Chester zgodził się przyjąć Perseusa Blacka z dwóch powodów. Mężczyzna poprosił go o spotkanie w związku z jego jedyną córką, Vesperą. Drugim powodem było to, że pozostał w przyjacielskich stosunkach z jego ojcem, Polluxem, wyrażającym swoje poparcie dla idei krzewionych przez Czarnego Pana i jego popleczników. A Chester do nich należał.

Bycie synem jego przyjaciela nie zwalniało Perseusa z zasad dobrego wychowania i oczekiwał, że nie przyjdzie spóźniony na rozmowę z nim. Przywiązywał również wielką wagę do odpowiedniej prezencji i ceremoniału. Perseus miał być jednym z nielicznych gości, których przybycia spodziewał się i dlatego poinformował skrzaty domowe o tym, aby wpuściły Blacka do środka i zaprowadziły go do jego gabinetu. Uważał, że to pomieszczenie stanowiło odpowiednie miejsce do odbycia oficjalnej rozmowy z synem swojego przyjaciela.

Ściany gabinetu zostały obite ciemnozieloną boazerią, zestawioną z ciężkością hebanowych mebli, czarnych obić foteli ustawionych po obu stronach uporządkowanego biurka, w którego centrum stała niedawno opróżniona popielniczka, i ciemnych kotar oraz bieli marmurowego kominka. W powietrzu unosił się wyraźny, drażniący zapach dymu tytoniowego.

Czekał tam na swojego gościa, a kiedy on został wprowadzony do środka w asyście skrzata domowego, otaksował go oceniającym spojrzeniem. W ubiorze Blacka nie zdołał znaleźć niczego, co wzbudziło jego zastrzeżenia. Z racji, że to spotkanie odbywało się po jego pracy, to musiał się przebrać. Zamiast noszonego munduru Aurora, przywdział śnieżnobiałą koszulę oraz czarny garnitur. Odpowiedniej prezencji wymagał również od siebie. Spostrzegł również i to, że Black przyszedł z podarkiem i że nie rozstawał się z drewnianą laską.

— Dzień dobry, panie Black. Proszę spocząć. Napije się pan czegoś czy woli pan przejść do meritum? — Powitał tego mężczyznę, wyciągając ku niemu dłoń. Nie wypadało dawać kalece stać przez całą rozmowę, dlatego zaproponował mu miejsce siedzące. Mógł zaoferować mu kawę, herbatę albo alkohol.

Przyglądając się swojemu rozmówcy Chester w dalszym ciągu poszukiwał u niego mimowolnych oznak słabości, choć samo przyjście tutaj mogło uchodzić za przejaw odwagi albo głupoty. W zależności od przebiegu rozmowy, którą mieli właśnie odbyć. Vespera pod wieloma względami była jego oczkiem w głowie, to jednak nie stało w sprzeczności z dwukrotnym wydaniem ją za mąż i planowaniem właśnie trzeciego mariażu, skoro przypadkowo otrzymał kandydaturę Rabastana Lestrange'a. Jako dwukrotna wdowa, Vespera nie mogła przebierać w kandydatach na męża. Zamierzał również dopiąć na ostatni guzik mariaż swojego syna z córką Malfoya.

Może uśmiech z jego strony również nie zaszkodziłby, pozwoliłby na przełamanie pierwszych lodów, jednak Chester podchodził do tego z pełnią uwagi i powagą. Nie mógł pozwolić aby utrzymywanie przyjacielskich stosunków z Polluxem bardziej wpłynęło na charakter tego spotkania, dopuszczając do tego, że Perseus mógłby poczuć się zbyt pewnie podczas jego trwania. Zbytnia poufałość nie była mile widziana.

— Zatem naleję whisky. — Jako gospodarz mógłby jeszcze zaoferować swojemu gościowi wybór konkretnego alkoholu, jednak to wymagałoby przywołania skrzata domowego. Whisky natomiast stanowiła trunek, po który sięgał najczęściej i nie mogło go również zabraknąć w tym pomieszczeniu. Napełnione przez niego szklaneczki spoczęły na blacie biurka, będąc na wyciągnięcie ręki. Udzielona odpowiedź co do wyboru czegoś do picia także była źródłem informacji o danym człowieku. Jednak wybiła odpowiednia godzina na to aby napić się czegoś mocniejszego.

