14 lutego 1972
Mieszkanie Loretty
Alexander Mulciber i Loretta Lestrange

Prawdopodobnie gdyby gwiazdy, którymi poprzetykana była czerń rozlanej kawy na niebie, były po jej stronie, spędzałaby ten wieczór na inny wzór – może kąpałaby się w rozjuszonych spojrzeniach na jednym z bankietów; może uśmiechałaby się urągliwie ku gościom lawirującym po parkiecie jej  galerii; może robiłaby cokolwiek ponad smętne spędzanie chwil w zdezelowanym śladem artystycznym mieszkaniu. Nie to, że nie miała pierwiastków sobie przychylnych, znajomych bliższych i dalszych – wypadkowa jej bytowania sprowadziła ją na masywny, obity hebanową skórą fotel, którego miękkość wdzięcznie przyjęła jej mikrej wagi ciało, zatapiając w swoich ramionach. Tkwiła tak, przy tykających dłoniach zegara, który wbijał z wolna minuty, aby te przeistoczyły się w pewnej swojej autotelicznej wartości godziny. Rozmyślania sprowadzały ją na manowce; mimowolnie utkała na kanwie wspomnień niciane mitenki matki, jej miękki uśmiech, delikatne dłonie i hardy charakter, który Loretta niewybrednie odziedziczyła.

Nawykła do przyjemnych uśmiechów, dygania z gracją i lawirowania między lepkim wzrokiem wszystkich, którzy wbijali w nią szpile spojrzenia. Była pełna fałszu, jednocześnie będąc absurdalnie, rozbrajająco szczera; wygięcie wszak warg pokrytych karminem w miłymi uśmiechu nie było okrutną maską, przywdziewaną aby dobrze się kojarzyć i pielęgnować własną sławę. I choć jej rozgłos stanowił niechybnie ważną wartość w jej życiu, usposobienie niewinnej trzpiotki obejmowało ją całunem, nie urągając przyjaznej naturze.

Bo przecież była demonem, sukubem zrodzonym z nienawiści, okrucieństwa i niejakiej brutalności. Te cechy jednak chowała na samym dnie duszy, pozwalając im wybrzmieć jedynie, gdy ciało umykały w podniebne marzenia, niczym te bezsenne mary.

Wieczór wybijał swoje godziny nieubłaganie, a tykanie zegara coraz silniej ją mierziło – zastukała palcami o napoczętą butelkę wina, goszczącą się w drugiej dłoni. Nie była alkoholiczką; po prostu lubiła nuty błogiego upojenia procentowego, które wartko płynęło w żyłach, szumiało w głowie, a w umyśle czyniło niespokojnie. Może gdyby spodziewała się gości, przywdziałaby cokolwiek ponad o wiele za dużą, biała koszulę – nierówno zapiętą w dodatku, swym masywem wiszącą na jej kruchej posturze, ukazując wszystko, co zakryte być powinno – dekolt z wydatnymi obojczykami i miękkie uda.

Pukanie rozległo się, a wraz z nim poderwała się z fotela z niejakim oporem. Nie spodziewała się absolutnie nikogo; zakładając, iż to brat zechciał złożyć jej wizytę, nawet nie poprawiła makijażu i nie ubrała się w cokolwiek bardziej pruderyjnego.

Chwyciwszy za klamkę, zauważyła jego.

– Czy tobie życie jest miłe? – spytała, zaciskając palce mocniej na szyjce butelki wypełnionej rdzawą cieczą – żadnego dzień dobry, żadnego spierdalaj.

Stała tak przez moment w progu, aby po chwili naciągnąć koszulę nieco niżej – tak, aby nie odsłaniała całości bladych ud i skrzyżowawszy ręce na piersi, odsunęła się, wpuszczając Mulcibera do środka.

Zaprowadziwszy go do pokoju, który chlubnie na wyrost można było nazwać salonem, wcisnęła mu w dłoń butelkę, zachęcając do pociągnięcia sowitego łyku.

Poczuła mile rozlewający się w gardle, cierpki smak wytrawnego wina, który definitywnie czynił w głowie niepokornie i niespokojnie. Obrzuciła go wzrokiem oceniającym, spojrzenie zatrzymując na obliczu – musiała co prawda solidnie zadrzeć głowę, aby ulokować się w jego tęczówkach, nie czuła się jednak niższa – ponad wszelką wątpliwość nadrabiała wydatną, gargantuiczną osobowością.

