Wiedział doskonale jak nikt inny (no, może poza samą Florence?), żeby nie pchać się tego dnia na Pokątną. No wiedział. I co mu z tego przyszło? Siedział oklapnięty, zmizerniały i nieszczęśliwy w kuchni Florence, poobijany i z rozciętą wargą. Nie wiem, czego ludzie nie rozumieli w "tylko nie po twarzy". Wiedzieć, dostosować się, wykonać - trzy kroki. Laurent wiedział, dostosował się. Nie wykonał. Wiedział, że musi być ostrożny, bo jakiekolwiek marsze kojarzyły mu się po prostu z zamieszkami. I czasami, wiecie, człowiek ma takie przeczucie... jakby ktoś ci szeptał prosto do uszka, żebyś tego jednak nie robił. Lub wręcz przeciwnie - żebyś właśnie to zrobił. I to teraz, zaraz, bo jutro - jutro to będzie futro, jak to zabawnie mawiali. Dostosował się do tego - specjalnie popatrzył na mapy, gdzie to ten huczny marsz właśnie się odbywał i jak dostać się do miejsca docelowego tak, żeby to gówniane wydarzenie ominąć. Ha! Gówniane... Tak, gówniane w jednej części jego duszy. Bo nie chciał problemów, nie chciał, żeby stało się coś złego, bo to upierdliwe, bo musiał nagle chodzić na palcach i liczyć na to, że się w nic nie wplącze. I nawet nie to, żeby przyciągał kłopoty. Po prostu na takich wydarzeniach kłopoty same znajdowały takich jak on.  I chociaż nie lubił tego określenia, to aż chciało się tu wytknąć: chłopaczków do bicia. Więc tak, wziął na to poprawki. I niestety też nie był tka wielkim optymistą, żeby naprawdę liczyć na to, że nic się nie stanie. Ale musiał. Po prostu musiał, bo to, że marsz trwa niestety nie oznacza, że można nagle przełożyć istotne spotkanie w Ministerstwie. Bardzo istotne, bo Laurent ciągle walczył o wszystkie regulacje prawne i inne pierdoły związane ze swoim rezerwatem dopiero co w zasadzie powstałym. Więc nie, nie mógł się po prostu zaszyć w domu. Takim sposobem wykonał - z minusem. Tym, który właśnie obejmował ten "nadmierny optymizm".

Było późne popołudnie, wieczór w zasadzie. Laurent siedział przy stoliku w kuchni Florence z chudymi i bladymi dłońmi, ciągle rozedrganymi, opartymi na kubku ciepłej herbaty. Dokładnie tego potrzebował. Tego i pozbycia się bólu. Nie chciał nawet wracać do domu. Strach ciągle chodził mu po plecach, wprawiał w niepokój. Widział właśnie coś, co nie uciekało łatwo z głowy. Obraz ludzkiego zezwierzęcenia, kompletnej pierwotności w miejscu, w którym każdy chwalił się ludzkością, społeczeństwem i morałami. Dobre intencje nie miały tam znaczenia, a każdy zły ruch mógł przyczynić się do śmierci. Tak, śmierci. Okrutnej śmierci, która migotała blondynowi przed oczami i robiło mu się od tego słabo. Naprawdę sądził, że może tam umrzeć. Zadeptany pod ludzkimi kopytami. Trzymał się jak szalony brzegów, domów, murów, żeby tylko nie upaść, żeby tylko nie skończyć na bruku. Nie wstałby. Ciągle tłukło mu się po głowie, że już by więcej nie wstał.

- Dziękuję, że mnie przyjęłaś. - Odetchnął, odszukując kobietę spojrzeniem. Miał jeszcze siostrę, miał ojca, macochę. Ale, cholera, jak trwoga to do Florence. Mimo, że wcale nie była aż tyle starsza od niego, mimo tego, że w zasadzie ta różnica wieku zanikała na takim etapie, to była dla niego w sumie jak... jak matka. Traktował ją jak bardzo bliską ciotkę, z którą w sumie można konie kraść. Tylko bez kradzieży. Tak, bez kradzieży, bo to przecież niemoralne... - Wiedziałaś, że przyjdę? - Zagaił bardziej z ciekawości, albo po to, żeby w ogóle coś mówić. Już znał te paskudne sztuczki Flo (paskudne!), którymi manipulowała dzieciaczkami! Bo wiedziała, że coś się wydarzy, więc starała się albo temu zapobiec, albo szybko gotowa była leczyć skutki. Tak między żarty wkładając, rzecz jasna. Och, jakże był jej wdzięczny, że często sprawdzała, co u dzieciaków, że im pomagała... że teraz przyjęła go tutaj i gotowa była wydmuchać i wychuchać. Potrzebował tego. Pragnął tego.

