21 czerwca 1907 roku, gdzieś na oceanie w drodze ku Wielkiej Brytanii

Sebastian Travers

Danielle Longbottom

Avelina Paxton

Augustus Rookwood

Augustus, Avelina, Sebastian, Danielle

To był doskonały dzień, gdyż w końcu spełni swoje marzenie o zastaniu arystokratką z tytułem. Wyjdzie za wspaniałego mężczyznę, który sprawi, że będzie jeszcze bardziej szanowana niż dotychczas. Miłość w jej życiu nie była potrzebna, od zawsze dążyła do tego, aby mieć najlepsze ubrania, najlepszego partnera i najlepsze życie. Matka zawsze powtarzała jej, że zasługuje na więcej, a ojciec nigdy nie wyprowadził jej z błędu.

To byłby doskonały dzień, gdyby nie obecność Augustusa, który psuł jej nastrój i wprowadzał chaos w jej myśli, wątpliwości i bezpodstawne oskarżenia na już jej własnego narzeczonego z tytułem hrabiego. Niedługo będzie Hrabiną Aveliną Howard, czyż to nie brzmi dostojnie i idealnie? Ten tytuł wręcz został dla niej stworzony. Na jej mimozowej twarzyczce tlił się zadowolony, pewny siebie uśmiech.

To był doskonały dzień, gdy spoglądała na pierścionek zaręczynowy, który błyszczał na jej palcu, a jej ego podjudzała obecność Anne Bishop, która nie mogła oderwać wzroku od klejnotu, który Avelina prezentowała z dumą. Wszystko układało się w idealną całość. Romantyczne, hm… Avelinie nie zależało na romantycznym geście od Sir Jamesa, zależało jej na tytule i chwale jaką da jej to małżeństwo. Jakoś zniesie jego obecność i nikt jej tego nie zepsuje – nawet zawiść Bishop.

– Skąd pewność, że to z powodu moich zaręczyn? – uniosła dumnie podbródek nie dając się wyprowadzić z równowagi. – Rozmawiałaś z nią? – przekrzywiła lekko głowę patrząc na nią chłodno z wyuczonym, miłym uśmiechem.

Avelinę delikatnie martwiło zachowanie tamtej dziewczyny, ale nie chciała tego po sobie dać poznać, wolała skupić się na tym, że to ona została wybrana, a nie jakaś nieszczęśnica zalana łzami. Nie chciała czuć potrzeby martwienia się na zapas, co mogło pójść nie tak? Avelina mimowolnie spojrzała w kierunku swojego narzeczonego, a potem jej wzrok powędrował na nieszczęsnego, pałętającego się wokół niej Augustusa. Nie cierpiała myśli, że prawił jej morały na temat jej decyzji, więc szybko wróciła do oglądania pierścionka. Do kotwicy, która dawała jej tytuł i stabilne życie.

Sebastian Heinzel życzyłby sobie znacznie więcej tak wspaniałych dni. Nie zwykł czekać aż po prostu się wydarzą, tylko dokładał wszelkich starań aby takie były. Otrzymany rankiem telegram zawierał bardzo korzystne dla prowadzonych przez niego interesów informacje. Powzięty przez niego plan miał uczynić go jednym z najbogatszych fabrykantów w Anglii. Od porywów serca większe znaczenie miała stabilność i dostatnie życie. Sir James Howard będzie w stanie zapewnić jego córce obie te rzeczy. Dodatkową korzyść stanowił tytuł szlachecki. Hrabina Avelina Howard. Jego córka zasługiwała na wszystko, co najlepsze. Nie szczędził swojego majątku, aby do czasu swojego zamążpójścia prezentowała się naprawdę dostojnie.

Stojąc w towarzystwie tych dwóch mężczyzn przy burcie, trzymając w prawej dłoni szklaneczkę z whisky z lodem, którą zdjął z trzymanej przez kelnera tacy.

