Wiedziała, że nie powinna opuszczać domu i iść na zakupy na Pokątną. W domu było bezpieczniej. Nie potrzebowała uczestniczyć Victorii w zakupach, bo radziła sobie zdecydowanie lepiej bez niej. Chyba chciała utrzeć Mayi nosa, że ma więcej pieniędzy niż Changówna. Po tym spotkaniu Maya czuła się dwa razy podlej, jakby Vica wyssała z niej energię. Słyszała o wampirach energetycznych, ale myślała, że to raczej zdarza się wśród mugoli. Nie wiedziała tego – była ledwo po szkole i jeszcze wiele musiała się nauczyć. Odkryła nawet, że powrót do domu był tak samo okropny jak cały dzień. Zgubiła się. Po prostu się zgubiła i nie wiedziała co miała zrobić. Krążyła od uliczki do uliczki unikając patrzenia na ludzi. Była przygotowana na atak, miała różdżkę schowaną w rękawie, miała też nożyk i inne rzeczy. Mogła w każdym momencie zamienić się w jakiegoś faceta, ale nie wiedziała, czy pod wpływem stresu jej to wyjdzie.

Ubrana była jak zwykle w długą suknię w stylu Qipao, koloru czarnego z czerwonymi wstawkami, które wyszyte były w kwiaty. Na to narzuciła szatę, aby ochronić się przed nocnym chłodem. Miała też wygodne buty w razie, gdyby musiała się bronić. Cóż. Maya nie mieszkała w bezpiecznej okolicy, więc musiała sobie jakoś radzić. Szła pewnie mijając ludzi, ale gubiąc się coraz bardziej. W końcu gdy po raz setny weszła w ślepy zaułek poczuła bezwzględną bezradność. Kopnęła jakiś śmieć, który poleciał w bliżej nieokreślonym kierunku. Zaklęła coś w języku chińskim, który znała nawet w dobrym stopniu.

Maya podskoczyła słysząc za plecami hałas. Odwróciła się i spojrzała na chłopaka z delikatną obawą, ale szybko się zreflektowała i uniosła podbródek prostując się jak struna. Była czujna niczym jastrząb na polowaniu. Gdy zobaczyła tylko chłopaka wiążącego buty odwróciła się i poszła dalej udając, że wie dokąd zmierza. Jego gwizdanie zdecydowanie nie pomogło. W jej głowie zaczęło się roić, że może to jakiś psychopata? W dodatku bała się, że gdzieś na ulicach spotka Desmonda, a tego cholernie nie chciała. Ze spotkania z dawnym przyjecielem nie wyszłaby cało. Usłyszała jak chłopak zbliżył się do niej, więc zmusiła się do tego, aby spojrzeć na niego chłodno. Starała się nie wyrażać swojego strachu, próbowała panować nad emocjami, aby nie pojawiły się na jej włosach, czy twarzy. Mężczyzna się odezwał i powiedział zdecydowanie coś, czego się nie spodziewała.

– Po co ci są te informacje? – zapytała marszcząc brwi. Wiedziała, że wiele osób przez jej aparycje brało ją za dziecko, ale nic nie mogła na to poradzić. Nie urosła i tyle. Jej twarz wyrażała niedowierzanie, gdy chłopak zapytał ją o bycie oprychem. Dosłownie spojrzała na niego z delikatnie ukrywaną pogardą i niedowierzeniem.

– To ja powinnam zadać tobie to pytanie? – sama nie była pewna, czy spotkała jakiegoś przebiegłego gwałciciela, czy po prostu idiotę.

Maya nie potrafiła mu zaufać tak o! Bez powodu, bez podejrzeń. Nauczyła się tego, że ludzie to byli skurwysyny, a zwłaszcza mężczyźni. Wiedziała, że jeśli czegoś nie dostaną to potrafiliby zagarnąć to siłą. Zamieniali się w psychopatów, gdy tylko słyszeli słowo nie. Czuła się naprawdę dziwnie, gdy ten chłopak bez zbędnego zastanowienia do niej zagadał. Naprawdę myślała, że był psychopatą, więc wolała zachować spokój i być póki co grzeczną. W rękawie sukni miała ukrytą kieszeń na różdżkę, więc w razie czego będzie wiedziała jak ma się obronić.