— Dziękuję, panie Black. Nie musi pan się obawiać, że pan nie trafił w moje gusta. — Wypowiadając te słowa, przesunął na przeciwległy koniec biurka butelkę alkoholu. Nie zamierzał otwierać jej w tym momencie, skoro w tym gabinecie na stałe rezydowała karafka na whisky i była zawsze pełna. Nie dał po sobie poznać, że dostrzega w tym podarku rękę swojego przyjaciela. Dopiero teraz postanowił zająć stojący po drugiej stronie biurka fotel.

— Doceniam to, że zechciał pan przejść do meritum. — Zapewnił mężczyznę, który zdawał się naprawdę rozumieć to, że jego czas jest naprawdę cenny i nie lubił go tracić na nic nie wnoszące dyskusje. Zamierzał wysłuchać co do powiedzenia ma mu młodszy Black, odpowiednio się do tego ustosunkować i zakończyć to spotkanie... taki przyświecał mu cel do momentu, w którym poznał prawdziwy powód wizyty Perseusa. Vespera była główną przyczyną tego spotkania i już samo to oznaczało, że ono się przedłuży.

Pozwalał mu mówić i na razie nie zamierzał mu przerywać, poświęcając ten czas na przeanalizowanie wszystkich wypowiedzianych przez młodszego Blacka słów. Twarz mu stężała, zacisnął również mocniej palce na podłokietnikach fotela, opierając się sztywnymi plecami o jego oparcie. To, o co poprosił go Black zdawało się w jednej chwili pokrzyżować jego plany względem rozważanego ponownego zamążpójścia Vespery i ożenku Ulyssesa z byłą żoną siedzącego tu mężczyzny.

Drugą kwestią, jeszcze istotniejszą od pierwszej, było to, co zostało powiedziane między wierszami - jego córka spodziewała się dziecka z tym mężczyzną, który miał tyle przyzwoitości, że chciał pojąć ją za żonę. Tym, co musiał rozważyć (zaraz po tym czy i w jaki sposób go zabić), było to, czy rozwodnik nadawał się na męża dla jego córki, nawet jak się zbliżyli do siebie i byli widywani razem (o czym wiedział, pomimo snucia swoich planów względem Vespery. Po przemyśleniu całej sprawy to mogło stanowić znacznie lepszą alternatywę niż wybranie młokosa od Lestrange'ów). Po potencjalnym ślubie z Blackiem, Vespera przyjęłaby nazwisko męża i opuściłaby ten dom. Nie zmieniało to faktu, że on, jako ojciec tej czarownicy nie uznawał rozwodów. Dopóki śmierć nas nie rozłączy, nawet jeśli trzeba jej czasem dopomóc.

— Zanim podejmę decyzję co do tego, czy pozwolę panu poślubić moją jedyną córkę, nawet jeśli spodziewa się pańskiego dziecka, zamierzam porozmawiać z panem i z Vesperą. — Chrząknął zanim zabrał głos. Jeśli Perseus spodziewał się tego, że zbliżenie się do jego córki i spłodzenie dziecka sprawi, że od razu powie "tak" dla tego ślubu, to pozostawał w błędzie. Pomimo utrzymywania przyjaznych stosunków z Polluxem, o jego synu nie wiedział wszystkiego. Natomiast to, co wiedział, wolałby usłyszeć prosto z jego ust.

— Co może pan powiedzieć mi o swoim wykształceniu i doświadczeniu zawodowym? — Zadał mu pierwsze pytanie. Blackowie nie należeli do biednych rodów czarodziejów czystej krwi, jednak chciał przekonać się czy ma do czynienia z przedsiębiorczym czarodziejem, który osiągnął sukces zawodowy. Jego córce nie mogło niczego zabraknąć.

Jeśli przychodzi do niego potencjalnie przyszły zięć, a nie jego ojciec, z którym pozostaje w przyjaźni, to wydawało się oczywiste, że nie sięgnie po wszystkie posiadane informacje na jego temat, tylko będzie oczekiwać dokonania odpowiedniej autoprezentacji. Jego przychylność temu małżeństwu zależała od przebiegu rozmowy z nim, a następnie od rozmowy z Vesperą.