— Jak najbardziej, panie Rossi. — Odparł. Echo tego, co stało się w ładowni, dotarło na pokład, do jego uszu. — Sprawca powinien zostać należycie ukarany. Tych z dołu powinni trzymać krótko, aby takie sytuacje nas nie dotykały. — Sebastian przychylał się do stanowiska towarzyszących mu dżentelmenów. Sprawca tak haniebnego występku powinien dostać solidne baty. Nie pokryje to poniesionych przez nich strat materialnych i moralnych. Był to wyraźny brak szacunku ze strony ludzi, którzy dzięki pracy dla nich mieli na chleb. W swoich fabrykach zatrudniał wielu takich ludzi, od których wymagał sumiennego wypełniania swoich obowiązków i stosowania się do ustanowionych przez niego zasad, jeśli chcieli utrzymać posadę. Na ich miejsce miał dziesięciu innych.

— Za grosz poszanowania do cudzej własności. Wart więcej, niż ten kmiot zdoła zarobić przez całe swoje nędzne życie. Nie ma pan pewności, że nie spróbują się dobrać do nich następnym razem. — Heinzel również nie krył swojego oburzenia obecną sytuacją i okazywał swoje poparcie tak dotkliwie poszkodowanemu mężczyźnie. Na jego miejscu również byłby wściekły. Wszelkie kosztowności stanowiły łatwy łup. Po tych brudasach należy spodziewać się wszystkiego, co najgorsze. Upił ze swojej szklanki i spojrzał z ukosa na swoją córkę w towarzystwie swojej matki i jednej z pasażerek tego statku. Gdzieś na przeciwległym końcu pokładu majaczył mu siedzący przy stoliku Augustus Arrow. Konkurent, którego odrzuciła jego córka.

Była dobrą matką - zależało jej na tym, by jej córce żyło się dobrze i w dostatku, żeby osiągnęła to, czego jej nie udało się zdobyć wiele lat temu. Myśl, że jej mąż zdobył fortunę, co pozwoli im wkupić Avelinę w małżeństwo z hrabim napawało ją szczęściem i nic, absolutnie nic nie było w stanie popsuć jej humoru. Jej nastrój dodatkowo poprawiało to, że lada moment odczuje słodki smak zemsty - tą, na którą czekała tak wiele lat i która wielokrotnie dręczyła ją, nie dając o sobie zapomnieć. Ten, który odrzucił jej uczucie wiele lat temu otrzyma zaproszenie na ślub jako jeden z pierwszych - nie mogła doczekać się, aż ujrzy wyraz jego twarzy.

Siedziała wraz z córką oraz Anne przy jednym stolików w restauracji, w dłoni trzymając kieliszek szampana, którym od czasu do czasu zwilżała wargi. Sam smak tego alkoholu zdecydowanie nie był jej ulubionym, jednak nic nie było bardziej wymownym symbolem zwycięstwa niż właśnie szampan. Co chwilę zerkała na dłoń swej pięknej córki, na której odbijał się ogromny, brylant, klejnot rodu Howardów; nie potrafiła powstrzymać triumfalnego uśmiechu. Doskonale zdawała sobie sprawę, że Sir Jamesa i jej córki nie wiążą głębsze uczucia, jednak... ah, miłość. Na własnej skórze przekonała się, jak niewiele to patetyczne słowo znaczy. W życiu liczyło się coś więcej niż romantyczne uczucie pomiędzy dwójką ludzi - takie coś było dobre wyłącznie w książkach lub powieściach, które tak chętnie czytała wieczorami.

Zawiesiła rozmarzony wzrok na bezkresnym morzu, który ciągnął się daleko, daleko, aż po sam horyzont. Jej córka hrabiną. Nie mogła wymarzyć sobie lepszego życia dla swojej kochanej, przepięknej Aveliny. Słowa Anne momentalnie wyrwały ją z zamyślenia - zatrzymała wzrok na kobiecie, a jej brwi delikatnie zmarszczyły się. 

