Całe jej życie opierało się na odgrywaniu roli złego charakteru, w którą utkała ją nić życia. Była złą królową ze świata alicjowego; była Urszulą dla Arielki i buchającym niebieską łuną ognia z czubka głowy Hadesem. Prawdopodobnie zatraciła się pośród tych miriad tego, czego od niej wymagano - robiła więc skrajnie na przekór, skrajnie po swojemu. Tkwiła w niej więc ta nuta chwiejności, oderwania niejakiego, jednocześnie stąpając surowo na nogach obleczonych niewysokim obcasami. W gruncie rzeczy była lepsza, niż ktokolwiek w byciu złym, a jej obraźliwa natura przelewała się przez palce nieomal, pozostawiając po sobie szkielet moralności jako takiej - działała zgodnie z własnym sumieniem, jednak to nie zawsze dyktowało dobre warunki umowy. Czuła się w pracy niewysłowienie dobrze; niewysłowienie na swoim miejscu, więc gdy wychodziła z tą charakterystyczną kakofonią uderzających o podłogę obcasów na zewnętrz, łapała jeden z nielicznych oddechów osoby normalnej.

Osoby, która nie tańczyła z trupami w pasodoble.

Gdy tylko otworzyła drzwi, solidny podmuch nieprzejednanego wiatru rozwiał kosmyki włosów, które wyplątąły się z niedbale upiętego koka; porwał także poły fartucha laboratoryjnego - zmrużyła oczy nieomal, krzyżując ręce na piersi, gdy nagle…

Rookwoodowie byli złym omenem. Co do jednego.

Wydała z siebie obolałe - nad szczerością możemy polemizować - westchnięcie, ulatujące z ociężałych płuc. Przybrała jednak ten swój absolutnie typowy wyraz twarzy zblazowanego znudzenia, którym niejednokrotnie straszono nie dzieci, a kawalerów ubiegających się o jej rękę.

- Szczyt komedii, Rookwood - odparła na jego wyschnięty żart.

Wyciągnęła jednak smukłą, odrobinę zbyt chudą dłoń po papierosa, aby po chwili otulić wargami filtr i pozwolić zająć się końcówce ognistym oczkiem.

- Moje życie aż stało się mniej obrzydliwe dzięki tobie - sarknęła siarczyście, wolną dłoń wtykając do kieszeni kitla.

Coś drgało  w niej nieprzejednanie ostatnimi czasy; pewna niebotyczna siła rozsadzała wręcz smukłe, kościste ciało kostuchy – górującej wzrostem nad lwią częścią ciżby. Zamartwienia obijały się o lotny umysł, a ona sama, zupełnie jakby skakała w rozżarzone oko Wezuwiusza, nie przejmowała się patową sytuacją, sprowadzającą ją na samo dno jestestwa, z którym nie potrafiła sobie wydatnie poradzić. Kąciki jej ust zadrgały przez ułamek sekundy, nie skłoniły się jednak ku rozmyciu oblicza uśmiechem – Lycoris Black wszak nie przywdziewała nigdy filuterności, sympatii i jakichkolwiek ochłapów przystępności.

Prawdopodobnie dlatego na ministerialnych korytarzach usuwano się jej z drogi.

Żmiją była z powołania i zainteresowania. Żaden mężczyzna nie zaprzątał jej głowy i choć pogłoski o jej rychłym staropanieństwie odbijały się echem po korytarzach – ludzka krzątanina już dawno jej zbrzydła i nie zajmowała proscenium myśli w żadnej mierze. Niewzruszona, nieludzko wręcz obojętna, utożsamiana z samą śmiercią – jej obraz nie przynosił chluby rodzinie. I gdyby nie wsparcie Perseusa, płomienie gniewu matki strawiłyby ją już dawno temu – była przecież obraźliwa w całym swoim jestestwie, popełniała faux pas z wyważoną celowością, a opinię posiadała nieomal tak zszarganą, jak wypaczony umysł.

Skierowała papierosa ku wargom, pozwalając zająć się płucom słodkim dymem nikotynowym. Uniosła brwi, wlepiając igły spojrzenia w Rookwooda. Bo tak naprawdę, co panny w tych Rookwoodach widziały?

– Och nie, a więc nie przyszedłeś na ploteczki? – odparła znudzonym tonem – w zasadzie zachowującym się w ramach klasyki jej bytowania. – Nie opowiem ci nic, czego byś nie wiedział. A od ciekawskości można dostać kociej mordy – skwitowała, ponownie otulając wargami filtr papierosa.

