sobie sprawę, że ten był bogaty, dlatego wspomniała o pieniądzach. Wiedziała od kogo je wyciągnąć i wiedziała komu nie będzie żal wydać parę galeonów za dyskrecję. Fergusowi – jej przyjacielowi – podrzucała eliksiry za kubek kawy, ale Rookwoodowi nie zamierzała odpuszczać. Lubiła się z nim gryźć i tak powinno być, nawet jeśli miał ładne oczy i przyciągającą aparycję. – Wszystko, co robię – robię perfekcyjnie, Rookwood. – Avelina nigdy nie lubiła używać jego imienia, wolała zwracać się do niego po nazwisku i zapewne tym go też mogła czasem denerwować, ale sprawiało jej to dziwną przyjemność. Nie przepadała za czystokrwistymi, ponieważ nie potrafiła im zaufać. Nie po tym, co robią ludzie Voldemorta w imię czystości – w końcu idea, którą rozpowiada ten jeden zły człowiek idealnie pokrywa się z niechęcią do mugolaków jaką wykazują ludzie pokroju Rookwoodów.

Danielle kiedyś jej mówiła, że to wina ich wychowania, ale każdy ma swój rozum. Potrafi myśleć, prawda?

Widziała jego zdenerwowanie, widziała jego manewry uspokajające a ona sama poczuła się tym lepiej, że nadal potrafiła go zdenerwować. Teraz jednak byli dorośli, nie byli tymi dziećmi, co rywalizowali o punkty w domu, o lepsze oceny i wyniki w nauce. Byli dorosłymi czarodziejami. On zapewne miał już żonę, może dzieci w drodze, piął się na szczeblach kariery, a ona utknęła w niewielkiej aptece. Tak, to był jej wybór; tak, nie wyobrażała sobie, aby pracowała wśród wielkiej ilości ludzi; ale jednak godziło ją to, że w pewnym sensie nadal była od niego gorsza, a chciała być lepsza. W obliczu Augustusa, Avelina miała potrzebę bycia potężną, aby zmyć mu z twarzy pewny siebie uśmiech.

– W moim życiu niewiele się zmieniło. Nadal nie paplam, Rookwood. Słowa są złotem i nie warto ich niszczyć na taką osobę jak ty. – zerknęła jak jego różdżka wylądowała na blacie, więc podeszła do niego i patrzyła mu wyzywająco w oczy. Czuła się tak jakby miała nad nim w pewnym sensie władzę; w końcu. – Wyślę ci liścik. – chwilę tak na niego patrzyła, a potem zerknęła na zegar. – Niedługo mija godzina otwarcia, zrób ten opatrunek i idź już. – odsunęła się od niego i usiadła na krześle w rogu, gdzie zwykle siadał Ururu, gdy na nią czekał, aby ją odprowadzić do domu. Otworzyła jeszcze jedną szufladę, gdzie była niewielka apteczka.

Czuła się upokorzona, ale wolała, aby nikt nie widział tych dziwnych ran i była też rad, że mężczyzna nie zadawał jej pytań o to, ponieważ nie wiedziała, co miałaby mu powiedzieć. Czuła się skołowana i powinna natychmiast zgłosić się do Danielle, a nie do Rookwooda.

Avelina niestety miała kompas moralny i pomimo, że nie przepadała za Rookwoodem, zawsze była wierna swoim słowom. Nie zmierzała zdradzić, nawet jeśli ten nie należał w jej oczach do osób godnych i prawych. W szkole, w latach, gdy była nastolatką, Rookwood w jej sercu był osobą z kategorii przyjaciół, ale nigdy się przed nim nie przyznała do takich odczuć i chyba to było jej sekretem. Miała ich w swoim życiu dużo, wiele osób się jej zwierzało (czasami nieświadomie).

– Wyglądam ci jak bazyliszek? – mruknęła. Zawsze potrafiła zachować dyskrecję. Sama nie chciałaby, aby jej sekrety wyszły na jaw. Najgorzej, że kilka z nich poszło w eter do nieznanej osoby, a wszystko przez pieprzoną, nieogarniętą sowę. Ktoś na świecie przeczytał listy z jej pamiętnika, co doprowadzało ją do szaleństwa na samą myśl, ale dawała radę. Ta osoba nie wiedziała, kim była i to tylko trzymało ją przy zdrowych zmysłach.

– Wolałabym o tym nie mówić, dopóki sama nie rozwiążę tej sprawy. Nikomu pod żadnym pozorem o tym nie mów ani nie zgłaszaj. To zostaje między nami, czy to jest jasne? – odchyliła lekko szyję, ale jej oczy już nie spojrzały na niego. Czuła się niekomfortowo, że musiał ją opatrywać, że musiał ją badać, że był tak blisko niej, a ona się na to godziła. Zagryzła nieświadomie wargę, zapominając, że była podrażniona. Szybko pożałowała tego czynu, bo ją zapiekły usta. Przymknęła oczy, aby nie patrzeć na niego i nie czuć się bardziej niekomfortowo. Cicho westchnęła zaskoczona, gdy poczuła jego kciuk na swoich wargach. Otworzyła oczy i spojrzała na niego gniewnie. Odsunęła się od niego i ześlizgnęła z krzesła.

– Skończyłeś? – zapytała i śmignęła obok niego na drugą stronę pomieszczenia, aby nie mógł już jej dotykać. Serce waliło jej jak młotem ze zdenerwowania. Nie lubiła być tak blisko mężczyzn. Nie pamiętała nawet, czy kiedykolwiek była blisko innego mężczyzny. Zgubiła ten etap życia, zatracając się w uczeniu się eliksirów.

– Dam sobie radę. Odezwę się później, a teraz idź. – nie wiedziała, czy był szczery w swojej trosce, ale jemu nie będzie tak łatwo ufać. Na pewno ją teraz mamił. Miał ku temu talent. Było to rodzinne. Czuła to w piersi.

Gdy w końcu opuścił pomieszczenie, wręcz będąc przez nią wyproszonym, poczuła ciche westchnięcie ulgi. Zabrała się za swoją rutynę – czując, że ledwo stoi na nogach ze zmęczenia i nawet kawa nie pomagała. W końcu przybył jej szef i zrzuciła trochę na niego odpowiedzialność za to miejsce, samej zamykając się na zapleczu i dorabiając brakujące eliksiry. Przed dwunastą napisała list, a potem poprosiła szefa o szybsze wyjście do domu. Gdy znalazła się u siebie – odświeżyła się, przespała, zjadła kanapkę na szybko i poszła w umówione miejsce z sercem na karku. Bała się opuścić dom, czuła dziwną obawę przed opuszczeniem bezpiecznego domu, jakby coś miało się czaić, gdzieś za rogiem.