Czuła niepokój całą sobą i tak strasznie jej się spieszyło, że chyba tylko dlatego nie miała czasu dziwić się temu, że o czymś zapomniała. Ona. Zapomniała. I nagle okazywało się, że to, że z niczym się nie spieszy, że wszystko ma wyliczone, poukładane i podzielone, to tylko poza – bo kiedy chciała, to potrafiła w mig coś wymyślić i jeszcze szybciej wprowadzić w życie. Tylko po co się spieszyć, kiedy wszystko ma swoje odpowiednie miejsce i czas w ciągu dnia?

Ale dzisiaj tak nie było. Dzisiaj okazało się, że nawet ona, poukładana i odpowiedzialna czarownica, może o czymś zapomnieć. O czymś tak cholernie ważnym… A podobno pieniądze ważne nie były – w jej przypadku jednak, kiedy zainwestujesz dużo pieniędzy (a miała ich niemało), to możesz dużo stracić. A przecież nie przekazałaby takiej sumy na byle co. Bo było to dużo – musiało być, skoro było to teraz, w TEJ chwili, takie ważne. Może to i lepiej, że była noc. Mniej się będzie rzucać w oczy.

Wpadła do sowiarni w tempie, które zaskoczyło nawet ją. Dorwała jedną z sów, szybko przywiązała jej do nóżki list napisany przez Sauriela, powiedziała jej na jaki adres należy go przynieść, i wypuściła w świat. A później wypadła stamtąd, by dostać się do windy, a stamtąd  do holu. I zobaczyła, że Brenna pakuje się do windy razem z nią. Miała chyba nieswoją koszulę. Bez słowa nałożyla na siebie za dużą na nią kurtkę ze skóry Sauriela, schowała odznakę, zmieniła kolor swojej koszuli zaklęciem, nieco rozczochrała włosy i…

- Przepraszam. To naprawdę ważne. Nie trzeba było… - wymamrotała do niej… Ale poniekąd czuła wdzięczność, że nie będzie tam sama. W końcu w grupie raźniej.

Będzie to musiała Brennie jakoś wynagrodzić.

I aportowała się z cichym pyknięciem na ulicę Śmiertelnego Nokturnu. Ciemno. Chłodno. Spojrzała w jedną, w drugą stronę…i starała się zachowywać możliwie najmniej podejrzanie jak tylko się dało.

Była w dobrym miejscu i jednocześnie nie w takim, jakie zapamiętała. Obraz przeszłości nakładał jej się na teraźniejszość… na drugi znany jej obraz. Lestrange potrzebowała chwili, by dopasować obecnie widziane szyldy, z tymi, które dopiero co miała w pamięci… Kształty się zgadzały, tak.

Tylko napisy na nich może niekoniecznie. Tori zmrużyła oczy przypatrując się szyldowi jakiegoś sklepu tuż przed nimi, potem pokręciła głową, pojrzała na jakiś po drugiej stronie ulicy… To już nie to samo. I tak nie ma tu prawie nikogo godnego poszanowania, większość już się stąd wyniosła. I za Londyn, albo do Podziemnych Ścieżek… Westchnęła.

A potem uniosła dłoń i mocno przyłożyła ją sobie do skroni, palce wplątując we włosy.

Co ja tutaj robię? Przecież mam dyżur i… Ach tak. Przedmiot. Miałam odebrać przedmiot.

Bzdura. Już go przecież odebrałam. Jest…

Jest w domu. W komodzie. Victoria odwróciła się w stronę, w jaką można dojść na Pokątną i bez słowa zrobiła kilka kroków przed siebie. I równie nagle się zatrzymała.

Nie. Nie ma go. Nie ma go w domu. Przecież wiedziała, że nie ma go w domu! Przecież… Co ty sobie wyobrażałaś! – zagrzmiało jej w uszach zupełnie jakby dopiero co to usłyszała. Seria błysków, jakie mignęły jej przed oczami, we wspomnieniach, sprawiły ból, tak, ale psychiczny. Smutek. Walka z matką. Podłoga.. Komoda – i górna szafka. Wiedziała, że trzymała tam coś ważnego, coś… Ten przedmiot.

Nie, nie było go w domu. Powinien tam być, ale go nie było. Zabrała go. Matka go zabrała, z jej własnego domu. Victoria odwróciła się i ruszyła w stronę przeciwną do Pokątnej, aż przystanęła – znowu! – i teraz już oburącz trzymała się za głowę.

- Nie wiem – mruknęła pomiędzy zaciśniętymi zębami. Miała wrażenie, że traci rozum. A może już go straciła? Co ona najlepszego wyprawia? Co jej się ubzdurało, żeby tutaj iść, skoro już odebrała swój zakup, a nawet… nawet wiedziała, że nie ma go w domu tam, gdzie powinien być?

Więc gdzie był?

