Nadeszło wydarzenie na które czekali wszyscy czystokrwiści. Mogli się pokazać, prześcigać w tym, którego córka i syn wyglądają najpiękniej, którzy mają najlepszą posadę i najlepsze nieruchomości. Idealny moment, żeby pochwalić się swoimi życiowymi osiągnięciami. Każda panna chciała lśnić, ważne było, aby oczy wszystkich było skierowane właśnie ku nim.

Bellatrix Black zdarzało się już bywać na podobnych wydarzeniach, jednak nigdy nie był to zimowy bal. Rodzice mówili, że jak skończy szkołę, będzie mogła się oficjalnie na nim pokazać. Jakby miała być to jakaś inicjacja. Jej siostry zostały tego wieczora w domu. Pomagały się jej przygotować. Spędziły na tym niemalże pół dnia. Panna Black musiała wyglądać idealnie. Zależało jej na tym, aby pokazać się w ten sposób. Chciała, żeby mówiono tylko o niej. Co istotne - udało jej się znaleźć wyjątkową suknię. To nie tak, że ją znalazła, trochę spadła jej z nieba, a może bardziej wyglądała jakby opuściła piekło? Christopher Rosier zadbał o to, żeby suknia była naprawdę doskonała. Pojawiła się u niego kilka razy na poprawkach, dzięki czemu była idealnie skrojona. Aksamit wydawał się być materiałem trafionym w dziesiątkę, a kolor, a kolor pasował do jej duszy. Te różne odcienie czerwieni wyglądały naprawdę zjawiskowo. Suknia była niesamowita. Trixie pamiętała o tym, żeby nie przesadzić z biżuterią. Zwrócił jej na to uwagę Rosier także dołożyła do tego jedynie srebrne kolczyki z rubinowym oczkiem, dosyć dużym. Włosy upięła wysoko, tak, że żaden kosmyk się nie wymykał. Andromeda i Narcyza były zachwycone. Wiedziała, że jej zazdroszczą.

Teleportowała się z rodzicami na miejsce przyjęcia. Sporo postaci było tam obecnych - tak jak się spodziewała. Zaliczyła już nawet rozmowy chyba z każdym z ich znajomych. Nie spodziewała się, że to będzie taki pracowity wieczór. Czuła jednak, co chwile na sobie spojrzenia. Czyli wszystko poszło po jej myśli. Spoglądali właśnie na nią - tak jak chciała. Wpatrywała się w tłum, aby znaleźć znajome twarze. Dobrze było mieć jakiegoś partnera w zbrodni podczas takich wydarzeń.

Miała szczęście. Znalazł się w końcu i jej wybawiciel. Nim jeszcze do niej podszedł przeprosiła rodziców i rozmawiającą z nimi pannę Selwyn. Nieco podstarzałą aktorkę, która lata świetności miała już dawno za sobą, a nadal zachowywała się jak młódka. Nie przestawała chichotać, chyba wypiła już trochę za dużo wina, a bal przecież całkiem niedawno się rozpoczął. Zdecydowanie nie chciała skończyć, jak ta kobieta. Nie dziwiła się wcale, że była starą panną. To w jaki sposób się zachowywała niezbyt specjalnie przekonywało do nawiązania z nią bliższej relacji. Na całe szczęście mogła zgrabnie się wycofać. Nie zniosłaby dłużej zapachu jej perfum, który był tak mocny, że uderzał w nozdrza i zaczynał przeszkadzać Trixie, jeszcze moment i zaczęłaby się dusić.

Oczy jej błyszczały, była zadowolona, że udało im się tutaj spotkać. Było tak jak mówił. Znalazł ją na balu, mogła mu zaprezentować jego dzieło w całej okazałości. Zastanawiała się, czy uda jej się zobaczyć jego kuzynkę, bo suknia, którą dla niej przygotował zrobiła na niej ogromne wrażenie, gdy znalazła się w jego pracowni. Póki co jednak, nie dostrzegła jej jeszcze w tłumie. Na pewno się to zmieni.

Dygnęła na przywitanie, a następnie podała mu swoją dłoń. - Z tego, co pamiętam umawialiśmy się na jeden taniec. - Może jej się wydawało. Zdecydowanie nie. Miała odwdzięczyć się jednym tańcem, za to, że wybrał ją, aby stworzyć dla niej to dzieło sztuki, w którym pojawiła się na balu.

