Była umówiona, a Victoria nie miała w zwyczaju się spóźniaj. Prędzej można się było spodziewać, że przyjdzie przed czasem niż po czasie – gdyby miała się spóźnić, to znaczyło ni mniej ni więcej, że stało się coś bardzo, bardzo złego, co ją zatrzymało. Albo, że świat się właśnie kończył. Dziewiątego lipca jednak nie został wyznaczony w kalendarzu czasu jako dzień ostateczny i Lestrange zjawiła się w salonie Chistophera punktualnie. Szybko została rozpoznana przez jego asystentkę, która chyba tylko pro forma zapytała „Panna Lestrange?” i zaprowadziła ją… nie tam, gdzie pracował Chris, nie. Zapukała, a Victoria nie mogła się oprzeć wrażeniu, że kobieta jest tak zestresowana, jakby miała zaraz zemdleć. Obserwowała ją przez moment kątem oka, a niemal natychmiast poszła litania znajomego głosu. I znajomej twarzy, gdy asystentka projektanta szerzej otworzyła drzwi.

Z kamienną twarzą słuchała narzekań Christophera, który pochylał się nad jakąś książką; wyglądał jak zawsze: nieskazitelnie i ze smakiem, zresztą czego innego spodziewać się po mężczyźnie jego kalibru i profesji? Sama Victoria nie przyszła w swoim mundurze z pracy, a w granatowej sukience do kolan, w talii ściągniętej cieniutkim paskiem. Na ramiona i ręce nałożony miała sweterek, nie po to, by było jej ciepło; po pierwsze było lato, po drugie nic nie było w stanie jej ogrzać i po ponad dwóch miesiącach już zdołała przywyknąć do dojmującego zimna. Długi rękaw miał zakrywać srebrzystą bliznę na przedramieniu i wierzchu dłoni. Kiedy Christopher uniósł na nią spojrzenie i ją zauważył, porzucając na moment to, co robił dotychczas, to się do niego uśmiechnęła, oczywiście pozwalając na ujęcie i ucałowanie dłoni (jakieś szczęście, że to ta lewa nosiła blizny, a nie prawa…).

[a] – Dzień dobry – odpowiedziała na przywitanie nieco bardziej neutralnie, ale to głównie dlatego, że raczej po prostu nie była bardzo wylewną osobą jeśli ktoś nie był jej bardzo bliski. – W takim razie przerwa dobrze ci zrobi – odparła, udając, że nie widzi z jakim niezadowoleniem spojrzał na swoją asystentkę. – No chyba że potrzebujesz opinii kobiety spoza branży – w końcu jeszcze przed chwilą utyskiwał na to, że żadna normalna kobieta nie chciałaby pachnieć jak deser (i w zasadzie to miał rację). – Cała przyjemność po mojej stronie – był czas, że unikała Rosierów jak ognia, a wszystko przez jej byłego łamane na niedoszłego, który już dawno wąchał kwiatki od spodu, i przez jego matkę, których miała po dziurki w nosie. Czas jednak minął, piasek w klepsydrze się przesypał i jej złość i niechęć do całej rodziny zdążyła zniknąć. A Christopher naprawdę nie był taki zły. I przede wszystkim miał sobą nieco więcej do zaprezentowania niż zdanie własnej matki. – Ach może być, w pracy ciągle coś, ale radzę sobie – to prywatnie było o wiele, wiele gorzej.

Christopher prezentował sobą obraz idealnego panicza czystej krwi. Kiedy ludzie myśleli o rodach czystokrwistych czarodziejów, a może w szczególności z Nienaruszalnej Dwudziestki Ósemki – to Chris byłby idealnym przykładem. Nieco pełny siebie, mający coś z arogancji, ślepy na to, czego nie chciał widzieć, władczy, perfekcjonista pochłonięty przez swoją pracę… albo przez ideę? To, że posiadał własne zdanie, było niezaprzeczalną zaletą, bo jedna sprawa to szanować rodziców, a druga być w nich wpatrzonym jak w obrazek do tego stopnia, że gadało się tylko o tym, co któreś z nich mówiło w domu. Jakkolwiek źle to nie brzmiało, to Victoria odetchnęła z ulgą i cieszyła się, że nie musi się już użerać z Violettą Rosier. Szkoda tylko, że finał skończył się na cmentarzu.