Uśmiech nie tańczył na wargach rozgorzałej rusałki; na obliczu odciskały się piętnem kolejno wszelkie emocje: na nieposkromionej radości zaczynając (w końcu nie spędzi święta zakochanych w towarzystwie terpentyny – dla pewnej babskiej części jej osobowości, było to relatywnie ważne!) na zdeterminowanej irytacji, zmieniającej się w prędko w uwydatnione wkurwienie. Gwiazdy nie były dla niej tej nocy łaskawe – tak przynajmniej sobie powtarzała, zastając go w progu swojego mieszkania – w gruncie rzeczy jednak, żywiła ku nim głęboko pielęgnowaną wdzięczność. Może gdyby jej praca była bardziej dynamiczna; wymagająca tych wszystkich bzdur, którymi szczycili się aurorzy, albo na wzór rodowy, zajmująca się medykamentami. Nie była wybitną czarownicą, nie posiadła umiejętności wysoce zrośniętych z biegłości, którą mógł się poszczycić bliźniak… Ją jednak od zawsze bardziej pasjonowały umysły i władza nad nimi. A szalona wiedźma z wahadełkiem w dłoni na ogół nie jest najlepszym zwiastunem płodności czy patronatu nawracającego światła.

Mieli różne oczekiwania wokół siebie, z definicji. Lwica salonowa, którą była bez zawahania, musiała być na językach, pojawiać się bogato zdobiona na bankietach, być otoczoną wianuszkiem panien, błyszczeć z pierwszych stron Proroka, udzielać wywiadów Czarownicy – najogólniej istnieć na firmamencie jako celebrytka, o której się mówi; on z kolei, najchętniej zamknąłby ją w szczerozłotej klatce, aby mieć ją na własność. Loretta znała pojęcie „na własność” tylko, gdy nie dotyczyło jej osoby.

Nigdy nie będzie przecież panią domu; nigdy nie będzie także femme fatale – dryfowała gdzieś pomiędzy tymi wszystkimi określeniami, szukając własnej niszy. Przykładna, a zarazem buńczuczna; uśmiechnięta, a jednak zgorzkniała – podobnych przeciwstawnych wyrażeń można byłoby przytoczyć więcej. Loretta Lestrange była przede wszystkim marką samą w sobie.

Tym bardziej piekielnie, że zdawała sobie z tego sprawę.

Ileż razy ciskała w jego oblicze zastawą jego ukochanej babci, grożąc, że jeśli nie zaprzestanie swoich ćpuńskich wojaży – zostawi go. Nigdy jednak nie zostawiła, a jej słowa zionęły pustką. Bo przecież lubiła sposób, w jaki ją dotykał; lubiła jego dłonie na swojej talii i gest, którym odgarniał jej kosmyk włosów za ucho. Była od niego uzależniona w równej mierze, co on od heroiny i choć były to aberracje, do których się nie przyznawała – nie potrafiła nie przyjąć go z powrotem, gdy wracał każdorazowo jak zbity pies.

W pewien gorzki sposób, nie potrafili bez siebie żyć.

Widząc jego ciekawski wzrok, o wiele zbyt wymowny, jakby chciał wedrzeć się pod materiał koszuli samym spojrzeniem. Skrzywiła się brzydko, widząc lustrujące ją z góry na dół oczy. Istotnie, była w jednej z jego koszul, wyglądała jednak jak dziecko w ubraniach mamy. Rękawy musiała zakasać sowicie, a linia materiału kończyła się gdzieś w okolicy kolan. Gdyby nie omyłkowe zapięcie guzików i ten przeklęty dekolt, ukazujący wydatne obojczyki – nie budziłaby zgorszenia.

Czy kogoś tak zgorszonego jak Alexander dało się zgorszyć jeszcze mocniej?

– Przyszedłbyś niezależnie od czegokolwiek – zawyrokowała, marszcząc brwi wyraźnie. – Dlaczego? To znaczy, dlaczego przychodzisz tu o tej porze?... – urwała, marszcząc brwi jeszcze o jotę bardziej. – W sumie, jakbyś wysłał sowę, to byłabym pewna, że leżysz zaćpany w jakimś rowie w Little Hangleton.

Jej labilność emocjonalna, nieustanna chęć autodestrukcji, budowanie relacji toksycznych i o kruchych ryzach – to wszystko stanowiła puentę, będącą osobą Loretty. A on dawał jej to wszystko jednocześnie. Nie pozwalał o sobie zapomnieć, nie dawał wrzucić się w porzucone arkany umysłu, gdzie już tylko zabawki z dzieciństwa się znajdowały. Zawsze, gdy myślała, że nieodwracalnie zatarł się na linii jej życia – on wracał z podwójną siłą, która trawiła i niszczyła absolutnie wszystko na swojej drodze.

