Srebrne oczy Kaydena obserwowały w milczeniu liście drzew i przedzierające się przez gałęzie promienie wiosennego słońca. Przez moment wyłapał jakiś ruch między koronami, zastanawiając się, czy to przypadkiem nie był jerzyk. Wsłuchiwał się przez chwilę w śpiew ptaków, żeby rozpoznać owo stworzenie, kompletnie nieprzejęty tym, że odbywa właśnie szlaban. Dla niego była to wycieczka krajoznawcza, tylko po prostu odwiedzał bardziej... dzikie tereny, o! Nie mógł wcale narzekać, bo sam sobie nagrabił, z czego zbyt dumny nie był... Nocna przechadzka na wieżę astronomiczną nie była dobrym pomysłem, Kay musiał to przyznać przed samym sobą. Iście gentlemeńsko przyjął jednak na siebie karę, swoją towarzyszkę z tarapatów jakoś wyciągając i tak oto trafił do Zakazanego Lasu. Sam musiał się zastanowić nad paradoksem odbywania kary na najbardziej niebezpiecznym terenie szkoły za poruszanie się pod osłoną nocy po zamku. Że niby... las bezpieczniejszy? Tak, to była sprawa wymagająca większej analizy, bo jednak sensu to nie miało.

Na ziemię sprowadził go głos gajowego, który skutecznie rozproszył jego uwagę, wdając się w krótką wymianę zdań z... Brenną? Chyba tak miała na imię... Krukon spojrzał na towarzyszącą mu Gryfonkę i zamrugał długimi rzęsami. Wydrzeć mózgi...? Zara... co?

Chłopak przechylił lekko głowę, słuchając jej z lekkim rozbawieniem na twarzy. Wydawała się dość rozmowna, ćwierkliwa jak wiosenny ptak. Aż mu się usta w krzywy uśmiech wygięły. Srebrne oczy spojrzały na gajowego, gdy zapytał, czy "da radę". - Obiecuję, że mózgu nam nic nie wydrze. Chociaż te jednorożce brzmią kusząco... - Sarknął, chociaż oczywiście nie miał najmniejszego zamiaru robić żadnej z tych powyżej wymienionych rzeczy. Łażenie za akromantulami nie było na jego dzisiejszej liście rzeczy do zrobienia, a jednorożce nie przepadały za płcią męską. Kayden miał ochotę zapytać, czy dostanie z kopyta od jednorożca, było wliczane w "śmierć naturalną", ale się ugryzł w niewyparzony język.

- Czy czasem ludzkie mięso nie smakuje jak kurczak? - Zastanowił się na głos, zanim zdążył powstrzymać krukońską gębę od głośnej refleksji nad rzeczami całkowicie zbędnymi do zachowania w pamięci. Chyba gdzieś coś takiego czytał... w jakiejś książce o Dżungli Nowej Gwinei. Jak na nią natrafił? To był łańcuszek zdarzeń przypadkowych, bo oczywiście szukał całkowicie czego innego w bibliotece mugolskiej, a trafił na... to. Tak czy inaczej, mógłby przysiąc, że na ową opinię gdzieś natrafił.

Gdy gajowy odszedł, pozostawiając ich dwoje na pastwę losu, Kay odetchnął głęboko świeżym powietrzem lasu i spojrzał na Brennę. Znów rozbawienie zatańczyło w jego srebrnych oczach. - Ale ćwierkasz... - Mruknął z krzywym uśmiechem. Nie było to złośliwe! No, może trochę, ale minę miał jak najbardziej łagodną. Raczej zabrzmiało to jak zaczepka. Z Kaydena był taki nonszalancki kujon. Niby gadał nudy, ale język miał cięty, jak i cięte były jego srebrzyste oczy. - Tak, wiem, jak wyglądają... ale korci mnie, żeby zobaczyć, jak znajdujesz w lesie ciekawe rośliny z zębami. To wyżeranie mózgu to wymyśliłaś, czy naprawdę gdzieś widziałaś taką roślinę? - Zainteresował się, tym razem już na poważnie, bo jednak był ciekawy, czy to tylko frazes, czy jednak doświadczenie. Czy istniały takie kwiaty? No cóż, skoro istniały diabelskie sidła, to dlaczego nie i jakieś demoniczne paszcze czy równie absurdalne rośliny. Nigdy jakoś się nie fascynował roślinami, chociaż naturę lubił. Uczył się zielarstwa, bo musiał, ale czy to była jego pasja? Niekoniecznie. Tak czy inaczej, patrzył na Brennę z przechyloną głową i uniesioną brwią, czekając na jej kolejne słowa.

