Avelina tego dnia była nawet w dobrym humorze. Klientów apteki nie było zbyt wielu, dzień był spokojny, a ona sama miała dobre samopoczucie. Rodzice w końcu napisali do niej krótki list, że są teraz w Transylwanii u jakiegoś wujka po kądzieli. To oznaczało, że byli bezpieczni. Dziewczyna swoje ciemne włosy związała w luźnego warkocza, który rytmicznie podrygiwał, gdy energicznie przemieszczała się po miejsce układając oraz uzupełniając szafeczki o różne fiolki eliksirów, które były wykupywane. W międzyczasie składała też paczki, które miała dzisiaj wysłać do zamówień przez pocztę.

Gdy usłyszała dzwoneczek u drzwi wyłoniła się natychmiast zza zasłony oddzielająca zaplecze od głównej strony sklepu. Uśmiechnęła się ciepło do  mężczyzny i podeszła od razu do lady.

Avelina rzadko zwracała w ostatnim czasie uwagę na jakichkolwiek mężczyzn. Zajmowała się swoim życiem, które głównie toczyło się w tym miejscu. Robiła eliksiry, sprzedawała eliksiry, uczyła się o eliksirach i czytała książki o nich. Wracała do domu, kładła się spać, wracała rano do pracy i późnym wieczorem znowu wracała do domu. Czasami wpadł Fergus lub Danielle, czasami odwiedziła Norę i jej pomagała jeśli akurat pomocy potrzebowała. Unikała przygód, kłopotów i nowych znajomości. Skutecznie odmawiała podróży z rodzicami, ponieważ nie lubiła opuszczać Londynu. Była kotem, kotem domowym. Lubiła kominek, dobry fotel i książki. Lubiła dobre jedzenie, o którym czasami jej się zapominało. Doskwierała jej samotność, czasami było jej smutno, gdy wracała do pustego mieszkania, ale burzyła te myśli pracą. Śmiało można ją określić jako pracoholika i nawet sama nie wyrzeknie się tego, gdy ktoś jej to zarzuci.

– Dzień dobry – przywitała się. – W czym mogę służyć? – zapytała przyglądając mu się uważnie. Cathal zdecydowanie nie należał do osób, w których towarzystwie Avelina by czuła się swobodnie. Emanował czymś, co kazało dziewczynie zachować dystans, ale Avelina zwykle zachowuje go do każdej poznawanej osoby. Nie jest otwarta tak jak rodzice, nie jest ekstrawertykiem zbierającym ludzi jak karty z czekoladowych żab. Jej wzrok spoczął na pudełku czekoladek, a brew uniosła się lekko do góry w zdziwieniu.

Avelina czytała głównie księgi o eliksirach i ziołach, czasami zaglądała do jakichś wróżbiarskich anegdotek na stronach proroka, przeglądała nekrologi i informacje ze świata. Nie interesowali ją ludzie, których nie znała, nie interesowały ją plotki, których nie mogła zweryfikować. Miała w zwyczaju tak, że jeśli usłyszała coś o kimś i nie było to zbyt przychylne zwykle szła do źródła jeśli ją to zainteresowało i pytała osobiście (tak było w szkole jak koleżanki rozmawiały o innych ludziach, teraz stron plotkarskich nie czytywała). Jeśli chodziło o starożytne rzeczy, które miały setki lat – zdarzało się jej przeczytać to i owo. Zapewne gdzieś przewinęło się tam również imię i nazwisko Cathala, ale do wyglądu nie przykuwała uwagi. Wszyscy ludzie czasami zlewali jej się w jedno jeśli chodziło o celebrytów. Skupiała się głównie na czymś, co nie mówiło i co nie było człowiekiem. Księgi, zioła, nowe narzędzia do warzenia eliksirów. Była teraz na takim etapie, że przygarnęłaby nowy kociołek, albo kilka nowych fiolek i nalepek do oznaczania wywarów. Rodzice dużo jej opowiadali o spotkanych ludziach, ale nazwiska i imiona zlewały jej się w całość, gdy tylko miała do czynienia z kimś kogo nie mogła poznać osobiście.

