Panie Nott,

proszę potraktować ten list jako eksperyment, myślałam długo o tym, aby do Pana napisać, jednak nie mogłam trafić na godziwe pytanie, warunkujące Pana inteligencję (chociaż nie pokładam w Panu wielkich nadziei z uwagi na Pańskie koneksje rodzinne, sam Pan rozumie…). Myślałam długo, o co bym mogła spytać: ile wynosi 2+2?; jak witają się papieże?; co jest cięższe: kilo mąki czy kilo pierza?

Niestety doszłam do wniosku, że te pytania wprawiłyby Pana w dyskomfort, ale to żaden wstyd nie znać na nie odpowiedzi, proszę się nie martwić.

Proszę mi powiedzieć, co słychać u Philipa. Zaczął wreszcie łysieć?; przestał nosić ten brzydki garnitur?; czy dalej ma tak dobry gust do kobiet?