Nudziło jej się. Ogromnie jej się nudziło. Ciało ją bolało, ale nuda była w tym wszystkim najgorsza. Nie umiała usiedzieć w miejscu, a tutaj kazali jej leżeć w łóżku, przez tydzień! Cholerny tydzień, nie umidała sobie tego wyobrazić. To była męczarnia, katorga dla kogoś takiego jak ona. Przyzwyczajona do życia w biegu, pełnego ruchu... naprawdę bardzo źle znosiła leżenie w łóżku.

Miała zbyt wiele czasu, czasu na myślenie. To okropne Beltane spowodowało, że wypełniały ją dziwne uczucia. Rozmyślała nad tym, że wiele jej w życiu brakuje, zastanawiało ją to, skąd się to wzięło skoro jeszcze kilka dni temu twierdziła, że jest młoda, powinna korzystać z życia i nie bawić się w żadne zobowiązania. Ten nieudany rytuał z Camernem, później niepowodzenie podczas ataków dały jej do myślenia. Zaczęła tęsknić za tym, czego tak naprawde nigdy nie miała. Myślała, czy wyglądałoby to inaczej, gdyby spytała Lupina, co o tym myśli, ale czy powinna pytać, przecież zawsze byli w trójkę. Ona, Charles i Cameron, teraz jakby jej czegoś w tym brakowało, chciałaby, żeby ktoś to ją traktował jako tą najważniejszą.

Wpatrywała się w okno i myślała o tym wszystkim, bo co innego mogła tutaj robić? Co jakiś czas odwiedziła ją jakaś piguła, czy inny medyk, żeby przynieść jej leki i sprawdzić, czy żyje, odwiedzali ją znajomi, jednak dzień dłużył się niemiłosiernie. O tyle dobrze, że Kamiś pracował w Mungu - wpadał więc dosyć często i dotrzymywał jej towarzystwa.

Usłyszała kroki, przeniosła spojrzenie na drzwi, aby zobaczyć, kto wpadł do niej teraz. Dostrzegła znajomą sylwetkę. - Brenna! - Krzyknęła z nieukrywanym entuzjazmem. Nie miały się szansy spotkać wcześniej, zdawała sobie sprawę, że Longbottom miała ręce pełne roboty i trochę jej tego zazdrościła. Nie musiała jak ona gnić w szpitalnym łóżku.

- Wezmę kawę. - Sięgnęła po jeden z kubków. Upiła spory łyk, brakowało jej tego. - Dziękuję, dawno nie piłam niczego smaczniejszego. - Szpitalne żarcie i picie nie należało do najlepszych.

- Co tu robisz? Pewnie masz dużo pracy, nie szkoda ci czasu na wizytę u kaleki? - Tak się teraz czuła, zupełnie nieprzydatna.

Dobrze, że miały takie samo zdanie na temat pobytu w szpitalu Wood. Czuła, że marnuje tu czas, że tam mogłaby się bardziej przydać, tyle, że gdy próbowała wstać ciało odmawiało jej posłuszeństwa. Nie dawała rady fizycznie. To był chyba najgorszy uraz, jaki jej się przytrafił w tym dosyć krótkim, jednak mocno burzliwym życiu. Nawet podczas meczy quidditcha nie zdarzyła się jej taka silna kontuzja, a grała raczej ryzykownie. Nie do końca zadowolona była z takiego obrotu spraw, kto bowiem wytrzymałby tyle w łóżku, zresztą na sali była sama - nie miała do kogo gęby otworzyć przez większą część dnia.

- Dobrze, maa-mooo. - Przeciągnęła słowo, po czym ostrożnie upiła tą kawę. Skoro Brenna mówiła, żeby uważała, nie zamierzała zrobić inaczej. Poza smakiem, zapach kawy był naprawdę przyjemny. Roznosił się po szpitalnym pokoju.

