Jęcząca Marta

Wszędzie tłumy ludzi, wszędzie ktoś gada, śmieje się i atakuje głosami. Avelina miała zdecydowanie dosyć tych wszystkich osób, nie mogła się w spokoju uczyć, czytać książek. W domu miała więcej spokoju, a jej rodzice byli ekstrawertykami, którym usta się praktycznie nigdy nie zamykały. Wzięła wielką księgę pod pachę i zaczęła przechadzać się po szkolnych korytarzach szukając sobie miejsca bardziej spokojnego niż biblioteka. Kto by pomyślał, że dla młodej Paxton nawet w bibliotece będzie za dużo hałasu.

W końcu dotarła do jakiejś łazienki. Słyszała, że jedna z nich jest opuszczona, bo siedzi tam jakiś duch, a duch przecież nie powinien być groźny i jakoś szczególnie hałaśliwy, prawda? Weszła do środka i pierwsze, co się jej rzuciło w oczy to – to, że na ziemi było pełno wody. Nie każde miejsce takie było, ale wybrała jeden dogodny plac i machnęła różdżką, aby to miejsce osuszyć. Usiadła na swojej torbę, nogi skrzyżowała ze sobą i położyła na swoich drobnych kolanach książkę otwierając ją z hukiem w odpowiednim miejscu. Była to Historia Hogwartu. Właśnie czytała o tym jak został stworzony ten zamek i ile było w nim zaklęć, aby chronić uczniów przed niebezpieczeństwami. Czuła podekscytowanie, gdy przeskakiwała wzrokiem z literki na literkę. Miała wręcz wypieki na policzkach z podniecenia i szeroki uśmiech. Uwielbiała czytać takie książki. Jak się jej znudzi czytanie historii, miała w swojej torbie książkę z eliksirami, które chciała również przeczytać.

Wchodząc do opuszczonej toalety dziewczyna była w stu procentach pewna, że będzie miała tu święty spokój i będzie mogła poczytać sobie na spokojnie książkę, ale była w wielkim błędzie, a przekonała się o tym, gdy sięgnęła po książkę z eliksirami. Chciała się przyjemnie rozluźnić i poczytać o ciekawych miksturach. Jej spokój został jednak zakłócony przez wzburzone morze, które wpadło do łazienki jak tajfun. Podskoczyła nieznacznie, a nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Była w tym świetna. Obserwowała jak chłopak miota się po łazience rzucając swoim plecakiem. Gdyby mogła to zapewne zobaczyłaby wokół niego gniew w czystej postaci. Ciekawe, co go tak zdenerwowało? Avelina jednak nie była typem osoby, która się za często odzywała, więc milczała patrząc na to jak opiera się o umywalkę. Serce zdecydowanie szybciej jej biło, gdy jego wściekłość docierała do jej kruchej duszy.

Chłopiec wydawał się z postury przystojny, ale to nie było najważniejsze spostrzeżenie. Był Ślizgonem, a to mogło oznaczać kłopoty. Poruszyła się niespokojnie siedząc na swojej torbie. Uświadomiła sobie, że ma spódniczkę i chłopiec mógłby zobaczyć, coś czego nie powinien, więc zaczęła niezgrabnie podnosić się z miejsca z cichym westchnięciem. Zapadła tutaj cisza, a więc mógł ją bez problemu usłyszeć, aby potem zobaczyć jak stała w swoim krukońskim mundurku z grubą księgą w rękach.

– Nie powinieneś niszczyć mienia szkoły. – odezwała się totalnie nie wiedząc, co powiedzieć. Nigdy nie miała do czynienia z wściekłym uczniem.

Jego oczy nie wyglądały na zdrowe. Jakby nie spał, wiedziała, że są eliksiry na bezsenność. Wyczytała to w tej książce. Nawet miała tam przepis na taki eliksir, ale nie skomentowała tej informacji głośno. Jej badawczy wzrok dalej obserwował jego nerwowe ruchy. Cofnęła się o krok, gdy wyciągnął różdżkę i zacisnęła mocniej książkę jakby chciała się od niego odciąć. Nie sięgnęła po różdżkę. Nie miała jeszcze wyrobione w sobie tego nawyku, ale nawet jeśli to w pojedynkach była naprawdę beznadziejna. Zawsze przegrywała. Wolała stymulacje umysłowe niż te siłowe. Jej twarz nie wyrażała za bardzo emocji. Po prostu się na niego patrzyła, a w oczach tliła się obawa przed nim i ciekawość.

