Szkoła skończyła się niedawno, a jej myśli potrzebowały nowego celu. Gdy tylko wróciła do Londynu zaczęła szukać dla siebie pracy, zajęcia, miejsca, w którym będzie mogła wpaść w wir pracoholizmu, aby zapomnieć, aby nie myśleć o swoich pragnieniach, o tym, że chciała się spotkać z dawnym przyjacielem. On nie odezwał się do niej, więc ona nie powinna robić tego samego. Powinni zająć się swoim życiem tak jak postanowili, tak jak obiecała sobie i jemu. Nie potrafiła nic poradzić na swoje myśli, a potrzebowała wracać do domu zmęczona, aby nie mieć siły na zbędne analizowanie własnego życia. Potrzebowała myśleć o tym, aby coś zjeść i paść plackiem na łóżko. Najgorsze w tym wszystkim było to, że nie chciała podjąć pracy w Ministerstwie, bo wiedziała, że gdzieś na jego korytarzach może spotkać jego, a do pracy w Szpitalu się nie nadawała, ponieważ była zbyt wrażliwa i nie lubiła za bardzo kontaktów z chorymi. Nie potrafiła się odpowiednio zachować. Potrzebowała miejsca, w którym będzie mogła się poświęcić, gdzie będzie mogła być bardziej samotniczką, a kontakt z drugim człowiekiem polegałby tylko na krótkich rozmowach. Była nawet kilka dni w barze jako kelnerka, ale szybko wyleciała, gdy jeden z klientów nie zachował się wobec niej w odpowiedni sposób i spotkał się z jej pięścią. Dzisiaj znalazła ofertę w aptece jako stażystka na douczenie się warzenia eliksirów i sprzedaży oraz realizowania recept. Zajęcie opisane w ogłoszeniu było w miarę odpowiednie, nie mogła znaleźć zbyt wielu minusów, więc postanowiła zgłosić się do pracy.

Niestety, albo to ona zbłądziła, albo adres podany w ogłoszeniu był nieprawidłowy, ponieważ trafiła w ślepy zaułek. Kręciła się tam już dobre kilka minut nie za bardzo wiedząc, gdzie ma się udać i jak odnaleźć ową aptekę. Była sfrustrowana i delikatnie wściekła. Adres z kartki, którą trzymała w ręku był prawidłowy, ale miejsce nie wyglądało jak to miejsce, którego szukała. Gdy usłyszała rumor za plecami odwróciła się i spostrzegła mężczyznę, który biegł w jej stronę. Jej brązowe oczy patrzyły na niego skołowane, zaskoczone i szeroko otwarte. Gdy ją złapał i przyciągnął do siebie; krzyknęła. Jej serce zalała obawa i strach przed tym, co mogło ją teraz spotkać. Normalnie, gdyby sytuacja nie działa się tak szybko to mężczyzna posmakowałby jej wątłą piąstkę na swoim nosie, ale teraz była za bardzo zszokowana. Nie zdążyła się mu nawet przyjrzeć, gdy została odrzucona w stronę Brygadzistów. Wpadła na nich niczym kula w kręgle, a dzięki temu, że była lekka i drobna została szybko złapana. Niestety jej napastnik uciekł. Z jej ust wydostało się tylko siarczyste przekleństwo, ponieważ nie tego oczekiwała od tego dnia. W Hogwarcie nie spotykały jej takie rzeczy. Tam jedynie dostała raz szlaban za wymknięcie się po ciszy nocnej do cieplarni po składniki do eliksirów, które warzyła ponad programowo w opuszczonej łazience. Brygadziści pobiegli dalej, a ona została tam sama zdecydowanie bardziej rozbita niż wcześniej, a także przerażona faktem, że jakiś obcy facet skaczący po gzymsach jak małpa próbował ją zmacać. Nie wiedziała, czy było to jego ulubione zajęcie między uciekaniem przed policją, a wybijaniem okien, ale nie było to zbyt przyjemne. Pokręciła głową, aby wyzbyć się tego szoku, który ją ogarniał. Potem dostrzegła sakiewkę, która leżała na ziemi w miejscu, w którym ktoś ją obmacał. Podniosła ją z zamiarem oddania jej później w ręce Brygadzistów.

