Tu było... ładnie. Otoczenie dzikiej natury zawsze wprawiało Caina w dyskomfort i podziw jednocześnie. Nie był zupełnym ignorantem na uroki natury, były super, też lubił sobie popatrzeć na piękne morze, czy tam inne góry... Natomiast kiedy widział nadmiar zieleni zastanawiał się, czy jeśli zaraz się dwa razy nie obróci to już nie będzie wiedział, gdzie w sumie się znajduje. Nie zmieniało to tego, że było tu po prostu ładnie. Nawet zawalone rudery w takim otoczeniu zamiast stanowić obrzydliwy element, bo szpecący, krajobrazu to tylko dodawała mu uroku. Chodziło o pewien dysonans, o pewną różnicę tego, że zieleń kwitnie, a tu coś butwieje, rozkłada się...

Tak prawdzie mówiąc bardziej był rozbawiony całą tą otoczką tajemnicy, jaka była w to wszystko wplątywana niż zdziwiony tym, co zostało mu zaprezentowane i wyjaśnione. Szok? Zdziwienie? "Well... cool." Co innego mógłby powiedzieć i jak niby to lepiej skomentować niż wzruszeniem ramion? Jeśli widziało się za dużo to w końcu niektóre rzeczy przestawały być tajemnicą. Po prostu. Z Brenną, Patrickiem i Alastorem widywał się zaś zdecydowanie zbyt często, słuchał ich za długo i spędzał odrobinę za wiele czasu, żeby grać deb... nie, w zasadzie na to, żeby grać debila nigdy nie było niczego za długo czy za wiele. Bo udawał, że nic nie wie, niczego nie widzi, kciuk w górę i do przodu. To były osoby, którym przecież ufał. Zgoda, Brennie może niekoniecznie, ona chyba zamiast każdego normalnego człowieka urodziła się w łonie wypełnionym zamiast wodą... czy cokolwiek tam wypełniało... to łono, w którym ona leżała były same eliksiry energetyzujące. To było wręcz nienormalne, ile ta kobieta miała energii i jak wszędzie jej było pełno. Mimo to - przyjemnie się koło niej pracowało w BUMie. Albo właśnie - głównie dlatego. Cain całkiem lubił, kiedy inni wyrywali się naprzód, bo jemu na bieganie nie starczało zazwyczaj sił. Zresztą pewnie potknąłby się o własną sznurówkę.

- Brenna Longbottom, ależ jestem zaskoczoony. - Widział aury. Widział również nici. Tym nie mniej - tak, był zaskoczony widokiem Brenny tak bardzo, że aż wcale i nawet nie silił się na to, żeby to udawać. Za to prawie podskoczył razem z nią, kiedy tak się zdziwiła jego obecnością. - Już? Albo dopiero? To była formalność, wiesz. - Rozejrzał się po wnętrzu z ciekawością, zastanawiając się, ile tak naprawdę osób przemierzało te mury, kto się tutaj znał, kogo on jeszcze nie znał, kogo dane mu będzie poznać? - Znasz mnie, wystarczyło mi powiedzieć, że będę mógł irytować ludzi za darmo. Nie mogłem przegapić takiej przeceny. - Cain potrafił poddymiać już w szkole. Rzucał teksty z dupy, typu "Timothy nosi majtki w słoniki", zaczynała się afera, a jego już nie było, albo stał z boku i zżerał przysłowiowy popcorn. I nikt nie wiedział, czy to faktycznie było z dupy czy Cain mówił prawdę. Nie zmieniło się to w dorosłym życiu. Potrafił wejść do biura, wszyscy piją kawkę, nagle tekst "Nobby Leach wspiera reprezentację Londynu w quidditchu". I afera. A ten się zgadza, ten nie zgadza, a quidditch do dupy! A Cain bierze kawkę, wychodzi, jakby nigdy nic prosto do swojego biureczka. Nie to, że celowo wszystkich chciał krzywdzić - chyba że faktycznie kogoś nie lubił, ooo! Taki Timothy na ten przykład. Teraz już zostało poddymianie tych, którzy się uważali za samą ciemność. Więc kiedy było powiedziane, że można im przeszkodzić - proszę bardzo. Cain już był kupiony.