Och, słyszała parokrotnie gorące plotki na temat lichych rozmyślań dotyczących sparowania jej z Ulyssesem; pamiętała go wszak ze szkolnych korytarzy, zamienili parę nieistotnych rozmów – na tym jednak puentowała się ich znajomość. Wątpiła, czy Rookwoodowie przyjęliby ją z otwartymi ramionami, a skoro nawet ona sama w to wątpiła – było to prawdą bezsprzeczną.

– Jak tam purchlaki? To znaczy, eeee, dzieci? – zabrzmiała pytaniem. – Nie pytam, bo mnie to interesuje. Pytam, bo każdy temat na przerwie będzie lepszy niż praca, a mały small talk nam się przyda – rzekła, palcem wskazującym pozbywając się nadmiaru popiołu z rozżarzonego oczka papierosa.

Dzień leniwie toczący się kulą słońca po nieboskłonie, majowym oddechem mile otaczał wszelakość, jak te deszcze ulewne, których wiosna nie skąpiła; tym razem jednak, podszycie ziemskie otaczało miłe ciepło uchodzące z ognistych wstęg, każdy szkopuł ubierając w piękny blichtr szat. Odchyliła głowę na moment, pozwalając oblać się słonecznymi językami, uwydatnić nieliczne piegi i miło otulić wysokie, wyraziste kości policzkowe. Istotnie, ten dzień umykał w rytm gehenny, niechcenia i tej przeklętej ludzkiej krzątaniny. Westchnięcie opuściło jej zaklęte w marmur usta, aby po chwili powróciła wzorkiem do rozmówcy – niezainteresowana konwersacją jak zawsze.

– Nie? A myślałam, że rodzice tak chętnie chwalą się pociechami – wypluła z siebie słowa opływające ironią, a kącik jej warg drgnął miękko, nie skłaniając jednak oblicza do uśmiechu. Zblazowany wyraz twarzy gościł nań niezmiennie, wikłając w posturę przymioty bliskie do obraźliwości.

Otworzyła teatralnie oczy na jego pytanie, aby po lichych sekundach skrócić dystans ich dzielący. Uniosła dłoń, aby chwytając go za kołnierz, zbliżyć niebezpiecznie do siebie.

– Tak naprawdę, to zgadłeś. Pasjonuję się zbieraniem sowiego gówna. Pamiętasz te babeczki, które raz przyniosłam w ramach poczęstunku? Nie? Ja też nie. – Wzięła solidny haust powietrza. – Nawet Avery z biura aurorów stwierdził żartobliwie, że polewa przypomina odchody… – zatrzymała się, nadając teatralnej nuty całokształtowi. – Nie tylko przypominała.

Skłaniała ludzi do otwierania połów umysłu; jej obojętność wyrysowana w ostrych rysach twarzy, z niewiadomej przyczyny zbliżała wiele istnień, tak jakby potrzebowała tych niewiadomych sputników wirujących wokół jej orbit. Cofnęła dłoń, aby po chwili odsunąć się na dystans, który był niejako zdrowy; niejako taki, który nie sugerował zdrożnego.

– Och nie – rzekła z kamiennym wyrazem twarzy, zdobywając się na jak najbardziej oschły i oziębły ton, który miała w arsenale. – Jak to robisz, Rookwood, że wyciągasz ze mnie wszystkie brudne tajemnice – dodała po chwili, przeciągając wyraźnie sylaby w słowie „wszystkie”. Przypominała bardziej płytę nagrobną, aniżeli żywą, oddychającą personę.

Języki słońca weszły w miłą korespondencję z puklami brązowawych włosów, otulając całą sylwetkę przyjemnym całunem światłości. Przez ten jeden, ulotny moment, wyglądała nieomal magicznie, niejasno rozbłysnęła promieniami, które swoje odbicie znalazły także w piwnej toni tęczówek. Usta nie drgnęły jednak cieniem uśmiechu, a gdy niewydatny kłąb chmury przemieścił się po błękicie nieboskłonu – cała ta szaleńczo ulotna, jedna milionowa wszechświata, znikła bezpowrotnie. Obojętność zamarła na jej obliczu – zupełnie jakby zeń nigdy nie zeszła, a odsunąwszy się od Rookwooda na odległość bardziej przystającą kontaktom u źródła pracowniczego, raz jeszcze zaciągnęła się papierosem, otulając wargami jego filtr.

Rozejrzała się – nie żeby ją interesowało w jakiejkolwiek mierze to, czy padli ofiarą nieprzychylnych spojrzeń. Bardziej wlepiła skupiony wzrok w nieokreślone, tak jakby na ulotne sekundy ktoś ją zresetował. Z chwilowego marazmu wyciągnęły ją jego słowa, które przecięły przestrzeń.

