Nie rozumiał dlaczego Pandora miała tak fioletowe policzki. Może było jej zimno w tej taksówce? Mogła mu o tym wspomnieć, mógłby jej oddać swoją koszulę albo wymyślić coś innego aby tylko nie musiała tak cierpieć. Hjalmar będzie musiał o to dopytać Prewettówny, oczywiście jeżeli pamięć mu pozwoli zapamiętać te małą informację. Pociągnięcie za rękę było wystarczającym znakiem do tego, że już pora na wysiadkę, a on - jako posłuszny niedźwiadek - wykonał to zalecenie i moment później zaatakował go chłód z zewnątrz.

Kroki, które wykonywał Nordgersim były ciężkie, a on wcale nie zamierzał próbować pokonać tej trasy niczym mysz. Ba! On prędzej przypominał teraz słonia w składzie porcelany, dobitnie wykorzystując fakt, że schody były dębowe i bardzo dobrze roznosił dźwięk, zwłaszcza jeżeli ktoś na nie mocniej nadepnął. Ze wszystkich sił starał się iść prosto ale szło mu dobitnie średnio - na jego korzyść przemawiał jednak fakt, że po jednej stronie miał poręcz, a po drugiej Pandore. I to tylko dzięki temu duetowi wsparcia udało mu się dotrzeć pod tą całą siódemkę.

- Gdzie bałagan? - zapytał kiedy wpuściła go do środka, a on dobitnie próbował się go doszukać. Nie widział nigdzie hałdy węgla ani walających się sztab czy narzędzi - Jak u siebie? A gdzie masz piec żeby napalić? - dodał w formie niewinnego żartu. Gdyby był u siebie i piec byłby - jakimś cudem - zgaszony, to właśnie od tego by zaczął. Powoli jednak rozumiał, że Pandora raczej nie miała tutaj ani pieca, ani warsztatu. Z ciekawością przyglądał się jak wygląda takie typowe angielskie mieszkanie. Nie zatrzymywał się jednak i sprawnym krokiem szedł za Prewettówną. Oczywiście asekurował się ścianą jako, że nadal jego stan nie był najlepszy.

- Nie. Nie jestem. Kto Ci powiedział takie rzeczy? Ja jeszcze nigdy nie byłem zmęczony - zapewnił, a następnie wydał z siebie solidne ziewnięcie na które zareagował przeciągnięciem się. Im dłużej tutaj przebywał tym bardziej odbierał wystrój jej wnętrza jako w pewien sposób hermetyczny i zorganizowany - ułożony. Na dłuższą chwilę jego uwagę przykuł jeden przedmiot, a mianowicie doniczka z kaktusem. Ta roślina wygląda śmiesznie oraz dziwnie. W dodatku była czymś niespotykanym, czymś czego do tej pory nie widział, a interesował się fauną i florą. Nic więc dziwnego, że przekręcił głowę aby mu się dokładniej przyjrzeć. To ma kolce? Nie czekając ani sekundy dłużej ruszył w kierunku tej rośliny. Kiedy znalazł się naprzeciwko jej, przyłożył ostrożnie palec, które cofnął jeszcze szybciej jako, że po prostu się ukłuł - Ała... - wydał z siebie dźwięk niezadowolenia, połączony z grymasem i mruknięciem.

Powrócił do Pandory i chciał już odebrać od niej butelkę z wódką na widok której zaświeciły mu się oczy. Prewettówna jednak wyjęła jakąś torebkę o której istnieniu zdążył już zapomnieć - Pasował mi do oczu? - zdziwił się. Mierzył ją wzrokiem przez krótką chwilę, zastanawiając się co może być w środku. W końcu jednak opróżnił jej zawartość - Londyn? Myślałem, że tak się nazywa to miasto, a nie jakiś miś w kapeluszu... - przyznał z pewnego rodzaju smutkiem w głosie. Czyżby okłamywano Hjalmara do tej pory? Może stolica Wielkiej Brytanii rzeczywiście nazywała się inaczej?