- Nie sprawdzałem. - Odparł Kayden, krzywiąc się lekko na samą myśl o konsumowaniu ludzkiego mięsa. Chyba mu nie dobrze... - Przeczytałem. - Dodał, jakby to było oczywiste. Potem spojrzał na Briennę z uniesionymi brwiami, obserwując jej reakcje i starając się czytać między wierszami. To, że wzięła za przykład numerologię, zwróciło jego uwagę. Nie znał jej za dobrze, właściwie to mało kim się interesował aż na tyle, żeby wiedzieć, jakie kto miał zainteresowania. Ale Gryfonkę kojarzył, bo chyba mało kto jej nie kojarzył. Wyraźnie zaznaczała swoją obecność. Może to go skłoniło, żeby się jednak trochę bardziej zainteresować... albo po prostu wolał rozmowę od ciszy. Nie, zaraz... na odwrót. - Nie lubisz numerologii? - Osobiście wolał starożytne runy, ale numerologia też nie była jakaś szczególnie zła. Jedynie podejście nauczyciela mogło zrazić do nauki tego przedmiotu, no, chyba że ktoś naprawdę nienawidzi liczb. Nie oceniał, każdy nadawał się do czegoś innego. Zapytał się więc Brienny wprost, nie chcąc wyjść na jakiegoś tam gbura, który będzie tylko mamrotał pod nosem i ignorował. Ignorować dziewczęta? Nieee... To by było przegięcie. Odwrócił wzrok na gąszcz traw, ziół i kwiatów, by dostrzec rośliny, których szukali. Skakał oczami po barwnych kwiatach, które wykwitły na wiosnę, po koniczynach i chwastach kąsających po łydkach. Biały kwiat, srebrne liście... biały kwiat, srebrne liście... Ciekawe co by powiedział gajowy, jakby oznajmił, że jest daltonistą.

- Ćwierkanie i paplanie to to samo. - Zaśmiał się cicho, bo i jedno i drugie dotyczyło przesadnego gadania. Nie mógł jednoznacznie stwierdzić, czy mu to przeszkadza, czy wręcz przeciwnie. Właściwie, to słuchanie trajkotania Brienny było zabawne. - Skąd wiesz? Może masz już puchar w Izbie Pamięci? - Uśmiechnął się krzywo. - Wy, Gryfoni, lubicie kłopoty. Może po prostu rzuć transmutację na jakąś plakietkę, żeby widniało twoje nazwisko i tytuł Papli XX Wieku. Założę się, że nikt się nie skapnie... - Zachichotał pod nosem. Jak często czyścili te wszystkie nagrody? Na pewno uczniowie na szlabanach się tym zajmują, ale tak, to wystarczyło machnięcie różdżką i już, czyściutkie. Czy ktoś w ogóle patrzył na te wszystkie grawery? Szczerze wątpił. Chyba że ktoś, kto był na tyle zadufany w sobie, że przychodziłby do Izby Pamięci każdego wieczora, żeby pogapić się na własny medal. Chyba nie było nikogo aż tak narcystycznego w szkole, co? Nawet on nie był na tyle arogancki...

