Rookwood spędzał jej sen z powiek, chciała na niego nawrzeszczeć, że ją tak potraktował, że sprawił, że się bała, ale miała świadomość, że tylko by ją wyśmiał. Nie miała zamiaru też się do niego odzywać na korytarzu, a gdy się mijali odwracała od niego wzrok unosząc tylko dumnie podbródek. Czasami jak byli zmuszeni do interakcji to nie były to miłe słowa, ani przyjemne. Jego koledzy z niej też zaczęli drwić, ale dziewczyna się nie dawała. Pokazała mu, że jest cholernie silna w zaczepkach słownych.

Avelina wychowana była w domu z pełną swobodą, mogła robić co chciała od dziecka, od zawsze jej rodzice byli w podróży i zawsze zabierali ją ze sobą. Dziewczyna jednak nigdy za tym nie przepadała. Wolała mieć stabilne miejsce, do którego zawsze będzie mogła wrócić. I pomimo swobodnego wychowania miała w sobie naprawdę dużą dozę dumy i poczucia wyższości jeśli chodziło o takie osoby jaką był sam Rookwood.

Prawie miesiąc pracowała nad eliksirami dla niego. Próbowała różnych składników, pytała nauczyciela od eliksirów jakie są dobre zioła na uspokojenie, co powoduje, że taki eliksir zostawia człowieka przy odpowiednich zmysłach. Mówiła, że interesuje się tym tematem, bo ma wujka, który jest strasznie nerwowy, a kiedyś chciałaby pracować w aptece z eliksirami. Dostała nawet podwójne porcje składników, aby mogła sobie poćwiczyć warzenie wywarów. Znalazła opuszczoną salkę gdzieś niedaleko wież Ravenclaw i głównie tam spędzała weekendy i godziny po lekcjach. Nawet własne urodziny spędziła w tej salce próbując uwarzyć dla cholernego Rookwooda eliksir i udowodnić mu, że nie jest głupia. Udało jej się za drugim razem i była z siebie naprawdę dobra. Wydobyła z wywaru aż trzy fiolki eliksiru, przelała do niewielkich flakoników, które opisała odpowiednim tytułem. Dwa z nich schowała u siebie w kufrze, a jeden miała zamiar dać Rookwoodowi. Powinno mu wystarczyć na pół miesiąca.

Tego dnia była bardzo niespokojna. Udało jej się podpatrzeć grafik dyżurów Augustusa, co wręcz czuła jak ją upokarzało, że go wyśledziła. Obserwowała go czasami, aby wiedzieć w jakim humorze był i czy warto było do niego zagadywać tego dnia. W końcu grubo po ciszy nocnej wymknęła się z wieży Krukonów i skierowała się w okolice wieży astronomicznej, gdzie przebywać powinien Rookwood na swoim dyżurze. Znalazła go dopiero po kilkudziesięciu minutach skradania się po korytarzach zamku jak schował się gdzieś w salce niedaleko i czytał.

– Witaj, Rookwood. – powiedziała cicho prostując się mocniej niż zwykle, gdy przebywała wśród swoich przyjaciół. – Mam coś dla ciebie. – powiedziała, ale nie pokazała mu flakonika.

Wiedziała o tym, że brał bardzo dużo wart. Wielu nauczycieli o tym mówili, że był bardzo dobrym uczniem i oddawał się swoim obowiązkom za dobrze. Połączyła to z brakiem snu, więc dlatego tak długo robiła te eliksiry, ponieważ chciała zrobić dla niego też eliksir słodkiego snu. Był on trochę trudny jak na jej wiedzę, ale ładny uśmiech do profesora eliksirów i jakoś szło. Teraz czuła lekki dyskomfort, gdy patrzyła na Rookwooda. Nadal wywoływał u niej obawę, gdy miała być z nim sam na sam. Zdawała sobie sprawę, że może narobić jej kłopotów, bo był w końcu prefektem. Mógł bez problemu odebrać jej punkty i zabrać do opiekuna, gdzie zawiedzie wszystkich znajomych i ulubionych nauczycieli.

– Ah, czyli rozumiem, że nie potrzebujesz już tych eliksirów… – powiedziała wyciągając z kieszeni dwa flakoniki. Jeden oznaczony jako słodkiego snu, a drugi uspokajający. Wszystko ładnie wykaligrafowane jej własnym pismem. Avelina akurat uwielbiała opisywać swoje flakoniki z eliksirami, zadbać, aby każda etykieta była równo naklejona i estetycznie opisana. – Zrobiłam bonus. – wskazała ten eliksir od snu.