Uniosła brwi, gdy mężczyzna zamiast się odezwać zaczął pisać w notatniku. Pochyliła się do przodu, aby móc szybko przeczytać informacje. Mieli podsłuch? Paranoik? Może niemowa? Nie wiedziała, ale nie chciała go oceniać. Klient jak klient, trzeba obsłużyć.

– Tak. – odpowiedziała krótko sięgając po bombonierki. Klient, który nie mówi. Dzisiejszy dzień chyba był spóźnionym prezentem na święta, albo przyśpieszonym prezentem na urodziny, a miała je przecież dopiero w październiku.

Cathal mógł dostrzec u niej rozluźnienie i lekkie zadowolenie, że nie musiała z nim rozmawiać. Avelina stresowała się każdą rozmową z ludźmi jeśli ich nie znała. Czasami po całym dniu w tym miejscu była wykończona bardziej niż jakby ktoś kazał jej biec przez cały Londyn samotnie, bez zatrzymywania się, a teraz nie musiała z nim rozmawiać o pogodzie, ani informacjach sportowych.

– Skąd ma pan bombonierki i dlaczego podejrzewa pan, że mają nieodpowiednie eliksiry? – zapytała. Wolała jednak najpierw zrobić badanie z klientem niż szukać czegoś w ciemno. Będzie szybciej i łatwiej. Nie była też osobą, która kogoś będzie oceniać.

W sumie to zawsze obawiała się tego, że ktoś popadnie na jej punkcie w obłęd. Do tego miejsca zaglądali różni ludzie i nawet jeśli Avelina lubiła tą pracę, to obawiała się niektórych klientów. Zwłaszcza tych, którzy wyglądali na obłąkanych. Na szczęście Cathal do takich się nie zaliczał, wręcz cieszył nawet oko swoim wyglądem. Postura w prawdzie nasuwała myśl, aby na niego uważać, ale Avelina ignorowała takie myśli. Była pozornie bezpieczna, ponieważ ludzie przychodzili tu robić zakupy i od razu znikali ze swoimi łupami. Nie przychodzili dręczyć ekspedientek, aptekarek, alchemiczek.

Tak, nie lubiła rozmawiać, ale nie oznaczało to, że tego nie robiła. Pracowała tutaj już na tyle długo, aby nauczyć się rozmawiać z ludźmi i wiedzieć czego oczekują od takiej osoby jak ona. Czasami dostawała na tyle natrętnych klientów, że potrafili godzinami zadawać pytania o jakieś eliksiry, aby wyjść z pustymi rękami, bo oni się tylko zastanawiali, czy im jest coś potrzebne. Dziewczyna często myślała o takich klientach w kategoriach samotników, którzy po prostu potrzebują rozmowy z drugim człowiekiem i biorą na ofiarę taką dziewczynę jak ona nie zdając sobie sprawy, że każda taka interakcja wyczerpuje jej baterię społeczną. Nie zamieniłaby tej pracy jednak na żadną inną.

Cierpliwie zaczekała, aż mężczyzna wypisze słowa na kartce. Było to nawet przyjemne. W ostatnim czasie ludzie przychodzili często po zapasy eliksirów wzmacniających i leczących, bo każdy czuł, że w powietrzy coś wisi. Teraz nastała błoga cisza przerwana przez przyjemny dźwięk grafitu ocierającego się o kartkę papieru, na którym mężczyzna kreślił dla niej słowa. Przyjęła od niego kartkę i przeczytała uważnie. Skinęła lekko głową.

– Zrobię co w mojej mocy, aby panu pomóc. Potrwa to od piętnastu minut do pół godziny, więc jeśli nie chce pan tutaj czekać może pan wrócić później – odpowiedziała z delikatnym uśmiechem i wzięła bombonierki do ręki; poczekała na jego decyzję. Jeśli zechciał poczekać w sklepie wskazała mu krzesło w rogu, gdzie mógł bez problemu usiąść i poczekać. Leżało tam kilka czarodziejskich magazynów i książek o eliksirach.

Podeszła do biurka po prawej schowanego lekko w rogu pomieszczenia tuż obok zasłonki, która oddzielała sklep od zaplecza. Avelina miała z tego miejsca dobry widok na sklep i też spokój. Machnęła różdżką, aby zmienić etykietę na drzwiach, że jest przerwa. Nie chciała, aby ktoś jej przeszkadzał i chciała też jak najszybciej mężczyźnie pomóc, aby zareagować odpowiednio jeśli faktycznie były one groźne.

