Elaine złapała Felixa, gdy ten wychodził ze swojej przyczepy. Miała dzisiaj totalną ochotę na spacer, ale nie miała kogo ze sobą zabrać, więc padło na właśnie tego jedynego najlepszego na świecie i w całym cyrku faceta, który był jej przyjacielem, audiobookiem i wszystkim w jednym. Ruda wcisnęła mu do ręki kanapkę, aby ten mógł się posilić przed poranną wyprawą i złapała go pod rękę kierując się w odpowiednim dla niej kierunku. Miała standardowo swój koszyk wiklinowy z powiększonym dnem, a w nim termos z kawą i herbatą, woda z cytryną, koc, a także ręczniki jakby znaleźli jakąś wodę w okolicznych lasach do pływania. Elaine standardowo opowiedziała mu co się jej przyśniło ostatniej nocy, a sny miała absurdalne. Mówiła o tym, że spotkała jednorożca, który mówił o tym, że jego róg sprawia iż ludzie mówią prawdę. Przyznała się w tym śnie, że nie nosi majtek, więc podejrzewała iż jednorożec kłamał, bo sama Elaine zawsze nosi bieliznę.

Opowiadała o tym, że nie może się doczekać następnych występów i, że znalazła książkę z przepisami, więc Felix będzie musiał jej pomóc i poczytać kilka ciekawych przepisów, aby mogła je wypróbować. Elaine nie kryła się z tym, że nie potrafiła czytać, a do czytania nie raz wykorzystywała właśnie Sandie, Felixa, Flynna, Alexa, czasami Laylę. W sumie każdego, kto potrafił czytać i nawinął się jej pod rękę. Najgorzej jest wtedy, gdy chciałaby wysłać list do jakiegoś chłopca, albo on do niej, bo będzie musiała iść z tym listem do innych. Tak było teraz. Poznała Laurenta i chciałaby z nim mieć częstszy kontakt, ale jest to naprawdę kłopotliwe, że nie mogła z nim popisać jak inni normalni ludzie.

– A co u ciebie? – zapytała zerkając na niego z uśmiechem; przytulała się do jego ramienia. Dla niej kontakt fizyczny nie był czymś kłopotliwym. Uwielbiała ludzi atakować niespodziewanymi atakami przytulania.

Nie chciała uczyć się czytania, ponieważ miała wrażenie, że czytanie było okropnie trudne. Łatwiejsze od tego było zmieszczenie się w ciasnym pudełku niż przeczytanie kilku zdań w książce. Zawsze myliły się jej literki i zwykle jak zaczynała to przerywała natychmiast, bo nie chciała się ośmieszyć, czy też przegrać. Wolała udawać, że nie jest jej to potrzebne, ale w ostatnim czasie coraz częściej o tym myślała, ale bała się zawracać innym ludziom głowę swoimi niedoskonałościami. Felix był w jej oczach naprawdę inteligentnym człowiekiem i czasami czuła się przy nim nieodpowiednia, bo nigdy nie była w szkole, bo nie nauczyła się czytać, ani pisać, bo była zwykłą cyrkówka, która wyginała się dla ludzi na scenie lub pozwalała w siebie rzucać ostrymi przedmiotami podczas swoich występów, a on posiadał wiedzę z eliksirów. Zachichotała cicho widząc jak pochłaniał jej kanapkę, musiała zaniedbać dzisiaj posiłek, gdy skończył jeść wyciągnęła z koszyka kolejną kanapkę i mu ją bez słowa podała.

– Nie, nic takiego nie brałam – wytknęła do niego język i weszła z nim między drzewa prosto w las. – Nie wiem. Jak dotrzemy to się dowiemy – wzruszyła ramieniem i spojrzała na niego z wymalowaną oczywistością na twarzy, że Felix powinien się zastanowić, czy zadał jej odpowiednie pytanie, czy nie popełnił głupstwa. Spacer z Elaine do miejsca nie wiem był najbardziej naturalną rzeczą w jej istnieniu na świecie. – Liczę na to, że znajdziemy jakieś jezioro do pływania, chociaż ta okolica nie była zbyt przyjemna – zauważyła.

– Mam i chyba właśnie nastąpił ten wspaniały moment, gdy będziesz mógł nauczyć mnie czytać i pisać, bo zaczyna mi tej umiejętności brakować – spojrzała w bok delikatnie zawstydzona oblewając się rumieńcem.

Gdyby Felix zdzielił ją w głowę dostałby koszykiem gdziekolwiek, ale tego nie zrobił, więc był bezpieczny i mógł zajadać się kanapkami spod jej ręki. Czuła się przyjemnie rozluźniona, gdy chłopak był obok niej. Gdzieś w serduszku uważała go za bardzo istotną osobę w swoim życiu, ale była tak skupiona na tym, aby tej przyjaźni nie zepsuć, że starała się nie zauważać tego jak na niego działała ubierając się w te wszystkie śliczne sukienki, jak robiła te wszystkie gesty, pozwalała się mu obejmować, prowadzić za rękę, czy też pozwalać mu spać u niej w przyczepie. Nie miała nawet problemu z tym, że kładł się do niej do łóżka, bo chciała, aby był przy niej na zawsze, bo był dla niej ważny.

