Czerwiec był miesiącem, którego Wood oczekiwała z ogromnym entuzjazmem. W końcu rehabilitacja dobiegła końca, a ona mogła wrócić do pracy. Mało kto pewien by się cieszył z powrotu do pracy, jednak miesiąc siedzenia na dupie zdecydowanie nie był czymś, co sprawiło jej przyjemność. Nudziła się okropnie, fakt codziennie stawiała się w szpitalu, gdzie walczyła o szybki powrót do zdrowia, jednak pozostałe części dnia okropnie jej się dłużyły. Wszyscy inni po tym całymi syfie na Beltane bardzo szybko wpadli w wir pracy, bo mieli jej zdecydowanie dużo więcej niż na co dzień, a ona utknęła w domu, nie mogła się na nic przydać. Trochę ją to irytowało, jednak i tak miała farta, że została uziemiona tylko na miesiąc, mogła tam przecież kopnąć w kalendarz, albo ucierpieć tak, że już nigdy nie mogła by pracować. Starała się więc do tego podchodzić z pokorą, mimo, że nie było to dla niej łatwe, bo ze swoim butnym charakterem miała z tym delikatny problem.

Dzień był piękny, powoli zbliżał się już ku końcowi. Ruda skończyła zmianę. Powoli kierowała się w stronę domu, kiedy przy wejściu na Noktrun coś zwróciło jej uwagę. Nie lubiła tam chodzić, bo jednak trochę śmierdziało, ale postanowiła sprawdzić, co właściwie się tam działo. Podniesione głosy dwóch mężczyzn, którzy najwyraźniej się kłócili były wystarczającym argumentem, żeby się tam znalazła. Zerknęła jeszcze na swój zegarek, miała jakąś godzinę, trochę mniej, aby dotrzeć do domu, gdzie miał czekać na nią Cameron.

Nie była ubrana w mundur. Przebrała się jeszcze w biurze, zwyczajowo w spodnie, tym razem krótkie, bo słońce przyjemnie świeciło ostatnimi dniami i szkoda by było grzać się w czym zasłaniającym jej blade nogi. Do tego nieco za duża koszula, miała w zwyczaju ubierać się trochę jak chłopak, nie znosiła, gdy ubrania krępowały jej ruchy. Rude włosy miała rozpuszczone, jednak nie były już tak długie, jak kiedyś. Musiała je skrócić po Beltane, gdy zajęły się prawdziwym ogniem.

Dotarła na Nokturn jednak nie dostrzegła nigdzie kłócących się mężczyzn, może coś się jej przesłyszało? Może zdążyli już załatwić sprawę, kto to właściwie wiedział. Jej uwagę jednak przykuł ktoś inny. Znała go zbyt dobrze, nie zapominała tych, którzy zdążyli nadepnąć jej na odcisk. Na jej twarzy pojawił się grymas, na samo wspomnienie o tym, jak się w stosunku do niej zachował. Postanowiła więc ruszyć za nim. Ciekawe, co Lestrange robił na Nokturnie, na pewno coś szemranego, chciała go złapać na gorącym uczynku. Zaczęła więc iść za nim, tak, żeby go nie zgubić.

Szła powoli za mężczyzną. Próbowała nie rzucać się w oczy, co było raczej trudne zważając na jej aparycję. Rude włosy były jej znakiem rozpoznawczym. Nawet na Nokturnie ją znali, w końcu i tutaj można było znaleźć fanów quidditcha. Wzbudzała sprzeczne emocje. Kiedy zrezygnowała z gry na rzecz pracy w Ministerstwie, w BUMie, słychać było różne komentarze. Mimo wszystko nie dawała o sobie zapomnieć, nadal o niej pisali, nie była jednak ulubienicą, raczej jedną z bardziej kontrowersyjnych osobowości. Sama podsycała plotki, chętnie pojawiała się na wszelkich spędach z różnymi osobami, aby wprowadzić trochę zamieszania. Mieszanie sprawiało jej przyjemność, Wood nigdy nie lubiła nudy i uwielbiała wodzić pismaków za nos.