W zaułku pojawiła się po chwili sówka z listem, którego treść brzmiała tak: jeśli jesteś osobą zainteresowaną stażem w aptece to wybacz mi, ale podałem zły adres. Proszę udaj się tutaj… jeśli nie przekaż ten list osobie, która tu przyjdzie. Avelina parsknęła pod nosem uznając, że jej szef będzie zdecydowanie ciekawą osobą, pokręciła głową i z duszą na ramieniu wyszła z zaułka. List zgniotła i rzuciła na stertę kartonów, które leżały w rogu alejki. Sama udała się pod wskazany adres chcąc się zgłosić do pracy, ponieważ to na tym jej teraz zależało, potem miała zamiar udać się do Brygady Uderzeniowej oddać sakiewkę, którą znalazła w alejce. Wiedziała, że powinna to zrobić najpierw, ale zależało jej na podjęciu jakiejkolwiek pracy. Dobijała osiemnasta, a ona dopiero opuściła swoją wymarzoną aptekę. 

Szef od razu zaczął jej wszystko pokazywać, czym miałaby się zajmować, jak wyglądałaby jej rutyna w tym miejscu, a Avelina czuła się jak w niebie. Zawsze marzyła o takim miejscu, zawsze marzyła o otwarciu swojej własnej apteki, ale na razie musiała zdobyć jakiekolwiek doświadczenie, więc zaczęcie pracy u Ravena było czymś odpowiednim na ten moment. Może za dwa lata zabrałaby się za swój własny biznes? Od razu złapała wspólny język z właścicielem, od razu zaczął jej nawet pokazywać jeden z eliksirów, który najczęściej schodzi z półek i, który zapewne będzie musiała warzyć jeśli tam zostanie. W czasie oprowadzania coś rzuciło się jej w oczy w okienku na zapleczu, ale uznała to za jakiegoś gołębia, albo polującego ptaka i nie przyjrzała się za bardzo, bo miała inne zajęcia.

W końcu delikatnie zgarbiona szła zatłoczonymi uliczkami. Szukała jakiegokolwiek Brygadzisty, bo nie chciała iść bezpośrednio do Ministerstwa za bardzo, ale jeśli zostanie do tego zmuszona to nie będzie mieć wyboru. W końcu jednego dostrzegła i już chciała do niego podejść, chciała się odezwać, ale jej usta odmówiły posłuszeństwa. Straciła mowę, a wargi pomalowane na czerwono wygięły się w dziwnym, mimowolnym uśmiechu. Nagle na jej biodrze pojawiła się obca dłoń, chciała się wyrwać, ale nie dano jej na to szansy. Nie mogła nawet wołać o pomoc. Spojrzała na swojego napastnika ze strachem w oczach. Czuła jak serce podchodzi jej do gardła. Chciała mu powiedzieć, że ją pomylił, że nie jest Nicole, ale potem wspomniał o tym, że mu coś zabrała i dotarło do niej, że musiała być to ta małpa z tamtego zaułku. Rozszerzyła oczy w przerażeniu. Gdy ją puścił bez zastanowienia przywaliła mu w twarz z otwartej dłoni za to, że drugi raz tego dnia śmiał ją zmacać, a potem dobyła swojej różdżki.

– Spierdalaj, nie wiem o czym mówisz! – krzyknęła i spojrzała w dal, aby wiedzieć ile ma szans na przedostanie się z powrotem i ucieczkę od niego. – Puść mnie bo będę krzyczeć – ze stresu nie mogła sobie przypomnieć żadnego zaklęcia. Nie była dobra w ich rzucaniu, wolała zdecydowanie chować się za kotłami od eliksirów i nie wychylać nosa podczas pojedynków, gdy takowe się odbywały. W dodatku ledwo skończyła szkołę, a już musiała mierzyć się z pierwszym zagrożeniem życia codziennego poza Hogwartem. Tego jej nie uczono.