Spokojnie podeszła do stolika, do którego zaprosił ją Rosier, poprawiła tylko pasek torebki na ramieniu i delikatnie ujęła w dłoń materiał, który podał jej mężczyzna. Przysunęła go sobie pod nos i na moment zamyśliła. Zapach nie był ciężki i przywodził na myśl nuty, które Victoria czasami wyczuwała na kobietach odkąd zrobiło się cieplej na zewnątrz.

- Faktycznie ma to coś z deseru – chociaż kiedy tak to zaprezentował, to pomyślała, że chodzi o jakiś zapach pączka z lukrem, albo czegoś absurdalnie słodkiego. - Nie jest taki zły, ale bardziej pasuje na wyjście na plażę, niż do kolekcji domu mody – zawyrokowała i oddała Chrisowi materiał, przyjmując w dłoń kolejny. Ten był zupełnie inny, mocno orzeźwiający, i co prawda z szamponem jej się nie kojarzył, ale z żelem pod prysznic, czyli już bardzo blisko. - Niee. Znaczy ładny, ale na pewno bym tak nigdzie nie wyszła – chociaż bezsprzecznie pasowało to do lata. Jednak Victoria była fanką mocniejszych zapachów, z dodatkiem piżma – ono dodawało takiego… ciepła do perfumów i właśnie elegancji. Niech każdy chodzi jak chce ale rozumiała dlaczego Christopher nie chciał, by takie zapachy utożsamiane były z jego kolekcją. - I wszystkie są na taką modłę? Już widzę jakiś bankiet i te wszystkie starsze panie pachnące jak lody – a mówiąc to absolutnie sobie tego nie wyobrażała.

- Tak, las w Dolinie, a niedawno ten nieszczęsny statek… Ciągle coś się dzieje – odparła, ale prawdę powiedziawszy nie do końca chciała gadać o pracy. - U ciebie wszystko w porządku? – zapytała, woląc przenieść rozmowę dalej od niej samej.

Na szczęście w przypadku Victorii, nie trzeba się było bać o przedwczesny zawał, albo o jakieś agresywne ruchy – mało było w jej życiu rzeczy, które tak głęboko by nią wstrząsnęły, by wyprowadzić ją z równowagi. Zwykle starała się wyciszyć, zepchnąć złe emocje w kąt, by móc je przeanalizować na spokojnie w lepszym momencie, niekoniecznie na gorąco. Ale nie zawsze się tak dało, nie zawsze było to możliwe. To nie tak, że Lestrange nigdy się nie denerwowała, albo że nie potrafiła podnieść głosu i krzyknąć – a owszem, umiała. Działo się to jednak tak rzadko, że możliwe że nawet najstarsi Indianie o tym nie pamiętali. Nie była kobietą gwałtowną, nic z tych rzeczy, ludzie mieli ją za życiowo powolną… do czasu aż działo się coś, co wymagało szybkiej akcji i jeszcze szybszych decyzji. Wtedy można było odnieść wrażenie, że Victorii na co dzień po prostu nie chce się marnować energii.

Wzięła od Christophera kolejną próbkę i bardzo szybko ją oddała.

- Coraz bardziej zbliżamy się do nadzienia z pączka. To nazwałbym zapachem drożdżówki – odparła i uniosła jedną brew w konsternacji. Być może miała takie skojarzenie, bo wczoraj nie jadła takiego ciasta jak Rosier. - Do wanilii nic nie mam, ale w nadmiarze potrafi być trochę mdłe. Raczej nie mam skojarzenia z latem… a nie ma tu czegoś co byłoby połączeniem jabłek, jakiegoś kwiatu i piżma? Myślę, że znacznie lepiej pasowałoby do elegancji, ciepła i nie kojarzyłby się z żadnym jedzeniem – stwierdziła po chwili zastanowienia, łatwo potrafiła dać się wciągnąć w takie sprawy, poniekąd trochę się tym interesowała – a już na pewno znacznie bardziej niż jakimś rękodzielnictwem. Lubiła dobrze się prezentować, wyglądać z klasą i nie przepadała za niedopasowanymi zapachami. Sama zresztą posiadała toaletkę z co najmniej kilkunastoma flakonami różnych perfum, głównie od Potterów. Niektóre kupiła sama, niektóre wysłała jej Jane. Przyjęła jednak kolejną próbkę od mężczyzny i aż się zdziwiła. Głównie jego słowami, że tu jest lepiej, bo ona z kolei bardzo szybko odsunęła to od nosa, kręcą głową. - Nie, nie. To na pewno nie. Wiesz z czym mi się to kojarzy? Wybacz za porównanie, ale z jakimś odświeżaczem powietrza, zwłaszcza w toaletach. U mugoli czasami tak pachniało – pośpieszyła z wyjaśnieniem. Ostatnio łapała się na tym, że miała zadziwiająco dużo takich historii z czasów pracy jako amnezjator i restaurator. - Albo wieszali to w szafach. Z jakiegoś powodu wierzyli że ten lawendowy zapach odstrasza mole – aż przekrzywia głowę patrząc krytycznie na próbkę, którą szybko oddała Rosierowi.

