— Cześć, Brenna. Tak się składa, że mam. — Po tym jak został przywołany przez Brennę, postanowił do niej nieśpiesznie podejść. Powitał siedzącą w otoczeniu dyń Brennę z wesołym uśmiechem. Nawet niewielki wysiłek fizyczny przy jego chorobie nie był wskazany, na domiar on wywoływał u niego problemy z oddychaniem. Powolne spacery przy zachowaniu przez niego wymaganej ostrożności działały na niego korzystnie - była to namiastka normalnego życia, którego przecież nie chciał spędzić w zamknięty w murach, w czterech ścianach domu.

Dlatego tego październikowego dnia, podobnie jak większość uczniów Hogwartu, opuścił mury zamku. Powoli przysiadając obok jednej z dyń mógł przez chwilę odpocząć, choć to nie sprawi, że przestanie odczuwać zmęczenie i czuć osłabienie. W przeciwieństwie do wszystkich przebywających nad jeziorem, nie rozstawał się z płaszczem przewieszonym przez lewe ramię. Potrafiło mu się zrobić zimno w ciągu paru chwil i dlatego wolał mieć pod ręką dodatkowe okrycie wierzchnie. Podawanie komuś ręki na powitanie często było źródłem lekkiego dyskomfortu dla niego i witanej przez niego osoby, bo miał chłodną w dotyku skórę.

Leon uwielbiał Noc Duchów. Na czas Halloween jego dom rodzinny w Dolinie Godryka zostawał odpowiednio udekorowany - pojawiały się wydrążone dynie, zaczarowane nietoperze i podawano między innymi dyniowe paszteciki. Nie różniła się wiele od tej obchodzonej w Hogwarcie - brakowało jedynie duchów, których jego matka nie wywoływała w tym szczególnym czasie. Obserwowanie operującej nożem Brenny podczas rzeźbienia w dyni przywoływało wspomnienia wszystkich poprzednich Nocy Duchów i wywołało u niego szczery uśmiech. Rozważał zaoferowanie pomocy swojej koleżance w wycinaniu kształtów w dyni, w duchu licząc się z odmową z jej strony. Choroba, z którą się zmagał, nie była żadną tajemnicą. Jakakolwiek odmowa nie należała do rzeczy miłych.

— Uważam, że to doskonały pomysł. Przez poustawiane przez ciebie dynie ta Noc Duchów będzie jeszcze straszniejsza. — Pochwalił swoją koleżankę za ten pomysł. — Chcesz sama wydrążyć te czternaście dyń? — Zapytał po chwili, z nieukrywanym zainteresowaniem. Wykonanie łącznie piętnastu lampionów bez magii zajmie jej trochę czasu.

— Stosowanym w mojej rodzinie sposobem jest zimny, magiczny ogień. Wygląda jak prawdziwy, świeci równie jasno, tyle że nie parzy i nie tworzy dymu. W pełni bezpieczny. Możesz nawet zamknąć je w słoiku. — Przedstawił Brennie sprawdzony sposób na uczynienie z dyni lampionów. Wystarczyło wsunąć koniec różdżki do wnętrza wydrążonej dyni i wytworzyć za pomocą magii takie płomienie. — Nie widziałem bardziej upiornej dyni i gdybym zobaczył taki lampion w środku nocy schodząc do pokoju wspólnego to bym się przestraszył. — Wyraził swoje zdanie odnośnie dyni, uznając ją za idealną pod każdym względem. Brenna wiedziała, co robi.

— Chcesz dyniowy pasztecik? Otrzymałem dzisiaj paczkę z domu. — Zaproponował Brennie poczęstunek w postaci dyniowych pasztecików, będących jedną z wielu otrzymanych w paczce pyszności. Paczka zawierała także świece rytualne i kadzidła, zapas ulubionej herbaty liściastej. Nie mogło zabraknąć listu.

Leon, podobnie, jak jego rodzina starała nie omijać wszystkich sabatów. Jako mieszkańcy Doliny Godryka byli istotną częścią powstałej tam społeczności. Starał się w tych wszystkich świętach znaleźć coś dla siebie, czerpiąc samemu radość z przygotowań, z korzystania z większości dostępnych tam atrakcji w postaci powolnego chodzenia od straganu do straganu w towarzystwie przyjaciół albo rodziny, mających na niego oko na wypadek gdyby poczuł się gorzej.

