W ostatnim czasie w jej życiu wiele się wydarzyło. Najpierw atak na Beltane, potem śmierć ojca jej przyjaciółki, potem dziwne wydarzenie, którego nie była w stanie pamiętać, a jedyny ślad po tym jaki został były dwie ranki na jej szyi, potem pojawił się Rookwood wywracając jej życie do góry nogami. Następnie kochała jakiegoś mężczyznę, którego nawet do końca nie znała, a uczucie to było spowodowane klątwą, którą pomógł zdjąć Rookwood. Za kilka dni chciał się z nią zobaczyć na kolacji w ramach podziękowań. Jej życie było okropnie paskudne, a w jej sercu kotwiczył strach, bo nie wiedziała, co miała zrobić. Obawiała się każdego dnia i tego, co czeka ją, gdy pozwoli Augustusowi wejść do jej serca. Kochała go w szkole, kochała go potem, ale wyrzuciła to uczucie w głąb umysły, wypchnęła je z serca, aby przestać cierpieć. Zastąpiła pracoholizmem, dręczyła siebie pracą, aby nie myśleć, aby wrócić do domu i paść bez snów, bez wspomnień, ale on wrócił i wszystko zniszczył.

Gdy dostała informacje o tym, że Olivia chce się spotkać poczuła ulgę, bo potrzebowała kogoś neutralnego. Potrzebowała teraz człowieka, którym nie był Augustus Rookwood, czy Longbottom. Poprosiła szefa, aby przyszedł dzisiaj szybciej do pracy, bo miała coś do załatwienia, a ten oczywiście zgodził się cały w skowronkach, że to właśnie ona o to poprosiła. Zwykle Avelina zostawała po godzinach, a czasami nawet nie brała za to pieniędzy, bo nie na tym jej zależało. Zależało jej na utrzymaniu myśli na wodzy. Ubrała się w szerokie spodnie w kwiaty, białą bluzkę z krótkim rękawem, na ramię narzuciła swoją starą, ale nadal zadbaną torbę. Wokół niej nadal unosił się zapach lawendy, przyjemnie mieszający się z zapachem paleniska. Nie był duszący, a taki subtelny. Usta jak zawsze pomalowane czerwoną szminką. Dotarła punktualnie na czas do Pękatej Fiolki.

– Hej – przywitała się patrząc na dziewczynę uważnie. – Wszystko gra? – zapytała.

Skinęła zrozumiale na słowa przyjaciół i dała się jej przytulić na powitanie. Avelina nie przepadała za uściskami, ale miała grono osób, które mogło to robić bez skrępowania i nie zostali przez to jakoś szczególnie mocno okrzyczani. Wręcz z chęcią odwzajemniała ich uściski. Czując, że Olivia uścisnęła ja mocnej czuła, że jest coś naprawdę nie tak, więc przedłużyła dla niej uścisk. Uśmiechnęła się do niej pokrzepiająco.

– Ale chyba bardziej niż zwykle…? – zmrużyła oczy niczym kotka, która obserwuje uważnie otocznie w poszukiwaniu czegoś anormalnego. Zdecydowanie napięcie, które tworzyła Quirke było wyczuwalne nawet dla niej i jej kociego zmysłu. Zapach przyjaciółki był dla niej przyjemną ostoją i ucieczką od ostatnich problemów, które pojawiły się w jej własny życiu pod postacią Rookwooda. Chciałaby o tym z kimś porozmawiać, ale chyba nie było na nigdy odpowiedniej pory.

– Dużo się dzieje, wiesz Danielle straciła miesiąc temu ojca, przez Beltane została nałożona na mnie klątwa, a potem pojawił się jeszcze… – i zamilkła. Nie gadaj tyle! Krzyknął głosik w jej głowie. Nie powinna mówić o Augustusie, nie powinna mu robić problemów. Westchnęła ciężko. – Tak, mało sypiam – odpowiedziała ostatecznie nie chcąc kontynuować tego tematu. Zapewne jeśli Olivia zacznie naciskać w końcu pęknie, ale pewności nie było. Avelina od zawsze była cicha i mało mówiła. Więcej obserwowała i siedziała z nosem w książce.

