Nie będą dużo spać, ale Laurent był tak miły i przygotował im pościel i miejsca do spania – i była mu za to bardzo wdzięczna. Victoria przeszła się po mieszkaniu, gdy już Laurent się stąd ewakuował, chcąc sprawdzić czy wszystko jest na swoim miejscu, ale ostateczne wróciła do salonu. A niedługo później wraz z Brenną wyszły na ganek. Trudno było jej powiedzieć czy noc jest z tych chłodniejszych czy cieplejszych, ale byli nad morzem, pewnie zawiewało chłodniejsze powietrze znad wody. Victoria nie musiała się mocniej opatulić niczym, bo i tak nie czuła ciepła. A przez trzy miesiące już się zdążyła przyzwyczaić, że jest jej ciągle zimno. Już zapomniała jak to jest czuć ciepły dotyk na skórze…

Siedziały przez jakiś czas w ciszy, a wszystkie te niewypowiedziane pomiędzy nimi słowa gdzieś tam krążyły. Victoria położyła różdżkę na udach, by w razie czego mieć do niej szybki dostęp, ale teraz… cieszyła się spokojem na swój sposób. Noc miała to do siebie, że przywoływała bardzo wiele dziwnych myśli do głowy. Niekoniecznie takich, które w niej siedziały wraz z nastaniem poranka. A ostatni miesiąc nie był dla Victorii łaskawy. Poprzedni zresztą też nie. W ogóle od czasu maja nie było w jej życiu zbyt radośnie.

– Hmm? – mruknęła, kiedy Brenna odezwała się z pierwszym zdaniem. Victoria ponad to się nie poruszyła, nadal siedziała niemalże nieruchomo na ławce, na której obok niej stała sobie filiżanka z kawą póki co nietknięta. Ale Brenna nie dała wiele czasu na rozwinięcie się dziwnych myśli i dość szybko przeszła do sedna pierwszej wypowiedzi. Dopiero teraz Victoria się poruszyła, przesunęła rękoma po udach, jakby chciała spojrzeć na dłoń, na której nie było żadnego pierścionka. Ale w tych ciemnościach niczego nie było widać. Za to wiedziała, że go tam nie ma, nie mogło być, bo go ściągnęła, kiedy dowiedziała się, że zaręczyny jednak zostały zerwane. Schowała go, nie będąc pewna co z nim zrobić. Czy wrzucić do rzeki, czy odesłać Saurielowi. – Tak, cóż… Tak – powiedziała w końcu, nie rozwijając myśli. Złapała za filiżankę i wzięła ją w obie dłonie, by napić się choć trochę. Ciepło może jej się od tego nie zrobiło, ale nie taki był przecież cel. – Zaręczyny zostały zerwane jakoś na początku lipca – wyrzuciła z siebie w końcu i wbiła wzrok w ciemność jaka rysowała się przed nimi. – To nie był mój pomysł. Tylko jego – dodała jeszcze, bo doskonale pamiętała rozmowę jaką przeprowadziła miesiąc wcześniej z Brenną w środku Zakazanego Lasu.

Nie, oczywiście, że to nie był łatwy temat. Gdyby był, to Victoria „chwaliłaby” się, że nie nosi już pierścionka, wszyscy co mieli wiedzieć już by wiedzieli, a tymczasem… Milczała. Bo nie znajdowała na to wszystko słów. Co miała mówić? „Hej dostałam kosza od wampira?” – matko jak to absurdalnie brzmiało… Więc nie tyle nie mówiła wiele, co nie mówiła nic. Wpadła tutaj do New Forest gdy wszystko ją przygniotło, ale wtedy jeszcze ten pierścionek miała, a teraz… Odniosła wrażenie, że i tak nikt nie zwracał na to uwagi. Jednak się myliła – Brenna zauważyła jego brak.

Powoli uniosła ramiona, by zaraz je opuścić, nie wiedząc co odpowiedzieć na słowa przyjaciółki, o tym, że wszyscy Rookwoodowie to nieuleczalni kretyni. Może coś w tym było… Westchnęła cicho i spuściła nieco wzrok, mimo tego, że czuła na sobie spojrzenie Longbottom. Jej mina była… nie uśmiechała się rzecz jasna. Ale nie wyglądało też, by była bliska płaczu. Sama Victoria czuła się po prostu jakby stała gdzieś obok tego w jakiś sposób, być może treningi oklumencji i wyciszania umysłu były tutaj przydatne na tym etapie – właściwie miesiąc po tym, jak facet złamał jej serce. A niby czemu? Przecież ta relacja kręciła się od początku grudnia, ale dopiero w lutym nabrała rozpędu. To nie było nie wiadomo ile czasu, ale człowiek zdążył się przywiązać, poznać, i…

– Och, Brenn – odpowiedziała jej na ten żart, kiedy stwierdziła, że łatwiej byłoby, gdyby nagle uznały, że wolą kobiety i uciekły stąd gdzieś razem – i żyły długo i szczęśliwie. – Szkoda. Może gdyby któraś z nas była facetem, to nasi rodzice już dawno by nas spiknęli i byłby święty spokój – spróbowała się uśmiechnąć odpowiadając na ten żart, bo wiedziała, że to nie na poważnie. No nie dało się zmienić płci, ani tego, że obie wolały mężczyzn.