- Halucynacje, moja droga, halucynacje. - Przytaknął. - Zresztą zerwanie ich chyba nie spowoduje halucynacji? Raczej konsumpcja? W sumie nie pamiętam... - Westchnął ostentacyjnie, bo zielarstwo jednak nie było jego ulubionym przedmiotem i chyba z każdym kolejnym dniem przestawało być coraz bardziej. Nie wiedział jeszcze, ile te informacje w przyszłości mogą mu uratować dupę w dziczy, na terenie jakichś wykopalisk. Nie zaprzątał sobie tym głowy. Dopiero później będzie czas na wzdychanie i plucie sobie w brodę, że, ah, mogłem jednak się bardziej przyłożyć. Mogłem posłuchać trochę na zajęciach, to bym wiedział, że raptuśnika się nie je, bo wywołuje nagły śmiech, a od kolcokrzewu lepiej spierniczać jak najdalej. - Kapusta, no tak, zapomniałem o tym... - Mruknął, bo rzeczywiście wyleciało mu to kompletnie z głowy. - Tylko, że ona ci mózgu nie wyżre... a może... Czekaj, one się żywią mięsem, czy tylko gryzą? - Wydął usta. - Myślisz, że dla niej smakujemy jak kurczak? - Pytanie kompletnie od czapy, ale jak tak się w sumie zastanowić, to... no dalej jest bez sensu. Bo i nie zapytasz i nie potwierdzisz w żaden inny sposób. Możesz jedynie spekulować, ale i to nic nie da. Co nie zmienia faktu, że myśl się pojawiła, choć głupia. - Wiesz co, czasami się zastanawiam, czy oni tymi szlabanami kogoś kiedyś nie zabiją... - Westchnął Kayden, podążając wyznaczoną drogą, na której mieli owe rośliny znaleźć. Rozglądał się za białymi kwiatami i srebrnymi liśćmi, choć za bardzo skupiony na tym nie był, kątem oka obserwując las. - Kara karą, ale to chyba lekka przesada?

- Merlinie, skąd taka nienawiść? - Zapytał teatralnie, łapiąc się za serce, jakby go ta zniewaga osobiście dotknęła. - Cóż ci te biedne liczby zrobiły? - Ironia wpasowała się idealnie w dramat. Kayden schylił się po biało-srebrne rośliny przy pniaku, zbierając te najwyższe. - No jak nie jak tak... Słuchaj, nadają jak najęte. - Powiedział, unosząc palec wskazujący w górę, bo ptaki rzeczywiście świergotały im nad głowami radośnie, zadowolone ze słonecznej pogody. Lubił tą melodię matki natury. Pieśń bez słów i instrumentów. - Papugi raczej powtarzają... Z ciebie to taki bardziej szczygieł. Jak zacznie świergotać, to nie powstrzymasz. Poza tym... - Uśmiechnął się krzywo. - Ma czerwone pióra przy dziobie, więc do Gryfona jak ulał pasuje. - Skinął głową, widząc zebrane przez Brennę kwiatki na potwierdzenie, że to właśnie te mają zbierać. Później mlasnął językiem przy temacie z Izbą Pamięci. - Kurde, mogłem ci pomysłów nie podsuwać... Znowu się w szlaban wpakujesz. - Zerknął na Gryfonkę. - Chyba nie planujesz naprawdę tego zrobić, co? - Zapytał, unosząc w górę brew. Nie była to jego sprawa, ale w zasadzie to keknął by, jakby faktycznie coś takiego miałoby miejsce. Oh, chciałby to zobaczyć. - Nieee... Nie odważysz się. - Podjudził ją z błyskiem w srebrnych oczach, mając nadzieję pojechać jej po ambicji i zobaczyć tego skutki. Potem westchnął cicho i rozglądnął się po ściółce leśnej w poszukiwaniu roślin. - Niby tak, ale zobacz, sama chcesz mieć medal, nie? To znaczy, że chyba jednak działa... Nagrody to nic innego jak manipulacja. Widzisz imię na złocie i od razu też pragniesz być na szczycie, zdobyć wyróżnienie, chcesz być podziwiana. Taki pstryczek w nos dla ambitnych i zanim się obejrzysz, już biegasz w wyścigu szczurów. - Głos Kaydena był trochę monotonny, jakby nie pochwalał wcale takiego sposobu na zachęcenie do nauki. Nie, wróć, nie pochwalał tak perfidnej manipulacji młodymi umysłami. Później dziwne, że nowe pokolenia są coraz głupsze... Ale tak właśnie kieruje się ciemnym ludem, ale to dopiero w przyszłości zobaczy na własne oczy. Teraz może jedynie powtarzać to, co zasłyszał w domu, u ojca i jego politycznych bełkotach. - Ah, czyli to o nudę chodzi... A ja myślałem, że po prostu lubicie czyścić te wszystkie puchary~ - Zachichotał. - Hmm, może i masz rację... - Przyznał, bo faktycznie, może by i się pokusił o zanurkowanie do lochów, jeśli ów dziennik faktycznie istniał. Musiałby mieć niesamowitą wartość historyczną... Kayden z przyszłości już by miał tutaj oczy jak dwie srebrne monety. - Mnie nie pytaj, mi też to wyleciało już z głowy. - Wzruszył ramionami. - Może powąchaj. Jak dostaniesz halucynacji, to będziemy wiedzieć, że to jednak żółte. - Prychnął złośliwie.

