Praca jako brygadzistka pokazała Heather, jak brutalny jest świat. Ona sama wychowywała się w bardzo majętnej rodzinie, zdawała sobie sprawę, że nie wszyscy mieli tyle szczęścia, aczkolwiek nie potrafiła zrozumieć, jak to w ogóle możliwe, że ktoś podnosi rękę na swoje dziecko. Dało jej to do myślenia. Na pewno nie zamierzała zostawić chłopca samego z tym wszystkim. Może nie mogła zabrać go z tamtego miejsca (przynajmniej nie od razu), ale mogła zaangażować się w jego życie. Kiedy tylko znajdowała wolną chwilę zjawiała się w niemagicznym Londynie, żeby rzucić okiem na to, czy wszystko u niego w porządku, czy nie ma nowych siniaków, albo ran. Gdyby tylko coś zobaczyła nie zostawiła by tego bez konsekwencji. Obiecała mu, że to się więcej nie powtórzy, a Wood dotrzymywała słowa.

Mark miał szczęście. Skończył jedenaście lat, będzie mógł uciec od tych okropnych rodziców i spędzić resztę dzieciństwa w Hogwarcie. Tam na pewno będą o niego dbać, w wakacje zamierzała go odwiedzać, żeby mieć pewność iż nadal wszystko jest w porządku. Na pewno o nim nie zapomni. Mała zamiar utrzymywać z nim kontakt listowny, aby czuł jej wsparcie. Oczywiście też wychodziła z założenia, że zasponsoruje mu całą szkolną wyprawkę, a nawet wszystko ponad to, będzie dbała o to, aby zawsze miał pełną sakiewkę.

Jakoś tak się złożyło, że praca z Brenną była zdecydowanie na wyższym poziomie niż z kimkolwiek innym. Spędzały razem dużo czasu również po niej, w końcu razem należały też do organizacji, ale nie tylko. Heather chętnie towarzyszyła Brenn w różnych sytuacjach.

Udało im się zabrać dzisiaj Marka na małą wyprawę. Ruda trzymała go za rękę, bała się bowiem, że gdy ją puści chłopiec się zgubi. Pojawiły się w Dziurawym Kotle, aby przejść na ulicę Pokątną. Humor jej dopisywał, była zajęta robieniem z siebie klauna, aby poprawić humor chłopcu.

- Różdżka to ważna sprawa. Najlepszą dostaniesz u Ollivandera, ich rodzina od lat zajmuje się tym od lat. - Miała nadzieję, że chłopiec nie przestraszy się od tego natłoku informacji. Wiedziała, że musi mu być trudno odnaleźć się w tym świecie, szczególnie, że nie był niczego świadom jeszcze niedawno. Miał szczęście, że one dwie stanęły mu na drodze, mógł je zapytać o każdą głupotę.

- Nie zamierzałam kupować, tata by zrobił miotłę specjalnie dla Marka, taką jakiej nie ma nikt inny. - Oczywiście, że już o tym pomyślała, ba nawet przedyskutowała ten temat z ojcem, musiała tylko się przyjrzeć chłopaczkowi, żeby była odpowiedniej długości. - Esy i floresy to w sumie dobry pomysł, ale później pójdziemy do tego nowego sklepiku z magicznymi słodyczami. Niech Mark ma coś z życia, no i Tobie też kupię czekoladową żabę. - Wiedziała, że Brenna jest ich fanką. - Czekoladowe żaby, to takie zaczarowane czekoladki, będziesz musiał ich spróbować. - Nachyliła się w stronę chłopca, aby mu wytłumaczyć o co właściwie jej chodziło.

Wood skierowała się do sklepu z różdżkami, nie szła szybko, aby chłopiec mógł dotrzymać jej tempa. - Dzień dobry! - Rzuciła głośno i zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu. Zawsze ją to fascynowało, że też Ollivanderzy potrafili dobrać kawałek drewienka, który pasował dla danej osóby.