Było mu głupio. Bardzo, bardzo głupio. Florence była jedną z bardzo, bardzo niewielu osób, przed którymi nie trzymał swojej maski wiecznego uśmiechu i zadowolenia z życia. Trzymał ją niemal przed wszystkimi. Przed matką, ojcem. Siostrą. Przy Pandorze było trudniej, częściej doskonale wiedziała, że coś jest nie tak. Ale Florence jakoś... była może jedyną osobą w jego życiu, przed którą był po prostu sobą? Przy której nie czuł, że musi się pilnować, że musi uważać na każde słowo i słuchać uważnie, bo nic poza tym mu nie zostaje. Miał tylko siłę na to, by słowa i uczucia zamieniać w broń. To było wyczerpujące. Tak samo jak dzisiejszy dzień. Więc nie poszedł do kogokolwiek innego, tylko właśnie do niej. Gdyby nie to, że Florence już go nauczyła, że kłamstwo ma krótkie nogi, to pewnie i by śpiewał bajkę, że tak naprawdę nigdy go na tym Marszu nie było. Za dużo ludzi dało się złapać w tę pułapkę. Mimo to było mu teraz głupio i czuł się źle z tym, że w ogóle tutaj przylazł, bo w sumie zważywszy na okoliczności na pewno kobieta miała bardzo wiele na głowie. Patrząc na jej stan - o wiele ZA dużo na głowie. Jak zawsze szukał gdzieś schronienia i ucieczki u kogoś, kto by go utrzymał w pionie i jak zawsze chyba za dużo myślał o sobie, zamiast też o swoim otoczeniu. Zawsze byłem takim egoistą? A może to się pojawiło z czasem, kiedy głód, by mieć więcej i więcej wzrastał i coraz bardziej fokusował się na sobie? I czy to grzech, w takim razie, a jeśli grzech, czy powinien wyjść? Florence by mu na to nie pozwoliła. Nie było w ogóle takiej opcji. Czy to więc rozpieszczenie? Zupełnie jakby to było właśnie teraz najbardziej istotne w całej tragedii, jaka miała miejsce tego dnia. Nie było. I było jednocześnie. Laurent pomyślał, że w tym czasie Florence mogłaby... pomóc na przykład komuś innemu, zamiast poświęcać czas jemu. I byłoby to szlachetne, byłoby to właściwe. Tylko że... on chciał, żeby dała mu trochę swojego czasu. Chociaż odrobinę. Potrzebował jej.

- Ach, twój ton... - Uśmiechnął się mizernie. Znał go doskonale. "Nie gadaj głupot, Laurent!" - równie dobrze mogłaby tak powiedzieć. Fakt, że to było oczywiste. Zastanawiał się, czy kiedykolwiek Florence odmówiłaby mu pomocy. Naprawdę starał się jej tę dobroć wynagradzać, kiedy tylko mógł. - Widzę, że jesteś zabiegana, to nie aż takie oczywiste. - Starał się zabrzmieć całkowicie spokojnie, tak jak zawsze. Nie dlatego, żeby coś udawać, ale skupiając się na tym, żeby sobie samemu pomóc. - Byłaś tam dzisiaj? Trafiłaś na Pochód? - Nie wyglądało, żeby coś jej było, ale może doprowadziła się do porządku? Nie mógł patrzeć na te jej włosy. Bolało go aż serce, kiedy na to spoglądał i skupiał się na tym odczuciu. Na tej potrzebie, żeby jej te włosy uczesać i spleść.

Stratować... aż troje. On był trzeci? Czwarty? Jak tamci skończyli?