Młody Kay, tak jak i starszy Kay, byli do siebie podobni w jednej konkretnej rzeczy, mianowicie dostosowywania się do otoczenia i uważnej obserwacji. Nic więc dziwnego, że tak szybko podłapał zachowanie Brenny i wpasował się w obrazek, dodając szczyptę swojej soli, bo jednak sarkazmu nie mogło tu zabraknąć. W końcu Tiara chciała go wpakować do Slytherinu. Ni mniej jednak nie przeszkadzało mu to świergotanie nad uchem, choć musiał uważnie słuchać, żeby nie pominąć jakiegoś szczegółu. No, ten szczegół o tym, jak smakuje troll, jednak zdecydował się pominąć i przemilczeć, wyrzucając go szybko z pamięci. Nad resztą się zastanowił. - Jest jednak różnica między przykuciem do ściany na parę minut, czy tam już nawet godzin, jeżeli chcemy być wyjątkowo okrutni, a wysłaniem uczniów samych do lasu, pełnego potworów. Od kajdan nie zginiesz, mogą ci co najwyżej ręce otrzeć. Od strzały wbitej w łeb przez centaura już chyba prędzej... - Westchnął. - Czasy były inne. Bardziej... surowe. Może nie znali innych skutecznych kar? Albo po prostu to bujdy na resorach i tylko straszyli tymi kajdanami? Kolejna manipulacja ze strony kadry, tym razem strachem... - Namyślił się przez chwilę, ponure oczy wbijając w ścieżkę. To by znaczyło, że jednak czasy się nie zmieniły. Kiedyś używali strachu, teraz nagrody. Oba przypadki były skrajnie różne, ale w zasadzie cel miały taki sam. Posłuszność. - Prawie Bezgłowy Nick jest przewrażliwiony. Po prostu ma... głowę na karku, heh~ - Parsknął z krzywym uśmiechem.