Victoria wahała się przez chwilę.

– Wszystko zaczęło się… psuć… po tym jak zerwaliśmy tę… to coś u klątwołamacza – powiedziała krótko. A więc niedługo po rozmowie, jaką ze sobą odbyły w lesie. – Wiesz, dotychczas Sauriel raczej starał się trzymać dystans, a po tym jak już to złamaliśmy, to nagle mu się odmieniło i… i zachowywał się jakby mu zależało. Zapytałam go co się dzieje, bo no… myślałam, że może coś się pomieszało po tym łamaniu klątwy. Od słowa do słowa wyszło, że zaczął się tak zachowywać, żeby było miło, bo myślał, że ja chcę i… powiedziałam mu, że nie chcę niczego udawać. A on, że nie chce się ze mną żenić, że nic z tego nie będzie, że co najwyżej to on jest mną zauroczony, nic więcej… takie tam – bardzo skrótowo powiedziała Brennie co miało miejsce, ale potem było jeszcze gorzej, tylko… Nie mogła jej przecież powiedzieć, że pokazał jej Mroczny Znak i że go zmuszono do bycia Śmierciożercą. To nadal było… No złamało jej to serce. Wszystko dookoła. – Później spotkaliśmy się znowu, gadał coś o tym, że muszę pozwolić mu odejść. Wtedy zaczął już mówić o tym, żeby zerwać te zaręczyny. Że będę nieszczęśliwa. Dziwnie się zachowywał – nie mogła też powiedzieć, że zaproponował jej, że zabije jej matkę… Na co się zresztą nie zgodziła. – No a kilka dni później próbował się spalić na słońcu – dodała, jak gdyby nigdy nic, ale to ją absolutnie rozwaliło. – Wyciągnęli mnie z łóżka w połowie nocy, szukałam go z jego ojcem chyba wszędzie. I zdążyliśmy w ostatniej chwili… No a półtorej tygodnia później było już po zaręczynach. Tyle – dokończyła kulawo. Właśnie w kilkunastu zdaniach streściła Brennie swoje „życie sercowe”, które w zasadzie nie istniało.

Tak jakby nie mogła spotkać normalnego faceta, któremu by się spodobała, on spodobałby się jej… Nie. Ona nigdy nie była niczyim wyborem i boleśnie zdawała sobie z tego sprawę.

– A ty? Czemu nie jesteś szczęśliwa? – zapytała po chwili, bo nie umknęły jej słowa Brenny.

Uśmiechnęła się, słysząc roztaczaną przez Brennę wizję. Kwiaty. Kochała kwiaty, ale Sauriel nigdy jej ich nie przynosił… To znaczy przynosił, ale to były bukiety robione przez jego matkę, a swój, własnoręczny, przyniósł raz. Był byle jaki, bo nie był z kwiatów ciętych, a zerwał je sam i w tej prostocie ujął Victorię za serce… ale to było dawno. Normalnie kwiatów jej nie znosił, tylko słodycze.

– Haha, chyba nigdy mi i twojemu bratu nie było razem po drodze – odpowiedziała bez cienia żalu. Cynthia też w którymś momencie chciała, by jej brat bliźniak zszedł się z Victorią i równie mocno się to nie udało. Ale to nic, było jak było.

Oczywiście, że była smutna. Odrzucenie nigdy nie było proste, tym bardziej, kiedy spędzasz z kimś sporo czasu i kiedy przez półtorej miesiąca ciągnie cię do kogoś… nawet jeśli było to podbite jakąś starą magią. Ale po tym, co przydarzyło się w Limbo Victoria… po prostu przestała się bronić przed tym i wzbraniać; zrozumiała, że ma tylko jedno życie, a Sauriel, choć jest wampirem… nadal był też człowiekiem, który czuje. To, że można wampira na powrót zamienić w człowieka przyszło później – i powodowało w głowie Victorii kolejny mętlik i konflikt. Wiedzy o tym co jest koronnym składnikiem kamienia filozofów nie przekazała nikomu. Absolutnie nikomu. I to była kolejna tajemnica jaką w sobie skrywała, a która ją gniotła. Cała kolia z kamieni… – ciągle miała tę wizję przed oczami. Teraz już przynajmniej wiedziała co to jest i co się właściwie dzieje, ale wycieczka po wspomnieniach Elizabeth Crouch-Parkinson nie była prostą przygodą, a jazdą bez trzymanki kolejką górską. Prosto w dół.