- Alastor mnie wtajemniczył, więc przyszedłem się rozejrzeć. - Przysiadł na krańcu biurka, spoglądając, co tam kobieta skrobie. Ale nie czytał. Raczej patrzył na biurko, ruch dłoni, na nią - to wszystko. - Dużo pracy, co?

To było w Brennie najlepsze - że nawet nie próbowała ukrywać swoich intencji czy emocji. A jednak miała się nauczyć kłamać. Korzystać z tego wrażenia, jakie sprawiała, że każdy tak bardzo jej ufał i nikt nie podważał jej słowa, dopóki nie łapał zbyt dużej ilości niedopowiedzeń. A nawet i wtedy mieli mówić, że rozumieją. I kochać ją dalej taką, jaka jest. Brenna była naprawdę pomylonym zjawiskiem tego świata. Błędem w kodzie, który tworzył Bóg, anomalią, jaką mieli stać się co najmniej Zimni w przyszłości. Z tym, że ona była Ciepła. Gorąca wręcz.

- Brenna! - Mężczyzna położył dłonie na policzkach i otworzył szerzej oczy ze zdziwienia. Jakby naprawdę był zszokowany, że tutaj jest, jakby dopiero ją zobaczył. Chociaż miało to przerysowany kontekst siłą rzeczy, a i jego ton był przekolorowany. - Co ty tu robisz! - To było niebezpieczne, chociaż się z tego śmiali. Gdyby wróg znalazł chociaż jednego z nich to potem... Potem to była wędrówka po sznurku. Rodzina, znajomi... Ciemność zebrałaby żniwo, a zboże sami jej hodowali. Rosło bardzo dorodne. Byli oczywiste, że to miejsce musiało pozostać tajemnicą. Wielką tajemnicą. Fakt jednak, że kto jak kto, ale Brenna wydawała się być daleka od bycia mistrzynią zbrodni. To, jakie niebezpieczne było stawianie tych tajemnic ramię w ramię w takim gronie było zaś pierwszym, co przyszło Cainowi do głowy. Ostatnie jednak co by o Brennie powiedział to nuda i przewidywalność. Nigdy nie widziałeś, gdzie ją nogi poniosą, gdzie tym razem będzie, z kim będzie się pakowała w kłopoty. To była ruletka. Wiadome było tylko to, że na nią mogłeś liczyć. I jeśli coś złego będzie się działo to stanie po właściwej stronie. Chociaż w obliczu tych czasów Cain wątpił. Widział doskonale - ludzie byli zbyt skłonni do zmiany.

- Jesteś kobietą i nie masz w swojej torebce bez dna chusteczek? Wstyd mi za ciebie. - Uśmiechnął się szeroko, chociaż Cain miał czasem ten specyficzny sposób żartowania że nie do końca było wiadomo, czy mówi serii, czy to dalej żart. Robił to zresztą celowo. Rozejrzał się raz jeszcze po jej pytaniu. - Ładne gniazdko. Gratuluję dekoratorowi wnętrz. - Czy był osobą odpowiednią do oceniania tego... Piękno było ponoć względne i każdy mógł powiedzieć swoje. Więc skoro już pytała to tak - było przyjemnie. Wręcz tak dziwnie przyjemnie... - Łatwo zapomnieć, że to miejsce powstało by rozmawiać o mordach, mordercach i psychicznie pojebanych. - Jakoś potrafił łatwiej przyjąć, że ktoś zamordował pod wpływem emocji. To, że ktoś mordował, bo mu się nie podobało mugole i mugolaki... Oh, cóż. Mugole byli problematyczni, fakt. Natomiast byli ludźmi - my wszyscy nimi byliśmy. Może na to patrzył trochę inaczej przez wychowanie się w mugolskim świecie?

