Philip nigdy nie przypuszczałby, ile w jego dotąd poukładanym życiu może wywołać niedokończony, głupi rytuał. Przez te dwa miesiące zdołał doświadczał całej gamy nowych uczuć, jak przygnębienie i tęsknota, ukłucia w swoim mniemaniu irracjonalnej zazdrości i wyobrażał sobie siebie doświadczającego coś wyjątkowego (czego dotąd nie poszukiwał) z kimś szczególnym, przeżywającego romantyczne chwile, z kimś, z kim mógłby dzielić swoje życie.

Dzięki pomocy dwóch osób zdołał poznać odmienną perspektywę i jedyną opcją wydawało się otwarcie na te nowe doznania, ale pomimo wszystkich otrzymanych rad to było łatwe tylko w teorii. Przez to wszystko wszystko się skomplikowało na także innej płaszczyźnie w następstwie podjętych przez niego decyzji - za taką można uznać potrzebę odbycia szczerej rozmowy z kimś, kiedy sam sobie z tym nie radził tak dobrze jakby chciał i przez to, że potrzebując czasu na poukładanie sobie tego wszystkiego przez miesiąc nie odzywał się do osoby, która najbardziej mu pomogła w ogarnięciu tego pierdolnika.

Wyczekiwał na pojawienie się pani Bulstrode, która po raz drugi miała świadczyć mu swoje usługi z zakresu uzdrawiania i klątwołamania. Tym razem był mniej cierpliwy, niż w marcu gdy został dotknięty tamtą klątwą, bo wszystkie następstwa tego niedokończonego rytuału dawały mu się dotkliwie we znaki. Próba przerwania tej więzi, zakończenia magii tego niedokończonego rytuału, jak zwał tak zwał, była tym, czego potrzebował. Oby się to tylko powiodło.

Niemniej zdawał sobie sprawę z tego, że podczas wizyty pani Bulstrode prawdopodobnie uda się zająć główną przyczyną jego stanu i jego objawami. Natomiast następstw tego wszystkiego nie zdoła usunąć nawet najpotężniejsza magia. W tym oczekiwaniu na pojawienie się czarownicy przygotował zakupione trzy komplety świec i położył je na stole w salonie oraz przeniósł swoje psidwaki na piętro, tak aby nie przeszkadzały.

Buchające z kominka szmaragdowozielone płomienie oznajmiły mu przybycie uzdrowicielki, z którą zamierzał się odpowiednio przywitać.

— Dzień dobry, pani Bulstrode. — Odpowiedział równie uprzejmie. Czarownica wyglądała dokładnie tak, jak powinna wyglądać doświadczona, oddana swojej pracy uzdrowicielka. Budziła zaufanie, pomimo swojej surowej powierzchowności. Do ponownego skorzystania z usług czarownicy przekonywało go również to, że skutecznie uwolniła go od tamtej klątwy, którą złapał od tamtego posążka i złamała ciążącą na tym przedmiocie klątwie.

— Dobrze, że pani o tym wspomina i biorę pod uwagę ten pierwiastek nieprzewidywalności. Obecności mojej partnerki nie brałem nawet pod uwagę. — Ze słów kobiety Philip wywnioskował to, że nie tylko ona nie gwarantowała powodzenia, ale również mogły wystąpić nieprzewidywalne efekty. Tych wolałby uniknąć. Wspomnieniu o Lorettcie jako o swojej partnerce towarzyszyła z trudem wyważona niechęć w w jego głosie. Nie znajdował się w towarzystwie przyjaciół, aby móc pomstować na tę kobietę.

— Po drobnym przemeblowaniu ten salon powinien wystarczyć. Przygotowałem. Tylko muszę pozamykać okna i drzwi. — Wypowiadając te słowa wyciągnął z tylnej kieszeni spodni dżinsowych swoją różdżkę i jednym machnięciem przesunął stolik od kawy i fotele. Następnym ruchem nadgarstka zamknął drzwi i okna, po czym odłożył różdżkę. Na wygospodarowanym kawałku podłogi przykucnął i zaczął ustawiać krąg z tych świec rytualnych. Gdy już skończył, wyprostował się i spojrzał pytająco na czarownicę. Poza tym, że nie chciał mieć nic wspólnego z Lorettą, tak chciał przestać doświadczać tak wielu negatywnych emocji, z którymi zmagał się o wiele za długo.