- Na szafce jest jakaś dziwna roślina... - dodał od siebie w kwestii rzeczy, które tam były. Z wielką chęci skorzystałby z tego hologramu ale mogłoby to się zakończyć źle. Nordgersim mógłby wtedy wybiec z jej mieszkania i pod wpływem impulsu powrócić na Islandię na dobre, a to już dzisiaj sobie ustalili - nie mógł tam na razie powrócić. To była zbyt otwarta "rana", jeżeli tak to można było odebrać - Nie chcę się myć. Wezmę to i sobie usiądę gdzieś w kącie. Nie musisz się mną przejmować - odparł, chowając koszulkę z misiem "Londynem" do torby, a następnie biorąc butelkę wódki w swoje dłonie. Hjalmar zaczął się rozglądać za miejscem gdzie mógłby usiąść aby przystąpić do dalszej konsumpcji zawartości butelki, chociaż jego stan raczej nie wskazywał na to, żeby potrzebował jeszcze jakiegokolwiek grama alkoholu.

- Mięso - odpowiedział po raz kolejny spoglądając w kierunku tego dziwnego kwiatka z kolcami, który ewidentnie nie dawał mu spokoju - W każdej jego formie... Na przykład takie... O... Podudzie... Świetna sprawa - pokiwał głową. A to można zjeść? Bił się z własnymi myślami. Kaktus był dla niego dużo ważniejszą sprawą, niż fakt, że jego głowa i koszula są trochę przemoczone. Po krótkich rozważaniach z samym sobą, powrócił do niej wzrokiem, idealnie w momencie kiedy się uśmiechnęła. Nie zastanawiając się więcej, zrobił to samo i chwilę później wziął solidny łyk z butelki, a następnie przetarł dłonią buzię.

Pandora nie powinna, aż tak przesadzać. Te kilka rzeczy, które mogły akurat nie być na swoim miejscu to był pikuś w harmidrze jaki panował w ich warsztacie pomimo względnego "porządku", jaki starali się tam utrzymywać. Gdyby na dłużej wpuściłaby dwójkę Islandczyk do swojego mieszkania, użyczając tego budynku jako warsztatu, dowiedziałaby się czym jest definicja bałaganu - Kominek... - odparł pod nosem na jej słowa. Może i nie był to wielki piec do palenia ale zawsze jakiś początek. Trochę pracy i budulca, a na pewno byłaby możliwość przerobienia go na najprawdziwszą kotłownię.

Mistrz przetrwania? Powtórzył w głowie, przyglądając się swojej dłoni, która moment temu dotknęła 'kolczatki' - Jest ciekawą rzeczą... - dopytał z nieukrywaną ciekawością. Bardzo go kusiło aby złapać złapać go całą dłonią, chociaż to ukłucie, którym bronił się kaktus sprawiło, że tego nie zrobił - Hmm... - mruknął ze zmrużeniem oczu, a następnie mimowolnie spojrzał na swoją koszulę, mniej więcej na wysokości naszyjnika, który przecież również miał niebieskie oczy - Dziwni jesteście z tym wszystkim. Nie można by go podpisać Paddington? I utrudniacie życie podpisując Londyn, wprowadzając tym samym zamieszanie u zagranicznych? - dodał w pewien sposób oskarżając zarówno ją jak i ogół społeczeństwa. To na pewno była perfidna gra anglików aby żerować na klientach - nie ważna była prawdziwość tych słów jako, że to była narracja w głowie Hjalmara o której i tak jutro nie będzie pamiętać.

Po co miał się myć kiedy dopiero wyszli spod deszczu? To było czyste marnotractwo wody, a Nordgersim i tak nie czuł potrzeby na kąpiel jako, że wyszykował się przed wyjściem, a tym samym wyszorował się od stóp do głów - No i co prychasz... - rzucił pod nosem widząc jak się oburzyła na te słowa. Pozwolił się pociągnąć za rękę, chociaż z usadzeniem go Pandora mogła mieć trochę problemów - zwłaszcza, że oporował jej jak tylko mógł. Ot, taka niewinna przekomarzanka - Będę tu spał... Dobrze - pokiwał głową na zgodę zaraz po tym jak zasiadł na łóżku. Nie musiała mu dwa razy tłumaczyć aby się nigdzie nie ruszał jako, że i tak nie miał takiego zamiaru. Hjalmar siedział i rozkoszował się alkoholem, wprowadzając się w jeszcze gorszy stan niż powinien - Po co... - dodał kiedy zobaczył Pandorę z ręcznikiem. Chcesz mnie udusić? Na całe szczęście to była tylko pesymistyczna myśl, ponieważ Pewettówna nie miała zamiaru go jeszcze zabijać, a jedynie wytrzeć mu włosy. Islandczyk starał się trzymać tak prosto jak tylko mógł ale przychodziło mu to z dużym trudem, co nie zmieniało faktu, że był bardzo wdzięczny.

