Szkolenia w Akademii Munga miał za sobą. To było jakieś ponad dziesięć lat temu. W między czasie robił dodatkowe kursy utrwalające swoje umiejętności i pogłębianiu bardziej wiedzy w uzdrawianiu i tworzeniu eliksirów. Z tym ostatnim radził sobie znacznie lepiej w praktyce. Choć nie było jego marzeniem zostanie ordynatorem szpitala, zmienił pracę po ukończonych praktykach w szpitalu, czego ojciec nie pochwalał. Laurencowi odpowiadała praca w biurze. A dodatkowo nie musiał rezygnować ze swoich wyuczonych umiejętności w dziedzinie leczenia i tworzenia eliksirów. Robił wszystko, aby rodzic docenił jego starania.

Ten rok był dla Lestrange bardzo aktywny. Dużo pracy, udzielania się w terenie. A co najważniejsze, oczekiwał narodzin dziecka. Jego żona była w trzecim trymestrze ciąży. Nie chciał jej zostawiać samej w domu, kiedy musiał iść do pracy. Załatwił jej na ostatnie miesiące opiekunkę, którą była jego koleżanka z akademii Munga, pracująca tutaj w szpitalu. Że gdyby coś się zadziało, miałaby pomoc na miejscu. Na rodziców liczyć nie mógł, co najwyżej na rodzeństwo. Mieszkali sami w zakupionym przez niego domu. Do pomocy w pracach domowych mieli skrzata.

W szpitalu pojawiał się z żoną na kontrolnych badaniach. Czasami też przychodził w innych sprawach, czy to zleceniach z Ministerstwa, czy omówić jakieś sprawy z kolegami, koleżankami z Akademii i praktyk, jakie kończyli razem i część z nich postanowiła kontynuować pracę tutaj. Tak też w jednym z przypadków, w zeszłym roku spotkał siedzącą samotnie pannę Malfoy. Nie tylko rozmowa ale i jego pomoc w pozbieraniu się, pomogła dziewczynie podnieść się na duchu i zaliczać semestry. Był jej mentorem. Korepetytorem. Jakkolwiek go uważała.

Dzisiejszego dnia został zaproszony na zajęcia w Akademii Munga, na jedne z wykładów. Być może miałby opowiedzieć o sposobach przyrządzania pewnych eliksirów. A może po prostu odpowiadać na pytania przyszłych uzdrowicieli, jak wygląda praca w Ministerstwie. Nie uważał to za zły kierunek, kiedy można w każdym miejscu udzielić pomocy komukolwiek. Nie każdy czuje w sobie to powołanie i odkrywa je nawet w późniejszych latach swojej kariery i edukacji.

Przemierzał korytarz, ubrany w popielaty garnitur z białą koszulą. Czarną listonoszką, przewieszoną na ramię. Miał tego pecha, że w przeciwnym kierunku szedł jego ojciec z paroma praktykantami innego roku. Nie odezwał się do niego. A nawet gorzej, traktował jakby go tu w ogóle nie widział. Przykre. Laurence westchnął i otworzył drzwi do sali, w której miał zagościć. Miła niespodzianka go spotkała, kiedy już na wejściu usłyszał, że ktoś go woła. Zamknął drzwi za sobą i skierował spojrzenie swych brązowych oczu w kierunku panny Malfoy. Ta oficjalność. Posłał jej lekki uśmiech rozbawienia na jej słowa, zbliżając do jej stolika.

Może i rodzina Laurenca była zamożna. Każde z potomków tej rodziny wyrobiło sobie odpowiednią karierę. Na niektórych z nich, nałożono nacisk pracy w szpitalu, a inni poszli tam dobrowolnie, ponieważ odziedziczyli odpowiednie umiejętności i rozwijali się w kierunku magimedycyny. Co to za życie, będąc na czyimś utrzymaniu? Laurence nie miał tak dobrze, jakby to inni widzieli z boku. Ojciec czy babka mogliby mu zamrozić wpływ pieniędzy rodzinnych na jego konto, skoro podjął nieco inną decyzję w swojej karierze niż tego oczekiwali. Miał zostać ordynatorem, ale wolał iść do Ministerstwa. Z drugiej strony praktykowanie zawodu, pozwala pokazać, że coś się umie, jest się kimś i potrafi zarobić na siebie, oraz utrzymanie własnej rodziny. Jak już wspomniane też było, miał dziecko w drodze, oczekujące rozwiązania.

