— Dokładnie! — Wycelował w niego palec, ciesząc się, że nie tylko jego poruszyła ta informacja. — Czasem mnie przeraża, jakie dziwactwa potrafi przyciągnąć. Podwójne opętanie, kto to w ogóle widział.

Skinął głową na pytanie mężczyzny, po chwili wzruszając po prostu ramionami. Nie widział nic szczególnie dziwnego w tym, że wypytywała go akurat o Atreusa. Może był najbardziej ranny spośród osób, które trafiły pod opiekę kapłanów? Może był w jej jakiś sposób bliski? Nie wiedział zbyt wiele o życiu prywatnym Brenny. Była wprawdzie gadatliwa i trajkotała jak najęta, kiedy tylko dało jej się szanse, jednak Sebastian nie był pewny, czy ta kobieta ma w ogóle czas na coś takiego, jak życie po pracy.

— Jasne, a ja tamtej nocy egzorcyzmowałem własnego kuzyna — rzucił cierpkim głosem, odbijając piłeczkę bez większego zastawienia. On przynajmniej miał ducha zamkniętego w medaliku, aby mieć jakiś dowód na potwierdzenie swoich słów. — Jak nie chcesz mówić, co się stało, to nie mów.

W pierwszej chwili uznał słowa Patricka za drobny żart ze względu na swój zawód. Bo to takie śmieszne mówić, że ktoś odwiedził zaświaty, albo potrzebował szeroko zakrojonych egzorcyzmów. Dowcip byłby nawet zabawny, gdyby nie to, że walił się już na poziomie podstaw. Nie można tak po prostu wejść do Limbo, a potem wrócić. Każde dziecko wychowane w kowenie to wiedziało. A przynajmniej te, z którymi miał kontakt Sebastian. Uśmiechnął się pod nosem, ale ponury wyraz twarzy Stewarda uświadomił mu, że coś nie do końca było w porządku.

— Ty tak na poważnie. — Wbił wzrok w czarodzieja.

Momentalnie poczerwieniał, gdy zdał sobie sprawę z implikacji tego zdarzenia. Doszły do niego jakieś strzępy plotek, jednak nie miał zbyt dużo czasu na zapoznanie się z oficjalnymi doniesieniami. Tu coś usłyszał, tu ktoś potwierdził, tam zaprzeczył, a koniec końców ciężko było znaleźć konkretne informacje. Teraz najwyraźniej miał do czynienia z opowieścią z pierwszej ręki. Bardzo zimnej ręki, pomyślał tępo Macmillan, ściskając krótko dłoń Patricka. Fascynacja zaczynała mieszać się ze strachem, ale przede wszystkim... pretensjami. Co oni sobie wyobrażali!

— Nikt wam nie powiedział w szkole, że każda magia ma swoją cenę? — spytał ostro, masując czoło między brwiami końcem dużego palca, po czym oparł wygodniej głowę o oparcie fotela. — Dosłownie weszliście do zaświatów, czego się spodziewaliście? — Pokręcił z niezadowoleniem głową. — To nie jest miejsce dla żywych. Dlatego przy jakichkolwiek kontaktach z drugą stroną korzystamy z rytuałów, zabezpieczeń, zaklęć ochronnych, czy nawet modlitw. — Gestykulował dłonią, wyliczając na palcach kolejne techniki obronne. — Widziałeś, jak z Jamilem uchyliłem drzwi na drugą stronę. Najwyraźniej w Beltane zostały wręcz wyważone z kopa. Subtelność czarnoksiężnika, ot co! — Przymknął oczy, starając się powściągnąć kotłujące się w nim emocje. A więc Lord Voldemort faktycznie wsadził różdżkę tam, gdzie nie powinien. A bohaterowie z Polany Ognisk ruszyli za nim. — Co wam za przeproszeniem strzeliło do głów, żeby tam wleźć?