— To całkiem wysoka szansa powodzenia. Chcę mieć to już z głowy. — Pani Bulstrode przedstawiła mu wyjątkowo optymistyczne prognozy do powodzenia tego przełamywania magii tego rytuału. Były wyższe, niż początkowo sądził. Męczył się z tym wystarczająco długo i nie chciał odwlekać tego wyczekiwanego od dłuższego czasu momentu, czyli od dnia w którym skontaktował się z obecną tu uzdrowicielką. Oczywiście, w jakimś stopniu zdawał sobie sprawę, że w tego typu przypadkach pośpiech jest niewskazany, jednak trudno było być cierpliwym kiedy wreszcie była szansa na to, że przestanie cierpieć dotychczasowe katusze. Dwadzieścia procent szans na niepowodzenie to nie było wiele.

— Niestety, tak. — Przyznał z wyraźnym przekąsem. Jeszcze rok temu machnąłby na to ręką, gdyż te efekty niedopełnionego rytuału nie trzymałyby się tak długo i nie byłyby tak dokuczliwe. Jeśli czarownica śledziła media albo chociaż poświęcała chwilę uwagi słuchaniu plotek to mogłaby posiadać wiedzę, która kobieta była jego partnerką... należało mu pogratulować głupoty, za którą teraz płacił. Przez poprawienie jednej ze świec przez kobietę doszedł do wniosku, że ma do czynienia z perfekcjonistką.

— Wszystko zrozumiałem. — Wysłuchał uważnie instrukcji wydawanych mu przez magomedyczkę, zwłaszcza zwracając uwagę na wszystkie niepożądane efekty. Odurzeniem i przygnębieniem się nie przejmował, skoro uchodziły za naturalne. Bardziej zaniepokoiło go to ryzyko wystąpienia bólów głowy i brzucha, a także silnych mdłości. Jeśli one wystąpią to niezwykle je zgłosi, jednak wolałby ich nie doświadczyć. Nie zamierzając już dłużej zwlekać, przekroczył krąg świec i usiadł po turecku w miejscu wskazanym przez klątwołamaczkę, układając obie dłonie na kolanach.

Przez chwilę przyglądał się czarownicy, zapalającą te wszystkie świece. Pomieszczenie powoli wypełniał dym, wprowadzający go z każdą mijającą sekundą w stan odurzenia i zarazem przygnębienia. Wszystko zdawało się działać jak należy. Nie wiedział, jakie jeszcze działania podejmie ta czarownica i czy będą podobne do tych, które wykonała poprzednim razem, gdy miała uwolnić go od klątwy z posążku. Przyjdzie mu się o tym przekonać.

Zachował przez dłuższy czas milczenie, co zwykle przychodziło mu to z wyraźnym trudem. Niedoświadczenie niepożądanych efektów towarzyszących przełamywaniu magii tego przeklętego rytuału w przeciągu kilku minut okazało się zaledwie pobożnym życzeniem. Zaczęło się od nasilającego się bólu głowy i towarzyszącego mu bólu brzucha, do którego dołączyły mdłości. Nieznacznie pobladł. Jak tak dalej pójdzie to może potrzebować wiadra, jak po suto zakrapianej imprezie. Co za potworne doświadczenie! Tym bardziej, że było wyłącznie na trzeźwo.

— Źle się czuję... — Wymruczał niewyraźnie, czując niechęć do otwierania ust. Gdyby był sam to profilaktycznie zawołałby Błyska, aby ten postawił obok niego wiadro. Czy chociaż coś w związku z tym rytuałem może pójść bez jakichkolwiek komplikacji?! Byłoby wspaniale. Oby Pani Bulstrode temu sprostała i pomimo tych niepożądanych efektów uwolniła go od tego przekleństwa.

Wydawało mu się to niemalże prawdziwe, nawet jeśli to mogło być zaledwie złudzenie. Tak to miało wszystko wyglądać? W odurzającym go dymie miał ujrzeć Lorettę, odwracającą się do niego plecami? Najwyraźniej. Towarzyszył temu ten przedziwny żal, którego nie chciał doświadczyć ani chwili dłużej. Musiał jeszcze trochę przecierpieć, aby w pełni wyzwolić się od magii tego niedokończonego rytuału. Loretta również nie była kobietą, która powinna mieć jakiekolwiek miejsce w jego życiu. Pokładał nadzieję w obecnej tu uzdrowicielce, że wszystko potoczy się po jego myśli. Nawet pomimo tych komplikacji, które wystąpiły podczas tego całego procesu. Nie znał się na tym wszystkim i nie potrafiłby powiedzieć, co dokładnie poszło nie tak.