- Nic dziwnego, że zalała się łzami, w końcu sir James to jedna z najlepszych partii. Niejedna panna marzy o tym, by Sir Howard zaszczycił ją spojrzeniem - odpowiedziała błyskawicznie, być może ostrzejszym tonem, niż początkowo zamierzała. Zazdrość to brzydka cecha równie brzydkich ludzi. Biedna Anne, jedyny pierścionek o jakim mogła marzyć to taki wystrugany z drewna lub zrobiony ze źdźbła trawy. A nawet to wydawało się zbyt odległe. Skierowała wzrok na córkę. - Poczyniłam już wstępne rozeznanie w sprawie sukni, skarbie. Zastanawiałaś się już, jaką kreację być chciała? Widziałabym Cię w śnieżnobiałej sukni z bufiastymi rękawami, do tego długi, pięciometrowy, zdobiony złotą nicią welon... - zaczęła świergolić, nie chcąc dopuścić, by jakiekolwiek zmartwienia nawiedziły jej córkę.

Avelina, Danielle, Sebastian

Augustus

Wzrok Aveliny wrócił do Anne, starła się nie wykazywać obaw, ani nie wyglądać na kogoś kto będzie przejmować się plotkami. Czuła jednak coraz większe zdenerwowanie. To nie tak, że sir James mógł mieć kogoś na boku, lub obiecywać ten pierścionek innej – nie kochała go, ale nie chciała, aby inni mówili o niej źle, aby kiedyś chcieli jej współczuć. Nie zniosłaby litości od innych. Wolała, aby każdy jej zazdrościł i będzie robić wszystko, by tak zostało, aby inni zazdrościli jej życia, a nie na odwrót. Ave zacisnęła zęby i wciągnęła cicho powietrze. Oh, nie znosiła takich kobiet w swoim otoczeniu, ale sama czasami nie była od nich lepsza prawda?

– No właśnie, nie wypada – odpowiedziała mierząc ją wzrokiem ledwo powstrzymując się przed pogardą w oczach. Nauczyła się być milusia, przyjemna i w towarzystwie być odpowiednio kulturalna. Nie chciała za wiele mówić, aby nie palnąć głupoty, po której pół statku będzie miało o czym rozmawiać. Wiedziała, że jej matka szybko postawi tę kobietę do pionu, a Avelina nauczy się czegoś nowego.

Sytuacja, w której ta kobieta widziała jej zaręczyny była w takim razie na rękę, bo mogła od razu zabić w sobie bezsensowne nadzieje na żyli długo i szczęśliwie w objęciach Howarda. Wątpiła, aby Howard chciał ją za żonę ze względu na miłość, ale ona sama również nie czuła do niego mięty. To Arrow wyzwalał w niej więcej uczuć – wmawiała sobie, że były tylko te negatywne – ale nigdy tego nikomu nie powiedziała, ani nie zamierzała nikogo o tym informować. Nie pamiętała, dlaczego jego obecność ją zawsze denerwowała, ale miała wrażenie, że tak powinno być.

– Też mi się podoba ta wizja, mamo – uśmiechnęła się odwracając wzrok od nieszczęsnej plotkary i skupiając się na czymś bardziej przyjemnym.

Wyjątkowo w tej sytuacji Sebastian pozostawał w opozycji do stanowiska Sir Jamesa Howarda, czego powodem było to, że dobrze rozumiał pana Rossiego. Gdyby był na miejscu tego Włocha to byłby naprawdę wściekły - to, że nie szczędził swojego majątku dla żony i córki nie oznaczało, że byłby zachwycony koniecznością zakupienia nowego, drogiego fortepianu przez to, że zatrudniona pod pokładem łachudra miała czelność go zniszczyć.

Przeznaczone na zakup nowego fortepianu pieniądze mógłby znacznie lepiej zainwestować. Nie oznaczało to, że nie zakupiłby takiego instrumentu - wszak jego córka uczęszczała na lekcje gry na tym fortepianie i powinna cały czas ćwiczyć. Ponadto Avelina niejednokrotnie zasiadała przed tym instrumentem i grała podczas istotnych spotkań organizowanych przez niego albo swoją matkę w ich posiadłości. Prezentowała się podczas tego rodzaju przyjęć wspaniale, napełniając go ojcowską dumą.