Prawdę powiedziawszy, najbardziej zaskakującym elementem całej tej opowieści był fakt, że panna Longbottom nie wpakowała się do Limbo jako piąta podróżniczka między wymiarami. Znając jej temperament, mogłaby nawet rozpychać się rękami i nogami, żeby tylko dopchać się do wejścia. Za każdym razem, jak przychodzą ze sprawami duchów, czuję jak ich niańka, zdał sobie sprawę Sebastian, wzdrygając się na samą myśl. Niby powinien uważać wierzących czarodziejów i czarownice za ''owieczki'' tudzież ''kwiatuszki'' Matki, jednak perspektywa doglądania Brygadzistów i Aurorów pomiędzy innymi obowiązkami służbowymi sprawiała, że nawiedzała go migrena.

— Musicie sobie znaleźć jakiegoś dodatkowego patrona — wymamrotał Sebastian, pozwalając sobie w ten sposób na okazanie swojego niezadowolenia. — Pani Księżyca jest w stanie zrobić wiele, ale nie wiem, czy mając pod opieką cały kraj, będzie w stanie jeszcze odgrywać rolę waszej osobistej patronki od spraw beznadziejnych. Pokusiłbym się o stwierdzenie, że jesteście gorsi od Departamentu Tajemnic, tylko że wy przynajmniej rozmawiacie o tym, co robicie. I chwała wam za to.

Westchnął przeciągle. Nie był na Beltane, nie miał bladego pojęcia, jak wyglądał atak. Słyszał pogłoski, że wydarzenia na festynie miały związek z Limbo i doszło tam do zaburzenia naturalnego porządku rzeczy. Kapłanki, z którymi się kontaktował tuż po sabacie, nie były jednak zbyt chętne do tego, aby uraczyć go nawet jednym kwiecistym, bogatym w szczegóły monologiem. Odpowiadały krótko i na temat, a desakralizacja Polany Ognisk określały jako "jedną z największych tragedii w historii kowenu". Żadnych badań, żadnych teorii - przynajmniej nie na etapie wtajemniczenia Macmillana. A ponoć to nazwisko miało coś znaczyć w tych kręgach. Phi.

— Znajome duchy, czy nieznajome? To byli ludzie, którzy zginęli w trakcie ataku? — Uchylił w końcu powieki ciemnych oczu, próbując skupić się na głównym problemie Patricka. — Tak jak mówiłem, samo wejście do Limbo było cholernie głupim pomysłem. Bo faktycznie zrobiliście to bez jakiegokolwiek przygotowania, prawda? — Uniósł wymownie brwi. — Wprowadziliście do zaświatów obcy element - swoją energię życiową. Może wytraciliście jej trochę podczas samej podróży, ale, tak czy siak, byliście jak latarnia na wzburzonym morzu. Cokolwiek to było, dobre czy złe, od razu was namierzyło. Zleciały się do was jak ćmy do ognia.

Kowen Whitecroft i Ministerstwo Magii może i maczali palce w badaniach związanych z Limbo, próbując je lepiej zrozumieć, jednak ciężko było uznać jakiekolwiek informacje za pewnik. Zaświaty to był inny wymiar, rzeczywistość zmieniała się każdego dnia i każdy rok przynosił nowe odkrycia. Skoro ludzka cywilizacja nie odkryła jeszcze wszystkich tajemnic swojego świata, jak mogli zrozumieć świat operujący na zupełnie odmiennych zasadach? Sebastian mógł co najwyżej gdybać, kierować się logiką i własnymi doświadczeniami.

— Najprawdopodobniej odbił się na was czyjś ślad — stwierdził po dłuższej pauzie. — Powiedziałbym, że są dwie możliwości. Jeśli... przyczepili się do was zmarli tragicznie podczas Beltane, to najprawdopodobniej stało się to przez to, że byliście blisko. Jeśli mówimy o kimś obcym lub z przeszłości... — Rozłożył ręce, gdyż tutaj ewidentnie kierował się głównie swoimi domysłami. — Wasza energia życiowa mogła wydać się im znajoma. Ludzie lubią myśleć, że tuż po śmierci będą czekać na nich najbliżsi, którzy zdążyli odejść z tego świata. Może dlatego się zbliżyli i przekazali wam tę schedę, jeśli możemy tak to nazwać.