- Nie pozbędziesz się mnie tak łatwo Brenna. - Rzekła z rozbawieniem. Nie zamierzała w ogóle myśleć o tym, że mogłaby współpracować z kimś innym. Zbyt wiele się od niej nauczyła, aby teraz trafić pod skrzydła kogoś innego. Uważała, że Longbottom miała jej jeszcze naprawdę wiele do zaoferowania, w końcu były to dopiero początki ich wspólnej drogi. - Tak właściwie, to dobrze, że wszyscy są tacy czujni. Przecież oni chodzą między nami, tyle, że bez swoich masek. - Powinni wyłapać ich wszystkich i ich pozamykać, żeby nie mogli krzywdzić nikogo więcej. Niestety to nie było takie proste, chociaż na pewno zostawili jakieś ślady. Zawsze pozostaje coś, co może doprowadzić do sprawców, szczególnie gdy prowadzący śledztwo ma takie umiejętności jak Brenna Longbottom.

- Tydzień w szpitalu, próbowałam już wstawać, ale idzie mi to strasznie opornie. - Powiedziała mocno rozczarowana, bo naprawdę chciałaby, żeby było inaczej. - Później trzy tygodnie rehabilitacji, nie wiem, jak to zniosę. - Miesiąc uziemienia brzmiał dla niej w tym momencie naprawdę okropnie, chociaż przecież mogło być gorzej, mogła tam umrzeć, ale jednak się nie dała. - W ogóle, to jeszcze Ci nie podziękowałam za to, że walczyłaś o mnie jak lwica. - Bo doszły do niej słuchy, że to właśnie Longbottom zgarnęła ją do dziury, w której zostały później zasypane żywcem.

- Nie wiem, czy byłaby zadowlona z takiej wnuczki. - Heather nie należała do osób, które spełniały oczekiwania kogokolwiek. Czuła, że to, co zdarzyło się w Beltane po raz kolejny spowoduje, że rodzice będą nią rozczarowani. Mogła być bardziej czujna, dać z siebie więcej, a wylądowała na miesięcznym zwolnieniu przez swoją nieudolność. Zawiodła i nie była z tego powodu zadowolona. Nie zamierzała jednak się poddawać, niech no tylko wyjdzie z Munga to zacznie ćwiczyć, będzie doskonalić swoje umiejętności tak, żeby przy kolejnym starciu móc pokazać swoją siłę. Nie poddawała się łatwo, była zawzięta. Zamierzała udowodnić, że jest coś warta, mimo tego niepowodzenia.

Zauważyła pewną zmianę w Brennie, kiedy podzieliła się z nią swoimi przemyśleniami na temat śmierciożerców, a może jej się wydawało? Trwało to bowiem tylko krótką chwilę. Wood jeszcze nie doszła do siebie po tym, co przeżyła, mogło się jej więc wydawać, że coś widziała. - Są tchórzami Brenna, nie mają nawet odwagi zdjąć masek. Jeszcze ich wszystkich wyłapiemy. - Nie zamierzała udawać, że myśli inaczej. Zaangażowała się w sprawę całym sercem i nie odpuści, dopóki ponownie nie będą bezpieczni, a wróg zostanie rozbity w drobny mak. Okropnie żałowała, że nie udało jej się dostrzec twarzy tego śmierciożercy, któremu zniszczyła maskę. Wierzyła jednak w to, że jeszcze będzie miała szansę to powtórzyć i tym razem nie umknie jej tak szybko.

- No właśnie, będę w domu. Ja nie uznaje urlopów Brenna, nie odpoczywam siedząc bezczynnie na tyłku. - Czuła, że będzie to stratą czasu. Zdawała sobie sprawę, że aby ponownie stać się przydatną musi wrócić do pełni sił, jednak sama wizja miesięcznej rekonwalescencji ją mocno przybijała. - Może to jest jakieś rozwiązanie... - Rzekła na słowa Brenny o tym, że może przeczytać te grube tomiska, które przytachała z biblioteki. Wolała się uczyć w praktyce, no ale jeśli nie miała takiej możliwości, pozostawała ta bardziej wyboista dla niej droga.