- Nie jestem aż takim altruistą, prawda? - Zadrgały mu kąciki warg. Takie odczucie, jakby kiedyś ktoś już to robił... Takie oglądanie twarzy. Tylko inna osoba, w innym czasie i innym miejscu. I sytuacja była zgoła inna. - Nie musisz się fatygować, prawie nic mi nie jest. - Był trochę poobijany, ale siniaki same znikną, a największą tragedią był tylko siniak przy ustach i rozcięcie. Przy jego mazgajowatości to fakt, że picie herbaty było problematyczne i bolesne. Już jednak widział, jak Florence gotowa była tu szpital otwierać. Naprawdę - jak matka do dziecka. I przy Florence czuł się dzieckiem. Czuł się bezbronny. I lubił to uczucie. - Musiałem dzisiaj pójść do Ministerstwa. Byłem tylko z boku, ale... - Ale to wystarczyło. Laurent zacisnął szczęki.

Florence była zajętą kobietą. Tak. Była. Była, miała dużo obowiązków, wielkie ambicje, plany. I nie miała rodziny. Dlatego czas i miłość, jaką posiadała, wylewała na innych. Na dzieciakach, które się przypałętają. Tylko że ona miała ten dryg już dawno temu. Lata mijały, a on miał wrażenie, że chociaż we dwójkę się rozwijali, ewoluowali, tak jak każdy powinien, to między nimi nie zmieniło się nic. I zadał sobie kiedyś pytanie - powinno? Czuł się niemal tak, jakby żerował na jej dobroci. Zamiast zajmować jej głowę mógłby ją namówić na to, żeby spotkała się z jakimś przystojnym czarodziejem i zrobili sobie jakąś randkę. Tylko, hm... znając charakterek Bulstrode zaraz by petenta przegoniła, zanim ten miałby szansę poznać, jak pełną ciepła i troski jest osobą. Podziwiał Florence w chyba każdym aspekcie. Taak, wszyscy marudzili, że kobieta nadal jest niezamężna, nie brakowało słów, które słyszał, że coś z nią nie tak, ale z drugiej strony on też nie wyobrażał sobie siebie z żoną. Z dzieckiem. Czuł, że to byłaby zbrodnia przeciwko światu, żeby to ON miał się rozmnożyć. Co ta niewinna istota zrobiła, żeby trafiać na ten świat i żeby była zepsuta jego wszystkimi paskudnymi cechami? Nie. Ale Florence? Miała siłę, miała wizje przyszłości, miała jednocześnie ciepło i stanowczość. I w tym wszystkim była po prostu sobą. Ludzie ją szanowali. Podczas gdy swój zamek widział jako domek z kart, ten Florence był pięknym zamkiem Windsor. Nie było porównania.

Zaśmiał się cicho na jej powiedzenie, że nie lubi biegania. Tak, bieganie do niej nie pasowało. Szybki chód - jak najbardziej. Z tym jej mocnym spojrzeniem wbitym przed siebie, sprawiającym, że wszyscy i wszystko umykali jej z drogi! To była właśnie Florence. Ale ten śmiech szybko zamilknął, tak jak i jego uśmiech. Zatonął pod ciężkimi chmurami tego dnia.

- Nie sądzisz, że to przez takie osoby jak my nic w tym świecie się nie zmienia? - Bo on sobie zadawał to pytanie. Czy jeśli tacy jak oni, osoby jednak nie pozbawione wpływów, zajęliby się tematem, rzeczywiście wywalczyliby zmiany. Osoby, które miały jakąś władzę. Które mogły ludzi poprowadzić ku czemuś lepszemu. Gdyby tylko takie osoby nie odwracały wzroku i nie uważały, że to nie ich sprawa... Laurent miał bardzo dużo rozterek moralnych. I z jednej strony myślał, że powinien pomóc. Z drugiej był po prostu tchórzem. Z jednej strony wkurwiała go ta sytuacja, bo mu przeszkadzała. Z drugiej strony rozbrajało go współczucie. Szukał swojego złotego środka, ale nie potrafił znaleźć odpowiedzi. - Współczuję im. Jest mi ich żal. Przecież nie powinniśmy być wobec tego obojętni. - Co było prawdą? W którą stronę iść? Jak się zachować? Wiedział, że Florence ma na to odpowiedź i że nie uważała tego, że ani ona, ani on, nie byli altruistami za coś złego. On w pewnym stopniu... też nie. W pewnym. Dopóki to wszystko nie zaczynało się mieszać, bo za dużo "za" i "przeciw" przysłaniało świat. Skinął głową lekko na znak, że rozumie. Z tym szpitalem. Florence naprawdę ratowała ludziom życia. Grzecznie dał się obejrzeć bez dalszego marudzenia, jak dziecko, które zostało przez mamę upomniane. Ciężko zaprzeczyć, że tak nie było.

