Kariera w Eliksirach Ravena rozkwitała. Jej szef szybko poznał się na jej skrupulatności, szybko zauważył, że dziewczyna czasami aż za bardzo angażowała się w pracę. Avelina nie miała życia przed, ani po pracy. Wolała zatracić się w pracoholizm, bo nie chciała myśleć o Augustusie. Napisałam ogrom listów, które chowała w pudełku pod obluzowaną deską w swoim pokoju, a każdy był skierowany do tego jednego idioty, który piął się na szczeblach kariery, który założył rodzinę i o niej zapomniał. O to go w końcu prosiła, tak? Chciała, aby jej nie pamiętał, aby dał sobie z nią spokój, ale czemu to tak bolało? Zatracenie się w pracy przyniosło efekt, który chciała. Przestała mieć czas na pisanie listów do niego i nie wysyłanie ich, miała czas na rozwijanie wiedzy w zakresie eliksirów, lepiej wychodziło jej pamiętanie przepisów i połowę z nich była w stanie uwarzyć bez pomocy książek.

Sielanka jednak nie trwała długo. Pod koniec października do jej pracy wpadło kilku podejrzanych mężczyzn. Domagali się pieniędzy i darmowych eliksirów w zamian za ochronę. Avelinie się to nie podobało, bo grozili jej szefowi, ale nie wtrąciła się w to wtedy, bo za bardzo się wystraszyła. Przychodzili nawet dwa trzy razy w miesiącu i powoli rujnowali ten biznes. Przychodzili w takich godzinach, gdzie apteka była już zamykana, gdy na ulicach nie było zbyt wielu ludzi, a ona i Raven obawiali się iść z tym do Brygady, bo bali się, że może to skutkować czymś gorszym. W końcu odważyła się odwiedzić The Loft, o którym wspominał tamten małpiszon z zaułka. Był wieczór, a ona owinięta w grubą kurtkę wkroczyła na teren baru. Podeszła do baru i zapytała o Crowa. Miała nadzieję, że dobrze zapamiętała to co jej powiedział.

Jej wzrok krążył po rozbawionych i roztańczonych ludziach w tym miejscu. Szukała w tłumie tego jedynego, po którego tu przyszła. Źle się czuła, że sięga po pomoc do przestępcy, ale czuła się przyparta do muru, bo nie chciała nikomu robić problemów, ale nie potrafiła znieść strachu jaki miał w sobie jej szef, gdy tylko przychodziła konkretna godzina w każdy dzień. Jego nerwowe spojrzenia na drzwi, jego wypraszanie jej z apteki, aby nie musiała być też zagrożona. Podziwiała te wszystkie osoby pląsające do muzyki. Sama lubiła tańczyć, ale raczej w zaciszu swojego domu nić w takich miejscach. Czasami chciałaby wyjść do klubu i się pobawić, ale nigdy nie miała z kim. Zawsze się wstydziła za bardzo. I tak, wiedziała, że powinna nabrać trochę pewności siebie, ale nie teraz – może kiedyś. Może zacznie czuć się pewniej w otoczeniu dorosłego świata? Teraz ledwo skończyła szkołę, wyszła z ciepłej, bezpiecznej bańki, gdzie jedynymi problemami były oceny.

Gdy Patrick mówił Avelina chwilę słuchała, ale przestała, gdy dostrzegła Crowa. Rzuciła do barmana krótkie dziękuję i odeszła od baru kierując się za mężczyzną. Nie była nadal pewna tego, co chciała od niego. Nie była pewna, czy chciała mu zawracać głowę. Wyglądał jakby miał sporo własnych problemów i bała się, że zamiast uzyskać pomoc będzie ją mu oferować. Wiedziała, że nie zostawi go z pustymi rękami, wiedziała, że w życiu nie ma nic za darmo. Nawet oceny w szkole nie były rzucane jak okruchy gołębią – tutaj zapewne było zdecydowanie bardziej brutalnie. W końcu wyszła krótką chwilę po nim w boczną alejkę, gdzie mężczyzna palił papierosa. Nie odezwała się tylko patrzyła na niego chowając dłonie w zimowym płaszczu. Włosy miała rozpuszczone, usta pomalowane na czerwono. Na nogach miała ciepłe buty, które jej matka wysłała w ramach prezentu urodzinowego parę miesięcy temu.

Gdy się tak do niego powoli zbliżyła delikatnie ją zamurowało, bo naprawdę nie wiedziała, co mu powiedzieć. W jej głowie pojawiały się raz po raz obrazy z ich pierwszego spotkania i uświadamiała sobie, że to co robiła nie było do niej podobne. Z drugiej strony szef nie pozwalał jej iść z tym do Brygadzistów, więc musiał być inny sposób. Patrzyła na niego uważnie, dostrzegając jego uśmieszek. Udawany? Dostrzegając jego smutek. Chowany? Był pozorantem i widać było to od razu, ale miał też coś charyzmatycznego, co przyciągało wzrok. Twarz Aveliny była spokojna, ale w oczach można było dostrzec obawy i troski o ile noc na to pozwalała. Zagryzła znowu nerwowo wargę jakby chciała ją sobie rozgryźć.