- Będzie kiepsko, co? - Cain nie uważał się za optymistę, ale nie chciał też uchodzić za pesymistę. Rzucił to zdanie w przestrzeń zastanawiając się nad tym, co mówił mu Alastor, co znowu miało po Grindelwadzie wstrząsnąć światem. - Kup dużo czekolady. Każdy powinien dostać przynajmniej jedną tabliczką z odpowiednią wyprawką. - Tak apropo zakupów i tego, że, jak ona to ujęła, jebany drań i jego zwolennicy zaczęli się panoszyć. - Pewnie znowu przyjdzie walczyć kilku wyzwolonym, bo taki los bohaterów, zanim Ministerstwo się ocknie. - No to pytanie, nie to stwierdzenie. Bo o co tu niby pytać? Ale też - co tu stwierdzać? Wrócił spojrzeniem do Brenny wywalonej niemal jak królowa, tylko bez królewskiej gracji.

Ach, właśnie, kłamstwo a niedopowiedzenia... Niektórzy uważali że nie było różnicy, ale się mylili. Była bardzo duża nawet różnica. Kłamać trzeba umieć. Trzeba potrafić panować nad ciałem, nad tonem, spojrzeniem. Przypilnować, żeby nic nie odbiegało od normy. Cain tworzył na to swój własny sposób - zamiast uznawać kłamstwo za odbieganie od normy to raczej czynił całą normę podatnym kłamstwem. Brzmi dziwnie? Być może bez wyjaśnienia. Natomiast pominąć coś czy przeskoczyć... Tak, to też trzeba zrobić umiejętnie. Niektórzy mieli wypisane na twarzy próby utajnienia wiadomości. Mieszali się, spinali, nie wiedzieli jak zatańczyć w ten rytm, żeby nikt się nie zorientował. Z tego powodu też niektórzy byli podatni bardziej na kłamstwa od innych. Brenna też wypracowała sobie swój sposób na kłamanie. To pomijanie niektórych rzeczy. Zbudowała też swój świat, gdzie wszyscy stawali się bardziej podatni do spijania słów z jej ust. Bez znaczenia, co dokładnie z tych słów miało płynąć. Cain temu nie przyganiał. On to szanował.

Zrobił teatralny gest, by i kompozycji słów i ruchów stała się zadość, niby to się kłaniając jak aktor na deskach teatru, kiedy doceniła jego starania. I z żadnym z tych gestów nie spieszył się za bardzo. Niektórzy posądzali go wręcz o bycie flegmatykiem i nawet by się z tym nie kłócił. Składało się na to bardzo wiele czynników, których nawet nie chciało mu się wyliczać. Przy Brennie było proste porównanie - ona była gepardem, on był leniwcem.

Zaśmiał się na to dramatyczne smarowanie w nos jego własną chusteczką. Oj tak, Brenna by była do tego zdolna. Ba! Bardzo by jej to pasowało. Dżentelmen wręcza jej chustę na otarcie łez, a ta głośno i wyraźnie i wyraźnie zaczyna wcierać w nią swoje gile zamiast łez. Królowa romantyczności. Ale co on tam widział. W końcu nie mógł mówić o wielkich miłosnych doświadczeniach. Dlatego lepiej było w towarzystwie takiej Brenny, która chociaż nie oczekuje od ciebie, że przysuniesz jej krzesło do stolika i nie zabije wzrokiem kiedy żartujesz, że ma okres.

- Brenno. - Uśmiechnął się ciepło po jej słowach, tak jakby było do czego się uśmiechać i z czego. A nie było, nawet ona sama zrzuciła żartobliwy ton, kiedy o tym mówili. O tym czasie ciemności, w którym przyszło im żyć. - Jak dobrze mieć w tobie bratnią duszę. A już sądziłem, że tylko ja i Alastor będziemy chodzić z nosem na kwintę. - Żartował z tym nosem na kwintę, bo nikt z nich tak nie chodził... No dobra, Moody czasami wyglądał jakby mu kot do gaci nasrał, ale to on. Starszemu wolno, ten dziadek pewnej miał już reumatyzm.