Ubrała rękawiczki, aby zabezpieczyć się w razie, gdyby faktycznie nie były bezpieczne i zabrała się za analizowanie składu.

Avelina nie wyciągnęła z czekoladek za wiele, ale przynajmniej upewniła się,  że nie były szkodliwe dla zdrowia. Najwyraźniej ktoś próbował z tego mężczyzny zażartować. Nie odkryła też jaki efekt dawały, ale podejrzewała, że robiły coś z mową osoby, która takową czekoladkę spożyła, co zresztą klient już jej powiedział. Czuła się pewnie gmerając w składzie tych czekoladek, ale najbardziej denerwowało ją to, że nie mogła znaleźć antidotum na efekt tego eliksiru. Była mocno zdenerwowana, bo lubiła perfekcyjnie wykonywać swoją pracę i lubiła pomagać swoim klientów. Czuła się tak jakby właśnie zawiodła czyjeś oczekiwania.

– Gotowe – podeszła w końcu do lady odkładając resztę bombonierek. – Skład bombonierek nie zawiera żadnych trucizn i nie jest to stały efekt. Powinien minąć pod koniec dnia, nie jest to potężny eliksir, ale nie mam nic, co mogłoby usunąć jego skutki. Musi pan to przeczekać. To chyba tylko niewinny żart i nie miał na celu zrobienia panu krzywdy. Nie zmienia to faktu, że powinien pan to zgłosić do odpowiednich służb, gdyż nigdy nie wiadomo, co jeszcze wywinie osoba nadziewająca dziwnymi eliksirami bombonierki. Następnym razem może być coś gorszego. Nie znoszę tego, że ludzie bawią się tego typu wywarami – westchnęła ciężko odsuwając od siebie bombonierki. – Mogłabym zostawić sobie dwie z nich, aby móc nad nimi popracować i może znaleźć jakieś antidotum? Może ktoś w przyszłości również być w podobnej sytuacji… – zapytała patrząc na mężczyznę z wyczekiwaniem. Nigdy nie wiadomo kto tworzył takie żarty i nie wiadomo było jak może daleko to zajść. Danielle nie raz opowiadała jej o osobach, które źle spożyły eliksiry i lądowały w szpitalu z naprawdę paskudnymi efektami. Z takimi rzeczami nigdy nie było żartów.

O dziwo informacje o tym, że nie ma na to antidotum mężczyzna przyjął ze spokojem. Może pozornym, ale Avelina nie mogła tego wiedzieć. Myśli Cathala były dla niej niedostępne – może to i dobrze, bo gdyby wiedziała, że ten jest tak zdenerwowany nie puściłaby go w świat. Nie chciała, aby jej klienci po jej słowach robili głupoty i rozszarpywali ludzi. Sama miała zamiar znaleźć antidotum na te bombonierki. Będzie też z większą uwagą przyglądać się różnym, nielegalnie stworzonym wyrobom cukierniczym. Nie chciała, aby ludzie przypadkiem trafili na jakieś niebezpieczne lub źle zrobione psikusy. Wiedziała, że są sklepy, które parają się takimi żartami, ale tu nie było żadnego potwierdzenia, że produkt jest bezpieczny dla zdrowia. Był to żart bardzo podły i niechciany.

Schowała czekoladki w odpowiednim pojemniki, nakleiła na nim etykietę z informacjami dotyczącymi tego skąd je ma i co mniej więcej robią. Zapisała karteczkę też dla szefa jakby sam się tym wyrobem zainteresował. Zmieniła plakietkę na drzwiach, aby ludzie z zewnątrz wiedzieli, że apteka jest czynna. Martwiła się trochę o tamtego mężczyznę, ale myśli o nim szybko uleciały w eter, gdy wpadła ponownie w wir pracy. W przerwach, gdy miała spokój czytała książkę o ziołach szukając takich, które wpływają na mowę. Chciałaby mieć umiejętność rozpoznawania poszczególnych składników po zapachu. Czasami z tymi prostymi jej wychodziło, ale nie wszystkie były łatwo wyczuwalne.