Na całe szczęście tutaj nikt nie powinien jej obserwować. Rozejrzała się jeszcze wokół aby mieć pewność, że i za nią przypadkiem nikt nie idzie. Było jednak pusto, może poza parą która szła drugą stroną chodnika. Przez chwilowe zagapienie zguubiła gdzieś mężczyznę, za którym podążała, zniknął wraz z tym drugim. Ciekawe. Nie mógł odejść za daleko, jako, że obok znajdowała się alejka, postanowiła w nią wejść. Nie zdążyła.

Louvain Lestrange wyskoczył zza winkla z różdżką wycelowaną w jej kierunku. Wood nawet nie drgnęła. Spoglądała na niego swoimi niebieskimi oczami zaciekawiona. - Coś Ty taki nerwowy Lestrange. - Mimo wszystko złapała mocniej różdżkę w swojej prawej dłoni, póki co jednak nie zamierzała jej wyciągać. Znajdowali się na ulicy, w każdej chwili ktoś mógł się tutaj napatoczyć, a ona nie zamierzała niepotrzebnie pakować się w kłopoty. Jeśli przyjdzie jej się bronić, to to zrobi, na pewno go pierwsza nie zaatakuje. Mimo, że prowokował.

- Uważaj na słowa, bo jeszcze ktoś pomyśli, że należysz do tej bandy ślepo zapatrzonych fanatyków. Po tym, co zrobili podczas Beltane nie są specjalnie miło widziani. - Zadarła głowę do góry i patrzyła mu w oczy. Nie znosiła go, nadal miała uraz do Lou, za to, co zrobił jej przed meczem. Nie miała szacunku do osób, które zwyciężały poprzez oszustwo, a poniekąd dokładnie tak zachował się Lestrange. Podstępem wykluczył ją z gry. Wiedziała, że może się po nim spodziewać wszystkiego. Nie był honorowy, dlatego też była czujna. Obserwowała go uważnie, by mieć czas na ewentualną reakcję lub obronę.

Tym się różnili. Wood zupełnie nie przeszkadzało to, że nieznajomi śledzili jej losy. Przyjemność sprawiało jej to, że była rozpoznawana na ulicach. Nawet dziennikarze wypisujący o niej głupoty nie robili na niej wrażenia. Miała z tego ubaw, ogromny - gdy czytała o tym, co jej zarzucają. Najważniejsze było to, że najbliżsci wiedzieli, jaka jest naprawdę. Może nieco zbyt pyskata, często wsadzała nos w nieswoje sprawy, jednak była po prostu dobrym człowiekiem. Tak zwyczajnie, nie zajmowała się niczym, co mogłaby chcieć ukryć, w przeciwieństwie do stojącego przed nią Lou.

- Śledzę, to chyba trochę za dużo powiedziane. - Oczywiście, że tego nie robiła. Śledzenie było raczej długotrwałą obserwacją, a ona po prostu przechodziła obok i go zauważyła, jak gada z kimś podejrzanym, postanowiła najzwyczajniej w świecie sprawdzić, czy czegoś nie knuje. Nie było to żadne śledzenie!

Nie bała się go. Wood nie bała się nikogo, przynajmniej starała sobie to wmówić. Zawsze była gotowa stawić czoło ewentualnemu zagrożeniu. Wiedziała, że sobie poradzi, a jak nie poradzi to trudno. Nie zabije jej przecież tutaj, gdzie za kilka sekund mógłoby się pojawić kilka osób, nie zaryzykuje tego, że go rozpoznają. Wiedziała, że Lestrange jest złym człowiekiem, nie miał za grosz honoru, zastanawiała się, czy nie jest jednym z popleczników Czarnego Dzbana, skoro na głos od niemalże zawsze rzucał w jej kierunku te obrzydliwe słowa. Czuł się lepszy od reszty społeczeństwa przez to, że pochodził z rodziny czystej krwi. Oni tak już mieli, szkoda, że nie szło za tym nic poza tradycją. Nie mogli znieść tego, że tacy jak ona i jej rodzina znaleźli dla siebie miejsce w czarodziejskim świecie i dobrze sobie radzili, bo mieli ku temu potrzebne umiejętności.