Nic dziwnego, że przenieśli Bulstrode'a do siedziby, zorientował się Macmillan. Fragmenty układanki powoli wskakiwały na swoje miejsce. Samo to, że wkroczyli do Limbo i z niego wrócili, wielu starszych kapłanów i kapłanek uznałoby za cud, swoiste błogosławieństwo Matki. Kowen był nie tylko odpowiedzialny za organizację sabatu, ale też miał najprawdopodobniej największe szanse na to, aby doprowadzić ocalałych do porządku. Na tyle o ile to było możliwe, biorąc pod uwagę cały ten chaos, który zapanował w Dolinie i w mieście, gdy gruchnęła wieść o ataku Smierciożerców.

— Nie rozpowiadam tego na prawo i lewo, ale rodzina mojej matki miewa... Wizje. Zdarza nam się wiedzieć, co się dzieje po drugiej stronie. Nie oznacza to, że jesteśmy w tym ekspertami. Trudno wyćwiczyć coś, co przychodzi tak niespodziewanie. — Teoretycznie przy odpowiednich warunkach mogły oczywiście zaistnieć wyjątki od tej reguły. Zwłaszcza gdy Trelawneyowie próbowali rozwijać się w kierunku wiedzy o zaświatach i poszerzali swoją wiedzę. — Współczuje tobie i twoim przyjaciołom tej wizyty.

Kobieta. Kapłanka. Bogini. Matka. Z każdym kolejnym słowem jakie padło z ust Stewarda, Macmillan nachylał się coraz bardziej w jego stronę, nie wierząc własnym uszom. Wdarcie się Czarnego Pana do Limbo z Polany Ognisk wydawało się nieopisaną katastrofą samą w sobie, ale w najgorszych koszmarach Sebastian nie wpadłby na to, że celem czarnoksiężnika mogło być autentyczne bóstwo rezydujące po drugiej stronie. Wciągnął głośno powietrze do płuc, czując dreszcze na plecach. Mimowolnie wrócił do swoich dotychczasowych wizyt w kowenie od czasu Beltane. Podenerwowanie kapłanek, brak dostępu do informacji, niechęć do pytań... Czy to naprawdę mógł być powód? Strata Matki?

— Znam kapłanów, którzy za takie sugestie napiętnowaliby cię jako bluźniercę. — Wwiercił się spojrzeniem w plecy Patricka, jakby w ten sposób mógł wydobyć z niego wszystkie odpowiedzi. — Powiedzieliście o tym komuś, czy zachowaliście to dla siebie?

Bulstrode przecież wylądował pod opieką kowenu, odpowiedział Sebastian. Jeśli Atreus widział to samo, co panna Lestrange, to teoretycznie mógł przekazać te informacje kapłankom. Może nawet samej arcykapłance? Czy informacje na temat wizyty w Limbo widniały w oficjalnych raportach Brygady Uderzeniowej i Biura Aurorów? Mimowolnie zaczął sam siebie nakręcać, a każdy kolejny scenariusz, jaki wdzierał się do jego głowy, zdawał się być gorszy od poprzedniego. Ale przecież Matka była naturą. Była wszędzie i nigdzie zarazem. Była w każdym drzewie, każdej roślinie i każdym głazie, jak więc ktoś mógł ją unicestwić?

— Przykro mi — odpowiedział niemalże automatycznie na wzmiankę o zmarłym rodzicu. Zamrugał parokrotnie, ponownie skupiając się w pełni na swoim gościu. — Przykro mi. Pewnie nie takiego spotkania się spodziewałeś, biorąc udział w obronie festynu.

Pracownicy służb bezpieczeństwa pisali się na obronę zwykłych czarodziejów i potencjalną walkę ze Śmierciożercami, ale raczej żadne z nich nie wpadło na to, że przyjdzie im wedrzeć się do innego wymiaru i spotkać zmarłych krewnych. Sebastian miał szczerą nadzieję, że kapłani kowenu odmówili bardzo długie modły za wszystkich ocalałych.

