Avelina szybko zauważyła, że przynoszenie po ciszy nocnej eliksirów dla Rookwooda weszło jej w nawyk. Szybko zorientowała się, że wręcz stało się to dla niej pewnego rodzaju rutyną, więc starała się ograniczać te spotkania. Czasami prosiła go, aby po prostu przychodził w okolice jej wieży domu, aby mu je szybko podrzucić i nie rozmawiać z nim za często. Nie chciała się angażować, wiedziała, że nie powinno. Powinni zostać wrogami, albo po prostu osobami, które miały ze sobą biznes. Gdy rozpoczęła czwarty rok nauki, a on siódmy wiedziała, że powinna urwać z nim tę znajomość, że nie powinna czuć wobec niego nic ciepłego, że on powinien zająć się swoim życiem i egzaminami, a ona swoim.

Zabrała się na poważnie przemianą w animaga, nawet nie powiedziała mu, że potrzebuje liść mandragory. Nie kontaktowała się z nim, nie chciała robić sobie głupich nadziei. Zdusiła w sobie emocje wobec niego i zastąpiła je obojętnością. Było to do niej bardzo podobne, zawsze tak robiła, gdy zaczynała się bać, że będzie cierpieć. Cały rok czuła frustracje, że nie mogła utrzymać tego liścia w buzi, że nie mogła się przemienić, aż w końcu się jej udało. Było to kilka dni przed zakończeniem roku. Z profesorem transmutacji jeszcze kilka razy powtórzyła przemianę i w końcu dostała pozwolenie na pokazanie umiejętności przyjaciołom.

Nie wiedziała czemu, ale zdecydowała się pokazać to Rookwoodowi. Jakby ta buńczuczność, którą w niej wyzwolił kazała jej się pochwalić. Kazała jej pokazać, że jest super dobra. W końcu rzadko kto przemienia się w animaga tak szybko, prawda? Jej wytrwałość powinna zostać nagrodzona.

Odnalazła go, gdy chodził w opuszczonych korytarzach lochów. Szła pod postacią kota i zaczęła się ocierać jak kot o jego nogę czując jak sprawia jej to ogromną radość, że mogła mu dokuczyć. W końcu usiadła przed nim i miauknęła przeciągle chcąc go zwyzywać, ale nie mogła pod tą postacią mówić. Przekrzywiła ciekawie głowę czekając na jego reakcję.

Avelina już nie była tą rumieniącą się dziewczynką, którą była, gdy się poznali. Łatwiej przychodziło jej wchodzić w zatargi z chłopakami, nie wstydziła się w ich obecności, z łatwością ich od siebie odpędzała i wprowadzała w zakłopotanie. Nie szukała miłości, nie szukała kogoś z kim chciałaby się spotykać po nocy, aby składać nieśmiałe pocałunki. Chciała osiągnąć perfekcję w transmutacji i eliksirach, gdyż ta magia była dla niej idealna. Łatwo było się za nią ukryć z dala od oczu innych osób. Nie wchodziła w pojedynki na zaklęcia, bo wiedziała, że przegra. Miała znacznie lepsze umiejętności, które nie wymagały od niej wysiłku fizycznego.

Z zadowoleniem zamruczała, gdy Rookwood się wkurzał jak przewidziała. Nie odstępowała go na krok – czasem dziabnęła go łapą w nogawki, aż w końcu ten zirytowany wyciągnął różdżkę. Nie mogła ryzykować, że ten ją czymś trafi. W końcu przemieniła się w siebie i stanęła przed nim w pełnej okazałości trzymając na biodrze dłoń, które swoją drogą zrobiły się ładne i kształtne. Włosy miała rozpuszczone i spływały luźno na jej ramionach. Uśmiechnęła się do niego zawadiacko.

– Aż taki z ciebie bad boy, że nawet zwierząt nie lubisz? – zapytała patrząc na niego, a w oczach tańczyły jej ogniki pełne zadziorności.

Nie sądziła, że widok zdenerwowanego Rookwooda sprawi, że poczuje się tak dobrze. Złościł się w bardzo zabawny sposób. W sercu jednak bała się, że już nigdy go nie zobaczy, że będzie to ich ostatnie spotkanie, więc chciała sprawić, aby ją zapamiętał. Ich znajomość nie miała przyszłości, ale chciała być w jego głowie na zawsze. Wiedziała, że było to egoistyczne, ale dlaczego on może być egoistą, a ona nie?

Chciała go zapytać jak mu udało się z jego marzeniem, ale nie zdążyła. Zobaczyła w jego oczach wściekłość, czystą furię, a zaraz potem stał blisko niej i trzymał mocno jej podbródek. Odsunęła się od niego patrząc na niego z wymalowanym szokiem na twarzy. Nie rozumiała o co mu chodziło, nie rozumiała dlaczego był taki wściekły? Uśmiech zniknął z jej twarzy, a potem usłyszała ciche przeprosiny. Nagle chłopak zaczął uderzać w ścianę z pięści i to jeszcze bardziej ją przeraziło, a może bardziej zmartwiło? Nie chciała, aby robił sobie krzywdę.

Wciągnęła gwałtownie powietrze i zbliżyła się do niego powoli, niepewnie, cicho jak kot, ostrożnie. Złapała jego ramię, aby się opamiętał, aby zwrócił na nią uwagę. Nie była na niego zła, nie była wściekła, była zmartwiona i cholernie smutna, ponieważ to było ich ostatnie spotkanie sam na sam, ponieważ to był ostatni dzień ich kontaktu. Już więcej mieli się nie widzieć, już więcej nie mieli rozmawiać, już więcej nie będzie dane im milczeć i nie chciała, aby on to zepsuł swoją wściekłością.