Historia nasza godna i tragiczna, czyż nie?

Wziąwszy od niego na powrót butelkę, pociągnęła duszkiem kilka solidnych łyków. Alkohol mile rozlał się w umyśle, czyniąc w nim niespokojnie, a ciało owładnął niewiadomy gorąc.

– Zawsze pytasz o to, gdy celowo mnie zdenerwujesz. A urok pięknych oczu nie zadziała, bo to ja mam tutaj najpiękniejsze oczy – dodała głosem stalowym, jednak na ustach wykwitł urokliwy uśmiech.

Jego dłonie na jej talii, gdy ją podnosił, były uzależnieniem samym w sobie. I o ile Alexander mógł być zaćpanym alkoholikiem, to ona poznała prawdziwe znaczenie słowa uzależnienie. Bo nic nie równało się z tym rozgorzałym uczuciem, gdy zaciskał palce na kruchym ciele; gdy jego oddech mościł się w zgięciu szyi, na której czuła dotyk sunących po niej ust. Z każdym momentem potrzebowała go dotkliwiej; ujęła w dłonie jego policzki, sunąc kciukami po szczytach kości jarzmowych, aby po chwili z cichym westchnięciem odwrócić wzrok.

– Chcę z tobą oglądać perseidy – rzuciła w końcu. – Zdaję sobie sprawę, jakie to cliche, jednak chcę. Wyjedźmy gdzieś daleko i leżmy na łące patrząc w niebo. Niczego więcej nie potrzebuję – wyszeptała miękko, zsuwając dłonie z jego policzków.

Loretta nie była pierdoloną rusałką głównie dlatego, że bliżej jej było do pierdolonego sukuba, żądnego krwi i cierpienia, jednocześnie fantazyjnie odzianej w jedwab, gładkiej w mowie osoby. Niemy krzyk, który wydobywał się z paszczy zamkniętej w złotej klatce żeber bestii, potęgował jedynie obraźliwość jej istnienia wobec błogosławieństwa życia. Bo przecież nie miała żadnych oporów ani sentymentów; krzywdziła bezpardonowo, ten właśnie krzyk przekłuwając w piękne w swojej krasie, osobliwe niebezpieczeństwo – gotowa wepchnąć do umysłu własną wartką wizję, zaliczała się do tych życiowych dominatur, które pod swoim obcasem trzymały potencjalnych adoratorów i cichych wielbicieli. Wiedziała, że nie istniał nikt, który byłby godzien jej w równej mierze, co ona sama. Prawdopodobnie dlatego kręciła te przeklęte piruety między ciżbą ludzi, tą właśnie cyganerią salonową, która nie miała w sobie nic z cyganerii faktycznej – uśmiechy lepkie jak miód i słodkie równie silnie, posyłała wyjątkowo często; była w tym tak absurdalnie urokliwa, jak tylko Loretta Lestrange potrafiła być.

Była właśnie owym dementorem; tym, który składał śmiertelne pocałunki na ustach tych, którzy okazali się jej niewiernymi. Wysysała ostatnie tchnienie życia dla zabawy i sportu – choć nie była biegła fizycznie, mącić w umysłach potrafiła, jak lubiła myśleć, lepiej od niejednego. Prawdopodobnie dlatego zaklinała swoje obrazy; lubiła smak władzy nad uczuciami, tym, jak zimny dreszcz przebiegał na palcach wzdłuż linii kręgosłupa oraz tym, jak finezyjne ciepło rozchodziło się we wnętrzu. Bardziej czynna aniżeli obserwatorska, brała swój los w dłonie pewnie, nawet gdyby miał rozbić się pod naciskiem na wzór wazonu, którego już nigdy nie przyjdzie jej poskładać na powrót.

Loretta Lestrange była tym, przed czym się uciekało. A on – z niewiadomych przyczyn nie uciekał, jedynie zbliżał się do niej coraz silniej, tak jakby ta nuta nieprzewidywalnego niebezpieczeństwa nęciła go bardziej niż sztandarowy, urokliwy uśmiech. Jego żądza zamykała się w jej mroku i na odwrót – im bardziej chciał mieć ją dla siebie, tym silniej umykała mu z dłoni. Dłoni, których palce miękko zatapiały się w ciele.