- Przecież musi mieć odpowiedni sprzęt do nauki, to ważne. - Latanie było zdaniem Wood bardzo istotne, dla niej samej najważniejsze podczas całej edukacji w Hogwarcie, co zresztą było widać po jej ekscytacji. - Oczywiście, że urośnie, ale co to ma do rzeczy, tata będzie strugał nowe miotły na bieżąco. - To robił najlepiej, a na pewno nie odmówi swojej ukochanej, jedynej córeczce specjalnych zamówień. Potrafiła go sobie owinąć wokół palca, a do tego wszystkiego przybliżała mu nieco sytuację chłopca i uważał, że dobrze iż się w to zaangażowała, bo ostatnio docierały do niego jedynie informacje na temat jej jakże bogatego życia uczuciowego.

Dreszcz przeszedł jej po plecach na samo wspomnienie Longbottom o teleportacji, Ruda nadal nią gardziła, nie znosiła tego środka transportu. - To nie wszystko, na latających dywanach też, jest wiele możliwości, możemy również przemieszczać się przy pomocy kominków, wszystkiego dowiesz się w szkole, na pewno ci się spodoba. - Nie potrafiła sobie wyobrazić ile nowych informacji będzie musiał przyjąć, świat magii był przecież bogaty w najróżniejsze rzeczy ułatwiające życie, a on jeszcze kilka tygodni temu w ogóle nie słyszał o jego istnieniu. Heather nie chciała go przytłaczać wiedzą, jednak nie było to wcale takie proste.

Ulica Pokątna mieniła się różnymi kolorami, było tu bardzo tłoczno. Czarodzieje pędzili przed siebie, aby ogarnąć swoje sprawunki, a później wrócić do pracy. Miała nadzieję, że nie przestraszy to Marka, wiedziała, że może poczuć się nieswojo. Z czasem pewnie do tego przywyknie, ale potrzebował czasu. Poczuła, że jego palce zaciskają się mocniej na jej dłoni, również poprawiła swój uścisk, aby go nie zgubić.

Różdżka była podstawowym przedmiotem, który musiał posiadać młody czarodziej, także od tego musiały zacząć. Miała nadzieję, że Ollivander szybko dopasuje mu jedną, a wtedy będą mogły pokazać mu więcej swojego świata. Na pewno nie wyjdą z Pokątnej bez żadnej zabawki, chłopiec zasługiwał na jakiś prezent.

Wood przyglądała się uważnie mężczyźnie, kiedy zaczął ściągać pudełka z różdzkami, było ich tu bardzo wiele. Nie miała pojęcia, w jaki sposób był w stanie dopasować kawałek patyka do czarodzieja. To była dla niej zupełnie nieznana dziedzina magii. Kiedy chłopiec na nią zerknął uśmiechnęła się do niego serdecznie, aby dodać mu odwagi. Wiedziała, że ta pytania mogą być dla niego abstrakcyjne.

- Smok to wyśmienity wybór! - Upewniła go w tej decyzji, chociaż wcale nie wiedziała, czy faktycznie tak jest.

Chłopiec sięgnął po pierwszą z różdżek, którą podał mu mężczyzna dosyć niepewnie. Wziął ją w rękę po czym przeniósł wzrok tym razem na Brennę. Chyba nie do końca wiedział, jak ma nią machnąć, więc wstrzymał się na moment.