– Uspokój się, Rookwood! – uniosła głos, co do niej nie było podobne. Nigdy przy nim nie mówiła głośno. Zawsze mówiła cicho, spokojnie, bez emocji. Teraz była zdenerwowana i cholernie zmartwiona. Gdzieś w środku tlił się ten cholerny strach, że zrobi jej krzywdę. Jednak wiedziała, że nie zostanie mu dłużna.

Patrzyła na niego nie wiedząc, co robić. Czuła jak serce jej się rozpada, gdy patrzyła jak uderzał w ścianę. Kawałek po kawałku rozrywało je od środka, gdy widziała jego bezradność. Nie wiedziała jak sobie z tym poradzić, jak mu pomóc, jak mu ulżyć. Czekała, aż się uspokoi – nie chciała go atakować, nie chciała go szarpać, tylko trzymała dłoń na jego ramieniu, aby go delikatnie powstrzymać. W końcu nie wytrzymała i po prostu objęła go od tyłu w talii i ścisnęła mocno przytulając. Oparła policzek na jego plecach czując jak wszystko w niej się gotuje.

Nie wiedziała, że będzie przytulać dzisiaj Rookwooda, nie wiedziała, że będzie jej go żal, ale tego żalu nie miała zamiaru mu pokazywać. Chciała, aby się uspokoił, chciała, aby przestał być wściekły. Wiedziała, że robiła błąd przytulając go, ale kiedyś chciała to zrobić, kiedyś chciała mu pokazać, że jest w jej życiu dosyć ważną personą. Czuła jak serce podchodzi jej do gardła. Wiedziała, że ją odrzuci. Wręcz liczyła na to, ale chciała poczuć jego ciepło, chciała powstrzymać jego wściekłość i bezradność. Chciała obudzić w nim Rookwooda, który walczy o swoją siłę. Była twarda jak skała, obejmowała go niczym chłodny posąg, mocno, stabilnie, bez żadnego drżenia. Powieki miała mocno zaciśnięte, a usta wręcz zwężone w wąską linię. Włosy opadły jej na twarz zasłaniając ją lekko, ale on nie mógł tego zobaczyć, bo obejmowała go od tyłu.

Słyszała jak załamywał mu się głos, więc jeszcze mocniej go przytuliła, aby nie patrzeć na jego twarz. Nie chciała widzieć jego łez, nie chciała znać go od tej strony, nie chciała widzieć go ludzkim. Miał być lwem, bestią, która łapie wszystko czego chce, który żąda i otrzymuje. Ona miała spełniać jego żądania i tak mieli egzystować, a dziś? Dziś nie miała poznawać jego słabszej strony, tej wrażliwej, tej ludzkiej. Miała zerwać tę znajomość, miała iść dalej, on miał ją zabić w swoim sercu i pamięci, zakopać głęboko pod ziemią. Mieli się po prostu pożegnać, rozstać i powiedzieć sobie, że już nigdy się nie spotkają. On pójdzie swoją ścieżką, a ona swoją i nie będą sobie wadzić, mącić w głowach niczym trucizny, które mogła dla nich uwarzyć.

Zamiast tego czuła jak jego łzy wchłaniają się w jej włosy, jak ją mocno przytula i jak szepta drżącym głosem przepraszając ją za słabości. Nie powinien jej przepraszać, nie powinien prosić o wybaczenie, powinien ją zrugać, zdeptać jak robaka, aby było jej łatwiej zapomnieć. Było jej jednak tak cholernie przyjemnie, gdy czuła jego ciepło, gdy ściskał ją tak jak nikt nigdy. Jego ramiona były potężne, silne, oplatające ją jak macki, które miały za zadanie zniszczyć ją w środku jeszcze bardziej, które miały zabić w niej logiczne myślenie i chęć urwania tej znajomości. Było jej ciężko, serce pękało, gdy słyszała jego załamanie w głosie, gdy czuła jego łzy, które ją moczyły. Ciężko jej się oddychało, była taka słaba, taka rozdarta.

Chciała go odciąć nożyczkami, to wydawało się tak cholernie proste. Łapiesz to niepozorne narzędzie i odcinasz Rookwooda ze swojego życia, a on zrobił całkowicie coś innego niż od niego oczekiwała, ale kiedyś sama mu powiedziała, że nie można mieć wszystkiego, czego się oczekuje. Była taka głupia. Sama miała ochotę zapłakać, ale musiała być silna, musiała mu pokazać… co? Co chciała mu pokazać? Że jest silniejsza? Że on jest słaby? Że go nie potrzebuje? Miała być tą okrutną, która wycina tę znajomość z ich życia?

Nie potrafiła. Nie teraz, gdy ten się przed nią rozkleił. Czuła, że tego potrzebował, więc trwała przy nim, przytulała najmocniej, najlepiej, tylko jego. Tak robili przyjaciele, prawda? Był jej przyjacielem?

– Nie przepraszaj – odszepnęła mu cicho niepewnie się od niego odchylając, aby spojrzeć mu w zapłakane oczy. Takie piękne oczy, takie ciepłe, takie dobre. Zawsze pokazywał, że jest podły, że jest zły, ale oczy zawsze były dobre i cierpiące. – Nie zapamiętam, Rookwood – dodała cicho – chciałabym… chciałabym nas zapomnieć… – dodała jeszcze ciszej drżącym głosem od emocji, które w niej obudził.