Potencjalna różnica zdań między jego towarzyszami nie była jego sprawą, przynajmniej dopóki obaj panowie się nie postanowią się głośno pokłócić albo nawet pobić. Od swojego przyszłego zięcia wymagał stosownej ogłady i umiejętności panowania nad własnymi emocjami.

— Powinien to pan rozważyć. Do ładowni ma dostęp znacznie więcej osób, niż pokojówki i pana służący do pańskiej kajuty. — Przedstawił temu mężczyźnie swoje stanowisko odnośnie przedmiotu ich rozmowy. Gdyby obawiał się o swój majątek to sam poleciłby przenieść go do swojej kajuty zamiast przewozić go w ładowni, do której miał dostęp cały personel tego statku i pasażerowie, którzy w jego oczach również byli zdolni do dokonania kradzieży. Teoretycznie znacznie łatwiej przeprowadzić dochodzenie wśród pokojówek w sprawie kradzieży pereł albo przepytać służącego, niż każdego pasażera i pracownika. Decyzja nie należała do niego. Przezorny zawsze ubezpieczony. Sebastian nie był człowiekiem wiary, aby nawet uciekać się do nacechowanych nią powiedzeń.

Ta nagła, dziwna myśl, że jest tutaj dla skarbu, zdawała się nie należeć do niego. Nie interesowały go skarby należące do pana Rossiego ani innego opływającego w bogactwo pasażera. Musiał ją od siebie odpędzić, gdyż była niepożądana. Skinął głową Sir Howardowi, który podążył w stronę siedzącego samotnie Arrowa.

Niektórzy nie wiedzieli, kiedy powinni przestać kłapać dziobem. Niczego nie oczekiwała od tej żałosnej koleżanki swojej córki, poza jednym - zamknięciem się. A nawet tego nie dała rady zrobić. Cóż za żałosna dziewucha. Musiała porozmawiać z córką, czy oby na pewno chce mieć takie koleżanki. W końcu jako hrabina zasługuje na znacznie lepsze towarzystwo od starej panny mitomanki.

Ledwo powstrzymała się od teatralnego przewrócenia oczami. Nie, takie ostentacyjne zachowanie nie wypadało matce przyszłej hrabinie. W zamian za to zastukała paznokciami w blat stołu, okazując tym samym znudzenie i nieszczególne przejęcie słowami Anne i uniosła kieliszek szampana, upijając z niego łyk, nieco większy niż poprzednio. Symbol zwycięstwa. Anne mogła gadać ile chciała, ale to one wygrały i nawet plotki o potencjalnych kobietach w życiu jej przyszłego zięcia nie mogły tego popsuć.

- Śmiem wątpić. Sir James to człowiek czynu, który dotrzymuje swoich obietnic. Dziewczyna musiała błędnie zinterpretować jego słowa. Być może przywitał się z nią z grzeczności, a ona w desperacji wzięła to za oznakę zainteresowana i chęć mariażu. Być może powinna udać się do Lecznicy Dusz, nim będzie za późno. Chociaż wszystko wskazuje na to, że już jest za późno i powinna zostać tam zamknięta... - zasugerowała. -... dla swojego własnego dobra, oczywiście - dodała szybko. Dziewczyna musiała być obłąkana i takiej wersji zamierzała trzymać się Danielle. Nawet, jeżeli słowa koleżanki Anne mogły zawierać jakąś część prawdy, nie zamierzała tego przyznać.

- Być może ślub mojej córki sprawi, że jakiś kawaler poczuje chęć mariażu. Byłoby miło, prawda Anne? W końcu jesteś dobrą partią... aż dziwne, że wciąż jesteś niezamężna - szpileczka w odpowiedzi na szpileczkę - być może to zmusi dziewczynę, by przestała kłapać dziobem. W międzyczasie posłała córce spojrzenie i uśmiech. - Ciągle Ci to powtarzam, ale ja i szanowny ojciec jesteśmy z Ciebie tacy dumni... zobaczysz, twoje wesele będzie najpiękniejsze, piękniejsze od tego, o jakim zawsze marzyłaś...