— Przyznaję, trzydzieści lat to nie jest dużo dla zmarłego. Czas po drugiej stronie płynie inaczej, a trzy dekady dla niektórych dusz to tyle, co mrugnięcie okiem. — Musiał postawić na szczerość, żeby rozwiać, chociaż część wątpliwości Patricka. — Jednakże... Gdybyś przyprowadził z Limbo nieproszonego gościa, trudno byłoby ci na tym etapie zachować kontrolę. Obcy napierałby na twoją świadomość, próbując cię stłamsić i samemu zyskać przewagę. To praktycznie instynkt - albo on, albo ty. — Podniósł czoło ku sufitowi, licząc, ile dni minęło od Beltane. — Ludzkie ciało nie jest przystosowane do tego, aby gościć w sobie dwie dusze jednocześnie. Fizycznie by tego nie wytrzymało. Minęły dwa tygodnie, więc gdybyś musiał walczyć z inną duszą, wykorzystywałbyś dziś swoją siłę do zachowania ułamka pełnej świadomości.

Ojciec Stewarda stosunkowo szybko zaadaptowałby się do nowych warunków. Sebastian był nawet skłonny założyć, że cały proces byłby dla niego duży łatwiejszy niż dla innych duchów. Do kontaktu między krewnymi doszło w Limbo, a więc martwy czarodziej zyskałby znaczący element zaskoczenia w walce o fizyczne naczynie. Mógł wniknąć do umysłu syna niewykryty, po czym uderzyć, korzystając z pierwszej nadarzającej się chwili słabości. Efekty byłyby jednak po takim czasie widoczne. Longbottom na pewno by coś takiego wykryła, pomyślał, być może niesłusznie uznając, że ta dwójka pracowała ze sobą na co dzień i większość swoich dyżurów spędzała we dwoje. Wychwyciłaby różnice w zachowaniu, ruchach ciała czy manierze wypowiadania się.

— Nie jesteś opętany, Patricku — stwierdził rzeczowo, dając mu czas na przetrawienie tej informacji. — Zabrzmi to brutalnie, ale gdybyś miał w głowie ojca, to po prostu byś tutaj nie siedział. Nie byłbyś w stanie oprzeć się opętaniu przez tak długi czas, a już na pewno nie zabrałbyś też siły woli potrzebnej do tego, aby aktywnie szukać pomocy na własną rękę. — Wypuścił powoli powietrze z ust, opierająć małą poduszkę o brzuchu i obejmując ją. — Tylko wspomnienia, tylko odbicia wrażeń, czy jakkolwiek chcesz to nazwać. Mówiłeś, że są bardzo realne, więc zdają się ważne. Nie znam tych duchów, więc nie wiem, czy miały jakieś konkretne intencje. Czy to był ich ''rachunek sumienia''? Ostatnie przemyślenia? Wydarzenia, które je zdefiniowały za życia? — Westchnął cicho. — Moim zdaniem powinineś porozmawiać ze swoimi przyjaciółmi. Jak porównacie notatki, to może znajdziecie jakiś punkt wspólny.

Zwykłe, jak na standardy świata czarodziejów, obcowanie ze wspomnieniami innych ludzi za pomocą myślodsiewni mogło namieszać komuś w głowie. Intensywne badanie czyjejś przeszłości, oglądanie raz po raz tych samych zdarzeń z różnej perspektywy... Nawet wytrzymałe i lotne umysły mogłyby przyjąć takie strzępki historii na własność, pozwolić, aby przemieszały się z ich własnymi wspomnieniami. Ocaleli z Limbo dostali jednak pakiet czystych. pierwotnych wspomnień. Przynajmniej tak to interpretował Sebastian, skoro Patrick określał je jako niezwykle realistyczne. Okropne, a przede wszystkim cholernie ciężkie brzemię.