- Tak, chyba po tym Beltane konflikt zmienił swoją formę, skoro nie bali się zaatakować tych wszystkich niewinnych, zabawne, bo było tam przecież bardzo dużo czystokrwistych czarodziejów, a im przecież tak bardzo zależy na tej krwi... - Tego nie potrafiła zrozumieć. Dlaczego przelewali też tą krew, na której im tak bardzo zależało? Głupca nie zrozumiesz...

- Gdybyś mnie nie wciągnęła do tej dziury, to mogłoby mnie tu nie być. - Miała wrażenie, że Longbottom nieco pobłażliwie traktuje swoją zasługę w tym, że Heather nadal żyła. Szczególnie, że opadła z sił i zupełnie nie miała wpływu na to, co się z nią działo. - Mogło być lepiej, przynajmniej z mojej strony, bo Julek spisał się na medal. - Może poza tym, że próbował ją leczyć bez zastanowienia, nie uważała jednak, żeby to umniejszało jego osiągnieciom.

Dla Wood wszyscy byli tchórzami. Gdyby byli tak bardzo odważni to pokazali by swoje twarze, nie baliby się wykluczenia, które powodowało to, co robili. Kryli się za tymi swoimi śmiesznymi maskami, w ciemnych płaszczach... Jak przychodziło, co do czego to bali się pokazać kim są. Było to zrozumiałe, jednak Ruda nie miała przez to dla nich za grosz szacunku. Uważała, że są śmieszni, karykaturalni, zaślepieni pragnieniem władzy, jakby mieli klapki na oczach.

- Chcę być wtedy z tobą Brenn, razem z tobą patrzeć na ich upadek. - Wood w przeciwieństwie do swojej partnerki miała w sobie dużo więcej entuzjazmu. Uważała, że uda się im ich pokonać. Prędzej, czy później - bo przecież dobro zawsze wygrywa. Tym razem nie mogło być inaczej. Zamierzała sama robić wszystko, co tylko będzie mogła, aby w jakiś sposób pomóc w zwycięstwie. Mimo tego, że podczas ostatniego starcia oberwała nie zamierzała przestać walczyć. Musiała ćwiczyć, rozwijać swoje umiejętności, żeby pokazać tym złym, gdzie jest ich miejsce.

Upiła łyk kawy, skrzywiła się, kiedy usłyszała kolejne słowa partnerki. - Tak, można na siedząco, ale co to za przyjemność? - Nie znosiła siedzieć w miejscu, jednak teraz musiała dostosować się do zaleceń medyków, aby jak najszybciej wrócić do pełni sił, wtedy szybciej będzie mogła się na coś przydać, a to się dla niej najbardziej liczyło.

- Chcesz na mnie zwalić papierkową robotę? - Udała rozczarowanie. Nawet tej papierkowej roboty jej brakowało, kiedy siedziała w łóżku kolejny dzień. Wiele by dała, żeby wrócić do pracy.

- Oczywiście. Są zaślepieni pragnieniem władzy. Nie patrzą na nic, żeby to osiągnąć. Nie wiem, jak można aż tak obsesyjnie za tym podążąć, w ogóle nie widzą, że ich ideały nie mają najmniejszego sensu. Ciekawe, czy kiedyś zrozumieją to wszystko. - Wydawało się jej, że raczej nie. Nie miała pojęcia, co musiałoby się wydarzyć, żeby poplecznicy Voldemorta wreszcie otworzyli oczy.

- Jestem pewna, że by to zrobił. Nie widziałam tego, co działo się później, ale musiało być okropnie. - Została odcięta w pewnym momencie i obudziła się przecież dopiero po wszystkim, kiedy udało im się przetrwać noc. Może i lepiej dla niej. - Zostaw go, dziękuję za odwiedziny i nie baw się tam za dobrze, beze mnie. - Rzuciła jej jeszcze na odchodne.