– Może i upadł. Ale na nim rany goją się same, nawet jeśli go bolą. Nie potrzebuje uzdrowiciela – chociaż Victoria uważała, że ten jednak by mu się przydał, bo nie życzyła mu cierpienia jakiego doznawał. Bo to, że się zagoi, nie znaczyło, że nie czuje przecież bólu. – Wiesz co mi powiedział? Że jestem jego inspiracją do życia. A kilka dni później próbował się zabić – to też bolało. Nie umiałaby chyba wskazać co w tym wszystkim zabolało najbardziej, a konkurencja była naprawdę mocna. – Bo ja będę – odpowiedziała Brennie i westchnęła cicho. – Idę na rekord, wiesz? Pierwsze narzeczeństwo wytrzymało dwa miesiące zanim Rosier zginął – ale za tym nie rozpaczała, bo naprawdę go nie znosiła. Co nie znaczyło, że życzyła mu źle. Życzyła mu dobrze, tylko z dala od niej. – To wytrzymało bardzo podobnie. Magiczna bariera dwóch miesięcy – i narzeczony też mógł skończyć martwy… znaczy bardziej martwy niż był obecnie. To też nie nastrajało jej pozytywnie i kobieta spojrzała znowu na swoje dłonie. Dotyk Brenny był miły, bo choć odrobine nie czuła się tak samotna jak była. – Nie wiem co ze mną jest nie tak – powiedziała w końcu, bo łatwo było odkryć, że pewność siebie Victorii poleciała na łeb na szyję.

– Tak, ale… Sama powiedziałaś mi, że szkoda, że obie nie możemy nagle stwierdzić, ze lubimy inną płeć. Wszystko w porządku, Brenn? – nie dawała za wygarną, ale to nie tak, że chciała Brennę naciskać. Z drugiej strony nigdy nie widziała jej przy mężczyźnie w takim sensie – czyli innym niż kumpelskim. – Przeczytałam te książki – przyznała po chwili. – To bardzo mądre słowa – nawet jeśli napisane przez mugola.

Biorąc pod uwagę wszystko, co Sauriel jej powiedział, kobieta w głębi serca wiedziała, że robił to dla niej. Nie chciał jej oszukiwać i mydlić oczu, a przede wszystkim… Skoro zmusili go do podążania za Voldemortem, być może bał się, że jej zrobią to samo? Nie miała okazji go o to zapytać. Nie powiedziała mu wtedy wielu rzeczy, które być może powinna, ale była tak rozemocjonowana, że nawet nie przyszły jej do głowy. A gdy już było po próbie, to Sauriel… Niełatwo było się z nim porozumieć. Prawie się nie uśmiechał, nie żartował, był jak człowiek w głębokiej depresji, którego przerosło bardzo wiele rzeczy. Victorię po prostu bolało to odrzucenie, to, że wyciągnęła do niego pomocną dłoń, a on jej nie chciał. To, że nawet nie chciał spróbować, tylko od razu zakładał, że nic z tego nie będzie. Ale i tak… Pomiędzy nimi padło wiele słów, które nigdy nie powinny. I… martwiła się o niego. Martwiła się o jego duszę, choć po tym co widziała we własnej głowie we wspomnieniach babci, była pewna, że jeszcze nie upadł całkowicie. Jeszcze nie był… człowiekiem.

– To był ostatni raz kiedy ktokolwiek decydował za mnie – powiedziała Brennie cicho. Już zdecydowała, że następnym razem się postawi, a była uparta. Bardzo uparta, chociaż może nie było to widoczne na pierwszy rzut oka. – Planuję się też wynieść z domu. Jakoś od pół roku mam w Londynie nieużywane mieszkanie, na początek tam, ale może kupię dom – już o tym myślała, oglądała różne miejsca, ale chciała tę decyzję przemyśleć. Sporo rzeczy już w Londynie miała, ale chociaż ostatnio już jej się zdarzało tam nocować, to jeszcze nie oznajmiła rodzicom, że się wynosi. Chciała póki co… złapać jakąś równowagę. Ale kto wie, może stanie się coś, co sprawi, że zrobi to nagle, nie dbając o ewentualną awanturę w domu. – A co to da… – wzruszyła ramionami, dając się Brennie objąć. Nawet sama położyła rękę na jej plecach, kiedy już ułożyła głowę na jej ramieniu. – Ciągle nie wiem co zrobić z pierścionkiem. Czy mu go oddać. Ale to nie on go nawet wybierał – przyznała cicho, bo nie miała pojęcia co z tym zrobić. Poprzedni po prostu zostawiła na cmentarzu przy grobie Rosiera, a ten…?