— Nie takie jak wy — sprecyzował niepewnie, nieprzyzwyczajony do tego, aby zwierzać się z tej kwestii. — Nie mam dostępu do wspomnień zmarłych, nie widzę też zaświatów z ich perspektywy. Powiedzmy, że mentalnie przenoszę się do Limbo. — Skrzywił się, mimowolnie wracając myślami, gdy jako dziecko w najmniej spodziewanych momentach nagle zerkał na drugą stronę. — To się dzieje nagle. W jednej chwili jestem w łazience, wycieram twarz ręcznikiem, a gdy go odkładam bum, mam dostęp do Limbo. Czasem na kilka sekund, innym razem paręnaście minut, a potem wszystko wraca do normy. Problem w tym, że nigdy nie wiesz, co sprowokowało wizję, ani jak ją przerwać.

— Przez kowen, społeczeństwo czy prasę? — odbił skrzętnie piłeczkę.

W jego mniemaniu tylko jedna z tych odpowiedzi tak naprawdę miała znaczenia. I przede wszystkim to, czy arcykapłanka faktycznie wykonała jakiś ruch ku temu, aby faktycznie ich... skreślić. Słowa Patricka go zaskoczyły. Może wynikało to z tego, że nie było go na miejscu katastrofy i nie dotarły do niego takowe pogłoski. A może to kapłani i kapłanki zadbali o to, aby pewne informacje nie rozeszły się zbyt szybko i dokładnie. Musieli coś kombinować. Jego własna rodzina musiała coś wiedzieć i się do tego nie przyznawała nawet przed innymi krewniakami. Swoista katastrofa w przygotowaniu.

— Po części? — Pokiwał niepewnie głową, drapiąc się za uchem. — Weszliście do Limbo, więc samo to, powinno odcisnąć na was jakieś piętno. Możliwe, że wspomnienia, które otrzymaliście, wzmocniły tylko skutki uboczne wizyty w zaświatach. — Westchnął cicho, uśmiechając się krzywo do Patricka. — Niestety, jesteście jedyni w swoim rodzaju. Poza tym jest zbyt dużo czynników, jakie należałoby wziąć pod uwagę, aby podać wam jasną odpowiedź. Magia Polany Ognisk, zakłócenie uroczystości, pierwiastek czarnej magii w formie Czarnego Pana i jego Śmierciożerców, morderstwo... w zaświatach, kontakt z innymi duchami, obce wspomnienia, wasz powrót... Nawet obrażenia, jakich doznaliście w trakcie walk.

Bo wy się zawsze z kimś lejecie podczas tych swoich misji, dodał z przekąsem, postanawiając jednak nie wypowiadać tych słów na głos. Teraz robił już to tylko i wyłącznie z czystej przekory. Był wdzięczny za to, że Brygada Uderzeniowa i Biuro Aurorów ryzykowało życiem własnych pracowników, aby bronić kapłanów i cywili. Gdyby nie oni, kowen zapewne pogrzebałby po Beltane dużo większą ilość osób. I kto wie, jakie jeszcze koszmary zaległyby się w Kniei Godryka, gdyby nie wykazali się hartem ducha i tą swoją odwagą?

— Myślisz, że twoje losowe wspomnienia miałyby stuprocentowy sens, gdyby ktoś miał do nich dostęp? — Uniósł pytająco brew, chcąc raczej zachęcić Stewarda do zgłębienia tej kwestii samodzielnie, niż dzielić się z nim kolejnymi wielowątkowymi teoriami. — Spróbuj sił u jakiegoś wróżbity. Najlepiej takiego, który nie ogłosi wszem i wobec, że Zimny zarezerwował u niego wizytę. Postawienie tarota może nie rozwiąże twoich problemów, ale interpretacja tego, co widzisz w tych urywkach wspomnień, powinna naprowadzić cię na jakiś trop. Choćby szczątkowy.

Akurat to brzmi dziwnie znajomo, pomyślał zaintrygowany Sebastian. Kompletna losowość wspomnień przywodziła mu na myśl jego własne transe, kiedy to miał okazje zerkać za zasłonę dzielącą świat żywych i umarłych. Skoro nawet tonąca koleżanka nie była w stanie go wyrwać z tego wspomnienia, to musiał być wtedy kompletnie bezwładny. Oczy Sebastiana nagle rozbłysły.