- A tam... Pandorka... Nie przejmuj się mną... Kanapki też są dobre... - uspokoił ją. Mógł być lekko marudny i wybredny ale prawdę mówiąc zjadłby cokolwiek by mu podała - cokolwiek co by miało w sobie mięso. Na same warzywa mógłby się obrazić, a następnie zamknąć w sobie - Nie musisz nic suszyć... Samo wyschnie... - oznajmił, również wpatrując w nią swoje zmęczone niebieskie tęczówki - Dam radę - dodał, wręczając jej otwartą butelkę, a następnie bardzo powoli zaczął rozpinać guziki koszuli. Szło mu mizernie ale się nie poddawał. Nie mógł sobie pozwolić na przegraną w tej walce - Ja... Naprawdę? Dasz mi kaktusa w prezencie? Ale super... - wycedził przez zęby, kontynuując walkę z własnym ubiorem. W standardowy dla siebie sposób wyciągnął język aby móc się jeszcze bardziej skupić.

Po kilkunastu, może kilkudziesięciu sekundach nie równej walki, Hjalmarowi udało się rozpiąć wszystkie guziki, a na jego torsie ujawnił się ten sam co zawsze, rzemykowy niedźwiadek, który niemal od razu zaczął wbijać swoje ślepia w Pandorę - a przynajmniej sprawiał takie wrażenie. Czy ją oceniał? Być może. W końcu zdążył już ocenić Nordgersima, to teraz przyszła pora na Prewettównę - Udało się - stwierdził z uśmiechem na ustach - Proszę - podał przemoczone odzienie i nie czekając na żaden inny ubiór, runął do tyłu niczym kłoda, kładąc się tym samym w łóżku - Wygodnie tu masz... - przyznał przekręcając głowę w jej stronę aby się przyjrzeć. Tylko komu? Turczynce czy kaktusowi? Bez większego trudu, dziewczyna mogła zauważyć, że starał się utrzymywać swoją uwagę na jej twarzy ale na kilka chwil zerkał w kierunku kolczastej rośliny.

Pół angielskiej krwi było wystarczające aby mogła trafić do jednego worka. No bo jakby się temu przyjrzeć dokładniej to nie była ani Angielką, ani Turczynką. Pandora nie musiała być taka zaborcza w tej kwestii - w końcu to ona przedstawiła mu misia Paddingtona, a to znaczyło, że musiała się chociaż lekko znać na jego historii. Hjalmar jednak nie bardzo przejął się jej słowami. Prewettówna mogła się nie znać na sprzedaży ale patrząc na stan Nordgersima to zapewne dałaby radę mu sprzedać teraz kota w worku albo cokolwiek innego by tylko chciała.

- Przecież się nie rozchoruje... Myślisz, że tak łatwo mnie rozchorować? - stwierdził kiedy Pandora ze wszystkich sił starała się, aby jego słowa były prawdą. W stanie upojenia alkoholowego, trzeźwe myślenie oczywiście - jak u niemal każdego - zapadało w głęboki sen zimowy, a wraz z nim jego przezorność oraz podchodzenie do wszystkiego na chłodno - z pewnym pomyślunkiem. Teraz liczył się tylko trunek. Gdyby stuknęła go w czoło to nic by to nie dało i za pewne wywołałoby w nim tylko wielkie zdziwienie jako, że nie połączyłby faktów. Czy kaci istnieli? Tak. Jednej z nich siedział przed Turczynką. Hjalmar był katem dla swoich kolegów, dla samego siebie w kwestii spożywania hektolitrów wódki aby następnego dnia mieć kaca i po części dla swojej randki. No bo jak można by go nazwać w inny sposób, niż tak, skoro wykorzystywał przewagę swojej masy do tego aby tylko miała trudniej?

- Łeee... Nie Pandorkuj... Nie to nie... - wzruszył ramionami. Skoro nie chciała aby zwracał się do niej w taki sposób to nie będzie. Od teraz będzie "Panną Prewett" i tyle. Koniec kropka. Tak to sobie postanowił... Szkoda tylko, że rano już o tym pamiętać nie będzie i nadal będzie się do niej zwracał jej imieniem - To są jakieś podwójne standardy... Ja nie mogę... A Ty możesz tak robić? - wtrącił zanim oddał jej swoją nagrodę w postaci trunku. Oczywiście chodziło mu o fakt, że ona mogła odpowiedzieć mu w ten sposób, a kiedy on zwracał się do niej per "Pandorko", to była wielka afera.