Wyślizgnęła się w końcu z uścisku Brenny, jednak kiedy powiedziała, że nie wszystko jest w porządku, to delikatnie złapała ją za rękę, by pogładzić ją po dłoni swoją lodowato zimną.

– Z wszystkim można sobie poradzić – powiedziała cicho. – Tylko potrzeba na to czasu. Czasami bardzo dużo. Na pewno nie chcesz o tym porozmawiać? – na początku czerwca powiedziała Saurielowi coś podobnego: że ma większe problemy niż jakaś tam więź, która może i ją drażni, ale kiedy był obok, to przynajmniej czuła się tak… spokojnie i na miejscu. Ale jemu to przeszkadzało. A gdy to zerwali, to najmniejszy z problemów nagle urósł do rangi największego i teraz to, że jest Zimną było najmniejszym problemem. Serio. – Autora wywiadu powinni wywalić na zbity pysk za narażanie osoby, której słowa przekręcił – i szczerze była gotowa do tego doprowadzić, bo gość naprawdę pogrywał sobie koncertowo. – Pewnie tak… Dawno go nie widziałam, Albusa w sensie. Utrzymuję kontakt tylko z Horacym – miała rzecz jasna na myśli Horacego Slughorna, mistrza eliksirów. Był opiekunem Ślizgonów i zdecydowanie jej ulubionym profesorem, który dał jej sporo wskazówek i zaszczepił w niej miłość do eliksirów. Klub Ślimaka to był tylko dodatek.

– Każdy ma swoją granicę – odpowiedziała cicho na słowa Brenny. Być może jej granica przyszła bardzo późno, ale lepiej późno niż wcale. Czasami potrzeba było doświadczyć wiele złych rzeczy, żeby znaleźć w sobie siłę do wyrwania się z czegoś, co szkodziło. A ta siła przychodziła z różnych źródeł – Victoria walczyła o to od maja, ale wcale nie po to, by wyrwać się z duszącego ją narzeczeństwa, a trochę… dzięki niemu. Martwiła się o Sauriela i chciała go wyrwać z tego przeklętego domu, a do tego potrzeba było trochę niezależności. Tą chciała zdobyć sławą. Zaś teraz robiła to dla siebie. Bo nie zniosłaby trzeciego poznawania jakiegoś mężczyzny, którego wcale by nie chciała. Jeśli miała się z kimś zaręczyć, to tym razem jedynie na swoich warunkach. Ktokolwiek miałby to być – i niezależnie od tego, czy to będzie się jej rodzicom podobać czy nie. Miała serdecznie dość robienia wszystkiego dla rodziny, kiedy oni nie dawali w zamian tego samego – bo swoimi decyzjami ją zwyczajnie ranili. Była ciekawa, czy kiedykolwiek jej matka to dostrzeże. – Dzięki. Czekam na odpowiedni moment – przyznała po chwili, ale była już zdecydowana. – Boję się tylko o Olivię – tyle dobrego, że większość czasu spędzała teraz w Hogwarcie, ale oberwie wróciła przecież do domu na swoje pierwsze wakacje… I też dlatego Victoria się trochę wahała, bo bała się, że matka uderzy wtedy w najmłodszą córkę.

Powoli wypuściła powietrze przez usta. Ona też się martwiła o Sauriela. Cholernie. Bo wiedziała, co ma na głowie, wiedziała co ma na ręce, wiedziała co to oznacza… Co robi, czy tego chce, czy nie. I jak to na niego wpływa.

– Dobrze – odpowiedziała Longbottom i aż kiwnęła lekko głową. To dobrze, że pomimo przeciwności się nie podłamywała i parła naprzód, natomiast… W Victorii chyba płonęła większa determinacja niż zwykle. – Przypadkiem nie masz monopolu na martwienie się o znajomych – wytknęła Brennie i tylko leciutko uniosła jeden kącik ust ku górze. – Na początku czerwca też myślałam, że moje problemy sercowe są moim najmniejszym problemem. Dwa tygodnie później z najmniejszego problemu urosły do największego – powiedziała gorzko. – Nie ignoruj tego, bo chyba dobrze strzelam, że to o to chodzi? – zapytała i spojrzała w niebo. Gwiazdy migały sobie leniwie, zupełnie spokojne. – Nie uzna. Nie byłybyśmy tak cicho.