Jestem jednostką godną życia?

- Florence... - Zanim sama zaczęła się upewniać, czy nic go nie boli delikatnie położył długie palce na jej przedramieniu. Żeby troszkę zwolniła obrotów. Chyba działała od najwyższych od samego rana, kiedy tylko kłopoty się zaczęły. - Może bym ci uczesał włosy? - Zaproponował z tym swoim anielskim uśmiechem, przy którym wyglądał całkowicie niewinnie. I teraz to było faktycznie niewinne. Problem w tym, że doskonale sobie zdawał z tego sprawę i potrafił to niecnie wykorzystywać w życiu codziennym. Ale nie przy niej. Już nie. Już się przekonał, że na nią to nie działało. Sięgnął po maść, którą mu podawała. - Dziękuję. Gdyby nie ty mazgaiłbym się całą noc. - Zażartował, ale oboje wiedzieli, że jego próg odporności na ból był... bardzo znikomy, delikatnie ujmując. - Jeszcze chyba mam siniaka na żebrach...

Nie wiedział, co jest z nim nie tak. Dostawał przecież wystarczająco miłości ze wszystkich stron, żeby nie móc mówić, że miał "trudne dorastanie". Miał kochającą rodzinę, mimo wszystko, Florence, znajomości, które przecież budowane były na czymś pozytywnym. A mimo to nigdy nie był naprawdę szczęśliwy. Och, no może w momencie, w którym naprawdę zakupił ten teren i pozyskał zgodę na utworzenie tam rezerwatu dla magicznych stworzeń. Trochę przesada z tym "nigdy", to przecież bardzo mocne słowo. Mimo to czuł się niepełny. Wybrakowany. I nie wiedział, dlaczego. Kiedy był dzieciakiem paliło się w nim chociaż pragnienie, żeby stać się kimś, żeby coś osiągnąć. Dorósł, dojrzał, stał się kimś. Uczucie się wypaliło i nie pozostawiło po sobie satysfakcji. Pozostawiło po sobie pustkę. Gorzki smak popiołu. Rozumiał, co chciała Florence tutaj zasugerować. Brzmiało to po prostu jak dodawanie sobie... dodawanie sobie w sumie plusików do rachunku sumienia. Że niby był lepszy, niż sam o sobie myślał. A on myślał, że to dodawanie było sztuczne. Przykrywka na własne oczy, bo koniec końców - czy nie robił tego najpierw po to, żeby sprostać oczekiwaniom rodziców, a potem z czystego egoizmu i wyrwania się z rodziny?

- Wiesz, jakie jest dopinanie formalności z Ministerstwem... Ciągnie się latami, mam nadzieję, że wyrobią się, zanim posiwieje. - Zażartował delikatnie, choć było w tym ziarno prawdy. Albo masz farta i przyklepią szybko, albo ktoś znajdzie jakiś kruczek, a do kruczka kruczek, albo masz jakąś, nie dajcie bogowie, nietypową prośbę i uniwersum całe wybuchało. Niestety. - Będę się pocieszał teraz za każdym razem, że zająłem się kilkoma zwierzątkami jak przyjdą mi niemądre myśli do głowy. - Doceniał, chciał słyszeć coś, co do niego trafi, co mu pomoże przekonać samego siebie, że wcale nie jest taki zły, za jakiego się uważał. Dość pokrętne, prawda? Dość... puste wręcz, ktoś by powiedział. A Laurent chował pod maską szarmancji i dumy cały dwór kompleksów i niepewności.