Na pewno żaden z argumentów Brenny nie trafiłby do Heather. Jej ojciec był wytwórcą mioteł, to trochę tak jakby szewc bez butów chodził, gdyby nie dała młodemu najlepszej miotełki. Jej dumna na to nie pozwalała, uważała, że musi zapewnić mu profesjonalny sprzęt. Jeśli chodzi zaś o szlaban, to miało większy sens, zdecydowanie. Nie, żeby Wood uważała szlabany za coś złego, sama dosyć często ich doświadczyła, jednak wolałaby, żeby Mark miał raczej lekko w szkole, szczególnie, że był mugolakiem, co na pewno nieco będzie mu utrudniało przeprawę, zważając na to, że w Hogwarcie można było trafić na dupków. Wolałaby, żeby nie przebywał z nimi przez głupi szlaban za posiadanie miotły. Miało to sens. - Dobra, niech będzie. - Pogodziła się najwyraźniej z tym, że nie da mu teraz tej miotły, chociaż miała kilka pomysłów jak obejść zasady, jednak wolałaby, żeby Mark nie miał przez nią żadnych kłopotów.

Wood obserwowała, jak Brenna demonstruje chłopcu, co powinien zrobić. Jej partnerka była profesjonalistką, nikt nie mógł mu tego pokazać lepiej od niej. Przynajmniej zdaniem Heather. Później spojrzała na chłopca, aby zobaczyć, czy uda mu się wykrzesać trochę magii z tej różdżki, którą miał w dłoni. Nic się nie wydarzyło, najwyraźniej więc nie była ona odpowiednia. Ruda pamiętała, że sama musiała przymierzyć sporą ilość, nim znalazła tą właściwą, ale było warte. Teraz w zasadzie patyk był przedłużeniem jej ręki, spełniał wszystkie jej prośby i rzadko kiedy ją zawodził.

Chłopiec mierzył kolejne różdżki, Heather czuła, że zbliżają się już do odpowiedniej. Słuchała tego, o czym mówił Ollivander, dziwiło ją, że jest w stanie zapamiętać te wszystkie właściwości, powinna się jednak tego spodziewać po takim specjaliście.

Nietypowe połączenie, o którym wspomniał mężczyzna okazało się być tym właściwym. - Brawo! Mamy to! - Powiedziała Heather z nieukrywanym entuzjazmem. Pierwsza misja zakończona sukcesem, gdy sprzedawca wspomniał o zapłacie podeszła do lady i uregulowała opłatę. Mogli już stąd wyjść i udać się dalej.

- Podoba ci się? - Musiała jeszcze zapytać chłopca o to, co myśli o swojej różdżce. Widać było, że poczuł więź jaka połączyła go z tym narzędziem.

- Teraz Esy i floresy, tak? - Musieli kupić książki, było to dość istotne, a później przyjdzie czas na przyjemności.

Uśmiech pojawił się na twarzy Wood, gdy zobaczyła, jak Mark ściska swoją różdżkę. To był dopiero początek jego czarodziejskiej drogi, nie miał pojęcia, jak wiele dobra go jeszcze czeka. Tej myśli się trzymała, w Hogwarcie będzie bezpieczny i nikt już go nie skrzywdzi.

- Tak, pierwsza różdżka wytwarza z czarodziejem bardzo silną więź, to coś niesamowitego, dobrze by było, aby jak najdłużej ci służyła. - Sama Heather nie do końca rozumiała tę zasadę, jednak skoro była powtarzana z pokolenia na pokolenie, to musiało w tym coś być. Lepiej, aby chłopiec był tego świadomy i faktycznie pilnował tej różdżki, jak oka w głowie.

- Musisz się trzymać tych zasad, wiesz. - Mówiła spokojnie, zależało jej na tym, aby chłopiec dowiedział się jak najwięcej, chociaż pewnie w szkole mu o wszystkim powiedzą. Dobrze było jednak, żeby i one przekazały mu te informacje.

