Nadszedł długo oczekiwany przez pannę Wood dzień. Kto by się spodziewał, że tak jej będzie brakowało pracy? Wszystko było lepsze od uziemienia w łóżku. Pilnie uczestniczyła w zajęciach rehabilitacyjnych, dzięki czemu zgodnie z planem założonym przez uzdrowicieli mogła wrócić do pracy pierwszego czerwca. Idealnie się składało, był to bowiem dzień dziecka, a Heather była dzieciakiem, może trochę starszym, ale nadal dzieciakiem. Nie mogła sobie wymarzyć lepszego prezentu z okazji tego święta. Dzień wcześniej przygotowała mundur, który wisiał w szafie cały miesiąc. Nie mogła zasnąć z ekscytacji, bo naprawdę cieszyła się, że wreszcie wróci do ministerstwa i do Brenny.

Wstała bardzo wcześnie. Nim wstało słońce. Ogarnęła się dosyć szybko. Stała dłuższą chwilę przed lustrem ubrana w mundur. Włosy sięgały jej jakoś do ramion. Była inna, zmieniła się dosyć mocno od swojego ostatniego dnia pracy. Fizycznie, jak i psychicznie. Heather Wood pragnęła złapać winnych tym wydarzeniom. Idealnie się składało, że była brygadzistką. Wierzyła, że będzie miała okazję to zrobić. Poprawiła niesforny kosmyk rudych włosów, który spadał jej na twarz. Była gotowa, aby pójść do pracy. Zjadła jeszcze tylko szybkie śniadanie, bo to najważniejszy posiłek dnia i wyruszyła. Nie przejmowała się tym, że było zbyt wcześnie. Naprawdę stęskniła się za pracą. Nim jednak znalazła się w ministerstwie zahaczyła o jedną ze swoich ulubionych cukierni, w której kupiła wielki karton pączków. Musiała jakoś przywitać się z kolegami i koleżankami w pracy po takiej długiej nieobecności.

Dotarła na miejsce. Po drodze, w stołówce zostawiła karton pączków z dopiskiem, aby każdy się częstował. Kierowała się w stronę swojego biurka. Gdy znalazła się przed nim przejechała dłonią po blacie, nic się tutaj nie zmieniło. Nikt go nie ruszał. Na stole stało jej zdjęcie z Charliem i Cameronem, Rookwood widniał na nim jeszcze jako prawdziwy on. Usiadła na krześle i czekała. Miała nadzieję, że nie wymyślą czegoś, żeby zostawić ją dłużej przy biurku. Nie znosiła siedzieć z nosem w dokumentach i nie po to tak walczyła o polepszenie swojego stanu zdrowia, żeby tutaj też ją uziemili.

Usłyszała znajomy głos i uniosła głowę znad fotografi. - Brenna! - Posłała uśmiech swojej partnerce. Troche przeraziło ją to, że niosła ze sobą dużo akt, to nie wróżyło niczego dobrego. Starała się jednak nie dać po sobie poznać, że nie do końca jest z tego powodu zadowolona. Westchnęła cicho, kiedy usłyszała kolejne słowa wypowiedziane przez Longbottom. Nie udało jej się również powstrzymać jęku, który okazał się być trochę zbyt głośny.

Oczy jej się zaświeciły, kiedy jej partnerka zaczęła mówić dalej. Słuchała uważnie tego, co miała jej do powiedzenia. Kiwała głową, że rozumie, nie chciała póki co przerywać Brennie. Humor jej się poprawił, bo to by świadczyło o tym, że jest jeszcze dzisiaj dla niej tutaj nadzieja. - Nie mam wyboru Brenna. Znasz mój stosunek do papierkowej roboty. - Powiedziała spoglądając na partnerkę, minęła może sekunda, a podniosła swój zadek z krzesła. - To co, idziemy już? - Musiały przecież szybko wyruszać, żeby złapać przestępcę. Wcale nie chodziło o to, że Heather bała się, że Longbottom może zmienić zdanie i zostawi ją z tą stertą akt.

Zdawała sobie sprawę, że nie zaskoczy Brenny swoją odpowiedzią. Znała ją na tyle, żeby wiedzieć, że Heather nie znosiła papierkowej roboty. Na sam widok tych papierów, które przyniosła wstrzymała oddech. To by było zbyt wiele jak na pierwszy dzień pracy po tak długiej przerwie. Zdechłaby tu z nudy. - Pociesza mnie myśl, że będziemy w tym razem. - Nie, żeby życzyła źle swojej partnerce, no ale wspólne wypełnianie akt brzmiało bardziej sprawiedliwie. Przynajmniej dla Wood. Kiwnęła jedynie głową, gdy usłyszała ile ma czasu na zebranie się do wyjścia. Dziesięć minut niby dużo, niby mało. Zdążyła pójść do stołóki i zeżreć jednego pączka, bo wiedziała, że jak wróci to nic już po nich nie zostanie. Drugiego zapakowała na wynos dla Brenny, bo na pewno będzie jej przykro jeśli nic dla niej nie zostanie. Później udała się do szatni. Wiedziała, że nokturn to specyficzne miejsce i mundur może nie być tam mile widziany. Pozbyła się więc marynarki i pozostała w koszuli, którą miała pod spodem. Jednolita powinna mniej rzucać się w oczy, a poza tym było gorąco. Nie zamierzała więc narzucać na siebie niczego więcej. Wzięła miotłę w wolną rękę i ruszyła w stronę wyjścia, gdzie czekała na nią partnerka. Narzuciła sobie miotłę na plecy na szelkach, które miała specjalnie do tego przygotowane. Zdecydowanie przyjemniej ją się transportowało w ten sposób. - Gotowa - Rzuciła jeszcze nim wyszły z Ministerstwa.