Z pewnością młodszy Black należał do ludzi dostatecznie dobrze usytuowanych aby utrzymać żonę i matką swojego dziecka, jednak jego córce przysługiwał stosowny posag. Podwójne wdowieństwo nie miało nic do rzeczy. Jednakże Vespera mogła wnieść w to małżeństwo posag, jeśli uzna kolejnego kandydata za odpowiedniego dla niej.

Zapatrzona w swojego wybranka mogłaby to nawet odrzucić, jednak to odbiłoby się negatywnie na niej w konserwatywnych środowiskach czarodziejów czystej krwi. Czystokrwiści zaraz dopowiedzieliby sobie, że to ona uciekła z domu na wieść o swojej ciąży albo że to on ją wyrzucił z domu po tym jak dowiedział się o nieślubnej ciąży swojej jedynej córki, dbając tym samym o dobre imię rodu. Nie spotkałoby się to ze społecznym oburzeniem w kręgach konserwatywnych rodów czystej krwi. Blackowie również znaleźliby się na językach.

— Slytherin... znakomicie. Z pańskich słów wynika, że jest pan młodym, przyzwoicie wykształconym i zarazem zaradnym człowiekiem. To dobrze o panu świadczy. — Odpowiedział rzeczowo, starannie dawkowanym uznaniem, bez przesadnych zachwytów aby ten mężczyzna nie obrósł za bardzo w piórka. Przydział do Slytherinu go nie zaskoczył i nie okazał się rozczarowaniem. Uzdrowiciele, podobnie jak Aurorzy, byli powszechnie szanowani przez społeczeństwo przez to, że pełnili zawód użyteczności publicznej. Kariera Perseusza wyglądała nad wyraz obiecująco.

Jedynym zastrzeżeniem, którego istnienie stwierdził, była specjalizacja tego mężczyzny, stojąca w jego mniemaniu znacznie niżej od wszystkich innych gałęzi uzdrowicielstwa. Jako Auror znacznie bardziej doceniał kogoś, kto będzie w stanie poskładać go po potyczce z jakimś czarnoksiężnikiem, zwłaszcza jeśli samemu musiał się powstrzymać od sięgnięcia po czarną magię aby takiego delikwenta pokonać jego własną bronią. Jako Śmierciożerca również wolałby skorzystać z usług uzdrowiciela, który nie zadaje zbędnych pytań.

— O kwestiach finansowych jeszcze porozmawiamy. W późniejszym czasie. — Odezwał się po wysłuchaniu tego, co miał mu do powiedzenia syn przyjaciela. O to, że jego córce i jego wnukowi albo wnuczce niczego nie zabraknie, nie musiał się martwić. Blackowie do najbiedniejszych nie należy. Nie powierzyłby mu córki z pustymi rękami, tylko z hojnym posagiem.

— Pozwoli pan, że zapytam... dlaczego pan chciał zostać magipsychiatrą? — Zapytał dla uzyskania pełnego obrazu swojego rozmówcy, który zdawać by się mogło, że mógłby osiągnąć podobny sukces w każdej innej dziedzinie magomedycyny.

— Jest pan rozwodnikiem. Ma pan za sobą nieudane małżeństwo z córką pana Fortinbrasa Malfoya. Jak mniemam, jest pan świadomy, że moja córka jest podwójną wdową. Nie może mi pan zagwarantować tego, za pięć czy dziesięć lat nie zechce się pan rozwieść z Vesperą. Jednak chciałbym uświadomić pana, że po stronie naszej rodziny rozwody nie są mile widziane. — Tak jak wcześniej chciał posłuchać o edukacji i karierze Perseusa, tak teraz na razie nie zamierzał zadawać mu pytań. Po prostu postawił sprawę jasno, przez posiadanie wiedzy o zakończonym rozwodem małżeństwie młodszego Blacka. Zagwarantowanie mu tego, że on i jego córka będą ze sobą do końca życia nie było możliwe, jednak konieczne było zapoznanie tego mężczyzny z jego poglądami na ten temat. Tym bardziej, że chodziło o jego jedyną córkę. Na szczęście wychował Vesperę w ten sposób, aby umiała o siebie zadbać.