Co się jej jednak bezbłędnie udało to ta żaba wyciągniętą z plecaka. Nieco zaskoczony (a być zaskoczony nie powinien) wyciągnął po nią rękę i obrócił pudełeczko, spoglądając na nie z uśmiechem. I to całkowicie szczerym, rozczulonym uśmiechem, kiedy wspomnienia wracały do czasów szkolnych, kiedy zakup takiej żaby był prawdziwą przygodą. Chociaż w przypadku Caina - jej kradzież. Dopóki Brenna go nie przyłapała i nie dała mu swojej. Teraz na pieniądze nie narzekał, chociaż się nie przelewało. Długi ciągnęły się jak smród po gaciach. Przynajmniej było za co żyć z pensji aurora. Przez chwilę nie odpowiadał, patrząc na to pudełko i to nawet nie radośnie a smutno. Było coś przeszywająco prawdziwego w tej krótkiej chwili, kiedy żaba była taka lekka w dłoniach i ten gest przy tym trudnym temacie był tak lekki i ciepły. W końcu powoli wyciągnął żabę z powrotem do Brenny i położył ją obok niej na blacie.

- Dobrze wiedzieć, że niektóre rzeczy się jednak nie zmienią. - Tak, torebki jakoś nie pasowały do Brenny, kiedy o niej myślałeś. Sukienki niby też nie. A jednak była nadal kobietą i przecież sukienki powinny być główną ozdobą jej garderoby. Czasy się zmieniały. W niektórych przypadkach - na szczęście. W innych - niestety. - Dobrze będzie walczyć u twojego boku. Na znak naszego połączenia następny złapany zwolennik klęknie przed tobą na kolana i zaproponuje ci ślub. - Uśmiechnął się, rozpraszając tę melancholię, jaka osiadła na meblach i jak przy ozdobach - na ludzkich ramionach..

Mistrz kłamstwa - brzmiało to wspaniale, chociaż samego siebie by tak nie określił. Daleko mu było chociażby do Lockhartów, którzy robili z człowiekiem, co chcieli - czyli sieczkę z twojego mózgu, zostawiając cię zachwyconym ich geniuszem i dopiero na drugi dzień docierało do ciebie, że zaraz - o czym ty to..? I z kim ty to..? Czar i urok Brenny zaś polegał właśnie na tym, że ona po prostu nie chciała nikogo krzywdzić i nikogo ranić z osób, które sobie ceniła. A nawet dla osób neutralnych zachowywała się tak, jakby chciała swoim błędem w kodzie polepszyć trochę kod istnienia tych innych istnień wpisanych w świat. W przyszłości nazwą to Matrixem i wszyscy będą się cieszyć i podziwiać, a jeśli Cain dożyje to jako staruszek powie "ha! a nie mówiłem! a wszystko zaczęło się od Brenny..." Nie spodziewał się jednak, że ktokolwiek z nich dożyje nawet 30, a co dopiero takich czasów. Natura ludzka była z natury fałszywa. O ile za fałszywe uznawało się zmienność - bo o nią tutaj chodziło. Każdy dojrzewał, dorastał, zmieniał swoje przekonania. Każdy. Brenna nie była tutaj obca. Różnica polegała na tym, że ona im więcej miała przeciwności tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że dobro, w które wierzyła i o które chciała walczyć zasługiwało na bycie pielęgnowanym i na wygranie.

- To całkiem dobry pomysł. Pewnie nawet nie zauważy. - Ponieważ będzie tak pochłonięty swoim smęceniem, że ta burzowa chmurka będzie tylko wizualizacją tego wszystkiego, a nie jakąkolwiek zmianą dla niego. Machnął lekko nogą, przesuwając szarymi oczami po jej włosach, linii szczęki, okrągłych policzkach. Oczach. Spojrzeniu. Chłonął jej barwę. Ciepłą i przyjemną. Wyciągnął aż swoje dłonie w jej kierunku i zatrzymał je w odpowiedniej odległości, ustawiając dokładnie tak samo, jak ustawia się je do płomieni kominka, żeby ogrzać się po chłodnym dniu spędzonym na dworze. Listopad w końcu nie rozpieszczał. - Ciepełko. - To było absurdalne, bo to ciepło nie było fizyczne. Niby. A jednak wręcz czuł dreszcze przenikające go na wskroś i na chwilę przymrużył oczy, cofając ręce na swoją pozycję. - Kiedy będziesz mu malować te chmury to nie zapomnij się ukryć, bo wszystkie rozproszysz. - Nawet jeśli Alastor już nie mógł odczytywać aur, ponieważ... spotkało go inne "przekleństwo". O wiele gorsze. Tak, żarty żartami, ale on również się martwił. I w tych żartach przesuwali między sobą to zmartwienie o niego, to chyba było jasne dla nich obojga. To nie było kpienie sobie, a myślenie o kimś w ten całkowicie przyjazny sposób. Może kiedy się ich nie znało to można byłoby to odebrać w inny sposób.