Nie szły daleko. Wood miała wrażenie, że ledwo weszły na Nokturn, a znalazły się na miejscu docelowym. Sklep nie wyglądał podejrzanie, oczywiście jak na Nokturn. Jak jeden z wielu mu podobnych przybytków, w których można było kupić różne pierdoły. Niczym się nie wyróżniał.

Heather rozglądała się uważnie, aby zobaczyć, czy nic niepokojącego nie rzuca się w oczy. Wydawało jej się tutaj wszystko nad wyraz zwyczajne. Skoro Longbottom kazała jej obserwować okolicę - to to robiła. Nie miała nic przeciwko. Musiały mieć oczy z tyłu głowy i być czujne, nie mogły sobie pozwolić na nawet sekundę niesubordynacji. Uważnie więc się rozglądała, przy okazji patrzyła też na to, co robi jej partnerka.

Kiwnęła głową, gdy Bren poinformowała ją o sytuacji w środku. To dobrze, lepiej dla nich. Nie będą powodowały niepotrzebnego zamieszania, nie będą prowadziły czynności mając wokół siebie gapiów. To było istotne. - Tak jest! - Odparła bez zawahania. Wysłuchała wszystkiego, co mówiła jej towarzyszka, starała się też to zapamiętać. Nie powinno być najgorzej. Wierzyła, że uda im się załatwić sprawę polubownie.

Poszła więc za Longbottom do wnętrza, mimo wszystko zacisnęła mocniej rękę na różdżce, którą trzymała w dłoni, była gotowa zaatakować, jeśli tylko przyjdzie taka potrzeba.

To nie był zwyczajny pączek ze stołówki. To był pączek, którego Wood kupiła w jednej z lepszych cukierni na Pokątnej i przyniosła tutaj z okazji swojego powrotu do pracy. Schowała go w kieszeń, bo nie do końca wiedziała, co powinna z nim zrobić, kiedy ogarniała wszystkie rzeczy po drodze i brała miotłę. Na pewno nie będzie to najlepszy pomysł, a z pączka zostanie ewentualnie jakiś placek, ale to zobaczy później...

Weszła cicho za Longbottom. Sprzedawca jednak był na tyle zajęty, że zupełnie je zignorował. Miał je gdzieś, nos wpatrzony w ladę, a raczej w przedmiot, który się tam znajdował. Czy było to coś czarnomagicznego? Zapewne nie, przecież nie zajmowałby się takimi rzeczami jawnie, raczej po godzinach, kiedy nikt nie widział. Mogły zaczekać, prawda? Przecież nigdzie im się nie spieszyło. Liczyła jednak na to, że wreszcie uniesie głowę znad biurka i na nie spojrzy.

Ruda zaczęła się rozglądać wokół. Powoli przemierzała wzrokiem wszystkie półki. Podeszła do szafki, która znajdowała się bliżej niej, jej uwagę zwróciła pozytywka z baletnicą. Dotknęła ją nawet dłonią, ale nic się nie wydarzyło. Może faktycznie były tu przedmioty, które należały do tych legalnych? Chociaż nie wiadomo, co sprzedawca mógł mieć na zapleczu. Powinny dokładnie się rozejrzeć.

Otworzenie się drzwi odwróciło jej uwagę od pozytywki. Powodowało to trochę zamieszania, bo zdecydowanie łatwiej byłoby im odbyć rozmowę ze sprzedawcą bez gapiów. Tyle, że ci tutaj nie wyglądali na zwyczajnych klientów. Ruda zmarszczyła brwi, kiedy usłyszała, że ma spierdalać. Oni jeszcze nie wiedzieli, to było w tym wszystkim najbardziej zabawne. Nie był to dobry moment na pojawienie się w tym miejscu.

Zbieg okoliczności spowodował, że przyszli tutaj odebrać swoje długi, a może i nawet nie swoje, w momencie w którym w sklepie znalazły się dwie brygadzistki. To był szczęśliwy dzień tego nieszczęsnego sprzedawcy, ale tego dowie się za chwilę.