– Tym razem się nie zgubiłam – odpowiedziała i sama spojrzała za siebie, gdy ten wychylał się na palcach, aby za nią zerknąć. Nic tam nie zobaczyła, więc wróciła znowu spojrzeniem do niego. – Szukałam ciebie – sprecyzowała, ale zamilkła. Nie wiedziała co więcej powiedzieć, jak poprosić go o pomoc. Zwykle to ją proszono o pomoc, to ją do tego ściągano i było znacznie łatwiej, a gdy sama miała to zrobić coś się w niej blokowało.

Biznes. Masz do niego biznes.

Co jeśli on nie miał takich wpływów, znajomości, siły? Co jeśli był tylko pionkiem i ci w niczym nie pomoże? Musiała chociaż spróbować, bo inaczej będzie czuła się bezużyteczna.

– Nie jest ci zimno? – zapytała patrząc na jego ubiór. To nie było rozsądne ubierać się tak o tej porze roku. Chyba, że użył jakiegoś zaklęcia, a może eliksiru? Albo był po prostu nienormalny. – Potrzebuję pomocy – westchnęła w końcu, a do jej pamięci wróciły jego słowa, aby nie musiała go potrzebować. A jednak.

Źle się czuła chcąc od niego pomocy, ale co miała zrobić? Byli z różnych światów. Oczywiste było, że nie będzie do niego przychodzić, żeby wypić z nim kawkę, tak? Na ustach pojawił się mglisty uśmiech i bez słowa ujęła jego ramię. Obawiała się kontaktu z nim, ale gdy już go spotkała nie wydawał się, aż tak straszny jak przy pierwszym spotkaniu. Może dlatego, że wtedy ona miała coś, na czym mu zależało? Zerknęła na niego i dała się poprowadzić w ustronne miejsce.

– Nie chciałam korzystać z twoich usług. Zdecydowanie wolałabym inaczej się z tobą zaznajomić – niż mieć do ciebie czysty biznes. Nie lubiła ludzi wykorzystywać, nie lubiła prosić o pomoc, nie lubiła być od nikogo zależna i robić długów. – Ale odwdzięczę się jeśli będziesz mógł mi pomóc – dodała z cichym westchnięciem. Na chwilę zamilkła kuląc się lekko w sobie; przemyślała swoje słowa, ale nic więcej nie dodała.

Nie wiedziała, co mogła mu więcej powiedzieć. Najpierw chciała mu wyjaśnić o co chodzi, jaki jest jej problem i zobaczyć, czy będzie w stanie jej pomóc. Był zdecydowanie bardziej zdenerwowana niż jak szła w to miejsce. Bała się, że ten cały Crow mógł ją mimo wszystko skrzywdzić, ale póki co jej nie zaatakował, a miał ku temu świetną okazję.

Nie miała zamiaru negować tego, że skóra, którą miał na sobie jest zimna, że raczej nie jest odpowiednim materiałem na taką porę roku, ale miała nadzieję, że nie był szaleńcem, który nie rzucił na siebie chociaż zaklęcia ochronnego. Na jego słowa przeszedł ją dreszcz po karku, ale starała się nie zdradzić swojego spięcia. Crow był dziwnym człowiekiem, zdecydowanie nie takim, którego chciało się spotykać w ciemnych zaułkach – na szczęście dla Aveliny ich ostatnie spotkanie nie skończyło się tak źle. Teraz miała nadzieję, że też będzie w miarę w porządku, przyjemnie i bez niespodzianek.

Avelina jak zawsze była milczkiem. Dużo czytała, znała spoty zasób słów, ale rzadko je wykorzystywała, a zwłaszcza, gdy chodziło o spotkania, które nie były dla niej komfortowe. Gdy do niej mówił ona spojrzała w niebo, aby sprawdzić, czy widać tej nocy gwiazdy.

– No więc – nie zaczyna się zdań od no więc – W miejscu, gdzie pracuje od kilkunastu tygodni regularnie wpadają ludzie, którzy zabierają nam zapasy eliksirowe. Szef nie pozwala wezwać BUMu, bo boi się, że będzie miał więcej problemów z tego tytułu. Nie wiem kim są ci ludzie, ale pomyślałam, że może ty znasz, ty wiesz… jak się ich pozbyć. – wyrzuciła z siebie pawie na jednym wdechu. – I nie chodzi o zabijanie – dodała szybko. Nigdy nie poprosiłaby drugiej osoby o zabicie kogokolwiek, ale wolała się upewnić, że jej ostatnie zdanie nie zabrzmiało w ten sposób. – Coraz więcej tracimy pieniędzy, a nie chce stracić tego miejsca – dodała jeszcze.