Dostrzegał nerwowy uśmiech swojego przyszłego zięcia. Dla niego to były pytania, które każdy ojciec powinien zadać potencjalnemu zięciowi. Zwłaszcza, jeśli w grę nie wchodziło zaaranżowane małżeństwo. Chester dopuszczał do świadomości miłość racjonalną, gdyż samo to uczucie nie zapewni stabilnej przyszłości jego córce. Nie interesowało go to, jaki kolor lubił Perseus, jakie było jego ulubione danie, to czy wolał psy albo koty. To były pytania, które mogłaby zadawać temu mężczyźnie jego córka podczas ich wspólnych randek. Znaczenie miało to, czego chciał się dowiedzieć od tego czarodzieja, co stanowiło formę jego autoprezentacji.

Nie był on pierwszą osobą, która czuła się niekomfortowo w jego obecności, choć tak naprawdę nie groziło mu nic więcej poza siedzeniem w obecności niezadowolonego albo nawet zirytowanego Chestera i standardowo chłodne traktowanie z jego strony. Nie musiał się jednak obawiać, że on zacznie na niego krzyczeć. Nie zamierzał go też zaatakować. Nie zamierzał również na niego nasyłać opłaconych przez siebie typów spod ciemnej gwiazdy.

— Z pewnością aurowidzenie okazuje się bardzo przydatne w pańskiej pracy. Dobrze to o Panu świadczy, że pragnie się Pan przyczynić do rozwoju tej gałęzi magomedycyny — Postanowił docenić użyteczność aurowidzenia, nie oznaczało że interesowało go zastosowanie tego talentu w medycynie. Nie zamierzał zastanawiać się nad tym, siedzący przed nim mężczyzna kieruje się szlachetnymi pobudkami jak chęć niesienia specjalistycznej pomocy chorym. Zdarzali się uzdrowiciele z powołania. Na pierwszy rzut oka nie miał do czynienia z takowym. W jego oczach Perseus uchodził za człowieka dążącego do rozwoju tej dziedziny magomedycyny dla zaspokojenia własnych ambicji i osiągnięć zawodowych na tym polu.

Poprzednie związki nigdy nie stanowiły miłego tematu, dlatego zazwyczaj nie poruszano tego typu tematów podczas jakichkolwiek rozmów. Spostrzegając przemykający przez twarz Blacka cień jedynie uniósł nieznacznie brwi. Powinien się spodziewać poruszenia niewygodnych dla niego kwestii i nie powinien unikać udzielenia odpowiedzi na zadawane przez niego pytania. Jako jego przyszły teść powinien uświadomić go o swoich oczekiwaniach jakie powinien posiadać ojciec przyszłej panny młodej. Będzie kładł na to większy nacisk, skoro jego jedyna córka sama wybrała sobie Blacka. Owdowienie było czymś zupełnie innym, niż rozwiedzenie się i w jego odczuciu było znacznie gorsze.

— Jak mniemam interesy obu rodzin nie okazały się zbieżne w ogólnym rozrachunku. Jako ojciec tego właśnie chciałbym dla swojej jedynej córki, jednak wiem że trwałość każdej przysięgi zweryfikuje czas. — Pozwolił sobie na udzielenie jak najbardziej dyplomatycznej odpowiedzi. Młodym łatwo wygłaszało tego typu deklaracje, które zawsze weryfikowało życie. Jeśli Perseus i Vespera będą ze sobą osiemnaście lat do osiągnięcia pełnoletności ich dzieci to już będzie zadowolony. Black mógł okazać się naprawdę dobrym zięciem. O ile nie będzie stać mu na przeszkodzie w kwestii kontaktów z córką i wnukami.

— Na tym na razie zakończymy nasze rozmowy. Skontaktuję się z Panem w sprawie omówienia kwestii finansowych. Proszę przekazać mojej córce, że chciałbym z nią porozmawiać w dogodnej dla niej chwili. Odprowadzę Pana do drzwi — Zwrócił się do Perseusa, podnosząc się ze swojego fotela. Zamierzał dołożyć do wesela oraz zapewnić córce przyzwoity posag. Dobór użytych przez niego słów wskazywał na to, że szanuje czas swojej córki, jednak w dogodnej dla niej chwili oznaczało tak naprawdę jak najszybciej. Postanowił osobiście odprowadzić tego mężczyznę do drzwi zamiast polecić to skrzatowi domowemu i tam go pożegnać uściskiem dłoni.