Lestrange by stwierdził, że nie ma czego mu zazdrościć. Ładnie wyglądało to wszystko z zewnątrz, ułożone życie i własny dom, to jednak wewnętrznie bywały problemy, o których się nikomu nie mówiło.

Zdążył udzielić odpowiedzi, to jednak do zaplanowanego wykładu widocznie nie dojdzie. Laurence zmarszczył brwi widząc małe zamieszanie przy rzutniku. Jeden z profesorów nawet podszedł do niego z przeprosinami. Lestrange przyjął do wiadomości, zapewniając, że nic się nie stało.

Nic nie poradzą na to, że sprzęt technicznie zawiódł i nie mogą przeprowadzić wykładów. Trochę było szkoda czasu Laurenca, który przyjechał po to, aby przeprowadzić spotkanie z przyszłymi uzdrowicielami, biorąc na ten czas specjalnie wolne godziny w Ministerstwie.
Skoro zrezygnował z pracy w szpitalu, nie stało w sumie nic na przeszkodzie, spróbować swoich sił, jako wykładowca. Tylko, jeśli czas mu na to pozwoli. Dodatkowy zarobek zawsze się przyda.

Udając się do miejsca, gdzie można było przygotować sobie kawę, udzielił odpowiedzi na pytanie odnośnie stanu zdrowia małżonki iż jest pod opieką jego koleżanki z tutejszej placówki. Wzięcie kogoś zaufanego, dawało pewność i gwarancję, że pomoc jest na miejscu, kiedy on nie mógł przy niej być.

Odbierając kawę, przeszli na temat rozmowy na temat jego najmłodszego rodzeństwa. Temat szybko przeskoczył z Loretty na Louvaina.

Jak on się czuł, jako przyszły ojciec? Sam nie wiedział jak to opisać. Choć wrażenia na nim to nie robiło żadnego. Słusznie Lorraine zauważyła, że posiadając młodsze rodzeństwo, musiał pomagać trochę i ich pilnować. Miało to jednak miejsce kiedy był w domu na święta i na wakacje.

Cóż mógł odpowiedzieć, na jej zapewnienie? Czy podoła temu wyzwaniu, pokaże to dopiero przyszłość. Może i miał pełną, a nawet dużą w ilości rodzeństwa rodzinę, bogatą w dodatku, to czy odczuwało się w niej rodzicielskie wsparcie? W jego przypadku nie do końca. Choć Laurence się starał, ojciec przestał dostrzegać w nim jakby, idealnego syna. To jednak, z powodu swojej jednej innej decyzji, dokonanej przez siebie, na całe szczęście rodzic go nie wydziedziczył. Bo przecież, Laurence spodziewał się dziedzica. Liczył na syna. Małą istotę, która mogłaby pociągnąć dalej ich nazwisko, przedłużyć ród.

Również i on interesował się eliksirami. Ich wytwórstwem. Dlatego nie miał nic przeciwko udać się ze znajomą obejrzeć wystawę. Porozmawiać z innymi twórcami. Spojrzeć na pomysłowość młodszego od siebie pokolenia. A nawet zobaczyć, czego jeszcze mógłby nauczyć się od starszych.

Po wzięciu kawy, oboje skupili całą swoją uwagę na różnorodność flakoników. Większość zamknięta, zabutelkowana. Część była możliwa do przetestowania o delikatnym działaniu. Choćby podczas samego powąchania. Z kociołków wyłaniały się różnego koloru dymy czy poświaty. Warzono coś najpewniej na pokaz, jako dodatkowy element ekspozycji, zachęcający do podejścia.

Czy było coś, co by bardzo interesowało Lestrange’a? Najpewniej specyfiki medyczne. Aby bardziej angażować się jako uzdrowiciel. Choć nie w Mungu, to chociaż w Ministerstwie. Może samą obserwacją, zainspiruje się czymś?
Wyjątkowe składniki, także przykuwały uwagę. Laurence spojrzał na Lorraine, która równie zainteresowana bardzo była specyfikami, eliksirami. Bardzo interesowała się zagadnieniami tej tematyki. Nie zmieniło się to w niej, odkąd ją poznał.

Na jej słowa wyjaśnienia, uśmiechnął się lekko. Nie przykuwał do tego uwagi. Czy pachniał pracą, czy perfumami żony? Jak było naprawdę? Tylko on to wiedział.