Zbliżyła się do niego, gdy wstał i spojrzała mu w oczy z lekka dumą oraz ognikami zadowolenia. Była nawet zapytać profesora, czy jej się udało uwarzyć te eliksiry odpowiednio i czy nikogo nie otruje jak je komuś poda. Sprawdził je pod każdym kątem i wszystko było dobrze, więc miała smykałkę. Musiała mu oddać po jednym flakoniku, bo myślał, że zrobiła je na dodatkową ocenę. Okłamała nawet go, że miała tylko tyle, bo reszta się jej rozlała. Pierwszy raz okłamała nauczyciela i chyba wiedział, że nie mówiła mu prawdy, ale nie dociekał. Nie robiła w końcu nic złego. Poszerzała tylko wiedzę.

– Są dobrze uwarzone i sama je zrobiłam. – odpowiedziała przekazując mu tylko jeden flakonik z eliksirem uspokajającym.

Przewróciła oczami, gdy wspomniał o świńskim ogonie. Mogła to zrobić – to był fakt, ale nie fatygowałaby się o tej porze ryzykując ujemne punkty dla swojego domu, szlabanu, aby zrobić mu dziecinny żart. Widziała jak się wahał, widziała jak łaknął tych flakoników i to sprawiało, że czuła się jakby miała nad nim władzę. W końcu to ona mogła nad nim zatriumfować, a nie on nad nią. Jeszcze mu nie wybaczyła jego zachowania z łazienki, nie wybaczyła mu tego jak ją nastraszył i jak próbował ją manipulować, jak próbował perfidnie zakraść się do jej serca. Dobrze, że Avelina świetnie budowała mury w takich sytuacjach nie dopuszczając do siebie tak absurdalnego uczucia jak miłość. Miała idealny przykład szczęśliwego małżeństwa jakim byli jej rodzice, ale przez to bała się, że zakocha się w nieodpowiedniej osobie, co spowoduje, że będzie miała złamane serce.

– Musiałam jakoś załatwić sobie składniki. Byłam u profesora eliksirów i załatwiłam u niego te składniki. Wczoraj je sprawdził, czy są dobrze uwarzone. Wziął ode mnie po jednym flakoniku, aby wystawić mi za nie ocenę, ale myślę, że sam ma problemy z bezsennością i mnie wykorzystał. – wzruszyła ramieniem z cichym westchnięciem. – Mówił, że są perfekcyjnie uwarzone, więc świńskiego ogona nie będzie, ale nie podsuwaj pomysłów – patrzyła na niego mrużąc oczy, ale jak zawsze starała się tonować swoje emocje, ale duma z wykonanego zadania była zbyt silna.

– Nie musisz mi ufać, ale złożyłam obietnicę – prychnęła odwracając od niego wzrok. Był diabłem wcielonym i jakoś nie potrafiła na niego patrzeć, aby mieć spokojny umysł. – Ty również mnie nienawidzisz…

Odważyła się na niego spojrzeć, odważyła się obserwować każdą zmianę na jego twarzy, ale był tak perfekcyjną żmiją, że nic nie była w stanie w nim wyczytać. Czasami w jego oczach zobaczyła wahanie, obawę. Miała nad nim niemałą władze, mogła teraz od niego zażądać czego chciała, ale nie wiedziała czego. Nie przygotowała się na to pytanie, ale powinna się go spodziewać. Czuła się tak jakby zapomniała o teście z jakiejś lekcji i nie znała żadnych odpowiedzi. Patrzyła na niego i czuła jak w brzuchu żołądek robił jej fikołki. Bała się, że faktycznie jej nie uwierzy i jej praca pójdzie na marne, bo nie chciała uznania profesora i dodatkowych ocen z eliksirów. Chciała uznania od Rookwooda. Chciała mu udowodnić, że była inteligentna, perfekcyjna, idealna. Chciała, aby był na nią jeszcze bardziej wściekły, że jest lepsza niż myślał, chciała mu utrzeć nosa i pokazać, że się myli.