Musiała wyglądać i zachowywać się jak kompletna wariatka – czyli pasowała tu idealnie. Nic dziwnego, że o ile ktokolwiek też tu był, to zupełnie nie zwracał na nią i na Brennę uwagi. - Myślałam… Przypomniało mi się, że miałam odebrać coś ważnego bo inaczej stracę kasę. Ale zapomniałam, że już to zrobiłam – rozejrzała się znowu bez sensu na lewo i prawo po szyldach, które znała. Których nie znała. Jednak znała. I jednocześnie znała je inaczej. - Potem pomyślałam, że powinno być w domu. Ale przypomniało mi się, że go tam nie ma – te wspomnienia. Przenikały się. Przenikały się jak… Ciemnooka znowu spojrzała na szyld. Nowy szyld. WSPÓŁCZESNY szyld. - Kiedy zmienili ten szyld? Pamiętam… Pamiętam go trochę inaczej – odezwała się po chwili. Naprawdę traciła zmysły? Co się z nią działo? Dlaczego nie mogła sobie przypomnieć…? Tak jak ostatnio tamta kłótnia z matką wydawała się taka ważna! O co się pokłóciły? - Szszkurwa. Moja głowa – i za każdym razem kiedy próbowała sobie przypomnieć, to wyglądało jakby dochodziła do ściany. I ten ból głowy!

Nie rozumiała co się dzieje. Nie rozumiała od czasu Beltane – od kiedy tak wyraźnie zobaczyła rudowłosą kobietę w potoku, do której szły cztery zamaskowane postaci. Zobaczyła, i poczuła, że MUSI jej pomóc. MUSI. Tylko dlatego zrozumiała, że rytualny ogień to portal. Ale od tamtego momentu zaczynały się dziać dziwne rzeczy. Najpierw w samym Limbo, potem… poza nim. Jak to, że czuła, kiedy Saurielowi grozi niebezpieczeństwo – teraz już wiedziała, że on odczuwał względem niej dokładnie to samo. I nie rozumiała skąd się to bierze. Ale było. A teraz to. Brenna faktycznie musiała ją przytrzymać, bo gotowa była ruszyć przed siebie niemalże w nieznane, ale Longbottom nie musiała wcale użyć wiele siły – bo Tori posłusznie zatrzymała się w miejscu i na nią spojrzała.

- Przeszłość? – zapytała niemalże jakby nie rozumiała. Rozumiała – znaczenie słowa rzecz jasna. Tylko nie rozumiała jaka przeszłość i jaka teraźniejszość. Znaczy… No tak. Przypominały jej się rzeczy, taka przeszłość. A teraźniejszość była taka, że okazywało się, że nie ma tak dobrej pamięć jak sądziła, że ma. Przez moment patrzyła jeszcze na Brennę, a w końcu oczy jej uciekły w bok, na jeden z tych szyldów. Pięć lat… Pięć. To dlatego miała wrażenie, że pamięta go inaczej? Go i… i właściwie wszystko tutaj. To samo miejsce, inny czas. Lestrange zaczęła się zastanawiać, ale to kolejne słowa Brenny sprawiły, że na powrót wróciła do niej spojrzeniem.

To wspomnienia, ale nie twoje. Nie twoje, nie twoje. Nie jej? Ale czyje, jeśli nie jej? Jak to nie jej? Nie jej. Tak. To miało sens. Miało i nie miało jednocześnie. Bo… jak? Ale i na to Brenna miała odpowiedź. Limbo. I na te słowa Victoria wyraźnie oklapła. Pierdzielone limbo.

Może Brenna miała rację? Nie pamiętała za bardzo czasu, kiedy Isabella była w ciąży – była wtedy w Hogwarcie. I z pewnością nie miała wtedy własnego domu. Skup się Victoria.

- Nie lubię nie wiedzieć. Nie znoszę nie pamiętać – powiedziała w końcu cicho i zupełnie bez sensu złapała za materiał kurtki Sauriela, by się nią otulić. Bez sensu, bo wcale nie robiło jej się od tego cieplej. Nic nie było w stanie jej ogrzać. Ale… Jakoś jej było przytulniej. Może to jego zapach? Był teraz wszędzie wokół. Miała też takie poczucie, że chciałaby, żeby teraz był tutaj obok niej. Nawet jeśli miałby na nią nakrzyczeć za to bezsensowne zachowanie. - Nie wiem co to był za sklep. To to miejsce, ale nic nie kojarzę, wszystko się zmieniło i wygląda inaczej... Nie wiem nawet gdzie to jest, ona go chyba zabrała – zrobiła większe oczy patrząc na Brennę. - Nie wiem czemu to takie ważne… I wiem, że to bez sensu, wiem! – to naprawdę mogły nie być jej wspomnienia? Czy to prawda, że mogła coś wynieść z limbo, pasażera na gapę? Skąd Brenna wiedziała? Znaczy… Kojarzyła jej zdolności, w końcu to właśnie po to w Lesie Wisielców oddawała jej torebkę denatki… Ale… Ech. Zresztą… Czemu się dziwiła – przecież była blisko z Mavelle. Może mierzyła się z czymś podobnym. To nie znaczyło, że zaraz pobiegnie do Bones ją o wszystko wypytywać, dlaczego by miała? - Nie wiem co się ze mną dzieje, Bren. Najpierw jakaś wizja na Beltane, teraz to. To wszystko moja wina. Gdyby nie ja, to nigdy nie bylibyśmy w limbo – cokolwiek to było… to były delikatne wejścia do głowy. Takie, które nie pozostawały śladów – nie jak legilimencja, która była jak uderzenie łomem dla doświadczonego oklumenty. A najgorsze było to, że choć ilekroć używała na sobie tej sztuki – nic się nie zmieniało. A używała tego. Wiele razy. I było tak samo prawdziwe jak wcześniej.