- Ach, wszystko jasne, kimże bym była, gdybym nie pomogła w takiej naglącej potrzebie. - Ten argument nawet do niej przemawiał. Wiedziała, jak nudne potrafią być niektóre z rozmów. - Myślę, że nie jest to wina polityki. Wszystko zależy od rozmówcy. Są tacy, których wcale nie da się słuchać. Nie wiem, czy do nich należy pan Travers, ale podejrzewam, że może tak być. - Tylko zakładała, nie miała pojęcia, jak jest w rzeczywistości. - Uciekajmy więc przed niewygodnym rozmówcą. - Dodała jeszcze, po czym pozwoliła się zaprowadzić na parkiet. W zasadzie to nawet przepadała za tańcem, więc dobrze się składało.

- Czyli nie zapomniałeś. - Posłała mu uśmiech, najwyraźniej Rosier słuchał tego, co miała do powiedzenia, a nie tylko tworzył spoglądając na jej ciało. Doskonale. Dobrze to o nim świadczyło. - Ależ skąd, żadną nadzieję, wręcz przeciwnie. Dla mnie to będzie przyjemność. - Wreszcie będzie mogła spędzić czas z kimś w podobnym wieku, a nie z osobami które młodość zdecydowanie dawno już miały za sobą. Taniec z Rosierem naprawdę był dla niej atrakcją.

Przetańczyła w swoim życiu sporo tańców. Nie było dla niej w tym nic specjalnie obcesowego. Wiadomo, że wiele zależało od partnera, niektórzy próbowali przekraczać granice - jednak Trixie nie miała problemu z tym, żeby im pokazać, że przesadzają. Widać było, że Chris jest wprawiony w tańcu, musiał bywać na wielu balach, potrafił także zachować klasę i zapewnić partnerce komfort.

Poczuła mierzące ją spojrzenie. Miała nadzieję, że doceni to, że posłuchała jego rad. Nie miała z tym najmniejszego problemu. To on był przecież specjalistą od mody, a jej zależało na tym, żeby wyglądać doskonale. - Dziękuję, częściowo to twoja zasługa. - Uśmiechnęła się jeszcze. Nie była skromna. Wiedziała, że sporo zrobiła jej aparycja. W połączeniu z suknią Rosiera tworzyły naprawdę niesamowity duet, od którego mało kto chciał odrywać dzisiaj oczy. Założenia zostały spełnione, co ogromnie ją cieszyło. Uwielbiała być w centrum zainteresowania.

- Naprawdę. - Powiedziała, kiedy zakończyła obrót. Bellatrix uważała, że każdy temat był interesujący jeśli mówca był osobą, której chciało się słuchać. Wiele zależało od charyzmy, niekoniecznie wiedzy, bo przecież zawsze można było nieco podkoloryzować to, o czym się mówiło. - Jedno życzenie brzmi uczciwie. Co jeśli jednak będzie przeciwnie, wtedy ja powinnam spełnić twoje? - Wolała się upewnić jak wygląda sytuacja w drugą stronę nim zacznie działać. Jako, że słowo było dla niej zawsze bardzo istotne to wolała wiedzieć, w co dokładnie się pakuje.

- To bardzo rozsądne zachowanie. - Skomentowała jeszcze. Trixie czasem nie do końca skupiała się na tym, co ważne przez co niepotrzebnie jej niektóre rzeczy umykały. Powinna być bardziej uważna, zdecydowanie, mogła przez to sporo stracić. Bella była zadowolona, że Rosier zainteresował się jej osobą, wiedziała, że nie spojrzałby na byle kogo. Ona przepadała za uczuciem wyjątkowości, towarzyszyło jej również ono tego wieczora. Nie była może jedyną kobietą, dla której uszył suknię na ten wieczór, jednak miała świadomość, że wyróżnia się na tle całej reszty pięknych dam. Suknia dodawała jej blasku, a może to ona dodawała blasku sukni? Niech każdy wybierze sobie to, co uważa za słuszne.

Bale były dla Bellatrix miejscem, w którym mogli pochwalić się nią rodzice. Nie do końca dobrze czuła się w takiej roli, jednak spełniała ich oczekiwania, widziała jacy są dumni. Dlatego też starała się zachowywać pozory, przytakiwać kiedy tego od niej oczekiwano i dobrze się prowadzać - przynajmniej na oczach wszystkich. To wystarczało, dzięki temu mieli do niej zaufanie i dawali jej wolną rękę w wielu sprawach. Nie mieszali się w to, co robiła w wolnym czasie, chociaż pewnie podejrzewali, ale nie zadali nigdy pytania wprost.