– Wiesz, jak uwieść kobietę. Kiedy zaprosisz mnie do swojego rowu? – zabrzmiała sarkastycznie pytaniem – było to coś cokolwiek nowego, gdyż Loretta biegła w ironii nie była. Nie należała do tych panien, które zręcznie władały dictum, znając odzew na każdy spośród słonych wyrazów. A skoro ich układ mienił się stażem wieloletnim – z pewnością musiał to wiedzieć. Prawdopodobnie ten faktor nadawał jej tej dziecięcej niewinności, gdy marszczyła bezradnie brwi, uginając ją pod ciężarem burzowych chmur.

Nacisk jego dłoni na talii sprawił jedynie, iż przysunęła się do niego blisko, oplatając w pasie nogami i gdy już była na tyle blisko, aby musnąć jego wargi, odsunęła się odrobinę, mrużąc oczy bacznie. Coś w niej rozgorało; coś miękko ślizgało spojrzeniem po jego ustach – będących tak absurdalnie blisko i daleko zarazem. I momentalnie rozbłysła cała plejada gwiazd między nimi, mikrokosmos zmysłowej pamięci, kalejdoskop wspomnień plecionych we dwoje. Po raz pierwszy od dawna, pragnęła go tak bardzo, że to aż bolało.

Niejednokrotnie poddawała rozważaniom, które z nich jest katem w tej relacji. Była przecież jak wódka żurawinowa, której smakował jedynie po to, aby poza cierpkim smakiem poczuć słodycz – mąciła mu w myślach i w głowie, pozostawiając po sobie ślad niemego i krzykliwego zarazem pożądania. Chciała przecież, aby jego ognisty dotyk spoczywał na jej biodrach, sunął cielesnością po udach, zatrzymując się na kolanach. Nie była niewinna; może odrobinę, gdy się poznali te osiem spienionych wiosen temu – zgubiła jednak wszelakość skrupułów na rzecz własnej uciechy i dobrego imienia, a fakt, iż uciechę sprawiało jej krzywdzenie innych, należało zepchnąć na margines.

– Na starość? Czy to nie jest tak, że to ty odbijasz sobie na mnie kryzys wieku średniego? – zabrzmiała filuternie pytaniem, a w jej oczach rozbłysły diamenty roziskrzonych gwiazd.

I za każdym razem, gdy syczała w jego stronę, obwiniając o wszelkie złe meandry, którymi potoczyło się jej życie – doceniała jego obecność na tej przeklętej kanwie życiorysu, tak jakby istnieli na tym padole wyłącznie oni. Zresztą, nawet gdyby wokół były miliardy istnień, zawsze wybrałaby jego. Skuta okowami obezwładniającej miłości, zawsze wracała do jego ust. I chociaż powinna była zrobić krok w tył, gdy był bliski zatrucia jej osobą, nie mogła – zbyt uwielbiała jego wargi sunące po zgięciu szyi.

Nasza historia godna i tragiczna, czy nie do maski tyrana podobna? Jaskrawy dramat czy scena magiczna, czy chłodny detal już tego nie odda, czym była nasza miłość patetyczna.

– Masz rację, będzie inaczej – powiedziała półgłosem, przekrzywiając nieznacznie głowę. – Bo teraz kochasz mnie tak, jak wtedy nie kochałeś. Bo ja kocham ciebie niepoprawnie – głos drastycznie przycichł, nie przypominając już świergotu niewinnych ptasząt, elegii głoszonych o poranku.

Był o wiele za blisko; czuła ciepło uchodzące z jego ciała, z jego dłoni, które układały się na miękkiej talii i z jego oczu, które mówiły o wiele więcej, niż chciałby kiedykolwiek powiedzieć. Ona jednak wiedziała więcej; świadoma uczucia, które urosło między nimi do miary niebotycznej, pozwoliła oddechowi przyspieszyć, zupełnie jakby wypełniał ją obezwładniający lęk, który był niczym innym, jak pożądaniem. I może to wówczas powinna była wykonać ten krok w tył…

Zamiast tego, docisnęła do niego swoje wargi miękko. Ułożywszy dłonie na jego policzkach, objawiała mu każdy spośród sekretów jestestwa, całe rozlane zorzą polarną, niby mlekiem, niebo w okolicy biegunów. Smakował słodko i ujmująco, co skłoniło ją do pogłębienia pocałunku, który jednocześnie był pocałunkiem złożonym na obmierzłym licu wszechświata. Było w tym coś intergalaktycznego, oderwanego w zupełności od prozy codzienności – czuła to za każdym razem, gdy łączyła ich nić dotyku, wobec którego nigdy nie znajdowała właściwego dictum. Zacisnęła nogi na jego biodrach, opatulając miękkością łydek, a gdy nić pocałunku została przerwana – poczuła gwałtowną, urastającą wewnątrz pustkę.