- Gdybyś nie zauważył, wiem dosyć sporo. Moja rodzina należy do tego świata od lat. - Wysyczała przez zęby. Nie była mugolakiem, była czarodziejką pół krwi, nikt nie będzie jej mówić, że nie znają się na tradycjach. Każdy sabat traktowali z odpowiednim szacunkiem. - Nie dbaj, twoja sprawa, jeszcze się zdziwisz, jak wkurzysz ich zbyt wielu. - Uśmiechnęła się zupełnie nieszczerze, z pogardą.

Wood nawet nie drgnęła, chociaż miała ogromną ochotę, nie chciała mu dać tej satysfkacji. Wtedy sięgnął po rożdżkę, wywrócił kubeł na śmieci. - Naprawdę Lestrange, tylko na tyle cię stać? Co za gówniarska zagrywka. Spodziewałam się czegoś więcej. - Czuła, że różdżka zaczyna jej się wbijać w dłoń tak mocno ją ściskała. Nie robiła jednak nic więcej, chociaż miała ochotę sprawdzić, czy jej pięść pasuje do jego twarzy.

- Skoro łżę, ciekawe dlaczego tak się tym przejmujesz. - Mimo, że była mniejsza, drobniejsza, nie bała się konfrontacji. Heather Wood zazwyczaj miała więcej szczęścia niż rozumu i tym się kierowała. Brakowało w niej strachu, przesadna pewność siebie często powodowała kłopoty. Wcale jej to nie przeszkadzało. Nie, kiedy chodziło o takich jak on. Zakochanych w sobie narcyzów, którzy uważali siebie za lepszych tylko przez to, że płynęła w nich czysta krew. Przyjemność sprawiało jej patrzenie na to, jak się denerwuje. Nie będą w stanie pozbyć się takich jak ona, było ich zbyt wielu. Nie uda im się zniszczyć ich wszystkich. Zresztą ona przecież walczyła o to, żeby mugolacy, czy czarodzieje półkrwi czuli się bezpiecznie.

Nigdy nie czuła się gorsza przez swoje pochodzenie, chociaż wiele osób próbowało jej wmówić, że tak właśnie jest. Nie odstawała swoimi umiejętnościami od czarodziejów czystokrwistych, zresztą jak wiele innych osób, w których żyłach również płynęła burdna krew. Może to ich tak bardzo bolało? Okazywało się, że pochodzenie nie ma wpływu na zdolności magiczne. Bali się, że zostaną zepchnięci z piedestału i bardzo dobrze, należało im się to. Już dawno powinni odejść od tej okropnej tradycji. Jeszcze trochę i wszyscy zapomną o tym, w czyich żyłach płynie jaka krew. W ogóle nie było to istotne dla nikogo, poza tymi kiloma rodzinami, które okazywały strach przed straceniem swoich pozycji. Nie powinni się bać, gdyby byli pewni, że są wystarczająco kompetentni. Jak widać, było zupełnie przeciwnie.

Heather wiedziała, że musi się pilnować. Może, gdyby nie byłaby brygadzistką zareagowałaby szybciej, nie dała mu się mieszać z błotem, jednak stanowisko jakie zajmowała skłaniało ją do tego, aby opanować emocje. Prychnęła słysząc jego kolejne słowa. - Co ty możesz wiedzieć o dumie i godności. - Sama stała się ofiarą jego podstępu. Nie grał czysto, co powodowało, że nie miała do niego żadnego szacunku. Musiał korzystać ze sztuczek, bo bał się, że może go pokonać.

Zauważyła, że sięga po różdżkę. Co zrobiła? Zareagowała odruchowo, zamkachnęła się, żeby mu ją wytrącić z dłoni. Wydawało jej się to najprostszym rozwiązaniem.