19 listopada 1971
Sankt Petersburg
Loretta Lestrange i Louvain Lestrange

Westchnięcie obmierzłe na licu wszechświata rozkładało rozgwieżdżony koc nad ziemią; migotliwe punkty na niebie mrugały niepewnie do wszystkich, którzy zechcieli tą śnieżną porą odwiedzić prospekt newski - Petersburg kipiał wręcz chłodem, który wzierał do kości, zamykał się we wnętrzu, a welon białego puchu miękko spoczywał na brutalistycznych, starych budynkach. Pora zimowa łączyła w sobie tak wiele - smak umierania oraz ożywania na nowo; na jej zaczerwienionych policzkach odbijał się spory pąs zimna, a w kruczych lokach topniały niewinne płatki śniegu, pozostawiając po sobie raptem mokrą plamę, która sklejała pukle w strąki. Sowicie ujemne temperatury sprowadzały skostnienie na palcach, które choć ukryte pod powłoką eleganckich rękawiczek, odczuwały dogłębnie kaprys śnieżnej pogody.

Odziana w kotarę ciężkiego kożucha, trzymała brata pod ramię, stukotem obcasów zwiastując swoją duszną, energiczną obecność. Milkliwość zawierała w sobie wszelkie słowa i choć na ogół rozgadana i filuterna, teraz jedynie układała usta w wąską linię, doceniając delektowanie się tym, co niewypowiedziane.

Tym, jak był jej bliski.

Pomysł wspólnego, urodzinowego wojażu zrodził się w umysłach dosyć prędko, a obranie za destynację skostniałą, omiecioną oddechem chłodu Rosję zdawało się idealnym. Oboje wszak nie gustowali w cieplnej duchocie, za wartościowszy uważając ten oddech chłodu, którym Petersburg zionął.

Non omnis moriar.

Przełknęła odrobinę ciężej ślinę, zerkając pod nogi, na lodową ślizgawicę, upewniając się, iż nie traci równowagi na oblodzonym bruku.

Dwudziesta-piąta wiosna musiała być uczczona należycie; nigdy nie spodziewała się, że przeżyje aż ćwierć wieku w swojej rozciągłości; wiedziała jednak, że gdyby ją opuścił, złożony gdzieś parę stóp pod ziemią, w ciemności, otulony prześcieradłem śmierci, również nie byłaby w stanie przetrwać.

Był dla niej najważniejszy.

Zsunęła niepewnie dłoń z jego ramienia, splatając palce z jego. W ten właśnie sposób chodzili jako dzieci; dwie bliźniacze dusze, stworzone na swoje podobieństwo.

- Lou! Ależ tu pięknie. Wszystko jest piękne - ty, ja, to miejsce. Wspominałam ci ostatnio, jak bardzo cię kocham? Jeśli nie, to robię to teraz - rzekła, usta rozklejającym w urokliwym, niebanalnym uśmiechu.

Młodość rozpościerała przed nimi przesiekę; tę, którą sunęły tylko zaklęte w marzeniach mary, unosząc się niespokojnie, spowijając swoim oddechem wszystkich, w których tchnęły życie. Niewinność skrzętnie trzymana w sarkofagu gdzieś na dnie umysłu – razem z aberracjami czasów dziecięcych i zniszczonymi, starymi zabawkami – prowadziła ich za dłoń przez meandry losu, a ćwierćwiecze ich istnienia zawierało się w słowach wielkich i skromnych zarazem. Nawet zimne, śliskie drogi prospektu newskiego nie ujmowały ciepłocie, która miło rozchodziła się po ciele – jakby ta przynależała nieodwołalnie do jej spojrzenia, gdy mościła je w obliczu Louvaina. Było w niej wszak coś tanatycznego, a gwiazdy błyszczące z nieboskłonu mrugały ku nim sugerująco. Czuła się na własnym miejscu – gdzieś pośród jednej nuty uczucia a całego akwenu przywiązania, jakim go darzyła przez te pełne dwadzieścia pięć lat.

Uśmiech tańczył na wargach, rozmywających się w przyjemnym grymasie, gdzieś obok pokrytego pąsem zimna, piegowatego oblicza – zmrużyła oczy, gdy wiatr zadął po raz kolejny, szczypiąc w policzki i dłonie, pomimo przywdziewanych rękawiczek. Nasunęła czapkę na uszy, pozwalając płatkom śniegu zatrzymać się na pokręconych puklach, zaznaczyć je białymi śladami, które już po chwili topniały, pozostawiając kosmyki sklejone w mokre strąki. Nie ujmowało jej to jednak urokliwości – wielkie, sarnie oczy, otoczone welonem rzęs także przywdziały śnieżne pyłki, a temperatura osiągająca chyże, ujemne stopnie, gryzła w kawałek odsłoniętej, nagiej szyi.

Zacisnęła palce mocniej na jego dłoni. Nie było w tym nic zdrożnego, nic niepoprawnego – ich bliskość, tak zacieśniona od lat dziecięcych, sprowadziła zachowania mieszczące się w tym sorcie ku randze normalności. I gdy ujmował tak jej drobną, kruchą dłoń – zupełnie nie jak tę, która rzucała soczyste klątwy zaklęć niewybaczalnych – czuła, iż może czuć się bezpieczna.

Była co prawda kobietą samowystarczalną, jednak rękaw, który mogła zaznaczyć mokrymi śladami rzęsistych łez, zawsze należał do niego.

Uśmiechnęła się promiennie na słowa, jakoby także ją kochał. Zatrzymała się pod masywnym, brutalistycznym budynkiem, stając naprzeciwko niego. Zatrzepotała rzęsami – nie w geście uwodzicielskim wszak, chciała jedynie odgonić zatrzymujące się na ich kurtynie płatki śniegu.

– Prawda? Jesteśmy daleko – rzekła miękko, mięciutko wręcz, ujmując jego twarz w odziane materiałem rękawiczek dłonie. – Obiecaj, że nic nas nie poróżni. Obiecaj – rzekła stanowczo, zdejmując rękawiczkę z prawej dłoni.

Gdy jej blada skóra, o prześwitującej sieci zielonkawych żyłek pozbyła się zbędnego odzienia, uniosła mały paluszek ku górze, wyczekujące spojrzenie wbijając w bliźniaka.