To był jej nowy cel – udowadniać mu, że jest perfekcyjna i jego myślenie na temat mugolaków jest błędne oraz nieodpowiednie, że jego światopogląd nie ma pokrycia w rzeczywistości. Chciała go zniszczyć, mimo że zawsze uważała, iż kocha ludzi i chce być dla nich dobra. Rookwood jednak zrobił błąd próbując ją tamtego dnia wystraszyć, że próbował ją zniszczyć i pokazać, że jest słaba, bo Avelina Paxton nie była słaba. Była skorpionem, który w odpowiednim momencie pluł jadem i chował się pod pancerzem.

Jego podziękowania połechtały jej ego, połechtały jej dumę i oczekiwania wobec tego spotkania. Widziała w jego oczach coś, czego wcześniej nie widziała, ale nie potrafiła tego określić. Nie potrafiła tego do niczego przypisać, co pasowałoby do niego.

– Zapewniam, jestem. – odparła zbyt pewnie, zbyt nonszalancko jak na siebie. Nigdy taka nie była. Chyba Rookwood tworzył w niej osobę, która miała zawładnąć światem, a której nigdy nie dopuszczała do siebie, gdy była wśród przyjaciół. Dziwnie się z tym czuła i mógł to zobaczyć w jej oczach, mógł dostrzec, że peszy się swoim własnym zachowaniem.

Przez chwilę stała i nie odpowiadała na jego pytanie jakby intensywnie myślała o tym, co mogłaby od niego chcieć, a potem przypomniała sobie, co czytała w książce od transmutacji. W bibliotece nadrabiała materiał z trzeciej klasy, bo była ciekawa o czym się będą uczyć i było tam coś o animagach.

– Załatw mi kilka liści mandragory – odpowiedziała po chwili bez wahania.

Avelina nie chciała na niego patrzeć, ale to było silniejsze od niego. Miał przyciągającą twarz, gładką, młodą, ładną. Niczym demon w ciele anioła. Dziwnie jej było odkrywać to, że podobają jej się chłopcy właśnie na nim. Wcześniej nie była zainteresowana wzdychaniem do kolegów, a przecież była w takim wieku, że powinna się zauroczyć, prawda? Nie chciała jednak tego zrobić w stosunku do Rookwooda, więc te wszystkie myśli przekierowała na tory nienawiści, bo tak było prościej, bo tak było bardziej słusznie. Wolała opowiadać swojej przyjaciółce, że go nie lubi, niż mówić, że ma ładne oczy, czy uśmiech. Wolała mu robić psikusy i go denerwować, niż wysyłać miłosne liściki. Tak było łatwiej!

Tutaj powinno być jak w przyjaźni, ale na zasadach prowadzenia wojny i relacja będzie bardziej odpowiednia. Uśmiechnęła się do swoich myśli. Nigdy nie myślała, że może mieć wroga, a Rookwood pod postacią takowego był naprawdę intrygujący. Nie odpowiedziała mu od razu tylko dołączyła do niego spoglądając przez okno. Złączyła dłonie przed sobą, wyprostowała swoją posturę i zaczęła obserwować nocne tereny przed Hogwartem oświetlone księżycem. Było ładnie, spokojnie, wiatr targał mocno drzewami i wzbudzało w niej to niewielki respekt do natury, poczucie niepewności, ale w sposób bardzo przyjemny. W końcu stwierdziła, że powinna coś powiedzieć – w końcu na tym polegały rozmowy i spotkania z ludźmi, ale już chyba wcześniej pozwoliła zauważyć Rookwoodowi, że jest mało gadatliwą osobą. Milczenie było złotem…

– Nie potrzebuję tych liści na teraz. Masz na to tyle czasu ile tylko zechcesz – odpowiedziała cicho i spokojnie nie patrząc na niego, a przed siebie. Zagryzła wargę myśląc, czy mówić mu o tym, że chciałaby zostać animagiem. Już raz wyśmiał ją, że nie będzie dobrym alchemikiem, ale w może miałaby więcej motywacji ku temu? Jej rodzice mieli znajomego animaga. Naprawdę widok tego mężczyzny przemieniającego się w kruka był niesamowity. Jakby sama została ptakiem pewnie by padła na zawał, ponieważ bała się wysokości. – Hm… – westchnęła ciężko – chcę spróbować zostać animagiem. Dlatego masz sporo czasu, ponieważ muszę najpierw zyskać więcej umiejętności magicznych, aby nie zrobić sobie krzywdy – wyznała w końcu nadal na niego nie patrząc jakby bała się jego reakcji?