Avelina miała burzę w głowie po wczorajszej kolacji z Augustusem. Czuła się dziwnie zmęczona, więc wyszła z pracy szybciej, a dokładnie to po czternastej. Nie mogła tam wytrzymać, gdy w jej głowie tańczyły wspomnienia z pocałunku z nim. Nie potrafiła opanować głowy, aby przestała o nim myśleć. Jak on w ogóle śmiał proponować jej bycie kochanką. Musiała skupić się na czymś innym, a dokładnie na znalezieniu lokalu pod nową aptekę, którą miała prowadzić z Olivią. Krążyła więc po Ulicy pokątnej przedzierając się przez tłumy i zatrzymując się co jakiś czas przy lokalach i czytając różne ogłoszenia dotyczące mieszkań oraz lokali pod biznesy. W końcu poczuła, że robi się głodna, więc zamierzała zajrzeć do piekarni po drożdżówkę, albo przejść się do Nory, aby tam zamówić sobie kawę i zjeść jakieś wypieki. Nie było jednak jej dane odpocząć, bo usłyszała głos jakiegoś mężczyzny tuż nad sobą, więc spojrzała na niego niepewnie. Wyglądał przyjemnie, więc nie wystraszyła się go. Spojrzała na jego los i uśmiechnęła się lekko. Na jej twarzy malowało się zmęczenie.

– Tak, mogę pana zaprowadzić, bo jest to w jednej z uliczek, ale jeśli nie jest pan stąd to będzie ciężko trafić – odpowiedziała, a gdy wyraził zgodę ruszyła z nim w przeciwnym kierunku niż wcześniej zmierzała. Zagryzła war, które jak zawsze były muśnięte czerwoną szminkę. Ubrana była dzisiaj w szersze, ciemne spodnie, jasny, kolorowy podkoszulek, a na to narzuciła ciemnozieloną marynarkę. Włosy, gęste i kręcone wpływały jej po plecach sięgając niżej łopatek i opadając po obu stronach okrągłej, ładnej buzi. – Wygrany los? – zapytała z ciekawości, aby nie pojawiło się niezręczne milczenie. Po chwili dotarli do niewielkiego sklepiku z loteriami różnego rodzaju, szyld był nieco schowany w rogu budynku, więc nic dziwnego, że Alex nie mógł go znaleźć.

Czuła przyjemne ciepło patrząc na nowo poznanego mężczyznę. Miał w swoim wyglądzie coś, co mówiło, że nie będzie sprawiać kłopotów, ale Augustus miał dokładnie to samo w swoich oczach. Nauczyła się już, że mężczyźni łatwo zwodzili zmysły, a zwłaszcza te, które należały do niej samej, więc musiała zachować szczególną ostrożność w tej kwestii. Gdy stanęli przed odpowiednim miejscem Ave wskazała mu drzwi i chciała zaczekać, aż on za nimi zniknie, nawet widziała to zawahanie, że chciał już tam polecieć, ale zatrzymał się. Spojrzała na niego pytająco, a potem nawet zdobyła się na ciepły uśmiech. Był gadułą, przeciwieństwem Aveliny, która naprawdę kochała niezręczną ciszę. Lubiła po prostu obecność ludzi i nie czuła z tego powodu krępacji.

– Takie sytuacje są zawsze nieprzewidywalne, a można się czasem miło zaskoczyć – odpowiedziała i zaczesała kosmyk włosów za ucho. – W sumie to sama szłam teraz do kawiarni mojej kuzynki. Jest w pobliżu, mogę na pana poczekać i możemy iść tam razem – odpowiedziała zakładając ręce do tyłu, a potem przypomniała sobie, że w sumie nie zna jego imienia, co było dosyć nieodpowiednie. Obiecała sobie, że nie będzie chodzić na jakieś schadzki z obcymi mężczyznami, a zrobiła to tuż po tym jak zdjęto z niej Beltanową klątwę. – Nazywam się Avelina – dodała i poczekała, aż mężczyzna wejdzie i zrealizuje swój los, a potem do niej wróci.