- Hmm nie słyszałeś? To dość głośna sprawa i chodzi o statek widmo. Wypłynął znowu w okolicy Lithy i kilkoro zbyt ciekawskich ludzi się tam zakręciło – teraz przynajmniej mieli te wszystkie odpowiedzi, że wiele zaginionych na przestrzeni dziesiątek lat ludzi znalazło się właśnie tam, nigdy wcześniej nie odnalezieni – i nic dziwnego skoro poszli na dno wraz z ponownymi cyklami zatapiania się statku. Ale po stwierdzeniu Chrisa tylko się do niego uśmiechnęła – czyli u niego nic się nie zmieniło i było po staremu. To… dobrze. - Oczywiście, jeśli tylko czujesz się gotowy – by zabrać ją do tej pracowni. Oderwanie się od tych zapachów na chwilę powinno oczyścić mu głowę, ale już wiedziała, że będzie się o to długo złościł. - Spokojnie. Nie powiem nikomu – zadziwiająco dużo rzeczy potrafiła zostawiać samej sobie i z tym nie miało być inaczej. Rozumiała potrzebę zachowania takich rzeczy w tajemnicy. Tym niemniej jeśli chodziło o to namawianie… Victoria nie kłamała jeśli chodziło o ryzyko związane z jej zawodem. W tej chwili na przykład jej włosy mogły to ukrywać, choć wystarczyło założyć kosmyki za ucho, albo po prostu się poruszyć, by Christopher mógł zobaczyć delikatną, bo cienką, ale jednak – wyglądająca na dość świeżą, poziomą ranę na jej prawym policzku. Nic głębokiego, ani bardzo szpecącego, z rodzaju tych, które za kilkanaście dni znikną zostawiając za sobą ledwie leciutki ślad dający się ukryć pod makijażem – jednak fakt pozostawał faktem. A Victoria miała kilka blizn, o których pewnie będą musieli porozmawiać, jeśli się zdecyduje.

– Skąd. Doceniam twój perfekcjonizm – skwitowała, bo całkowicie to rozumiała. Sama lubiła, jeśli coś, co sobie zamyśliła, wychodziło bezbłędnie. Owszem, potrzeba było w to przede wszystkim włożyć wysiłek, należało sprawdzić wszystko kilka razy, by wyeliminować wszelkie przeoczenia i pomyłki, trzeba było poświęcić na to więcej czasu niż na zrobienie coś jedynie „po prostu” poprawnie, ale efekt miał być przecież tego wart. I rozumiała, ze Christopher odczuwa coś podobnego względem swoich projektów i kreacji, gdzie zapach musi się łączyć nie „dobrze” a i-de-al-nie. Perfekcjonizm mógł być zmorą, bo solą w oku okazywało się, jeśli coś w małym ułamku odbiegało od ideału, ale czyż piękno nie wymagało takich poświęceń?

Uniosła wyżej brwi, widząc jak Rosier zareagował na jej wzmiankę o mugolach.

– Możesz się pocieszać tym, że większość porządnych czarodziejów nie ma takich skojarzeń – ona miała. Nie ze względu na zamiłowanie do mugoli, a na czteroletnią pracę. To zostawało w człowieku. – Po prostu nie używajcie tego zapachu i po kłopocie – dodała i uśmiechnęła się delikatnie do mężczyzny. – To nie są wcale zbyt wysokie wymagania – w tym wypadku ich gusta i przemyślenia niewiele się od siebie różniły. Ale wcale nie rozpoznała, że dokładnie to samo myślał Christopher. – Jaki zapach? – powtórzyła za nim, odrobinę zaskoczona pytaniem. Zamyśliła się na krótką chwilę. – Bez. Kojarzy mi się z początkiem lata, kiedy bzy kwitną przez te kilka dni. I zapach wosku pszczelego. Nie samego miodu, tylko wosku – pszczoły zapylające kwiaty… Victoria naprawdę kochała rośliny. Już w głowie widziała pokoje w mieszkaniu na Pokątnej, to jak rozłoży tam wszystkie swoje kwiaty, by miały zapewnione odpowiednie warunki słoneczne i przewiewne. Żeby to wszystko się też dobrze komponowało. – Chyba po prostu nie lubię całkowicie słodkich zapachów, tylko coś… przełamanego – bo ani jeden ani drugi zapach jaki wymieniła, nie można było go uznać, za jeden z tych mdląco-słodkich.