Gdy dziewczyna powiedziała jej historię o błotoryjach i nagiej parze mugoli zaśmiała się cicho. Współczuła im, bo zapewne był to dla nich szok, strach i wstyd, ale nadal była to delikatnie zabawna wizja. Podążyła za rudowłosą dziewczyną do jej mieszkania, gdzie rozsiadła się przy stole na krześle. Bywała tu nie raz i doskonale znała wnętrze jej mieszkania, ale pomimo to nadal obserwowała otoczenie jakby szukała nowych rzeczy, ozdób, śladów zmian, które zachodziły w życiu Olivii.

– Pijemy kawę, czy coś innego? – zagadnęła przyglądając się jej uważnie. Zawsze ją podziwiała, bo jej rude włosy były takie piękne i wyróżniające się. Nie musiała nawet malować ust czerwoną szminką, aby nie znikać w tłumie. Avelina natomiast zawsze czuła się niewidzialna, a ratowała się właśnie wcześniej wspomnianą szminką.

Avelinie nie przeszkadzał bałagan u innych osób. Inaczej było z jej własnym otoczenie, gdzie dziewczyna starała się zachować odpowiednią czystość. Wszystko musiało być na swoim miejscu. Lubiła drobne bibeloty, małe ozdóbki tematyczne na dany okres w roku, ale nie lubiła mieć za dużo kurzu, czy naczyń w zlewie. Natomiast to, co działo się w domu Olivii pod nieobecność jej matki to już była sprawa jej przyjaciółki. Jeśli ona poprosi ją o pomoc w sprzątaniu z przyjemnością to dla niej zrobi, ale tak  – jeśli Olivia czuła się z tym dobrze to Avelina nie miała nic do tego. Machnęła na to ręką, aby się nie przejmowała.

– Jak będziesz potrzebować pomocy w tej kwestii też możesz się do mnie zgłosić – uśmiechnęła się delikatnie i ciepło. Uśmiech, który kierowała do osób, które lubiła. Zaśmiała się cicho nawet, gdy wspomniała o takich perypetiach jej rodziny. Avelina rzadko widuje swoich rodziców. Są wiecznie w podróży. Jeszcze do połowy kwietnia regularnie odwiedzali ją w niedziele na obiady, ale potem już praktycznie w ogóle się nie zjawiali. Wysyłali tylko szybkie listy i krótkie informacje, gdzie się znajdują. Miała nadzieję, że niedługo się pojawią i będzie mogła spędzić z nimi trochę czasu.

– To daj tą z Chin. Spróbuję czegoś nowego – odpowiedziała z zaciekawienie. Avelina głównie piła czarne, mocne kawy, bo wiecznie brakowało jej energii.

Gdy zauważyła, że Olivia ma wyrzuty sumienia uniosła się lekko na krześle.

– Hej, nie przejmuj się, przecież wiesz jaka jestem. Nie przychodzę do ludzi kiedy powinnam, a jak już się zorientuje to jest za późno – wyjaśniła – No u mnie było ciężej. Partner w tej klątwie u mnie zniknął bez słowa. Nie mogłam go znaleźć, podał mi fałszywe imię i nazwisko i nie mogłam się na niczym innym skupić jak szukanie jego, ale Danielle i… z znajomym pomogli mi się tego gówna pozbyć – opowiedziała jej uśmiechając się lekko.

– A ty w jakiej sprawie chciałaś się spotkać? Nie przejmuj się tym, co było. Teraz jest już stabilnie. Zaczynam stawać na nogi i potrzebuje nowych bodźców – powiedziała patrząc na nią i poprawiając się na krześle.