Posturę miał dumną, więc wywnioskowała, że uważał się za tego lepszego. Avelina też nie była mu dłużna, również się wyprostowała nieświadomie papugując jego ruchy. Niczym ciekawski kot powtarzający ruchy człowieka. Zmarszczyła brwi na jego komentarz dotyczący klubu dziwaków.

– Jesteś strasznie nerwowy – zignorowała jego słowa – powinieneś zaparzyć sobie melisy – dodała wpatrując się już w koniec jego różdżki. Nie może jej nic zrobić, prawda? Dostrzegła na jego szacie symbol prefekta, więc powinien być odpowiedzialny, tak? Dyrektor nie wybrałby do tej roli kogoś nieodpowiedniego.

Gdy przywołał jej książkę dała krok do przodu próbując ją przy sobie zatrzymać. Nie udało się. Spojrzała na niego gniewnie. Nie wiedziała co powinna zrobić z rękami, więc dobyła swojej różdżkę, ale nie mierzyła nią w niego. Avelina była raczej pacyfistką i walczyła jedynie ciętym językiem, a nie zaklęciami. Była typem osoby, która prędzej otruje wroga w nocy eliksirem niż rzuci śmiercionośną klątwę.

Wzdrygnęła się na słowo szlama. Niewychowany, opryskliwy buc – to były jej pierwsze słowa, które do niego przypisała.

– Nie jestem. – uniosła podbródek patrząc na niego w dosyć pogardliwy sposób. Była młoda i głupia, ale jednocześnie dumna z tego, że jest Aveliną Paxton, a nie tym typem przed sobą, który miał zapewne od cholery problemów. – Ale zaskoczę twój prosty umysł. Melisa ma działania uspokajające, ale nie są one na tyle mocne jak eliksiry, które możemy uwarzyć. Wiedziałbyś to, gdybyś potrafił czytać. – podeszła do niego o krok przyglądając mu się z młodzieńczym buntem w oczach. Czuła jak w niej wyzwalał negatywne emocje, których nigdy wcześniej nie doświadczała. Nie otaczała się ludźmi z negatywną aurą. Zawsze miała do czynienia z ludźmi szczęśliwymi, wesołymi i dobrymi. Od niego takich emocji nie czuła, a to było intrygujące.

W ostatniej chwili złapała książkę, którą jej rzucił. Otworzyła bez słowa książkę na odpowiedniej stronie i przeczytała kilka słów oraz składników pod nosem. Przepis wydawał się być prosty.

– Skąd wiesz? – podeszła bliżej niego zadzierając lekko głowę, aby móc cały czas go obserwować. – Ten przepis jest prosty jak twoje zachowanie – odpowiedziała mu mrużąc lekko oczy.

Usta drgnęły delikatnie jakby chciała się uśmiechnąć, ale powstrzymała się. Mężczyzna emanował czystą złością i Avelina czuła obawę w sercu, które biło jej coraz szybciej i szybciej. Nigdy nie doświadczyła takiego spotkania i nie wiedziała jak się zachować. Była też odrobinę głupia ufając temu, że w tym miejscu było bezpiecznie. Nawet jeśli zmarły tu osoby to teraz było inaczej, prawda? Nic jej nie groziło, a ten prefekt chciał tylko ją nastraszyć. Nic jej nie mógł zrobić, przecież nie znał zabójczych zaklęć. Był tylko uczniem piątej klasy.

– Pierwszy zacząłeś, bucu. – nadal mrużyła oczy zagryzając z nerwów wargę jak miała w zwyczaju. Już nawet nie pamiętała kiedy zaczęła to robić, ale często miała usta popękane i poranione od tego brzydkiego nawyku. Nacisnęła nawet sama na jego różdżkę patrząc mu wyzywająco w oczy. On mógł w nich zobaczyć strach i obawę, ale twarz się nie zmieniała. Jakby chciała pokazać mu, że się go nie boi, że jest nadal słaby, ale nie chciała mu mówić tego głośno.

– Nie mam pojęcia, bo się nie przedstawiłeś, ale podejrzewam w takim razie, że nie pochodzisz z rodziny, która stawia na odpowiednie wychowanie. – przekrzywiła lekko głowę zaciskając dłoń na swojej własnej różdżce tak mocno, że zaczęła jej drżeć. – Naprawdę chcesz mierzyć się z konsekwencjami zabicia kogoś? – zapytała drżącym głosem. Traciła nad nim kontrolę, ale nadal stała twardo przyciskając się do jego różdżki.

– Jeśli chcesz mogę spróbować uwarzyć dla ciebie ten eliksir. – dodała jakby próbowała załagodzić jego gniew. Nie chciała zginąć na drugim roku nauki, więc musiała jednak coś wymyślić.