Avelina była raczej typem osoby, która bała się uciekać, bała się szaleć. Dopiero w ostatnim czasie zaczęła robić więcej głupot jakby życie statyczne zaczynało ją przerażać. W jej głowie rodziła się myśl, że nie chciała tak umierać, że zazdrościła swoim rodzicom tego szczęścia, które sobie tworzyli. Zawsze chcieli ją wciągnąć w fascynacje podróżami, ale bała się tego i wolała wić sobie tutaj sieć przyjaciół, z którymi mogła spędzać czas i mieć poczucie złudnej przynależności, a wtedy pojawił się Augustus i wszystko zepsuł, bo przypomniała jej się miłość do niego, a to zabolało. Potrzebowała teraz czegoś, co ją od tego odciągnie. Gdy Alex mrugnął do niej uśmiechnęła się. Poczuła coś ciepłego w okolicach żołądka, mężczyzna miał przystojną aparycję, ale na razie nie potrzebowała się pakować w relacje międzyludzkie, prawda? Westchnęła jednak ciężko i oparła się o poręcz schodów prowadzących do pomieszczenia, gdzie zniknął jej rozmówca. Był zaskakująco lekki, zwinny i przyjazny. Nie spodziewała się czegoś takiego po obcym człowieku. Zagryzła nerwowo wargę jak zastanawiając się, czy nie pójść dalej, ale obiecała go zaprowadzić do kawiarni, więc może nie powinna go tak wystawiać? Nie spieszyła się nigdzie, musiała się rozluźnić, musiała przestać myśleć o tym, co wydarzyło się wczoraj i do czego był zdolny Augustus. Chciała mu dać szansę, ale tylko jako przyjaciel. Nie mogła przecież z nim być… nie mogła rozwalać jego małżeństwa, nie chciała być tego częścią, powodem skandali, które Rookwood by wywołał odchodząc od swojej żony i trójki dzieci. Gdy wyszedł z smutną informacją Avelina poklepała go po plecach.

– Nie ma co się przejmować – odpowiedziała, ale sama byłaby sfrustrowana na jego miejscu. Ciekawe skąd miał ten kupon. – I kuzynki i tak zaprowadzę cię. Powiem ci, że w nocy zamienia się w klub, więc można się tam też pobawić – uśmiechnęła się i ruszyła w stronę Klubokawiarni Nory.

– Nora ma naprawdę świetne wypieki, jest coraz bardziej znana w okolicy – odpowiedziała z nieukrywaną dumą. – Skąd pan jest? – zapytała przytrzymując jedną ręką swoją torbę i zerkając na niego z uwagą. Dziwiło ją to, że mężczyzna nadal był w dobrym humorze po tym jak okazało się, że jego kupon był przeterminowany.

– Mi się jeszcze nie zdarzyło coś takiego, ale ludzie czasami przychodzą do mnie w potrzebie i zdarza mi się dać im eliksiry za darmo, bo pracuje jako mistrzyni eliksirów w aptece na pokątnej – wyjaśniła, ale jakoś nigdy nie umiała z odwagą mówić o sobie jako o mistrzyni. Czuła, że wszystkiego jeszcze nie wie, że jeszcze czasem zdarzy się jej popełnić jakiś błąd mimo, że pracuje w swoim zawodzie odkąd skończyła szkołę. – Nie jest to przydatna cecha przy prowadzeniu biznesów, ale akurat to miejsce, w którym pracuje ma już swoje lata i renomę, więc można sobie pozwolić wspomóc osoby w potrzebie – wyjaśniła. Sama Avelina bardzo kochała robić eliksiry, uwielbiała godzinami siedzieć nad kociołkami dodając, mieszkając i poznając nowe składy na eliksiry, czasami eksperymentując i tworząc nowe wywary. Sama często siedziała w domu czytając nowe artykuły z tej dziedziny nauki, nowości z zakresu alchemii, bo interesowała się też tym działem i często próbowała swoich sił w tworzeniu antidotów. Jeszcze nie miała takiej wprawy w ich tworzeniu jak jej szef, ale z każdą próbą szło jej coraz lepiej. Chciałaby też wynaleźć coś na wszystkie choroby, aby ludzie już nie cierpieli, a zwłaszcza na te choroby genetyczne, które uprzykrzają i odbierają ludziom życie.