– W sierpniu będę mieć osiemnaście, a mierze sto czterdzieści sześć centymetrów – odpowiedziała cicho patrząc na niego; zmarszczyła brwi i przyglądała mu się uważnie. Nie wyglądał jak psychopata, ale przypominał dziecko o aparycji dorosłego człowieka. I to odrobinę przystojnego? Nie miała zamiaru przyznać się do tego, że jego pierwsze wrażenie było nawet urokliwe. Nigdy nie spotkała, aż tak wesołego człowieka na ulicach tego miasta. Ruszyła dalej przed siebie, nie miała zamiaru się zatrzymywać w jakiejś uliczce, wolała iść, tak było bezpiecznie. Obejrzała się jeszcze upewniając się, że chłopak szedł. – Nokturn? – zatrzymała się i spojrzała na niego. – Skąd pewność, że chce cię poznać? – podeszła do niego i zadarła lekko głowę patrząc mu w oczy. – Podejrzany jesteś jakiś – dodała jeszcze celując w niego palcem, ale zachowując bezpieczną odległość. Usta jej lekko drgnęły jakby chciała się uśmiechnąć, ale tylko tak lekko, niezauważalnie.

– Na tym polega milczenie, że trzeba się nie odzywać – zauważyła. – Jestem Maya, skoro włóczysz się często na Nokturnie, to jak na niego stąd trafie? – zapytała – Nie żebym się zgubiła. Po prostu sprawdzam, czy nie kłamiesz – skłamała.

Spojrzała na niego chłodno, gdy zaczął drzeć się w szoku z powodu jej wzrostu. Przewróciła oczami położyła jedną dłoń na swoim biodrze wypychając je lekko w bok.

– Nie krzycz jak kotka w rui, możesz się uspokoić? – zapytała czując jak przez jej kark przebiega dreszcz delikatnego strachu. Nigdy nie spotkała takiej osoby. Zawsze otaczała się osobami opanowanymi, od Desmonda, czy Oleandra zawsze bił spokój i tajemnica. Ten był jak wrzucony do kotła z endorfinami i gotowany w nich przez kilka godzin, a potem jeszcze ktoś napoił go jakimś eliksirem na energię.

Gdy mężczyzna dalej gadał, kręcił się, skakał,  nie mógł ustać na miejscu Maya miała zamiar przenieść się gdzieś poza jego oczy, ale ten pocałował jej policzek. Rozszerzyła oczy w zaskoczeniu czując jak wściekłość wzbiera się w niej, gotuje jak kociołki z eliksirami. Odwróciła się w jego kierunku z zamiarem uderzenia go w twarz, ale ten wywrócił się i upadł na podłogę. Westchnęła ciężko, podeszła do niego, stanęła jedną nogą między jego własnymi i pochyliła się nad nim. Złapała jego ubranie i przyciągnęła do siebie.

– Posłuchaj mnie, wymoczku – zbliżyła twarz do jego własnej patrząc prosto w jego oczy – Nigdy więcej nie próbuj tego robić bez niczyjej zgody – warknęła – zaprowadź mnie na Nokturn bo inaczej wybebeszę cię w tym miejscu gołymi rękami – nie, nie bała się mu grozić. Była drobna, chuda i raczej niewiele wspólnego miała z kimś walecznym, ale Leo wydawał się być słaby, za bardzo rozproszony.

Gdy musnął jej usta jej twarz wykrzywił szok, zaskoczenie i niedowierzanie. Ten mężczyzna był nieprzewidywalny, okropny, straszny, inny. Chciała się od niego natychmiast odsunąć, bo końcówki jej ciemnych włosów zrobiły się różowe. Zaczynała tracić kontrolę nad tym wszystkim, nad sytuacją, a tego nie chciała. Nie zdążyła jednak zareagować, bo mężczyzna złapał ją w swoje szpony i pociągnął na siebie, jej sukienka podciągnęła się wprawiając ją w większe zakłopotanie. Naprawdę nienawidziła mężczyzn za to, że zachowywali się w tak absurdalny sposób, że próbowali zmuszać kobiety do grania na ich własnych warunkach, że traktowali takie jak ona w sposób infalntylny nie zwracając uwagi na komfort. Spróbowała mu się wyrwać, wyswobodzić i przy tym jeszcze poprawiać sukienkę, aby zakrywała, co powinna zakrywać.

– Odczep się ode mnie – próbowała go od siebie odsunąć. W jej żołądku ze strachu wszystko się wywracało. Bała się, że ten facet jest psychopatą i będzie chciał ją zgwałcić, sponiewierać, a ona nie chciała tego, nie chciała dotyku ze strony mężczyzny. Nie po tych listach, które wysyłał do niej Desmond. – Nie dostaniesz od mnie nic. Jedyne, co mogę to rozkwasić ci nos o ten beton za tobą! – krzyknęła i bez zastanowienia uderzyła go czołem w nos.