Różdżkę cały czas celowała bezpośrednio w niego. Nie musiał przecież wiedzieć, że nie była dobra w pojedynkach. Znała kilka nieszkodliwych zaklęć, które pomogłyby wyjść jej z tarapatów, ale stres skutecznie ćmił jej umysł. Chciała też dać mu może szansę na wytłumaczenie swojego zachowania? Nie była pewna, ale na pewno nie miała zamiaru go bagatelizować i po prostu atakować zaklęciem, bo mogła trafić na typa, który mógł maczać palce w czarnej magii, prawda? Czasy były niespokojne, a ona ledwo ukończyła szkołę. Avelina od zawsze myślała racjonalnie, spokojnie i z każdej opresji starała się wyjść bez niepotrzebnej bójki. Czasami ktoś nazwał ją tchórzem, ale nie przejmowała się tym. Po prostu wolała inaczej rozwiązywać swoje problemy. W jej ciemnych oczach tlił się strach, mrużyła je jednak gniewnie, ponieważ mimo wszystko mężczyzna wyprowadził ją z równowagi. Nie lubiła tego u nich, że zawsze posługiwali się siłą fizyczną w próbie dominacji nad kobietami. Avelina też nie była naiwna, myślała pragmatycznie i nie ufała byle jakim przystojniakom z zaułków skaczących po gzymsach budynków.

Jej bystre oczy przyglądały mu się uważnie i zagatkowo. Oparła wolną dłoń na biodrze, które lekko wypchnęła w bok. Zagryzła wargę myśląc chwilę nad czymś.

– Załóżmy, że mam to, co chcesz. Jeśli ci to oddam, co będę z tego mieć? – czy była egoistką? Nie, ale zawsze wiedziała, że są sytuacje, w których można coś ugrać. W każdym momencie mogłaby zmienić się w kota i zwiać mu, więc może coś z tego zyska? Avelina nigdy nie robiła nic za darmo jeśli przeciwna strona nie była jej przyjacielem, a ten mężczyzna był złodziejem, kimś kogo ścigała Brygada, więc nie mógł być dobry.

Avelina natomiast była pewna porażki jeśli doszłoby do pojedynku nawet trzymając w ręce różdżkę. Zapewne zmieniłaby się w swoją kocią formę i uciekła. Może powinna to zrobić? Może powinna pierdolić rozmowę z tym człowiekiem i po prostu zwiać jak tchórz. Dziewczyna jednak nie chciała, aby ktoś ginął z powodu tak prozaicznego powodu jak mały worek z tajemniczą zawartością. Nie, nie zajrzała do środka mimo ciekawości wolała nie wiedzieć co znalazła. Wolała to oddać służbom, które zajmą się sprawą, ale co jeśli ona sama przez taką głupotę zginie? Patrzyła na niego nieodgadnionym wzrokiem, jej źrenice były powiększone tak mocno ze stresu, strachu i wściekłości dla swojej bezradności, że wyglądały jak oczy demona. Czasami słyszała, że ludzie boją się wściekłych ciemnookich osób, bo wyglądali wtedy jak demony. Avelina jednak nie była podłym człowiekiem, udawała, że jest silna, że wie czego chce, a tak naprawdę po prostu chciała zamknąć się w domu i nigdy z niego nie wychodzić.

Cicho prychnęła na jego słowa.