Guziki były małe i trudne do złapania w dużych dłoniach. Islandczyk był uparty i walczył z nimi jak równy z równym - tak mu się to oczywiście wydawało, jako że z boku mogło to wyglądać co najmniej komicznie - Świetnie... Zawsze chciałem takiego kaktusa - dodał ale prawdę mówiąc było to raczej marzenie od jakichś 7 minut, a nie całego życia. Co ważniejsze w tym, to fakt, że zostało całkiem szybko spełnione. Z myślą otrzymania prezentu, walka z koszulą poszła mu już bardzo szybko. Czyżby zadziałała jako swego rodzaju motywacja czy przedwczesna nagroda?

Pandora sama mu przecież wręczyła naszyjnik z niebieskookim niedźwiadkiem, nic więc dziwnego, że ten akurat na nią spoglądał. Przyjaciel z rzemyka zapewne po prostu się za nią stęsknił albo cieszył na jej widok, a ocenianie każdego ruchu czy czynu było rzeczą drugorzędną - Co taka zdziwiona? Nie sądziłaś, że mi się uda? - zapytał chwilę po tym kiedy leżał w stercie poduszek. Chyba to miała na myśli mówiąc, że ma bałagan w domu. No bo kto to widział mieć tyle poduszek? Hjalmar przeważnie miał jedną i to mu wystarczało do szczęścia. Śledził każdy jej krok kiedy obchodziła łóżko. Teraz obserwowały ją dwa niedźwiedzie. Czy w takim wypadku można by ich nazwać stadem?

- No musi być koc i poduszka. Tyle wystarczy - przyznał, przedstawiając swoją narrację na ten temat. Wysłuchał jej kolejnych słów, układając się wygodnie w łożu bo tak należało je określić ze względu na gabaryty i rozmiar - Nie muszę się zastanawiać. I nie, nie wybiorę tego. Pójdź po topór - rzucił z poważną miną bez ani momentu zawahania. Ewidentnie nie żartował z tym toporkiem i chęcią odcięcia... czegoś - Bo wybieram Twoją rękę. Ona będzie wygodniejsza od tej całej hordy - dodał po chwili - Koc będzie w sam raz ale nie idę jeszcze... Spać... - odpowiedział na zadane mu pytanie, ziewając w międzyczasie z dwa razy. Tak chyba nie wyglądało "nie chodzenie" spać.

Może i rzeczywiście lepiej, że Pandora nie wiedziała za dużo o jego przeszłości - zwłaszcza z czasów szkolnych, jednak reakcja jego kolegów podczas zeszłorocznej Lithy mogła rzucać cień podejrzeń na to jak to kiedyś było - Ja nie jestem pijany... Jestem... - rozłożył niedbale ręce spoglądając na nie z lekką nutą nieporadności w wzroku - Th-hroszkę... - pokazał Pandorze na palcach co miał na myśli mówiąc te słowa - Wstawiony... I tyle - wyjaśnił, mając nadzieję, że rozmył jej wszystkie wątpliwości albo chociaż trochę nakłonił do swojej wersji wydarzeń - No i widzisz Pandorka... Tak się czepiasz, a ja tak ładnie do Ciebie mówię... - wzruszył ramionami na jej bezradność. Niby nie miała z tym problemu ale jednak przed chwilą dopiero dała mu reprymendę o "nie Pandorkowaniu". Była chaosem ale musiała się zdecydować czy może tak do niej mówić czy też nie.

Po jej pytaniu, przeniósł na nią spojrzenie, przechylając głowę z zainteresowaniem, ewidentnie próbować poruszyć swój przyćmiony umysł - Nie wiem. To nie stan aby odpowiadać na takie pytania - stwierdził samemu zaprzeczając własnej wersji wydarzeń kiedy to twierdził, że nie jest pijany. Gdyby powiedziała mu, że nie wierzy w marzenie o kaktusie to miałaby całkowitą rację - zaczął o nim marzyć dopiero kiedy go zobaczył ale prawdę mówiąc jakby go nie dostał to i tak by się na nią nie obraził. W końcu to był jej kaktus.