Laurent aż się wzdrygnął, kiedy Florence to powiedziała i niezwykłe, błękitne oczy były jak fale morskie, na które spadł deszcz. Smutne. I znów położył bat na własnych plecach, bo on tak przeżywał i tak go bolały docinki, że nie jest czystej krwi, że jest brudny, ale miał magię. Nawet trochę więcej niż przeciętny czarodziej ze swoim głosem stworzonym do śpiewu. Tymczasem mógł się urodzić dosłownie "wybrakowany". Bez magii jakiejkolwiek. Widział to, czuł to i przeżywał to. Każdego tego charłaka, którego świat całkowicie został zniszczony i zawalony. Wstrząsnęło nim to jeszcze bardziej, kiedy zostało przed nim wyraźnie wymalowane - czerwoną farbą na białej kartce, jak znak ostrzegawczy "nie marudź, mogło być gorzej". I jako tragedia dla tych, którzy nie dość, że tak mało mieli to jeszcze nie mogli ubiegać się o więcej. Zacisnął mocniej palce na moment na herbacie podsuniętej przez ciotkę, zanim ją puścił, żeby ściągnąć z siebie sweter i zaprezentować paskudnego, dużego siniaka na żebrach. Żebrach, które można było policzyć, bo Laurent zaczął tracić na wadze ostatnimi czasy, mimo że zawsze był szczupły.

- Gdybym usiadł i powiedział, że niczego nie mogę z tym zrobić, takie są prawidła życia, a potem uwierzył we własne słowa poczułbym się lepiej. Tak jak z wieloma innymi sprawami. Staram się sobie takie zdanie powtarzać. Potem się potykam, a ten ładny obrus złożony z "nic nie mogę z tym zrobić" spada i pokazuje mi znów, co było pod spodem. Naprawdę nie mogę z tym niczego zrobić? Czy może nie chcę, dla własnej wygody? Gdzie leży granica w tym, co mogę, a obrzydliwym, ludzkim egoizmem? Egoizmem, który jest taki zdrowy. - Umysł Laurenta był taki sam, jak jego oczy - jak morze. Gdyby tylko był bardziej otwarty do ludzi to pewnie niejeden byłby zadziwiony, jak głęboko zwiedzał świat ludzkiej natury i jakie wnioski wysnuwał i wyciągał. Jak uważnie przypatrywał się ludziom i jak układał ich jak puzzle, rozkładając na części pierwsze, by potem ich układać. - Ale masz rację. Nie przywrócimy charłakom magii. Nigdy nie będą nigdzie pasować. - Może poruszało go to tak dlatego, że sam miał ciągle to poczucie. Że nie do końca pasował do czarodziei. I nie do końca pasował do morskich czeluści. Ale to byłoby wręcz wstydliwe porównywać te dwie sytuacje, bo on chociaż mógł podróżować swobodnie po obu światach. Charłaki - nie. - Dziękuję ci pięknie. - Powiedział wdzięcznie, kiedy przyniosła i ulgę jego brzuchowi.

Ludzie marudzący i nadmiernie płaczący nie byli lubiani. Koniec i kropka. Takie nauki wyniósł i nie sądził, żeby to się magicznie zmieniło. Dlatego starał się nie narzekać za dużo, trzymać uśmiech i grać swoją rolę bystrego biznesmana. Takowi przecież nie mieli ani czasu ani pieniędzy na jakieś marne załamania. Przed bliskimi jednak to zupełnie inna sprawa. A może konkretniej przed samą Florence? Osoby, która tak - może i nie była magipsychiatrą, ale za to miała dużo sił i poukładany świat, na którym Laurent starał się opierać jak na żadnym innym. Z jej słów tworzył stelaże swojej rzeczywistości. Była jak stolarz, u którego zamawiasz dobre regały, żeby udźwignęły wszystkie księgi, jakie tylko na nim zamieścisz. Laurent może i nie pisał za wiele na papierze, ale na pewno pisał we własnych myślach. I nie rozumiał jednego - skąd ona sama brała siłę? Swoją mądrość? Jak już było mówione - mijały lata, a on miał wrażenie, że Florence była tak samo mądra te 10 lat temu co jest teraz. A to przecież niemożliwe. Dla niego szczególnie rozbijające posady mózgu, bo 10 lat temu to on był kompletnym szczylem, który nieufnie przypatrywał się wszystkiemu i mały mózg pracował, jak tu dostać to, czego chciał bezwysiłkowo. To znaczy - wysilając się, ale mózgiem. Czymś przecież musiał nadrabiać swoją wspaniałą tężyznę fizyczną. Skąd więc siły miała, a skąd - nie wiadomo. Chociaż też, jak każdy, miała prawo do słabszych i bardziej mizernych dni to nawet taki jak ten jej nie pokonał. Mogłaby usiąść, odpocząć. Naprawdę by mogła.