— Nie śmiałbym tego ukrywać przed tobą. — Odparł z uśmiechem, postanawiając wypełnić wydane mu polecenie. Ostatecznie usiadł po turecku, rzucając swój płaszcz na trawę. Znał to czujne spojrzenie, przez tyle lat zdążył do niego przywyknąć. Nie odbierał tego jako nic złego. Nie wzbudzało to w nim irytacji albo nawet złości, jakie był w stanie odczuwać kiedy ktoś z zamiarem dopieczenia mu będzie nazywać go kaleką. To ostatnia rzecz, której zawsze potrzebował. Zdawanie sobie sprawy z własnej niepełnosprawności to jedno, bycie nazywanym przez rówieśników w ten sposób to drugie. Po prostu Brenna nie była taką osobą, co bardzo dobrze o niej świadczyło.

— Z tym akurat się zgadzam. Zainspirowałaś mnie do zrobienia kilku dekoracji do dormitorium swojego domu. Dotrzymam ci towarzystwa do ich przyjścia. — Podczas rozmawiania z nią wpadł na pomysł porozwieszania wyczarowanych pajęczych nici i umieszczenia zaczarowanych nietoperzy. Zakończył już swoje zajęcia na dzisiaj i pozostawało mu do napisania dwa wypracowania. Wykładane przez jego mamę wróżbiarstwo nie było przedmiotem obowiązkowym. Niektórzy nie uczęszczali na zajęcia z tego przedmiotu nie traktując go poważnie i woląc przeznaczyć ten czas na bardziej produktywne zajęcia. Jak chociażby wydrążanie dyń.

Będąc synem profesor wróżbiarstwa starał się nie poruszać tego tematu ze względów światopoglądowych - dywinacja stanowiła jego dziedzictwo. Sam wierzył, że ich przyszłość została już ukształtowana, że zajrzenie w głąb filiżanki po herbacie i poprawna interpretacja widocznego tam symbolu, rozłożenie przed kimś kart tarota pozwoli na poznanie przyszłości i uzyskanie odpowiedzi na istotne pytania odnośnie swojego życia. Nie brakowało osób myślących inaczej od niego. Nie chodziło o to, aby się z kimś poróżnić, ale o to aby akceptować tego typu różnice.

— Taka też powinna być. Za nic nie mógłbym przegapić świątecznej uczty. — Zdaniem Leona coroczne obchody Nocy Duchów w Hogwarcie nie miały sobie równych i każdy znajduje w niej coś dla siebie. W Samhain granica między światami stawała się cienka, o czym w końcu został uświadomiony. Sama w sobie Noc Duchów jako okazja do spędzania czasu z przyjaciółmi i wzięcia udziału w prawdziwej uczcie, zakończonej spektaklem organizowanym przez hogwardzkie duchy była niezwykła.

— Hm... powiedziałbym, że rozsądnie będzie raz na tydzień odnowić zaklęcie. W domu takie lampiony paliły się tygodniami, więc powinny. — Zasugerował swojej przyjaciółce kontrolowanie raz w tygodniu czy ogień nie przygasa albo czy całkiem nie wygasł. Jego rodzice byli dorosłymi czarodziejami, absolwentami Hogwartu i z tego względu potrafili rzucać znacznie potężniejsze czary od niego. Praktyczna nauka magii nie była jego mocną stroną i musiał wkładać znacznie więcej pracy od innych uczniów.

Nie spodziewał się tego, że Brenna bezceremonialnie wepchnie mu w dłonie tę dynię. Gdy minęło już pierwsze zaskoczenie, uśmiechnął się rozumiejąc czego Brenna od niego oczekuje. Z spełnieniem jej prośby nie będzie mieć problemu, w końcu to nie wymagało od niego nakładów pracy fizycznej.