Lubiła, jak czytał z niej niczym z otwartej na oścież książki; nie musiała być zagadkowa, nie musiała być filuterna ani urocza – widział jej wnętrze takim, jakie było i choć kochała go niepoprawnie, uwielbiała, gdy odkrywał ją każdego poranka na nowo.

– Gdzie chcesz uciec? – spytała miękko, uginając brwi w wypełnionym niewinnością geście. – Uważaj, bo pomyślę jeszcze, że chcesz ze mną wziąć ślub. – Och, Loretto…

Ucieleśnienie tych wszystkich pragnień wartko płynących potokiem umysłu; miriad koncepcji i fantazji przemykających się dreszczem na palcach wzdłuż linii kręgosłupa; niebotyczne pokłady chęci i jej braku – brutalnej potrzeby posiadania, igrającej z przemocą nieomal; uśmiechy rzucane miękko i cierpko zarazem; wszystko to czyniło ją podejrzanie namacalną, rzeczywistą i bytującą, zupełnie jakby wszystkie brylanty gwiazd rozkwitły iskrami w toni jej brązowych tęczówek. Potrafiła być, nie będąc zarazem, wszystko utykać w kanwę metafory, być okrutnie dosłowną w swej niedosłowności – nigdy nie potrafiła nie uginać się pod jego dotykiem, palcami miękko wbijającymi się w gładkie ciało, znacząc je galaktyką siniaków, które mogła podziwiać wykwitami na swojej skórze. Niebezpiecznym nie było to, że ją krzywdził; niebezpieczne było to, jak bardzo ona to lubiła.

Loretta była chwiejną kobietą z krwi i kości, daleką tym wszystkim ubranym w idealny całun panien, o muśniętym pudrem obliczu i nutami kwiatowymi zamykającymi się w zgięciu szyi, o migotliwym kurzu wzbijanym przez pozłacane pantofelki. Bo choć brylowała na salonach, miała opinię wiecznie napuszonego kota perskiego, a brylanty nosiła na co dzień – było w niej coś nieodgadnionego; coś, co popychało na sam skraj jestestwa, uderzając boleśnie w najczulsze struny. Uwielbiała dominować; on z kolei sprawił, że pokochała też ulegać.

Im bardziej go kochała, tym mniej o nim wiedziała, wymykając się dłoniom oczywistości. Skuta w obezwładniającej miłości, nie potrafiła patrzeć na niego inaczej, niż tym miękkim, lepkim spojrzeniem, w którym rozbłyskały spadające gwiazdy. Syczała niejednokrotnie słowa, które uderzyłyby każdego, lecz nie jego – on wiedział przecież, że każdy jadowity werset podszyty jest kołdrą pożądania, z którego ramion nie potrafiła się wyswobodzić. Był panem jej życia w sposób, którego nienawidziła do cna; dominantą, której nigdy nie przyznałaby o świetle dziennym. On jednak wiedział, że posiadał ją na własność i prawdopodobnie to ta gorliwa koncepcja sprowadzała burzę irytacji nad ciemną toń włosów.

Rozeznawała się w jego mętnym spojrzeniu błyskawicznie; zupełnie jakby chciała zamknąć tę jedną milionową wszechświata w jego bezdennych tęczówkach, w ich burzliwym błękicie, puentowanym jedynie stoicko obojętnym wyrazem twarzy. Wiedziała jednak, że tkwiło w tym coś ponad; ponad cielesność, którą dzielili na swoje wyjątkowo często; ponad te wszystkie bezsenne noce, które spędzali po prostu leżąc w miękkiej pościeli, trzymając się za dłonie.

Znał ją przecież na wylot.

Rozpięty guzik pogłębił dekolt, pod którym unosiła się klatka piersiowa w rytm oddechów. Patrzyła na niego tymi sarnimi, przymrużonymi oczami – nie drgnęła nawet, gdy jego palce zacisnęły się mocniej w na linii bioder, uginając miękką skórę. Nie wiedziała nawet, kiedy lekkie westchnięcie wypłynęło z jej ust w eter; tak jakby wszystko przestało się liczyć, poza lodowatą tonią jego oczu, którą umiejscawiał gdzieś w okolicy jej czerwonawych warg. Uniosła drżące dłonie, układając je na jego policzkach, sunąc wraz z linią kości jarzmowych ku skroniom.