Podziwiał ją. Przynajmniej w tym momencie poczuł lekki przebłysk szacunku, który jak liść, opadł na płaszcz i tam pozostał. Wydawała się bystra. Coś w Brennie było takiego, że mimo tej całej paplaniny sprawiała wrażenie... rezolutnej? To chyba tego słowa szukał, kiedy tak słuchał o tej numerologii, medalach i chińskich kapustach, a słuchał uważnie, z przechyloną w bok głową. Zaczął się nawet zastanawiać, czy czasami nie udawała takiej gaduły, żeby coś ukryć. Część siebie? Chyba za dużo analizował... za dużo czasu spędzał w książkach, aniżeli zwykłej rozmowie. Może kopał za głęboko... Nie jego ziemia do zbadania. Odwrócił od niej wzrok z cichym westchnięciem i zabłądził nim na ściółkę, wypatrując kwiatów. Znalazł, schylił się, by zerwać parę, ale słuchał dalej. Potem się uśmiechnął pod nosem, już nie tak krzywo, jak zwykle.

- Oczywiście. - Odparł z rozbawieniem. - Ta rozmowa nie miała miejsca. Nie wiem nic o żadnych medalach... - Powiedział, bo właściwie, nawet jeśli Gryfonka faktycznie zdecydowałaby się na taki wyskok, on przyglądałby się temu z chichotem z cienia. Lubił, jak coś się w zamku działo. Jak było czym przegnać nudę. Mały zamęt nikomu źle nie zrobi, a już na pewno nie coś tak błachego. Niech się dzieje, będzie zabawnie. W duchu liczył, że jednak Brenna spłata tego figla w Izbie Pamięci. Był gotów osobiście przejść się tam parę razy, żeby sprawdzić, czy jej nazwisko faktycznie będzie widnieć na jednym z medali.

Kay parsknął bezgłośnym, krótkim śmiechem. Kiwnął głową i schylił się po wypatrzone przy kolejnym pniu kwiaty. - Taa, wiem. Wybacz, trochę się zapędziłem... Ale mówiłaś, że nie rozumiesz idei Izby Pamięci. No więc właśnie to jest ta idea. Jak chcesz być w ładnie oszklonej gablotce, musisz się ścigać z innymi o puchar. - Mruknął kwaśno. Kryły się tu trochę głębsze przemyślenia, ale nie chciał już tu zanudzać, bo faktycznie, trochę za dużo myślał. Jeśli Brenna miałaby dostać medal za gadulstwo, on z pewnością dostałby medal za filozofowanie. - Hnn~ - Kay uśmiechnął się złośliwie. - Wiesz co, zamiast tych szlabanów w Zakazanym Lesie, powinni po prostu cię zatrudnić do paplania nieszczęśnikom nad uchem. - Zażartował, mając nadzieję, że raczej nie obrazi się za to, skoro była taka samoświadoma. - To sprzątanie jakoś bardziej pasuje mi do Puchonów... Chociaż może i mój dom by tu pasował. Większość Krukonów lubi porządek... - Powiedział po lekkim namyśle, choć sam raczej nie byłby zachwycony, jakby Tiara nagle oznajmiła, że trafi do Ravenclaw, bo lubi sprzątać. Nie lubił. Ale faktycznie wolał, jak wszystko było na swoim miejscu. - No, jak to czemu? Myślałem, że każda dziewczyna lubi wąchać kwiatki. - Parsknął cicho. Nie, wcale tak nie uważał.

- Gniazda Akromantul raczej będą w głębszych rejonach lasu. No i poznałabyś, że wchodzisz na ich terytorium, przez te wszystkie pajęczyny... - Oznajmił z pewnością w głosie, bo pewny był. - Ja? Oh, niczym szczególnym. - Uśmiechnął się niewinnie, na tyle na ile zdołał, bo niewinny na pewno nie był. Daleko mu było od bycia aniołem, ale mógł udawać, że aureolki wcale złamanej nie ma. Później parsknął na tę anegdotę o Krwawym Baronie. - Chyba by nie dożył aż tyle lat, przykuty łańcuchami i zapomniany. - Zachichotał. Chyba zaraził się od Brenny humorem... i gadulstwem. - Może był beznadziejnym nauczycielem i to uczniowie zamknęli go w lochach? Taka mała zemsta za te wszystkie szlabany. - Przykucnął przy większym zbiorowisku kwiatków i zaczął szukać tych najwyższych.