– Nie, nie fascynuję się – odparła. – Nie myślałam, że będę musiała ci przybliżyć definicję żartu – rzekła głosem tak głęboko stoickim, jakby istotnie sama była martwa – na pewno bardziej aniżeli klienci trafiający na koronerski stół.

Niedopałek papierosa rozbił się o kostkę brukową, po czym zgasł pod niewysokim obcasem Lycoris.

– Uwielbiam wręcz – odparła, a jej ton głosu rozbił się o solidną fasadę utkaną z niebotycznego chłodu. – I pomyśleć, że tak śmiesznym gówniarzem byłeś w Hogwarcie – dodała, podkreślając trzyletnią różnicę wieku, która ich podzieliła.

Lycoris nie była panną na wydaniu; Lycoris była zwichniętą do reszty, unikającą gwałtownie ślubu panną, która bardziej aniżeli ludzi, ceniła sobie zwłoki zamknięte w szufladach w prosektorium. Ciężka dłoń matki wisiała nad nią nieubłagalnie, a dyrdymały o jej rychłym zamążpójściu przepełniały każde spotkanie. Chyba nie muszę mówić, że Lycoris bardzo unikała spotkań ze swoją matką?

Wyciągnęła z papierośnicy kolejnego papierosa, który prędko zajął się ognistym oczkiem, żarząc pomimo słonecznej uwertury, którą postanowiła przybrać tego dnia siła natury.

– Aż dziwne, że jeszcze nie usłyszałeś tej jakże zabawnej anegdoty, jakoby mój uśmiech zamieniał w kamień. Dbam o twoje dobro tym samym – odparła miękko.

Któż by pomyślał, że rozmowa z Lycoris jest wstanie wynieść człowieka spod gęstego całunu nudy, otoczenia nimbem rutyny i szponów splotu nieciekawych zdarzeń. Przez karty umysłu przemknęła jedynie desperacka potrzeba zaspokojenia dwóch niechybnych uzależnień – kofeiny i opium. Krążyły wszak o niej plotki – o dziwo, pokrywające się z faktycznym stanem rzeczy – jakoby oddała swoją duszę nie szatanowi, a laudanum. Nie krępowała się już ze swoim nałogiem, a dłonie archaniołów nie były gotowe na wyszarpnięcie jej spod tej niechlubności – kącik jej ust jakby drgnął, zupełnie tak, jakby chciał skłonić się w miękkim uśmiechu – na tym jednak poprzestał, a sama Lycoris odwróciła wzrok.

Jedynie westchnięcie zamarło na splątanych nićmi powagi ustach, gdy odgarniała za ucho niesforny kosmyk włosów, który wyplątał się gdzieś spod upięcia w niedbały kok, aby po chwili poprawić cienkie, metalowe oprawki okularów goszczące na nosie. Z wadą wzroku obchodziła się z jak niechcianym psem – przeszkadzała jej wybiórczo, jednak w pracy musiała się ich trzymać, z uwagi na wymagającą bezwzględnej dokładności profesję.

– Ja? Ja niepoukładana? Czy ty kiedykolwiek widziałeś swoją żonę? – odparła cierpko, unosząc dłoń do ust, aby wsunąć między wargi filtr papierosa. W gruncie rzeczy, nie znała nader dobrze małżonki Augustusa – musiała mieć jednak równo zaburzoną percepcję i niepowagę, skoro stanęła z nim na ślubnym kobiercu.

Nie żeby Rookwood był brzydki! Dla Lycoris wszyscy byli obrzydliwi.

– Nie widać u mego boku mężczyzny, bo nie lubię zbędnych balastów – naprostowała, strzepując nadmiar popiołu z ognistego oczka papierosa. – Jeszcze bym została z takim tobą i skończylibyśmy organizując imprezę rozwodową – sarknęła ponownie.

Jej cięte poczucie humoru wyrastało z akwenu zgorzkniałości i braku typowej damom klasy; bardziej męska, aniżeli kobieca, niewidywana w sukienkach, a w dobrze skrojonych garniturach; niechichocząca w odpowiedzi na drętwe żarty, tylko po to, aby wkupić się w łaski – nie zależało jej na aprobacie, a wręcz zaskakująco miły był jej brak. Ludzie schodzili jej z drogi.

– Złap mnie, jeśli potrafisz – zawyrokowała i zgasiwszy resztę papierosa o bruk, ruszyła do budynku ministerstwa.