– To pewnie przegapiłeś, bo pisali. Statek wynurzał się co ileś lat a potem tonął znowu, z kolei ludzie znikali – westchnęła. – No, nieistotne. Po prostu było z tym dużo roboty – wyjaśniła, nie chcąc się wdawać w niepotrzebne szczegóły, a potem wypuściła głośniej powietrze przez nos, w takim króciusieńkim śmiechu. – A tak, Czarownica – westchnęła.  Część znajdujących się osób w tych całych zestawieniach kojarzyła, część była jej kompletnie nieznajoma i szczerze mówiąc nie wiedziała, co tam w ogóle robili. Musieli to chyba być jacyś znajomi redaktorów, bo sama Lestrange miałaby kilka innych propozycji, gdyby ktoś ją zapytał o zdanie – ale nikt nie pytał.

Spokojnie przeszła za Rosierem do jego pracowni, po której rozejrzała się krótko, na moment zawiesiła oko na rysunkach na ścianie, ale w chwili, kiedy Christopher ściągnął zasłonę, pomachał jeszcze różdżką i ich oczom ukazały się dwie suknie, nad którymi pracował, to przestała się kręcić i po prostu spojrzała we właściwym kierunku. Były kompletnie różne od siebie… jak… jak ogień i woda. Victoria przyjrzała się najpierw tej ciemnej, w odcieniach niebieskiego i fioletu, by następnie spojrzeć na tę ognistą. Aż była ciekawa jaki będzie efekt końcowy czerwonej, biorąc pod uwagę jaki obrót przybrała granatowa – a była przecież piękna.

– Widzę, że poszedłeś tutaj w przeciwieństwa? – zapytała i odrobinkę uniosła głowę. – To nie podzieliliście się od startu? – sądziła, że już wiedziała w jakim mniej-więcej kierunku będą chcieli iść, ale słowa Christophera sprawiły, że się nad tym zastanowiła. – Więc… Jak ty byś to widział? – zagaiła ostatecznie, dość bezpośrednio i skierowała spojrzenie ciemnych oczu na Rosiera.

Była w stanie zrozumieć tę pogoń za perfekcją, za tym, by być dalece od przeciętności – wszak w takich wartościach była ciężką i chłodną ręką wychowywana. Że czystokrwiści byli ponad przeciętnością, że należy mieć ambicje i sięgać wysoko, najwyżej jak się da. Że trzeba być najlepszym, a wszystko poniżej jest mało warte (w oczach Izabelli przynajmniej). Tak wysoce zawieszona poprzeczka potrafiła złamać człowieka, potrafiła wydrenować z niego wszelkie siły i radość z życia, jeśli od dziecka szkolonym było się tylko do jednego celu: by był najlepszym. To właśnie było życie Victorii, i choć ona sama czuła, że nie musi być najlepsza we wszystkim, że nie wystarczyłoby jej na to wszystko czasu, to jednak perfekcja i bycie ponad przeciętność były jej chlebem powszednim, dlatego zupełnie nie umiała na tym polu skrytykować działań i podejścia Christophera. Nawet jeśli sama nie do końca tak myślała – te ponad dwadzieścia lat wychowania trudno było z głowy wyrzucić, wpojonych zasad, reguł, tego, co według rodziny było ważne, a co nie. Pewnie, gdyby Isabella się dowiedziała, że w ogóle Victoria dostała propozycję od Chistophera, by wziąć udział w pokazie i że nie ma tam miejsc dla mugolaczek (a przynajmniej, że tak się w kuluarach mówi…) to byłaby taka dumna, i mówiłaby o światłej inicjatywie porządnych rodzin.