Zagryzła znowu wargę i popatrzyła na filiżankę od Olivii. Uśmiechnęła się widząc ją. Była śmieszna.  Źle się czuła nie mówić Olivii o Augustusie. Może powinna to zrobić? Powie jej za chwilę jak tylko dziewczyna wyrzuci swój problem z siebie. Wtedy jej na pewno powie o tym, że on wrócił do jej życia. Avelina skupiła się w końcu na tym, co potrafiła najlepiej – a mianowicie na słuchaniu. Paxton zawsze sporo milczała, dużo ukrywała, a potem, gdy chciała komuś coś powiedzieć było już za późno. Miała nadzieję, że teraz tak nie będzie. Uniosła brwi słuchając dziewczyny i uśmiechnęła się szeroko.

– Chętnie ci pomogą, ale mam lepszy pomysł – napiła się nowej herbaty od Olivii. Miała ciekawy smak, zdecydowanie nie piła takiej. Wiedziała, że tutaj dużo osób piło herbatę, ale Avelina nigdy nie przywiązywała do niej wielkiej wagi. Przepadała jedynie za kawą, taką grubo zmieloną, zaparzoną w odpowiednim naczyniu. Uwielbiała smolistą ciecz, która stawiała na nogi. – Co powiesz, abyśmy razem coś otworzyły? Już chciałabym wyrwać się na swoje, zacząć lepiej zarabiać, może wynająć w lepszym miejscu jakiś lokal. Chciałam też wyprowadzić się z mieszkania moich rodziców, ale w sumie ich większość czasu i tak nie ma, więc tam zostałam. Ale z kimś zawsze raźniej i łatwiej – uśmiechnęła się czekając na jej reakcje. Olivia wspomniała, ze chciała iść na swoje, ale czemu nie mogły tego zrobić razem. Dogadywały się, a samemu taki biznes ciężko prowadzić. – I tak moje szanse na znalezienie faceta są nikłe, więc mogłabym skupić się na otworzeniu swojego biznesu, a bez sensu abyśmy otwierały dwa osobne lokale. Obie dobrze warzymy eliksiry, sama mam doświadczenie w prowadzeniu czegoś takiego. To układ idealny – zauważyła.

Na chwilę przerwała, gdy Olivia się zakrztusiła upewniając się, że dziewczyna jest cała. Miała nadzieję, że ten pomysł spodoba się dziewczynie i faktycznie zdobędzie wspaniałą partnerkę biznesową.

– Na razie się nie zapowiada, szef też nie jest jakoś szczególnie stary i mam wrażenie, że on już nie chce tego prowadzić. Wszystko jest tam na mojej głowie. Nie mówię, że Stan jest złą osobą, ale jestem trochę zmęczona harowaniem na jego biznes. Mam już kilku klientów i myślę, że to byłby super pomysł otworzyć coś swojego – wyjaśniła. Próbowała jak najlepiej argumentować swoje postanowienia i pomysły, aby przekonać przyjaciółkę do swojej racji. – To fakt. Faceci to ostatnio dno totalne – przejechała dłonią po włosach i siorbnęła cichutko herbaty.

– Tak. Mieszkanie rodziców jest super, bo nie muszę im płacić czynszu, ale mam dzięki temu odłożone trochę pieniędzy dla siebie, a pora abym zadbała o siebie. I tobie to też wyjdzie na lepsze – zauważyła. Olivia nie musiałaby się tak często kłócić z matką, a mogłaby zająć się relacją i uczuciami.

– Po pierwsze musimy znaleźć dostawców surowców, uwarzyć na start podstawowe eliksiry, które ludzie często kupują. Na pewno będą to wiggenowe, uspokajające, nasenne, bo dużo ludzi choruje na bezsenność. Część surowców możemy same zebrać, ale przydałby nam się zielarz ze stałymi dostawami. Potem lokal, w którym otworzymy tą aptekę, można poszukać w gazetach starych mebli, regałów. Może znajdziemy jakiś częściowo umeblowany. Na start zajęłabym się księgowością, a potem można kogoś poszukać jak już zaczniemy w miarę zarabiać. Można też spróbować podjąć współpracę z Mungiem o dostawy eliksirów – wyrzuciła z siebie sporą dawkę informacji. Avelina stosunkowo mało mówiła, a to był jeden z nielicznych razów kiedy wyrzuciła z siebie stos słów.