Udali się dalej, księgarnia nie znajdowała się daleko. Weszli do środka, nie było tłumów, co oznaczało, że do roku szkolnego mieli jeszcze trochę czasu. W sierpniu zapewne mógłby być większy problem ze spokojnym wyborem wszystkich ksiąg. To miejsce pękało w szwach. Lipiec jednak jeszcze był spokojny, dobrze, że wybrali się tutaj właśnie teraz. - Jak widać nawet tutaj mamy problem z jakimkolwiek postępem. Nie wiem, czy nie chcą, czy może nie ma kogoś, kto napisałby coś bardziej przystępnego. - Skomentowała jeszcze, gdy usłyszała słowa Brenny. - Z początku te księgi mogą wydawać się nudne Mark, ale się przyzwyczaić, nauczą cię w szkole wszystkiego, czego będziesz potrzebował, aby zostać wspaniałym czarodziejem. - Miała nadzieję, że grube tomiska go nie zniechęcą do nauki, chociaż wiedziała, że nie będzie łatwo.

Wtedy odezwał się Mark. Widać było, że martwi się funduszami. Starała się to zrozumieć, chociaż wcale nie było to dla niej łatwe. Heather od zawsze była bogata, mogła pozwolić sobie na kupno każdej, najgłupszej zachcianki, wiedziała, że nie wszyscy tak mają, mimo wszystko nie do końca rozumiała ten problem. Brenna całkiem zgrabnie wytłumaczyła chłopcu, jak działają ichnie pieniądze, Ruda na pewno nie zrobiłaby tego lepiej.

- Zachowaj funty dla siebie, kupisz sobie za nie słodycze. - Wtrąciła się Heather, nie chciała, żeby Mark źle się czuł przez to, że one zapewniały mu wyprawkę, uważała, że jest tego wart, zresztą miała tyle pieniędzy, że nie wiedziała, co z nimi robić.

Zdaniem Heather zakaz używania magii poza szkołą nie był do końca przemyślany. Ona sama pewnie chętnie korzystałaby z takich możliwości, gdy jeszcze uczęszczała do Hogwartu podczas wakacji można było się dużo nauczyć, tyle że faktycznie mogło to przynieść jakieś straty, więc może nie było to tak do końca głupie. Ciężko jej było wybrać jedną stronę, po której by się postawiła jeśli o to chodzi.

- Niestety, to prawda. - Wood liczyła na to, że wreszcie to się zmieni, zresztą ostatnio sporo się działo w magicznym świecie, miała wrażenie, że coraz więcej czarodziejów rozumie, że to nie nazwiska są najważniejsze, a umiejętności. Może dojdą do momentu, w którym zupełnie przestanie się to liczyć, miała nadzieję, że za jej życia jeszcze będzie dane jej zobaczyć te zmiany.

- Mogą być nudne, zobaczysz jak bardzo, ale nie wszystkie. - Sama Heather wspominała wiele lekcji z naprawdę ogromnym sentymentem, niektórzy nauczyciele nawet te najnudniejsze przedmioty potrafili wyłożyć w taki sposób, że były one bardzo interesujące. Niestety nie wszyscy, a kiedy podręczniki były równie nudne, co prowadzący zajęcia... nie wróżyło to nic dobrego. Nie można jednak było mieć wszystkiego, tak już wyglądało życie.

Chciała wspomnieć o tym, że nie tylko duchy są prawdziwe, że wampiry, wilkołaki, selkie i cała reszta, chyba jednak nie był to odpowiedni moment. Chłopiec miał już sporą ilość informacji do przetworzenia, nie było sensu go obarczać kolejnymi, nie chciała, żeby zaczął się bać magicznego świata. Dowie się wszystkiego w swoim czasie. - Potwierdzam, w szkole można spotkać same przyjazne duchy, na pewno będę chętne ci pomóc, jeśli będziesz czegoś potrzebował. - Potwierdziła jeszcze słowa Brenny.

Ruda nie sądziła, że chłopiec spochmurnieje, kiedy wspomni o tym, że może wydać swoje pieniądze na słodycze. Nie chciała, żeby poczuł się źle. Może nie do końca przemyślała sprawę, ale nie miała innego pomysłu. Wiedziała, że może to być dosyć niewygodny temat. To, w jaki sposób podeszła Longbottom do sprawy, chyba pomagało. Wood nie odezwała się ani słowem, żeby nie popsuć niczego.