- Nie chciałam cię zranić, miałam dobre zamiary! - Próbowała się bronić, jednak szło jej to raczej średnio. Na jej twarzy pojawił się spory uśmiech. Naprawdę dobrze bawiła się w jego towarzystwie. Nie czuła nawet kija w dupie, którego można było znaleźć u większości czystokrwistych czarodziejów w każdym wieku.

Mknęli dalej po sali, chociaż mknęli to trochę za dużo powiedziane. Poruszali się powoli przed siebie w rytm muzyki. Walc nie był jej ulubionym tańcem, jednak nie chciała, żeby to zauważył.

- Myślę, że kto jak kto, ale ty byś sobie poradził nawet z takim tematem. - Wyglądał on jej na całkiem interesującą osobę, miała wrażenie, że trochę przesadza i nawet o polityce może mówić w ciekawy sposób. - To teraz nie ma odwrotu. - Dodała jeszcze nim nią obrócił. Musiała poradzić sobie z tym wyzwaniem, chociaż wiedziała, że może być dosyć ciężko, nie należała jednak do osób, które poddawały się już na starcie. Dygnęła jeszcze, kiedy zakończyli ten pierwszy taniec. Gotowa była na kolejny.

- Mówią, że Nobby Leach oszukiwał podczas jakichś mugolskich zawodów sportowych, zdajesz sobie sprawę, że minister magii odczuwał taką potrzebę? - Postanowiła zacząć od tego, co wydawało jej się bardzo zabawne. - Jakby tamten świat był nadal dla niego bardzo istotny, to tylko potwierdza, że mugol zawsze zostanie mugolem.

Trixie nie sądziła, że tak wiele cech składa się na to, jak może się prezentować. Podchodziła do strojów, jako dodatku, nigdy nie były dla niej one specjalnie istotne. Lubiła ładnie wyglądać, jednak jakoś nigdy głębiej się nad tym wszystkim nie zastanawiała. Christopher trochę otworzył jej oczy, może doceni ile kunsztu to wszystko wymaga.

W jej oczach pojawił się błysk, gdy usłyszała jego kolejne słowa. Nie sądziła, że to po niej widać, miała wrażenie, że dobrze się kamufluje, jednak najwyraźniej wcale tak nie było. Szkoda. - Bolesne są to dla mnie słowa. Któż bowiem czerpie przyjemność z ranienia innych? - Ona, ale na to pytanie nie odpowiedziała. Rosier znał prawdę, dobrze dla niego. - Idealnie nadaje się kamuflażu, nie połączyłam wcześniej faktów. Widać, że byłeś krok przede mną. - Czy to dobrze? Pewnie nie, ale nie miała zamiaru się tym teraz przejmować.

Trixie w przeciwieństwie do Chrisa nie miała problemu z tym, aby przekraczać granice. Robiła to jednak w tych momentach, kiedy wiedziała, że nie są na nią skierowane oczy gapiów. Wszystko miało swój czas i miejsce. Idealnie odnajdywała się w całości. Umiała balansować na krawędzi. Kiedy wymagała tego sytuacja była sztywna i bardzo tradycyjna, w innych okolicznościach jej oblicze się zmieniało. Nie przy wszystkich, tylko przy tych najbardziej zaufanych.

- Dopiero okaże się, czy doskonale. - Miała nadzieję, że właśnie tak będzie. Przynajmniej zrobi wszystko, aby okazało się to być doskonałe.

Muzyka zaczęła grać szybciej, zmienił się też sposób jej poruszania. Zdecydowanie lepiej czuła się w tym tańcu. Chris rzucił jej wyzwanie, bardzo dobrze, to tylko ją nakręcało i powodowało, że chciała kontynuować. - Najwyraźniej interesowały naszego ministra. - Jej zdaniem osoba postawiona tak wysoko w hierarchii powinna się zajmować istotnymi sprawami, a nie tymi nic nie znaczącymi. - Ministra, który pełnił najważniejszą funkcję w świcie czarodziejów. - Jakby nie miał jakichś większych priorytetów.

- Do tego dopuścił, żeby słyszeli o jego romansach, gdyby był choć trochę kompetentny to by to ukrył. Tak wszyscy mogli o tym dyskutować. Ministrowi magii nie przystoi mieć takiej opinii. - Mógł mieć kochanek na pęczki, jednak wypadało, żeby w opinii publicznej był wierny żonie. - Jak ktokolwiek mógł darzyć go zaufaniem, jeśli pozwalał sobie na takie postępowanie? - Zdaniem Bellatrix to się wykluczało.

Zupełnie nie przeszkadzało jej to, że znalazł się zbyt blisko niej, jakby wcale tego nie zauważyła, tak bardzo była zaabsorbowana ich konwersacją.