— Tylko sięgnę po różdżkę. — Wypowiadając te słowa położył dynię przed sobą, odwracając ją upiorną twarzą bokiem tak aby była dobrze widoczna dla niego i Brenny. — Najpierw ruch. — Zaprezentował powoli swojej przyjaciółce cały ruch różdżką, a dopiero potem wypowiedział na głos całą inkantację. Dopiero po tym małym pokazie wykonał obie te czynności w tym samym czasie, wsuwając koniuszek różdżki przez imitującą oczodół dziurę. Wydrążone wnętrze dyni jasno zapłonęło jakby ktoś tam umieścił zapaloną świeczkę. Nie obawiając się poparzenia, odwrócił dynię w stronę Brenny.

— Co o tym myślisz? — Zapytał chcąc poznać jej opinię w sprawie zastosowania tego zaklęcia do rozświetlenia wnętrza dyni. Mogło to być tym, czego dokładnie potrzebowała albo finalny efekt nie spełni oczekiwań Gryfonki.

— Bardzo słuszna zasada. Od następnego roku może sam ją wprowadzę. Ja mam zamiar opychać się nimi i pozostałymi pysznościami dopóki nie opadnę z sił. — Zdecydowanie powinien rozważyć wprowadzenie podobnej zasady. Zażartował w ten sposób, wiedząc że zwykle dopisywał mu apetyt i nie był to żaden wysiłek fizyczny. Po tak obfitej uczcie będzie w stanie dotrzeć tylko do pokoju wspólnego i zająć jeden z foteli.

— Tak. To całkiem możliwe, moi rodzice są znacznie lepszymi czarodziejami ode mnie. — Przyznał z dozą zakłopotania, wywołanego przez to, że opanowanie praktycznej magii nie przychodziło mu z łatwością i wymagało od niego włożenia w to znacznie więcej wysiłku. Poza tym to było oczywiste, że dorośli czarodzieje będą znacznie lepsi w posługiwaniu się magią od ucznia Hogwartu. Nie można było być dobrym we wszystkim. Nie oznaczał to, że nie chciał tego zmienić i być dobry w większości dziedzin magii. — Dobę z pewnością wytrzyma. — Zapewnił ją, również się uśmiechając. Jemu podobał się ten efekt niebieskich płomieni we wnętrzu dyni, gdyż przywodził na myśl uwięzionego tam ducha. Nie był to jednak standardowy kolor płomieni w halloweenowym lampionie i zdecydowanie należałoby coś z tym zrobić, tak aby płomienie zamknięte we wnętrzu wydrążonej dyni nie były upiornie błękitne.

Obserwował Brennę kiedy ostrożnie odstawiała dynię, jak również podczas pierwszych prób rzucania tego zaklęcia. Nie był zaskoczony tym, że za pierwszym razem nic z tego nie wyszło i za drugim, kiedy zdołała wykrzesać z różdżki zaledwie iskry. Za trzecim razem, gdy rzuciła poprawnie zaklęcie, zaklaskał krótko w dłonie. Również cieszyło go to, że zaprezentowane przez niego zaklęcie spełniło oczekiwania jego przyjaciółki. Na tym akurat mu zależało.

— Cieszę się, że mogłem Ci pomóc. — Przyznał z nie mniejszym zadowoleniem. Była to drobnostka, jednak on lubił pomagać ludziom ilekroć miał ku temu okazję i nie przekraczało to jego możliwości. — Już się za to biorę. Dzięki za dynię, z chęcią ją wezmę. Postawię ją na stole w pokoju wspólnym albo na parapecie sypialni. — Odparł z uśmiechem, biorąc w dłonie wciśniętą mu mniejszą dynię. Posługując się różdżką zaczął wycinać w niej prawe oko. Wrzucał miąższ do miski. Zdecydowanie to było prostsze, niż operowanie nożem. Liczył się efekt, a ten jak na razie uważał za całkiem zadowalający.

— Jak chcesz się pobawić podczas Nocy Duchów to z przyjaciółkami możecie na przykład zagrać w wyławianie jabłek z wody bez użycia rąk. Podobno kto nie uszkodzi owocu będzie mieć szczęście przez do następnej Nocy Duchów albo spróbować zjeść na czas zawieszone na sznurku pączki. Butelki po soku dyniowym doskonale sprawdzają się jako kręgle, które możecie zbijać jedną z dyń. — Zasugerowane przez niego zabawy mogły wydawać się głupie, ale on akurat lubił robić tego typu rzeczy. Było sporo przy tym zabawy i będzie musiał iść do kuchni po jabłka i pączki dla śmiałków chcących spróbować swoich sił w tych jakże poważnych konkurencjach. Znał też kilka prostych zabaw mogących imitować wróżby.