Na potwierdzenie, że w niego wierzy, uśmiechnął się. Przez krótki moment korciło Hjalmara aby się zapytać w których kwestiach w niego wierzy. Że się nie upił? Że wytrzyma w Wielkiej Brytanii? Czy może po prostu, że uda mu się zwyciężyć nad koszulą? Znając jednak Nordgersima, gdyby został pokonany przez guziki to rozerwałby ją na strzępy, co też byłoby ciekawym obrotem spraw, a już na pewno niespodziewanym. No bo skoro Prewettówna reagowała w ten sposób na jego kulturalne zdejmowanie koszuli, jak zareagowałaby na furię?

- Nie musi... Co Ty mówisz... Za dużo tego wszystkiego. Nawet sama poduszka wystarczy. Ja sam siebie grzeje - stwierdził. Nie musiał wspominać, że przez "sam siebie grzeję" należało rozumieć gorzałkę, która to przecież powodowała przyjemne ciepło w żołądku - tym samym oszukując całe ciało w kwestii panującej temperatury - O tam niebezpiecznie... - przerwał kiedy Pandora zaczęła mówić ale ewidentnie chciał coś dopowiedzieć. Teraz jednak na jego twarzy zagościło zaskoczenie - No to przecież Ci nie zabraniam i robię co chce... Chce pić wódkę to piję wódkę... Chce Cię porwać to porywam... - dodał, przekręcając się na drugą poduszkę. Dla niego to było dziecinnie proste, a raczej w tym stanie to było proste. Na trzeźwo w życiu by nie wypowiedział takich słów.

Koc bardzo przyjemnie grzał od momentu w którym został narzucony na plecy Hjalmara. Po za zapewnianiem ciepła, które nie pozwalało mu się rozchorować, utrudniało dodatkowo jego szansę na nie zaśnięcie - Będę oczekiwać... - poinformował Pandorę o swoim - optymistycznym - założeniu. Kątem oka jednak obserwował gdzie wędruję butelka z alkoholem na którą miał wielką ochotę - Nie dałbym rady przecież... - rzucił w swojej obronie. Odprowadził ją wzrokiem do momentu kiedy zniknęła w otchłani mieszkania albo jego rozmytego wzroku.

Nie minęło 10, może 8 sekund, a Islandczyk zaczął się po prostu nudzić. Próbował za wszelką cenę nie usnąć ani nigdzie się nie ruszać jako, że każdy upadek przy jego masie i rozmiarach, mógłby być tragiczny w skutkach dla mieszkania Pandory - Zaraz tutaj zrobię porządek... - rzucił pod nosem, a następnie zabrał się za pozbywanie niepotrzebnych poduszek, pluszaków i kocy. Całość lądowała z boku łóżka - No... I teraz można spać... - przyznał z zadowoleniem, widząc jak została tylko poduszka z kocem. W ramach nagrody, za tak dobrze wykonaną pracę zaczął poszukiwać butelki z wódką ale próba spełzła na niczym jako, że nie mógł jej dostrzec. Nie czekając ani chwili dłużej przymknął oczy aby odzyskać trochę sił.

Z błogiego snu połączonego z pod chrapywaniem wybudziło go podświadomość... A może jednak rzemykowy przyjaciel? Nie był pewien ale ucieszył się niezmiernie widząc Pandorę z powrotem - Łoooo... Ale się wystroiłaś... dla mnie tak? Wychodzimy gdzieś? - zapytał Prewettówny przyglądając się jej, próbując za wszelką cenę skupić swój wzrok aby dostrzec szczegóły - Zrobiłem porządek tutaj - przyznał się z dumą w głosie do tego całego harmideru jakby Turczynka miała jakieś problemu z domyśleniem się kto to mógł zrobić. Hjalmar przecież nie chciałby aby ten cały sukces został przypisany jakimś krasnoludkom - Masz ten topór? - dopytał jako, że nie widział żadnego oręża w dłoniach swojej randki - Gdzieś wódka była chyba... - dodał po chwili, szybko zmieniając temat jakby ten topór przestał go interesować, a alkohol był aktualnie dużo ważniejszy.

Gdyby pokazano mu jego stan podczas tych dwóch wydarzeń - wesela w październiku oraz tej styczniowej przygody - to za pewne odpowiedziałby, że akurat dzisiaj był porobiony dużo bardziej. Podczas zeszłej, wspólnej imprezy musiał się pilnować przed wszystkimi i wszystkim - przyjaciółmi, rodziną czy kolegami. No i jeszcze musiał dbać aby czegoś przypadkiem nie palnąć. Będąc kilka godzin drogi od domu, nie musiał się aż tak obawiać i mógł sobie pozwolić na więcej, zwłaszcza że miał dedykowaną opiekunkę. Najważniejszym jednak był fakt, że mieli jasność i pewne ustalenia - Hjalmar był lekko wstawiony, a dodatkowo mógł ją nazywać 'Pandorką', bez żadnych związanymi z tymi konsekwencjami.