Uśmiechnął się rozbrajająco ciepło, zaraźliwie wręcz ciepło. Jak malutkie słoneczko, albo płomień w kominku, do którego można dostawić dłonie. Wdzięczność. Kochał tę kobietę. I nigdy nie miał pomysłu, co mógłby jej dać. Przeróżne rzeczy przychodziły mu do głowy, od tych najbardziej chorych, o których lepiej nie wspominać, poprzez ciężkie wzdychanie w sklepie z eliksirami, że może jej pomóc uzupełnić po prostu zasoby, aż do patrzenia, czy nie przydałby jej się nowy szalik, żeby nie zmarzła w zimie. I starał się jej czasami robić te małe przyjemności. Ale takie, które naprawdę coś znaczyły. Które nie były kupnem kolejnego porcelanowego słonika, którego i tak się nie lubiło, ale ktoś nie miał pomysłu na prezent to wziął bo wydawało się w miarę ładne. Taki prezent-byle-jak.

Wydawało się oczywiste, że powinien wiedzieć, że jednak zmienił życie paru osobom. Że pomógł magicznym istotom. Ale dopóki Laurentowi nie pokazało się takich rzeczy palcem, to jakby były wielkim sekretem wszechświata. No nie istniały, bo był za głupi, na ich pojęcie i zauważenie. Najpierw w ogóle zauważenie, co dopiero o pojmowaniu mowa.

- To ty składasz na co dzień ludzi w jeden kawałek, niezależnie, co sobie zrobią. - Kto tutaj zmieniał czyjś świat? A samo myślenie... tak, to prawda, że to, jak człowiek myśli, może zmieniać postrzeganie świata, definiować do pewnego stopnia moralność. Do bardzo dużego. Ale tutaj by mógł zaprzeczać wszystkimi nogami. Florence była przecież najlepsza! Co za bzdura mówić inaczej. - Dziękuję. I przepraszam, że ci tym w ogóle zaprzątam głowę, wprowadzam niepotrzebnie negatywną atmosferę. Czasem wystarczy po prostu kilka twoich słów i od razu mi lepiej. - I nie przesadzał tutaj. Może i nie rozwiązywało to pełni problemu, nie wywracało do góry nogami jego świata, ale było jak ładowanie baterii. Przede wszystkim również - uspakajało go. Przeganiało te chmury, z których padał deszcz. - Staram się. Mam ochotę włożyć dłonie w jeszcze inne rzeczy, ale organizowanie całego New Forest spędza mi sen z powiek, chyba zabrakłoby mi na razie doby na coś więcej. - I nawet on sam wiedział, że to nie była po prostu wymówka. Sam przed samym sobą. Przecież nie był wariatem, żeby nie wiedzieć, że potrzebował też czas, żeby odpocząć. Jak każdy człowiek.

- Mam. - Nie odpowiedział od razu, chwilę się zastanowił, przyglądając Florence, chcąc wybadać, czy powinien jeszcze zajmować jej czas. - Ale dopiero jak ci uczeszę włosy. - Oderwał wzrok od swojej skóry, której kolor wrócił do normalnego i włożył na siebie sweter z powrotem. Wyciągnął dłonie do Florence i poruszył sugestywnie palcami, meldując, że czas na grzebień. I nie, brak mięsa nie była dla niego żadnym problemem. Na moment osowiał i zamyślił się głęboko na pytanie o marsz, odłączając się od kuchni. To były jedne z takich obrazów, które chyba zostają z tobą do końca życia. Albo tylko teraz mu się tak wydawało? Przez świeżość tego wydarzenia? - Skoro tam byłaś... to chyba widziałaś? - Tylko ile? - Ci wszyscy ludzie tam... - Laurent aż się wzdrygnął. - Zadeptali człowieka. Zadeptali człowieka żywcem. Nikt nie pytał, czy jest charłakiem czy czarodziejem. Wrzeszczeli i biegli jak spłoszone stado buchorożców. Szarpali się, żeby tylko dostać się do przodu. Kobiety, dzieci... nikogo to nie obchodziło. Nawet magiczne bestie się tak nie zachowują.