Nie po raz pierwszy sprowadzał ją na sam skraj.

Gdy kolejny guzik puścił, ukazując już mleczną biel piersi, przekrzywiła jedynie lekko głowę, smukłe palce unosząc ku koszuli, aby rozpiąć resztę guzików. Poły koszuli przykrywały większość ciała, falująca klatka piersiowa jednak, świadczyła o głębi emocji, które nią targały niepoprawnie. Gdzieś na dnie myśli ulokował się Leander, ta jednak szybko została zepchnięta z proscenium, ustępując Alexowi.

– Nigdy nie będę cię kochać „tak jak trzeba”. Głównie dlatego, że ja jestem sobą i ty również. Och, Alex, przecież ja cię kocham absurdalnie mocno. Dlaczego tak silnie potrzebujesz obrączki na palcu? – zabrzmiała pytaniem, uginając brwi w niemym geście niezrozumienia.

Szybko przestał być jedynie jej kochankiem, za którego wiekiem przepadała licząc osiemnaście wiosen; wparował z butami w jej emocje, rozporządzając nimi na własny wzór; nigdy nie czuła się od nikogo tak zależna – z drugiej strony, nigdy nie czuła takiego ogromu posiadania nad drugim człowiekiem. Bo należał przecież do niej – od początku do końca, na tym przeklętym płótnie życiorysu, które w ich przypadku mieniło się nocną czernią. Chciała go mocniej, niż mogła przyznać; chciała aby tkwił przy niej nieodwołalnie i świadomie w swym jestestwie. Może, a może na pewno, była egoistką najgorszego sortu i tak długo, jak jego miłość kwitła – była ukontentowana.

Chciała przecież być jedynym, czego pożądał.

– Gdybyś mnie porwał, gdybyś mnie zmusił, prawdopodobnie byś mnie złamał. A wówczas, prędko byś mnie znienawidził – to, jak słaba i zależna bym się stała. Och, Alex, ty przecież zawsze lubisz gonić króliczka. Może dlatego nigdy z tobą nie wzięłam ślubu? Pomimo tych ośmiu oświadczyn? Boję się, piekielnie się boję, że stracisz mną zainteresowanie – odparła, opuszczając luźno nogi, które wcześniej owijały się wokół jego bioder.

– Poszłabym za tobą wszędzie – powtórzyła po nim, wprawiając welon rzęs w subtelny trzepot. Uśmiech rozlazł się po ustach, gdy zrzucała z ramion rozpiętą koszulę.

Zadrżała pod jego dotykiem, sunącym linią ud; nie był to pierwszy raz, gdy poddawała się jego dłoniom – jednak każdorazowo czuła, jakby akurat ten był pierwszym. Prowokacyjny uśmiech zasadził się gdzieś niebezpiecznie, wraz z jego palcami sunącymi po miękkościach ciała. Opadła na stół, wokół głowy tworząc czarną aureolę rozproszonych włosów; wpatrywała się w sufit nieprzytomnie, zaciskając uda na jego dłoni – ten przeklęty paroksyzm dotyku, który każdorazowo odbierał jej tchnienie.

– Wyjdę za ciebie – zawyrokowała miękkim szeptem, który rozlał się w przestrzeni jak późnoletni sok; jak struga mleka czy ta przeklęta rozbita butelka, która rozbryzgnęła na podłogę resztką wina.

Oświadczał jej się mnogość razy i każdy spośród nich puentowała ciężkim westchnięciem; nawykła, że pijany spał na jej wycieraczce, wysyłał pijackie listy czy zaćpany krzyczał jej imię pod kamienicą. Świadomość tego, jak bardzo jej pragnął, była miła; milszy jednak był ten bezmiar emocji, które czuła nieodwołalnie do niego. Była przecież absurdalnie zakochana w każdym jego ruchu i choć nienawidziła go równie mocno, co tchnęła miłością, nie potrafiła żywić do niego pustej obojętności – tej, która na ścianach wspomnień pozostawiała blade duchy plam po wcześniej wiszących obrazach.

– Jeśli mamy się pobrać, to teraz. Już nigdy nie będzie takiej nocy, jak ta – wydukała półgłosem, podnosząc się z pozycji leżącej. – Powiedz mi, że mnie kochasz – zażądała.