- Przepraszam, obiecuję, że się poprawię. Panie przodem. - W irytowaniu Śmierciożerców i ich wielkiego Lorda, który cierpiał na przerost ego, mogliby się wszyscy prześcigać na całym świecie. Tylko niekoniecznie wszystkim by to na zdrowie wyszło. Cenił sobie, że ludzie chcieli pomagać, że chcieli stać po dobrej stronie, ale niektórzy bardziej pomagali siedząc cicho, niż głośno się sprzeciwiając. Głównie dlatego, że wtedy było wiadomym, że takiej osobie nic się nie stanie, nie trzeba się nią pilnować. Zakulisowo zaś możliwe było osiągnięcie wielu rzeczy. Zepchnięcie z wieży byłoby bardzo niefortunnym zdarzeniem, ale zawsze można było powiedzieć: panie sędzio, to był wypadek!

Prawdopodobnie ten nawał żab był najszczęśliwszym dniem jego kariery w Hogwarcie.

- Wiem, że mogłabyś wyukupić dla mnie, Zakonu i ofiar Śmierciożerców wszystkie czekoladowe żaby na świecie, ale trzymaj ją dla mnie na specjalną okazję. Żebym na pewno docenił moment, w którym ją dostanę. - Miała rację - byłoby mu głupio, gdyby wiedział, że te żaby przysłała Brenna i zresztą i tak było mu głupio, że w ogóle coś takiego się stało. Znikąd. Deszcz żab z nieba. I jednocześnie był szalenie szczęśliwy, był wtedy kurwa jebanym królem żab. Chodził dumny jak paw ze swoimi kartami, ale i tak jak przyszło co do czego to temu jedną, tamtemu dwie żaby - rozchodził się w szalonym tempie, bo nie potrafił większości dzieci odmówić. - Skoro już mamy Lorda Voldemorta to czemu Dumbledore się nie nazwie też Lordem? Lord Dumbledore i jego Zercówśmierci. - Bo skoro byli ŚMIERCIO żercy, bo żarli śmierć, to oni musieli jeść żerców śmierci, żeby się wszystko lorowo zgadzało. Jaja sobie robił, rzecz jasna. Dumbledore nie musiał nikomu niczego udowadniać. Najwyraźniej w przeciwieństwie do Voldemorta.

- Ach, co tam klękanie Zakoniarza! Śmierciożerca! Jeszcze wyzna miłość do mugoli i mugolaków i obieca ci poprawę, a potem powie, że on zawsze pragnął happily ever after.- Przyłożył dłonie do klatki piersiowej, a potem otworzył je szeroko, jakby to co najmniej on był tym zwolennikiem Czarnego Pana, który klęczał przed Brenną. Na szczęście nie ruszył się z biurka, nadal na nim półsiedząc. - Tego ostatniego nie mogę obiecać. - Bo akurat pierścionka pewnie przy sobie miał nie będzie, chociaż może jakaś dobra magia, która by stworzyła tymczasowo...

Przechylił głowę, spoglądać z zamyśleniem na Brennę, kiedy powiedziała to proste, ale mocno celujące w serce wyznanie. Miłe. Bo to zawsze w końcu było sympatyczne, kiedy ktoś się cieszył z twojej obecności.

- Ja też się cieszę, Bren. Ja też.