– Hej – oburzyła się i spojrzała na niego mrużąc oczy. Jak on mógł w ogóle pomyśleć, że Elaine Bell chciałaby ich zostawić. – Po pierwsze, nigdy was nie zostawię, po drugie ty i piec to raczej złe połączenie, a po trzecie, po prostu czuję się ciężarem, że muszę was wszystkich ciągnąć do czytania mi listów, pisania ich i jeszcze czytania przepisów. Chciałabym sama móc wysłać do kogoś list i sama go przeczytać – obruszyła się, po chwili ich drogę zastąpiło niewielki staw, przy którym była mała plaża. Uśmiechnęła się szeroko.

– Jesteśmy na miejscu – wyszczerzyła się szeroko i postawiła koszyk na ziemi. Kucnęła przy nim i zaczęła wyciągać z jego dna kocyk, który podała Felixowi, aby go rozścielił, wyjęła jedzenie i napoje, które wcześniej przygotowała, a nawet znalazł się pojemnik z ciastem truskawkowym. – Chcesz najpierw zjeść, a potem popływać, czy najpierw popływamy? – klęknęła na kocyku rozstawiając wszystko na nim, wyrzucając również poduszki, które miała tam jeszcze od pikniku z Laurentem.

Zaczęła się głośno chichrać, gdy zaczął się oburzać z powodu tego, że go uraziła. Oczy wręcz jej błyszczały, a serce wypełniało się przyjemnym ciepłem. Nie przestawała ściskać jego dłoni, ale gdy się od niej odsunął założyła ręce na klatce i wyzywająco uniosła jedną brew patrząc na niego nadal nie powstrzymując śmiechu, bo bardzo ja bawił. Zachichrała się unosząc ramiona i zamykając oczy, aby w końcu przestać.

– No już, uspokój dupkę – wytknęła do niego język – Jakbyś miał mi pomagać w restauracji to kiepsko, abyś też mi to sabotował, nie? – uniosła oboje brwi pochylając się do niego uznając, że nie musiał już jej odpowiadać, bo miała absolutną rację w tej kwestii.

Gdy złapał jej policzki zrobiła dziubek patrząc na niego z iskierkami radości. Uśmiechała się nawet jak jej twarz została zgnieciona przez spracowane dłonie. Doceniała jego słowa na temat tego, że jest dla nich ważna i przede wszystkim nie jest ciężarem. Uśmiechnęła się i bez słowa go po prostu krótko przytuliła. On też był głuptaskiem, ale tego mu teraz nie powie, bo jakby mogła go obrażać, gdy mówił jej takie ciepłe słowa. Zarumieniła się, gdy zapytał o osobę, do której chciała słać listy.

– Do przyjaciela, skończył szkołę i po prostu trochę… głupio mi, że nie umiem mu napisać listu – westchnęła ciężko i na powrót złapała jego dłoń, a gdy ucałował jej czoło uśmiechnęła się do niego cieplej, milej, przyjemniej i przede wszystkim jeszcze bardziej ufnie.

Popatrzyła na niego, gdy zaczął prawić morały o pływaniu po jedzeniu i zaśmiała się. Gdy wszystko ułożyła, a Felix wylądował w wodzie i zaklął, że jest zimna wyszczerzyła się szeroko. Zawahała się, ale sama też chciała popływać, więc bez zastanowienia podciągnęła sukienkę za końce, przeciągła ją przez głowę, rzuciła na bok, była teraz jedynie w bieliźnie, buty ściągnęła w biegu i też wskoczyła do wody z głośny, zaskoczonym krzykiem, bo woda faktycznie jeszcze nie była nagrzana. Rozchlapała ją na boki i nie przerywając szoku zaczęła płynąć, aby się zanurzyć cała. Spojrzała na Felixa śmiejąc się wesoło.

– Oh kurde, faktycznie zimna – wyrzuciła z siebie i ochlapała go wodą. Położyła się na plecach i przepłynęła kawałek patrząc na niebo.

– Oh, już nie udawaj takiej cnotki! – krzyknęła do niego oddając mu znowu chlapnięciem wodą. Zaśmiała się wesoło, przecież Elaine nie raz się przy nim przebierała, nie raz występowała w strojach, które opinały się na jej ciele prawie udając drugą skórę, nie raz tańczyła tylko dla niego, aby zaprezentować swoje umiejętności, czy nowe układy, aby je ocenił. Wiedziała, że mógł wstydzić się patrzenia na jej ciało, ale ona na tym zarabiała, a przed Felixem niczego się nie wstydziła, nie chciała się przed nim wstydzić, bo wtedy oznaczałoby to, że nie mogłaby być przy nim w pełni sobą, że nie mogłaby mu ufać jako swojej najbliższej osobie. Czuła się zawsze niekomfortowo, gdy obleśni, starsi mężczyźni patrzyli na nią jak lwy na kawałek mięsa, ale od Felixa tego nigdy nie uświadczyła, więc była przy nim zdecydowanie odważniejsza. Laurent też w ten sposób na nią nie patrzył, więc jemu też zaufała.

– Ja jestem zawsze przygotowana, nie to co ty – prychnęła z szelmowskim uśmiechem. – Spróbujemy rozpalić ognisko – wyszczerzyła się szeroko. Popłynęła do niego marszcząc zaczepnie nos i uśmiechając się łobuzersko. – Oh, czyżbyś się bał, że będę mieć więcej przyjaciół niż tylko ciebie? – pacnęła go wodą patrząc mu w oczy. – Dobrze wiesz, że będziesz tym jedynym do końca naszych cyrkowych dni! – wyszczerzyła się szeroko i zanurkowała.