To wszystko było bardzo skomplikowane. Decyzję Loretty o niedopełnieniu z nim tego rytuału postrzegał jako przejaw złośliwości ze strony tej kobiety, może jakąś pokręconą formę osobistej zemsty. Przez ostatnie dwa miesiące był po prostu w rozsypce, co skłoniło go do poszukiwania rady, pocieszenia, czegokolwiek i to chociaż to otrzymał, stało się to przyczyną dodatkowych komplikacji tam, gdzie one były niepożądane. Wszystko to, co działo się przez te dwa miesiące pozostanie z nim na zawsze, przerwanie tej nienaturalnej więzi nie sprawi, że to wszystko zniknie. Częściowo tego chciał, choć to nie było możliwe. Straciłby wówczas również nieliczne dobre wspomnienia z tego okresu. Jedynie chciał uwolnić się od tych wszystkich negatywnych emocji. Reszta powinna się ułożyć samoistnie, jeśli tylko nie zacznie tego bardziej komplikować. Bardziej, niż to wszystko już skomplikował.

— Dobrze. — Mruknął w odpowiedzi. Zapach rozpalonego kadzidła uważał za całkiem przyjemny, znacznie przyjemniejszy niż zapach tych świec rytualnych. Odczuwał to, że te wszystkie niepożądane, bardzo nieprzyjemne efekty zaczynały słabnąć i najwyraźniej będzie w stanie dotrwać do końca tego rytuału. — To działa... proszę kontynuować. — Poinformował kobietę. Musieli to doprowadzić do końca, do przerwania tej jakże osobliwej klątwy.

— Udało się? Znacznie lepiej. Zwłaszcza jak pani otworzyła okno. — Zapytał o powodzenie tego rytuału nawet jak sam miał wrażenie, że zrobiło mu się jakby lżej na duszy, jakby zrzucił z niej niewyobrażalny ciężar. Bo tym były odczuwane przez niego przygnębienie i tęsknota, wszystkie te momenty, w których wyobrażał jak to jest mieć przy sobie kogoś wyjątkowego i dzielić z tym kimś życie, wszystko, co z tym było związane. Potrzebował jednak potwierdzenia odnośnie przełamania magii tego rytuału.

Instrukcje wydane przez czarownicę wydawały się nad wyraz jasne. Powoli, z najwyższą ostrożnością się podniósł. W tym okręgu stworzonym z rytualnych świec spędził zaledwie kilka, może kilkanaście minut... choć wydawało mu się, że siedział tam znacznie dłużej. Podążył nieśpiesznie w stronę krzesła, na którym usiadł. Nie wydawał się zachwycony perspektywą wypicia odpowiedniego eliksiru, jednak nie zamierzał tego kwestionować skoro spożycie tej mikstury mogło mu pomóc. Czuł się obserwowany przez uzdrowicielkę, dla której był przecież pacjentem. I być trudnym przypadkiem przez to, że nawet podczas tego procesu wystąpiły poważne komplikacje.

— Zapewniam panią, że niczego tak nie pragnąłem jak złamania tej więzi. Zakładałem, że to nie będzie przyjemne doświadczenie, jednak nie sądziłem, że aż tak. — Zapewnił bez chwili wahania tę czarownicę. Kto przy zdrowych zmysłach chciałby doświadczać tego wszystkiego, z czym on się zmagał przez cały ten czas? Nawet jak to wszystko skłaniało go do refleksji nad własnym życiem.

— Do dna. — Wyciągnął dłoń po podaną przez kobietę fiolkę, starając się ją jak najszybciej opróżnić. Większość oferowanych przez uzdrowicieli eliksirów nie należała do najsmaczniejszych. Bardzo docenił to, że pani Bulstrode posprzątała powstały w tym salonie bałagan. Sam zleciłby to swojemu skrzatowi domowemu, gdy doszedłby już do siebie.

— Będzie to musiało na razie wystarczyć. Z pewnością ma pani rację w tej kwestii. — Odpowiedział z ciężkim westchnięciem. Kobieta zrobiła wszystko, co w swojej mocy aby uwolnić go od magii niedopełnionego rytuału w takich, a nie innych warunkach. Z pewnością do pani Bulstrode przychodziło więcej ludzi z opisywanymi przez nią problemami.

— Dobrze. W razie czego się skontaktuję z panią. — Zapewnił ją, zamierzając zwracać na to uwagę. Z byciem skupionym na sobie akurat nie miał problemu i zawsze starał dbać o swój pozytywny nastrój. W ostatnim czasie to jednak nie działało tak jak trzeba. Dziwne aby działało, jak był wręcz w rozsypce.

— W takim razie dziękuję za wszystko, pani Bulstrode. W razie czego napiszę do pani sowę. Proszę wysłać mi rachunek. Do widzenia. — Nie ruszając się z krzesła, postanowił pożegnać czarownicę, która tym razem skorzystała z drzwi wyjściowych zamiast z kominka.