– Prawie mi przykro – bo rzecz jasna nie było jej ani trochę, że teraz lawenda nie będzie miała już dla niego tego samego… zapachu… co dotychczas. Nie zrobiła tego celowo, ale nie zamierzała się tym przejmować, bo to nie był jej problem. – Kto nie próbuje, ten nie pije szampana i ognistej whisky – odparła, bo jednak miała nadzieję, niezależnie od tego, czy sama weźmie w tym udział czy nie, że jednak Chris będzie zadowolony, a zapachy, jakie jej pokazał, nie mogły być dla niego ani trochę zadowalające. To był ten rodzaj dusząco-mdlących perfum, że ich słodycz może była ciekawa na początku, a po minucie zaczyna cię boleć głowa.

Słuchała Rosiera uważnie, nie przerywała mu, bo nie miała nic do dodania. Świat uczuć… Gdyby tylko Christopher wiedział, z iloma uczuciami i emocjami się w ostatnim czasie zmagała, ile było ścisków serca, zaprzeczenia sobie samej, mówienia, że rzuca to wszystko w cholerę, by za chwilę się odwrócić i westchnąć, bo wiedziała, że jeśli teraz się podda bądź odejdzie, to będzie tego żałowała do końca życia… Jaki mętlik miała – a to wszystko z powodu żywych emocji, które toczyły w niej walkę. W końcu musiały wybuchnąć. Przez lata spychania wszystkiego w kąt, gdy w końcu się otworzyła – oczywiste było, że woda wartkim strumieniem wyżłobi sobie koryto, by w odpowiednim momencie całą falą naprzeć na zamknięte dotychczas drzwi. I zgarnie i zniszczy wszystko, co miała na swojej drodze. To tylko porównanie, bo Victoria nie utożsamiała się w żadnym wypadku z wodą. Kochała rośliny, twardo stąpała po ziemi, była spokojna i nieustępliwa. A w jej żyłach i gdzieś na dnie serca, tlił się ogień – rzadko kiedy widoczny w odbiciu jej charakteru.

Spoglądała na efekt końcowy, który chciał osiągnąć na tej ognistej sukni i po chwili odwróciła głowę, uśmiechając się do Christophera. Mówił z taką pasją… Pasją, która mogła pociągnąć za sobą ludzi. Było coś miłego i fascynującego słuchać kogoś, kto tak był zatracony w swoich zainteresowaniach, że mógłby o nich opowiadać godzinami. Bo była pewna, że blondyn mógłby.

– Rozumiem – pokiwała głową i w zasadzie, co więcej mogła powiedzieć? Nie miała w sobie takiej pasji do rozmawiania o kreacjach i ubraniach. Mogłaby w ten sposób opowiadać o roślinach, eliksirach, swoich pomysłach na miksturowe eksperymenty. Albo o kotach. Kochała koty całą sobą. – Widziałam, oczywiście. Nie raz i nie dwa. To piękny widok. Zamiast zdjęcia powinieneś je kiedyś zobaczyć na żywo – była pewna, że zdjęcie, nawet jeśli ruchome, nie oddaje do końca tego, jak zachodzące słońce rozgrzewa kolory pięknych wrzosów, leciutko poruszanych na wietrze. – Czyli masz już głowę pełną pomysłów, nie spodziewałam się niczego mniej – powiedziała, wysłuchawszy, jakie miał plany na inne suknie, oprócz tych dwóch, które mógł jej tutaj dzisiaj pokazać. – Więc większość z wyborów na… hmm… powiedzmy, ze modelki, to kobiety, które nie mają za wiele wspólnego z branżą? – dopytała. Jakże odważne. Ale jeśli przyświecał im cel, by pokazać emocje, kobiety, które się za tym kryły, a ubrania miały być… jeśli nie dodatkiem, to wyrazem przekazania tych emocji – to chyba dobry ruch? Na pewno taki, który przyniesie szum i rozgłos.

Czy nie o to Victorii chodziło? O rozgłos. O broń w ręce, by jej rodzina była grzeczna.

– Pandora Prewett? Nie znam jej za bardzo, ale mam kontakt do jej brata. Opowiadał mi o niej, podobno trochę podróżuje, to pewnie nic dziwnego, że sowa mogła jej nie zastać – odparła i zastanowiła się przez chwilę nad tym, kogo mógłby zaprosić na taki pokaz. – Do głowy przychodzi mi Geraldine Yaxley, znasz ją? – powiedziała po kilku sekundach zastanowienia. – Ewentualnie Sarah Macmillan – stwierdziła, obie panie mogłyby go kompletnie zaskoczyć, tego była pewna. – A mnie w tym wszystkim jak byś widział? – zapytała w końcu i lekko się uśmiechnęła do Christophera.