- Mhhmm... - wymruczał na jej słowa odnośnie odpowiadania na pytania. Miała jednak całkowitą rację - to był idealny czas na pytania ale dla niej jako, że Nordgersim mógł w zasadzie pytać kiedykolwiek o cokolwiek by chciał, a i tak zapewne otrzymałby od Prewettówny odpowiedź. Dużo gorzej wypadał w tym rankingu Islandczyk, który nie odpowiadał wcale albo bardzo mało. No ale wtedy nie byłby tak tajemniczy i nie miałby w sobie "tego czegoś" co robiło z niego dużo ciekawszego rozmówcę czy człowieka od przeciętnego Anglika czy Islandczyka.

- To ja daje poczucie bezpieczeństwa - odparł jakby próbował jej o tym przypomnieć. Żadne pluszaki, kołdry czy koce nie zapewniały aż tyle bezpieczeństwa co Hjalmar. Jedynym momentem, w którym miały przewagę to walka z potworem z pod łóżka ale czy taki potwór w ogóle występował? Być może. Być może nawet atakował Niedźwiedzia w nocy ale ten był zbyt zajęty snem aby jakkolwiek się tym przejąć. No taka owieczka do przytulenia... A rano do skonsumowania... Uśmiechnął się na taką myśl. Pandora miała rację od razu robiło się przyjemniej w takiej chwili - Emmm... - słysząc to pytanie, wyraźnie się zaskoczył, ponieważ brwi powędrowały mu do góry, posyłając dziewczynie pytające spojrzenie - Hmm.... - zastanowił się, przejeżdżając kilka razy po brodzie - Chciałem... No i przecież zaprosiłem - przyznał kiedy go przykrywała. Odważny Niedźwiadek strasznie mieszał w swoich zeznaniach. Ewidentnie chciał przedstawić całą swoją historię w odpowiednim dla niego świetle.

Nie myślałeś lub nie chciałeś iść ze mną na randkę? Powtarzał w myślach słowa Prewettówny niczym jakaś mantrę. Trochę bił się z tymi słowami próbując się usprawiedliwić przed samym sobą. Jednak czy to było czymś złym, że chciał, a nie zrobił wcześniej? Albo fakt, że po części to właśnie Pandora musiała go zmusić do takiego czynu. Gdyby nie pociągnęła za odpowiedni sznurek to czy właśnie skończyliby w ten sposób? Raczej nie.

Rozszerzył oczy z niedowierzaniem - Ze mną? Mogłaś powiedzieć wcześniej to bym się jakoś przygotował... - zauważył ewidentnie nie przejęty całą sytuacją. Jego mina przedstawiała po raz kolejny szok i zaskoczenie. Hjalmar nie zwrócił uwagi na zdenerwowanie Pandory jako, że sam był przejęty tą sytuacją. Gdyby tylko mu wspomniała o takim obrocie spraw to mógłby chociaż pójść się umyć... Albo tyle nie wypić - Nie. To mi będzie smutno. Co jak one mnie w nocy pogryzą? - zapytał jej całkowicie poważnie, przyglądając jak zajmuje się "chmurkom", a raczej owcom przypominającą jakiś biały byt z nieba - No wiesz... Wtedy nie mówiłaś, że będziesz tu też spać, więc musiałbym uciąć Ci rękę... Ale z drugiej strony nie śpisz z bronią przy sobie? Nie boisz się, że coś Cię zaatakuje w nocy? - zapytał wpatrując się w Pandorę niczym w obrazek. Nadal nie dowierzając, że Turczynka się tak wystroiła. I to właśnie dla niego! - Łyczka małego bo mi zaschło w ustach, a reszta dla Ciebie - odparł, podnosząc się spod koca aby odebrać od niej butelkę. Od razu wziął łyka i zgodnie z tym co powiedział, zostawił końcówkę, odkładając obok swojej randki - Proszę. Kto pije ostatki ten jest piękny i gładki - rzucił z uśmiechem na ustach, zanurzając się ponownie w łóżku gdzie poprawił sobie poduszkę pod którą następnie włożył rękę. Moment później spojrzał się na Prewettównę, która teraz była schowana za butelką wódki.