Już po chwili jej usta rozlały się w miękkim uśmiechu, gdy pochylała się ku niemu odrobinę, znacząc jego wargi w krótkim, acz rzeczowym pocałunku. Zarzuciwszy ręce na jego barki, odsunęła się jedynie o centymetry – wszystko po to, aby utonąć w jego tęczówkach na nowo.

Obezwładnieni samotnością, jednocześnie będąc razem – ich orbity zawsze przecinały się w jednym miejscu; tym przeklętym, skalanym potrzebą momencie, gdy wbijał palce w miękkość jej ciała, a ona znaczyła bladoróżowymi śladami paznokci jego ramiona. Każde uniesienie nosiło znamiona bram piekielnych, samego Hadesu, rzeki Styks, w której z wolna się zanurzali – nigdy nie czuła tak głębokiej, nieposkromionej miłości, jak do niego. Prawdopodobnie dlatego tak łatwo przychodziło jej wracanie do niego każdorazowo, gdy kajał się na kolanach, że już nie będzie, że to ostatni raz. Miękko odwracała głowę od jego pijackich występków, bo wiedziała jedno: w psi sposób należał do niej i tylko ona była w stanie popchnąć go na skraj ekscytacji i spokoju zarazem. Nie liczyły się te wszystkie potłuczone naczynia; te ciosy opadające z obu stron; westchnięcia mające swoje źródło w skropionej nutami miłości alkowie.

Gwiazdy tej nocy migotały wyjątkowo wyraziście, znacząc nieboskłon czarny jak rozlana kawa, siateczką brylantów. Ta noc była właściwa; ta noc była wiążąca i nie liczyło się absolutnie nic innego, tylko oko księżyca spowijające w bladym blasku londyńskie ulice. Widzieli rzeczy takimi, jakimi one są – bez wymazywania wspomnień, bez odsuwania się od tego absolutu. Chciałaby, aby ktoś wyzerował jej życie, aby była zawsze jego. Bo nikt jej nie kochał tak bardzo, jak on.

Wiedziała, że gwiazdy tej nocy ścisną się w zwięzły ciąg: non omnis moriar.

Bo była jednocześnie świętą, co demoniczną. Otwarte rany, jątrzące się każdorazowo przy ich dotykaniu, milkliwie ukazywały ciepłotę wnętrza, w którym – choć zamknięta listopadowa bestia – ulokowała uczucia do niego. Nigdy nie potrafiła go odrzucić; nigdy nie potrafiła go kochać właściwie jednocześnie; to on był jej otwartą raną, to on nie potrafił się zasklepić.

– Jeśli jesteś moim przeznaczeniem, to całe życie czekałam na takie przeznaczenie – rzekła półgłosem, smukłe palce wplatając w jego włosy, drugą dłoń umiejscawiając na jego karku.

Było w tym geście coś nieodwołalnie miękkiego i delikatnego; jak trzepot skrzydeł sikorki i jednocześnie jak deszcze majowe. Uśmiech wstąpił na jej wargi, rozlewając się powoli jak późnoletni sok; filuterność zawarta w tym, jak błysnęła zębami, była nieodparcie urokliwa. Bo przecież jej atrybutem były jednocześnie czułość i diabelskie widły – on zdawał się z tym pogodzić.

– Nie chcę być jedynie piękną kobietą u twojego boku. Chcę być ci równa; chcę móc decydować o sobie; chcę tak wielu rzeczy, Alex, które boję się, że mi odbierzesz – stwierdziła gorzko, odwracając na moment wzrok od jego burzliwych, błękitnych tęczówek – tak bardzo w opozycji do jej orzechowej toni, w której zakochiwali się mężczyźni od pierwszego wejrzenia. Pewien urągliwy uśmiech jednak, nie odszedł w niebyt, nadal spoczywał miękko na jej wargach, drżąc nieprzejednanie kącikami.

– Tak, boję się – odparła gorzko, przybierając jednak na usta odciśniętą całunem łagodność. Zatrzepotała tym czarnym welonem rzęs – wiedziała, że zawsze mu się podobała taka – skąpana w akwenie uległości, jednocześnie będącą dominantą świadomą swojego ciała i ruchów. I choć nie dorosła jeszcze do podwiązek – w jej naturze drobnej lolity nie ujmowało to uroku.