– Dobre samopoczucie, że oddałam coś złodziejowi? – zapytała, a jego pytanie o to, co chciała zignorowała. Nie wiedziała co chciała. Po prostu rzuciła czymkolwiek w eter, aby przedłużyć chwilę porażki, która szykowała się nieubłaganie. Nic nie mam, zejdź mi z drogi – chciała powiedzieć, ale kłamać nie potrafiła; może czasem jakieś drobne kłamstewko wymknęło się jej z ust, ale nigdy nie potrafiła przekonywać kogoś do czegoś, co nie było prawdą.

Ruszyła w jego kierunku. Nie wyciągnął różdżki, uniósł dłonie ku górze. Zdawał się nie chcieć zrobić jej krzywdy. Może było to głupie założenie. Oboje na pewno kłamali, Avelina trochę gorzej, bo nie lubiła kłamać, ale głównie tylko ważnym dla niej osobom. Zatrzymała się niedaleko niego, nie wykonywała gwałtownych ruchów, nie sprawiała wrażenia osoby, która mogłaby zrobić mu krzywdę.

– Naprawdę… coś ci się stanie? – była głupia? Nie. Czy była naiwna? Teraz zdecydowanie tak, bo nie chciała, aby złodziejowi, aby komuś spod ciemnej gwiazdy stała się krzywda. Czy on ją wkurzył? Ogromnie. Miała ochotę mu znowu przyłożyć. Czy to zrobi? Oczywiście, że nie. Dłonie jej drżały, a spojrzenie kierowała gdzieś na jego usta lub czoło byle nie patrzeć w oczy. Avelina nie cierpiała ludzkich oczu ze względu na to, że szybko łapała się na współczucie, gdy komuś na czymś zależało. Czy lubiła pomagać? Tak, ale nie chciała być wykorzystywana przez recydywistów. Nie chciała też ulegać facetom, a zwłaszcza po tym jak codziennie myślała o pieprzonym Rookwoodzie, że mogłaby do niego napisać, że mogłaby się z nim znowu spotkać. Gdy opuściła szkołę jeszcze bardziej za nim zatęskniła, ale powinna zapomnieć.

Walka w jej głowie trwała w jej przeświadczeniu długo, ale dla jej przeciwnika było to tylko kilka chwil. W końcu bez słowa wyciągnęła z torby mały woreczek, który zgubił.

– Nie chce kłopotów i ty też nie powinieneś się w nie pakować – przyłożyła ten woreczek do jego klatki piersiowej. Teraz nad jej głową powinien wisieć wielki napis PORAŻKA, bo nie zrobiła czegoś dobrego, bo oddała mu rzecz, która zapewne została komuś skradziona. Czy życie naprawdę składało się z samych porażek?

Nie odpowiedziała mu już na żadne z jego słów. Wysłuchała, przyjęła, skinęła głową i zapamiętała. Miała nadzieję, że nie wpakuje się w żadne kłopoty, że nie przeczyta w gazecie nekrologu o tajemniczej małpie z Nokturnu. Gdy chłopak wspiął się na gzyms westchnęła cicho, pokręciła głową i zmieniła się w kota. Sprytnie przemknęła z jednego zaułka do drugiego, pokonała nogi ludzi i wróciła do swojego domu. Nie chciała, aby ją śledził, a jako kot mogła się sprytnie zlać z tłumem i mieć pewność, że wróci do domu bez zbędnego ogona.

Najdziwniejsze spotkanie w jej życiu, najdziwniejsza relacja jaką do tej pory zawarła i może powinna taką zostać. Nie chciała już go więcej spotkać. Wywoływał u niej dziwnie poczuć dyskomfortu. Powodował, że jej myśli krążyły wokół niego nie w ten sposób w jaki by chciała. Miała nadzieję, że nigdy nie będzie potrzebować jego pomocy. Sama Avelina nigdy nie była skora do tego, aby  prosić o pomoc. Była samowystarczalna i do pomocy nie będzie jej potrzebny taki osobnik jak Crow z The Loft, prawda? Ciekawiło ją to, gdzie nabył te zdolności skakania po gzymsach. Jak małpa, akrobata, superbohater?