– Oh, cyrk. Byłam tam kiedyś z tatą, gdy miałam osiem lat. Cudowne miejsce, ale tata chyba nie za bardzo przepadał za tamtym miejscem. Mówił, że ktoś ukradł mu jego zegarek od dziadka, ale był tam tłum ludzi, więc mógł to być każdy. On jednak twierdził, że to ktoś od was – zaśmiała się, bo jej tata był naprawdę paranoikiem – Ale tata nigdy nie daje się przekonać, że nie ma racji, więc nie przejmuj się. Chętnie was odwiedzę. Możesz mi podrzucić jakąś ulotkę waszych występów to położę w aptece na ladzie, robię w eliksirach Raven’a – wyjaśniła, a gdy na horyzoncie pojawiła się klubokawiarnia, na zewnątrz miała różowe ściany, więc można było się domyśleć, że to miejsce z jakimiś wypiekami.

– Tak, otworzyła się w połowie marca, więc coraz bardziej robi się popularna na Pokątnej i w jej okolicach – wskazała różowy budynek – jesteśmy na miejscu, choć – weszła do środka i przywitała się z Wendy, która tutaj pracowała pomagając Norze odrobinę z biznesem, aby kobieta nie miała wszystkie na swoich barkach. Zamówiła dla siebie czarną kawę i drożdżówkę z jagodami, a gdy Alex złożył swoje zamówienie pokierowała go do swojego ulubionego miejsca w samym rogu.

Avelina nigdy nie myślała o tej sytuacji, była dzieckiem jak to się stało. Miała wtedy w głowie watę cukrową i podniebne akrobacje ludzi, którzy wyglądali jakby latali. Niesamowity widok, niesamowite przeżycie. Świetnie bawiła się jak na scenę wyszły klauni i rozśmieszali swoimi występami ludźmi. Jak jacyś ekscentryczni mężczyźni wychodzili z pułapek niemożliwych do opuszczenia. Było jej wtedy dobrze, przyjemnie i szczęśliwie. Tragedia ojca nie była dla niej ważna, a jeszcze potem poszła kilka razy na te występy, bo miała jeszcze ciotki, które chciały ją zabierać w takie miejsca.

– Tak, niestety jestem tym człowiekiem, który siedział głównie z nosem w książkach i bibliotece – zaśmiała się cicho drapiąc się w tył głowy. Uśmiech nie schodził jej z ust, ale czasami nadal żałowała, że nie przyłożyła się bardziej do relacji z ludźmi i szalonych eskapad do Zakazanego Lasu. Często tchórzyła. Jedynym jej występkiem było na czwartym roku zakradnięcie się do szklarni, gdzie dostała szlaban od Augustsua. – Lubiłam książki, nigdy nie zawodziły. Moi przyjaciele to głównie byli przyjaciele mojej kuzynki. Mało kiedy zawierałam przyjaźnie. Kilka osób wykorzystywało moją wiedzę o transmutacji i przyrodzie, ale w zamian uczyli mnie pojedynków, bo one kiepsko mi szły. Potem odbyłam kilka kursów w Paryżu, ale nadal jeszcze się doszkalam, jeżdżę na różne spotkania i czytam sporo książek i artykułów naukowych – wyjaśniła. – A ty chodziłeś do szkoły? Od zawsze pracujesz w cyrku, czy wcześniej jednak miałeś życie wśród normalsów – zapytała, a zaraz potem ugryzła trochę drożdżówki i zapiła kawą. Uwielbiała czarną, gorzką kawę. Była wyśmienita do słodkości.

Gdy wspomniał o tym, że jest to niebiańskie miejsce sama rozejrzała się po wnętrzu. Miał racje, bardzo podziwiała Nore. Zawsze chciała ją jakoś wesprzeć w prowadzeniu tego miejsca, ale sama też musiała na sobie się skupić, aby nie zostać na starość z niczym.

– Nora szuka pomocy do cukierni. Nie chciałbyś jej polecić, aby mogła tu dorobić? – spojrzała na niego z ciekawością. – Myślę, że Nora jakoś by sobie poradziła z brakiem umiejętności czytania – ożywiła się lekko. – Chyba, że nie chcesz się dzielić waszą kucharką – zaśmiała się cicho. – Nie wiem, czy Nora jest dzisiaj w pracy, ale wiesz już gdzie to jest będziesz mógł wysłać do niej sowę – dodała jeszcze.