W końcu pokochał ją odpowiednio już gdy ledwie skończyła osiemnastą wiosnę. Początkowo ich układ był zdrowy; prędko jednak urósł do rangi toksyczności, która jednak nie przeszkadzała im we wzajemnym wracaniu do siebie – jego z odmętów białego puchu, jej z objęć tych, którym nie była przeznaczona. Bo przecież należała do niego od zawsze i na zawsze – skuło ich ze sobą przeznaczenie, a jak wiadomo, z przeznaczeniem nie wchodzi się w dyskusję. Kochała go absurdalnie mocno, jednocześnie nienawidząc doszczętnie – było w nim coś, co kazało jej się uginać, jednak to on uginał się pod ciężarem zastawy lecącej w jego kierunku podczas jednej z siarczystych kłótni, które przyszło im rozgrywać.

Pewna energia trzymała ich ze sobą, zawarta w każdej myśli i dotyku – silna jak żadna inna.

Ugięła brwi, poirytowana jego tonem – nigdy nie rozumiała jego nieodwołalnego chłodu goszczącego w głoskach, obojętności przebijającej się przez grubą kanwę zimowej burzy. Nagie ciało drżało pod jego dotykiem, mając na sobie jedynie narzuconą luźno koszulę; ułożyła dłonie na jego ramionach, wbijając igłę roziskrzonego spojrzenia w nieodkryte meandry jego błękitnych tęczówek.

– Nie uwalniaj się ode mnie nigdy – wyszeptała półgłosem, palce przenosząc z jego ramion na jego policzki. – Obiecaj mi to. Obiecaj. – Słowa potoczyły się same. – Jestem tak ogromną hipokrytką, Alex. Nie wiedziałam… Nie, nie chciałam wiedzieć, jak bardzo rani cię widok mnie u boku innego. Zorientowałam się o tym, gdy pomyślałam, jak bardzo moje serce by rozdarł widok ciebie z kobietą, która nie jest mną. Kocham cię, Alex, kocham cię najbardziej.

– Bardziej niż ciebie, boję się siebie – wyznała szczerze, a kąciki jej ust opadły w skupieniu.

Chciała z nim upadać i się wznosić; nic nie nęciło jej tak bardzo, jak wspólny upadek – rozbicie się o sam bruk piekła. Uwielbiała w nim nieprzewidywalność i burzliwe emocje, które skrywał pod stoicką powłoką; był tak różny od niej – egzaltowanej panny z dobrego domu, o myślach wyraźnie odbijających się na twarzy – gdzieś między oczami a zadzieranym noskiem. Chciała do niego należeć równie mocno, co aby on należał do niej; aby cudze dłonie go nie dotykały w sposób, w który mogła tylko ona – ślizgać się dotykiem po jego ciele, usta gorączkowo dociskać do jego warg; tak, jakby jutro miało nie nadejść.

Rozpromieniła się momentalnie; Alex ją kochał – tylko ją.

– Ja ciebie też. To jest odpowiedni moment, bierzemy ślub – zawyrokowała, wciąż rozanielona deklaracją miłości, powiedzianej głosem tak czułym i miękkim, jak te chmury, które wędrowały po nocnym niebie.

On był często zamknięty, a ona była kluczem, który mógł go otworzyć – jego i tę całą plejadę bycia Alexem. I choć jej niewinność była grana, trzymanie go za dłoń o poranku – w końcu w takiej konfiguracji zasypiali co noc: ze splecionymi palcami, nią wtuloną w jego ramię, nim odurzonym zapachem jej perfum, którymi bez cienia wątpliwości pachniała jego amortencja. Lubiła, gdy budząc się rano, czuła jego niegolony, trzydniowy zarost na czubku swojej głowy, gdy zgarniał ją do siebie przez sen mimowolnie. Tak, jakby jutro miało nie nadejść.

– Czy naprawdę małżeństwo trzeba konsumować po ślubie? – zapytała, głosem podszytym chichotem, zsuwając się ze stołu.

Zniknęła na moment w pokoju, a Alex mógł słyszeć jedynie, jak grzebie w szufladach szafy i szuka odpowiedniej kreacji. Znalazła sukienkę, którą kiedyś podarowała jej matka – z myślą, że kiedyś w niej wyjdzie za mąż. Cóż, matka nie byłaby zachwycona, że mariaż odbędzie się  w cygańskiej przyczepie z mężczyzną o opinii poszlakowanej; czuła jednak, że to właściwe. W progu salonu powitała go w koronkowej, białej sukience, linią kończącej się w połowie łydki, o rozkloszowanym kroju i urokliwej stójce. Skrzyżowała ręce na piersi, wzrokiem nieomal pytającym: i jak?

Bardzo liczyła, że odejmie mu mowę.

– Więc jaki jest plan? Masz obrączki? Kto nam udzieli ślubu? – zalała go kaskadą pytań.