Heather stała nieco dalej od Brenny, także jej partnerka zareagowała jako pierwsza. Sama Wood również wyciągnęła zza pazuchy różdżkę, którą mocno ściskała i wycelowała w mężczyznę, który stał obok sprzedawcy. Były dwie, ich też było dwóch, więc miały wyrównane szanse. Machnęła różdżką i wypowiedziała pod nosem zaklęcie. Podobne do Brenny, bo to było najbardziej adekwatne w tym momencie. Musiały ich unieruchomić, więc starała się wyczarować magiczne łańcuchy, które go spętają.

Udało jej się rzucić zaklęcie bez mniejszego problemu. Drugi z mężczyzn nie zdążył zareagować - łańcuchy zdążyły go spętać. To, że należał do tych większych było ułatwieniem, poruszał się wolniej, dzięki czemu faktycznie poszło jej całkiem szybko, bo za pierwszym razem.

Zrobiło się spore zamieszanie. Miały tutaj dwóch typów, którzy próbowali się wyrwać i byli tylko przypadkową zdobyczą. Najważniejszy był przecież sprzedawca, przez którego się tutaj pojawiły. Wood próbowała go znaleźć wzrokiem, nie opuszczała przy tym różdżki, była gotowa do kolejnego ataku. Zauważyła, że sprzedawca czołga się za ladą, gdzie chwilę wcześniej się schował.

Tyle, że nie mogło być tak prosto. Oczywiście, że nie mogło. Nagle coś wybuchło. Gdy tylko usłyszała głośniejszy dźwięk Ruda odwróciła się w stronę ściany i niemalże się do niej przytuliła; schowała twarz w dłoniach, nie chciała dostać po oczach odłamkami. Przestraszyła się jednak, a wiadomo, co się dzieje, kiedy Heather zaczyna się bać.
[roll=Z]

Longbottom była zajęta łapaniem swojego przestępcy, który postanowił skorzystać z okazji i uciec. Wood dostrzegła ogień, który znajdował się na ladzie. Nie mogła pozwolić, żeby ci dwaj, którzy znaleźli się tuż obok zostali poparzeni. Mruknęła więc pod nosem zaklęcie, machnęła różdżką, chciała wyczarować strumień wody, który ugasi ogień.

Jak zajmą się tym małym pożarem może wreszcie uda im się dotrzeć do sprzedawcy, który to interesował kobiety od samego początku.

Ten dzień był całkiem zabawny. Mimo tego, że nic nie szło według planu, to los i tak im sprzyjał. Jakimś cudem udawało się naszym brygadzistkom radzić ze wszystkimi przeciwnościami. Dwójka rabusiów była na tyle nieudolna, że nie poradziła sobie z ucieczką. Mimo prób. Brenna złapała tego, który chciał nawiać za drzwi. Była sprytniejsza, co wcale nie dziwiło Rudej. W końcu jej partnerka była NAJLEPSZA.

Sama Heath bez większych problemów wyczarowała strumień wody, który ugasił pożar spowodowany przez przedmiot, który wypadł z rąk sprzedawcy. Uratuje pozostałą dwójkę przed spaleniem. Bardzo dobrze, nie chciała mieć nikogo na sumieniu, nie dzisiaj.

- Tak jest! - Krzyknęła jeszcze do Longbottom, żeby tamta wiedziała, że zarejestrowała, co do niej mówi i udała się w stronę mężczyzny, tego, który był od niej dużo większy i wierzgał się po podłodze w łańcuchach, w które go zakuła. Zbliżyła się do niego i założyła mu na nadgarstki kajdanki. Chwilę to trwało, bo wielkolud próbował z nią walczyć. - Wiesz, że jak będziesz się tak wił po podłodze, to będzie bardziej boleć. - Skomentowała jeszcze. - Sam sobie utrudniasz życie, ale twój wybór, ja tylko grzecznie doradzam. - Odparła, po czym odwróciła się w stronę sprzedawcy. Nie mogła skupiać całej uwadze na mężczyźnie, bo ten drugi mógłby skorzystać z okazji i uciec, a tego zdecydowanie nie chcieli, w końcu to przez niego się tutaj znalazły.

- Pan także, pana również aresztujemy z panem Pierdol Się. - Powiedziała cicho do tego, który został skuty na podłodze. - Brygada Uderzeniowa mówi dzień dobry. - Uśmiech malował się na jej twarzy. Była bardzo zadowolona takim rozwojem sytuacji.

Nagle odezwał się sprzedawca. Ciekawe. Heather przeniosła na niego wzrok. - Wszystko rozumiemy, ba, nawet mogłyśmy poczuć to na własnej skórze, czym pan się tutaj zajmuje. - Postanowiła się wtrącić, w końcu i one prawie oberwały wybuchem. Miały trochę szczęścia, bo znajdowały się najdalej od tego dziwnego czegoś, w czym dłubał.

- Tak, musimy się ich pozbyć. Mam nadzieję, że pan pójdzie po rozum do głowy i złoży zeznania. - Powiedziała jeszcze do sprzedawcy, który wyglądał na zdenerwowanego. - Tak to trochę współudział... - Dodała jeszcze.