— No i... Jest jeszcze legilimencja. Nie, żebym sam o niej jakoś dużo wiedział. — Poczerwieniał nieco na twarzy. Mógł zasypywać Stewarda teoriami i założeniami, ba nawet mitami i przypowieściami o zbliżonych przypadkach, jednak przypominało to metodę prób i błędów. I każda kolejna mogła być bardziej irracjonalna od poprzedniej. — To pozwala na badanie czyichś wspomnień, a nawet usuwanie ich, czyż nie? — Zerknął na Stewarda, podejrzewając, że przez swoją profesję może wiedzieć o tym nieco więcej. — Taki specjalista też może ci coś podsunąć. Zimnych rąk się nie pozbędziesz, ale wspomnienia może ustaną.

Czy posunął się za daleko? Jako egzorcysta wykluczył opętanie, czy przeniesienie z Limbo duszy ojca Stewarda, ale na same wspomnienia nie mógł wiele poradzić. Zimni byli ewenementem na skalę krajową, jak nie światową, a ich problem tak złożony, że jeden specjalista mógł co najwyżej usunąć jedną warstwę i pozwolić, aby inni lekarze zajęli się kolejnymi.

— Chyba wszystko zależy od punktu widzenia. — Sama myśl o tym, że Limbo mogło mieć świadomość niezbyt do niego przemawiała. — Czy jeśli pójdę do miejsca pełnego anomalii magicznych i dostanę wizję z zaświatów skupioną na nich, to Limbo mi w czymkolwiek pomogło z własnej inicjatywy, czy po prostu było narzędziem, które znalazło się w odpowiednim miejscu i o odpowiedniej porze? — Rozłożył ręce, aby zaraz znowu objąć poduszkę. — Ile ludzi, tyle teorii.

Chrząknął cicho, czując, że zaczyna go drapać w gardle. Przywykł do tego, że na co dzień wypowiadał się oszczędnie i wręcz zatajał sporą ilość informacji przed swoimi współpracownikami. Był samotnikiem i tak mu było dobrze. Nie widział sensu w dzieleniu się swoimi sekretami i faktami z życia z ludźmi, dla których był tylko ekspertem, który ma spędzić z nimi parę godzin, zamknąć sprawę, a potem zniknąć z ich życia. To były tylko przelotne znajomości. A jednak Steward i Longbottom byli jak rzep, który nie dość, że się go uczepił, to rozgadywał go. Dziwne. Przedziwne.

— Teraz jestem ich świadomy. — sprecyzował naprędce, chwilowo ignorując zapytania przyjaciela. — Ta przypadłość ujawnia się wśród Trelawneyów nawet w młodym wieku. Jestem przekonany, że już za dzieciaka miałem te wizje. Kiedy miałem, a bo ja wiem... Sześć, siedem lat? — Zmarszczył brwi, błądząc wśród zakurzonych regałów w bibliotece swych wspomnień. To musiał być ten okres. Bądź co bądź, to właśnie w tym okresie następował wzrost naturalnych zdolności pośród małych czarodziejów i czarownic. — Coś takiego... Zaburza wizję świata. Budzisz się któregoś dnia w środku nocy, a zamiast własnego pokoju widzisz zaświaty, które zaraz znikają. Nie wiesz nawet, jak pokazać dorosłym, co właściwie ci się przydarzyło.

Chyba każde dziecko obdarzone takimi umiejętnościami na tym etapie czułoby się bezradne i zagubione. Sebastian miał to szczęście, że zarówno jego rodzina od strony matki, jak i ojca obcowała ze światem duchów, toteż dosyć szybko domyślili się, co tak właściwie się przydarzyło. A potem przyszły szkolenia, rozmowy z podstarzałymi ciotkami i babkami, które miały pomóc. Ich wskazówki i opowieści pomogły zrozumieć ten fenomen, ale na pewno nie pozwalały go zgłębić, czy zablokować. Choćby odizolował się od całego świata, Limbo i tak by go dogoniło. Tak jak i śmierć dopadnie w pewnym momencie każdego człowieka.