— Nabrałem teraz apetytu na tę pieczeń. Moim zdaniem powinnaś się przebrać. Nieuczesana mogłabyś być na przykład morską wiedźmą, wplotłabyś we włosy wysuszone skrzeloziele, jakieś wodorosty i zdobyła odpowiedni kostium. Ja mógłbym się przebrać za wampira, nie byłoby to skomplikowane przebranie w moim przypadku. — Tym sposobem pieczeń trafi na jego talerz podczas nadchodzącej uczty. Noc Duchów była raz w roku i zdecydowanie można było zaszaleć i pojawić się na uczcie w przebraniu zamiast w szkolnym mundurku. Podobała mu się koncepcja Brenny jako morskiej wiedźmy. Gdyby miał się przebrać za wampira to nie wymagałby przesadnej charakteryzacji. Znacznie więcej roboty byłoby z transmutowaniem szat aby pasowały do koncepcji stroju. Rozmawiając z nią zaczął wycinać różdżką drugie oko. Został jeszcze wyszczerzony uśmiech.

— Oni też kiedyś byli uczniami, którzy musieli odrabiać tonę prac domowych. Chciałbym okazać się tak wprawnym czarodziejem jak oni.— Leon doskonale wiedział, że nikt nie rodził się w pełni wykwalifikowanym czarodziejem, tylko się nim staje w trakcie kształcenia się w szkole magii i czarodziejstwa. Już teraz zdawał sobie sprawę ze wszystkich swoich braków, wkładając ogrom pracy w ich wyrównanie i nie pozostawiało złudzeń, że będzie przeciętnym czarodziejem. Również niedane będzie mu osiągnąć sukcesu w sporcie ani nie zostanie szkolnym prefektem naczelnym, co ma związek z jego chorobą. Pod tym względem byłby najmniej skutecznym prefektem. Nie znaczy, że nie byłoby wspaniale pełnić tak odpowiedzialną funkcję podczas nauki w Hogwarcie.

— Te latarnie będą wspaniale wyglądać w naszym pokoju wspólnym. Wiesz, w nocy jedynymi źródłami światła jest kominek i upstrzony gwiazdami sufit. Na razie nie. Jeszcze jest trochę czasu na właściwe udekorowanie go. Skrzaty chciały dobrze, problem w tym że twoi koledzy wpadli na głupi pomysł. Na szczęście zapobiegłaś tragedii. Jest w swoim żywiole. Ostatnio nawet Szara Dama pomagała znaleźć naszemu opiekunowi domu część zaginionych dekoracji. Podobno ma być coś nowego, więc i koncert jest wielce prawdopodobny. Nie wiem nic o istnieniu duchowych instrumentów, ale... słyszałem od Toby'ego Burrowa, że z jednej komnat w lochach dobiega potworny jazgot jakby ktoś przeciągał smyczkiem po ostrzu piły. — Towarzystwo Brenny sprawiło, że sam rozgadał się podczas operowania różdżką, którą wycinał kształty w dyni. Poproszenie skrzatów o pomoc w udekorowanie pokoju wspólnego Krukonów stanowiło doskonały pomysł. Pokręcił z wyraźną dezaprobatą na pomysł lewitowania świec po całym pokoju wspólnym. Opiekun Ravenclawu zawsze z taką werwą angażował się do dekorowania wielkiej sali. Tego był stuprocentowo pewien, że nie istniały żadne duchowe instrumenty muzyczne, jednak nie mógł zignorować tego, co usłyszał od swojego kolegi. Wypadałoby się temu przyjrzeć i upewnić się, że ten jazgot to nie orkiestra złożona z duchów podczas próby.

— Gryfonów nie musiałabyś długo namawiać. — Rozbawiony Leon przyznał rację swojej przyjaciółce. Wychodził jednak z założenia, że mogłaby tylko zyskać gdyby zapytałaby swoich przyjaciół z innych domów. — Chciałbym zobaczyć twoje zwycięstwo w takim konkursie. — Wcale a wcale nie namawiał Gryfonki do zorganizowania tego konkursu i udowodnienia mu tego. Dopingowałby ją albo liczył pochłaniane przez nią pączki.