Kayden wybuchnął szczerym śmiechem, zanim zdążył się powstrzymać. Rozbawiła go ta groźba, wpasowywała się w jego czarny humor. - Nie wierzę w to. Jestem gotów się założyć, że wymyśliłabyś coś tak pochrzanionego, co nikomu innemu nie przyszłoby do głowy. - Oznajmił. - Za mała wyobraźnia może czasami utrudnić śledztwo. - Zachichotał.

Na temat Quidditcha wolał się nie wypowiadać. Nie lubił go. Nie lubił latania. Nie lubił wysokości i nie znosił, jak ktoś pepla mu o tym, jaki to cudowny sport i tyle w nim emocji i w ogóle, głupi jest, że nie chce spróbować. Próbował, ale jakoś się nie przekonał. Przedwczesnego zawału dostać nie chciał.

- No, jeśli taki był ich zamysł, to trochę im się nie udało. - Powiedział z krzywym uśmiechem. To miał być komplement. Taki ukryty, bo nie przywykł do komplementowania, jeśli nie miał w tym jakiegoś celu. Tutaj nie miał, po prostu mówił, co myślał. - Mają kuchnie niedaleko... Za obrazem misy z owocami jest przecież kuchnia. Nie mają daleko, a założę się, że skrzaty domowe nie mają nic przeciwko, jeśli czasem wymkną się, żeby coś zwędzić smacznego... - Mlasnął językiem, trochę im tego zazdroszcząc. Jego pokój wspólny był za daleko, żeby mu się w ogóle chciało tam pójść. - A od kiedy kapusta to kwiatki? - Zaśmiał się. - Wyobrażasz sobie dostać na Walentynki bukiet kapusty? Oh... chyba muszę to wypróbować. Ciekawe jak bardzo tym kogoś wkurzę... - Uśmiechnął się krzywo, bo już sobie wyobrażał jakąś śliczną twarzyczkę, całą czerwoną ze złości. Oczywiście nie miał zamiaru wykorzystywać w tym celu tej chińskiej, gryzącej... Za takie coś to nie tylko dostałby w mordę, ale jeszcze by go wyrzucili ze szkoły, jakby kogoś pogryzła.

- Niczym szczególnym. - Powtórzył, tym razem nie próbując już żartować ani być tajemniczym. - Po prostu wymknąłem się na wieżę astronomiczną w nocy. - To, że poszedł tam z dziewczyną, zręcznie ominął. - A ty czym zawiniłaś? - Zapytał z ciekawością, schylając się po kolejne kwiatki. O mało nie zerwał tego o żółtych płatkach. Zatrzymał się z ręką w powietrzu i cofnął ją po chwili. - Ooo, patrz. Takiego masz nie dotykać. - Wskazał na roślinkę, która wyglądała bardzo podobnie, tyle że płatki zamiast białych, były żółtawej barwy. - Chcesz zerwać? - Wyszczerzył do Brenny zęby. Po chwili wrócił do zbierania, tym razem tych właściwych.

Skrzywił się lekko na tą informację. Chłosta jako kara? - Musiał być tam niezły rygor... Nie wyobrażam sobie, żeby to była prawda. Inaczej Gryfoni dostawaliby lanie co tydzień, skoro się nudzić nie lubią i cały czas szukają rozrywki. Już nie mówiąc nic o Ślizgonach, co też usiedzieć na miejscu nie potrafią i ciągle szukają guza. Ja myślę, że to wszystko bujdy... - Zastanowił się. - W zasadzie to można by poszukać w Historii Hogwartu. Może gdzieś jest jakaś zapiska o stosowaniu... surowszych kar. - Spojrzał na Brennę w zadumie. - Myślisz, że gdzieś w zamku są jakieś dzienniki napisane przez uczniów? Wiesz... taki pamiętnik czy coś? Może ktoś się kiedyś żalił...