— Pomyślałem właśnie o pracowni eliksirów. Nawet mógłbym zostać twoim partnerem w zbrodni i stać na czatach. Ustalilibyśmy jakieś hasło na wypadek nagłego pojawienia się nauczyciela eliksirów albo woźnego. Na przykład "uciekły mi czekoladowe żaby". — Będąc wciąż rozbawionym wyszczerzył się w szerokim uśmiechu, nie traktując tych gróźb poważnie. Dobrze ją znał. Nie dokonałby z nią włamania do pracowni eliksirów, bo do tego trzeba było trochę wprawy. Nagły napad kaszlu albo duszności mogłyby zaprzepaścić ten cały plan, gdyby się na to zdecydowali. Za to doskonale nadawałby się do bycia czujką. Jeśli nie byłoby możliwości użycia hasła to mógłby udać, że nagle poczuł się gorzej i potrzebuje zostać zaprowadzonym do skrzydła szpitalnego. Wszyscy profesorowie wiedzieli o jego chorobie i nie mogli nie udzielić mu pomocy. — Jakbyś miała przebrać się za leśną wiedźmę to włamywanie się do pracowni eliksirów nie byłoby konieczne. Wystarczyłoby zebrać trochę liści, drobnych gałązek i mchu. Twoja ciocia tak tylko gada. Jest sposób na to, aby przekonać się, czy jednak ma rację... ale musiałabyś napić się ze mną herbaty. — Zastanowił się nad tym na głos. Wystarczyłoby aby Brenna przeszła się po błoniach. Nieśmiało zaproponował swojej przyjaciółce wróżenie z herbacianych fusów. Jej przyszłość nie musiała prezentować się w taki sposób, jak przewidywała jej ciocia.

— Mój ojciec za to nie radził sobie z transmutacją, natomiast w przypadku mojej matki można mówić o antytalencie do eliksirów. On jest dziennikarzem Proroka Codziennego, o mojej mamie wiesz skoro tutaj uczy. Aby zostać nauczycielem, trzeba być wybitnym czarodziejem. Przynajmniej tak myślę. Mam. Ty też masz mocne strony. Jeszcze nie spotkałem kogoś, kto nie miałby jakieś mocnej strony. — Leon niejednokrotnie pytał swoich rodziców o ich czasy szkolne. O ile Hogwart na przestrzeni pokolenia się nie zmienił, tak dla jego rodziców stał się miejscem, w którym doświadczyli wielu historii. Tak postrzegał nauczycieli, jako właśnie wybitnych czarodziejów. Bycie nauczycielem wróżbiarstwa, przez niektórych nietraktowane poważnie, mogło nie korespondować z bycie tak wybitną jednostką. Wymagało opanowania wszystkich technik wróżbiarskich, aby móc nauczać ich innych. Jego matka oprócz umiejętności, posiadał dar jasnowidzenia.

— Postrzegam was za rozrywkowych. — Odpowiedział przyjaciółce bez chwili wahania. Podobno Gryfoni organizowali najlepsze zabawy w swoim pokoju wspólnym. Z pewnością warto było tak szaleć. — Tak jakoś wyszło, pani prefekt. Czuję się oficjalnie upomniany. — Posłał jej niewinny uśmiech, po czym roześmiał się wesoło.

— Jak się zdecydujesz, to wyślij mi liścik. Jak mam się przebrać za wampira, to muszę też zdobyć parę rekwizytów. — Poprosił ją o taką informację. Do wykonania takiego przebrania dużo nie potrzebował, jednak ostateczny rezultat musiał mu się spodobać i wolał mieć trochę czasu na ewentualne poprawki.

— Tak. Wypilibyśmy po filiżance pysznej herbaty a potem rzuciłbym okiem na fusy na dnie twojej filiżanki. — Nie widział sensu w owijaniu swoich intencji w bawełnę. — To ty musisz chcieć. W końcu to tobie wróżyłbym. — Sprostował. Nie zamierzał na to nalegać. Nie miał najmniejszych problemów z odmową. Nie każdy był entuzjastą wróżbiarstwa. Dobrze wiedział, że Brenna nie chodziła na ten przedmiot.